Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się?

29.08.08, 15:32
Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się?
Z tego co wiem to zdania uczonych są podzielone. Taki EMU, KARIBU, wymieniane
niedawno na forum, wielu nie chce odmieniać z powodu owego nieszczęsnego
końcowego "u". Innym zaś nie przeszkadza końcówka "u' w rzeczowniku GOŚCIU,
TEŚCIU, albo w imieniu: LECHU, RYCHU, KRZYCHU i sobie je bardzo pięknie
odmieniają. Ta dychotomia mi się bardzo podoba.
Co o tym myślicie?
    • gdabski Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 15:44
      Widocznie odmieniają się tylko męskoosobowe suspicious

      /Gdabski
    • phlora Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 16:55
      Krzychu, Rychu, gościu, teściu to wołacze od rzeczowników: Krzych, Rych(?),
      gość, teść (ewentualnie od rzeczowników: Krzycho, Rycho). No i te wołacze w
      pewnych odmianach języka - jedni mówią regionalnych, inni że w niepoprawnych-
      funkcjonują jako mianowniki. Dlatego w pozostałych przypadkach odmieniają się
      tak samo jak "pierwotne" postacie mianownikowe- Krzych/Krzycho, Rycho, Lech,
      teść, gość.
      Natomiast emu i karibu to formy mianownikowe (i nie ma innych), dodatkowo jak
      podejrzewamsmile - zapożyczone, w odróżnieniu od tamtych, rodzimych. I dlatego
      pozostają nieodmienne.
      • kazeta.pl55 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 18:51
        phlora napisała:

        > Krzychu, Rychu, gościu, teściu to wołacze od rzeczowników: Krzych, Rych(?),
        > gość, teść (ewentualnie od rzeczowników: Krzycho, Rycho). No i te wołacze w
        > pewnych odmianach języka - jedni mówią regionalnych, inni że w niepoprawnych-
        > funkcjonują jako mianowniki. Dlatego w pozostałych przypadkach odmieniają się
        > tak samo jak "pierwotne" postacie mianownikowe- Krzych/Krzycho, Rycho, Lech,
        > teść, gość.
        > Natomiast emu i karibu to formy mianownikowe (i nie ma innych), dodatkowo jak
        > podejrzewamsmile - zapożyczone, w odróżnieniu od tamtych, rodzimych. I dlatego
        > pozostają nieodmienne.

        Pozwolisz, że popolemizuję:
        Krzychu, Rychu, etc. mogą "robić" za wołacza, oraz za mianownkia, podobnie jak
        wyraz DZREWO, OKO. Czy realizują tą funkcję "legalnie" czy nie to całkiem inna
        sprawa. Ja wskazuję tylko na sam fakt odmiany tych rzeczowników. A jak już tak
        mądrze prawisz, to co powiesz na to co wyprawia się z imieniem:
        MIECZYSŁAW --> MIETEK --> MIECIU?
        MIECIU nie może być wołaczem od MIETEK, bo nim jest MIETKU.
        Pozdr.
        • red_akt_orka Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 19:10
          kazeta.pl55 napisała:

          > phlora napisała:
          >
          > > Krzychu, Rychu, gościu, teściu to wołacze od rzeczowników:
          Krzych, Rych(?
          > ),
          > > gość, teść (ewentualnie od rzeczowników: Krzycho, Rycho). No i
          te wołacze
          > w
          > > pewnych odmianach języka - jedni mówią regionalnych, inni że w
          niepoprawn
          > ych-
          > > funkcjonują jako mianowniki. Dlatego w pozostałych przypadkach
          odmieniają
          > się
          > > tak samo jak "pierwotne" postacie mianownikowe- Krzych/Krzycho,
          Rycho, Le
          > ch,
          > > teść, gość.
          > > Natomiast emu i karibu to formy mianownikowe (i nie ma innych),
          dodatkowo
          > jak
          > > podejrzewamsmile - zapożyczone, w odróżnieniu od tamtych,
          rodzimych. I dlate
          > go
          > > pozostają nieodmienne.
          >
          > Pozwolisz, że popolemizuję:
          > Krzychu, Rychu, etc. mogą "robić" za wołacza, oraz za mianownkia,
          podobnie jak

          ani nie robić za coś, ani za wołacza czy mianownika.
          FUJ!!! Dobrze, że to 'robić' dałes w cudzysłowie. Ale za
          wołacz/mianownik.

          > wyraz DZREWO, OKO. Czy realizują tą funkcję "legalnie" czy nie to
          całkiem inna
          > sprawa. Ja wskazuję tylko na sam fakt odmiany tych rzeczowników. A
          jak już tak
          > mądrze prawisz, to co powiesz na to co wyprawia się z imieniem:
          > MIECZYSŁAW --> MIETEK --> MIECIU?
          > MIECIU nie może być wołaczem od MIETEK, bo nim jest MIETKU.
          > Pozdr.
          Mieciu to wołacz od Miecia.
          Mieczysław -> Mietek -> Miecio.

          Formy teściu, gościu, Krzychu w mianowniku są niepoprawne!

          Emu się nie odmienia
          so.pwn.pl/lista.php?co=emu
          • kazeta.pl55 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 20:49
            red_akt_orka napisała:

            > Formy teściu, gościu, Krzychu w mianowniku są niepoprawne!

            Zostawmy ich w spokoju, a skupmy się na MIECIU. Nasi sąsiedzi ciągle tak
            nazywają zięcia. "Mieciu przyjechał, Mieciu zamówił, Mieciu zapłacił." Jeżeli
            się tylko wysilisz, to formę tą łatwo usłyszysz w swoim otoczeniu. Nie mogę
            uwierzyć, by była nieprawidłowa.
            Że maniera ta się rozszerza, np. na: TONALDU DUSKU, to już nie chcę wspominać.
            Pozdr.
          • iulius Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 29.08.08, 23:11
            > Formy teściu, gościu, Krzychu w mianowniku są niepoprawne!

            LOL!

            W Poznaniu to formy podstawowe, raczej "Krzych" brzmi tu niepoprawnie.
            Zaś wołaczem od imienia Krzychu jest KrzyCHU - to samo, ino z przesuniętym akcentem.
            • kicior99 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 31.08.08, 21:47
              Są bardzo popularne w Wielkopolsce i nabrały obywatelstwa przez zasiedzenie. To
              Rycho i Krzycho brzmią tu nienaturalnie, nawet sztucznie.
              Wasz Robertu tongue_out
    • ja22ek Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 31.08.08, 21:40
      Odmiany rzeczowników na -u w polszczyżnie nie było lat wieleset,
      gdyż jeszcze w epoce prasłowiańskiej końcowe -u przeszło w jer
      (twardy, obecnie zwany tylnym), by w końcu zaniknąć. Końcowe -u
      długie natomiast przeszło w -y, a następnie przejęło końcówkę z
      innych przypadków -eń (kamy, kamene) lub -ew (kry, krwe).

      Odmiana na -i zanikła z analogicznego powodu, ale dzięki obecności
      odmiany przymiotnikowej daje się rzeczowniki na -i odmieniać.

      Obecnie, dzięki wyrównaniu postaci mianownika i wołacza w
      apelatywach (trudne słowo wink typu Lechu, Mieciu mamy podstawę do
      przywrócenia odmiany w pełnym zakresie:

      ten Mobutu, tego Mobuta, temu Mobutowi, tego Mobuta, z tym Mobutem,
      o tym Mobucie, o! Mobucie.

      Wykonać!
      • kicior99 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 31.08.08, 21:49
        Ale nazwisko Petru jest nieodmienne? (jest jakiś fachowiec z zakresu ekonomii,
        Ryszard Petru się nazywa, o nim mowa). Brzmi nieco z rumuńska, ale póki nie
        wiem, nie chcę ryzykować.
        • ja22ek Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 01.09.08, 21:47
          Póki co, nie ryzykuj smile
      • belfer61 Re: Rewitalizacja 31.08.08, 22:23
        Dzięki. Instruktaż perfekt.
        [Mlask!]

        Wykonać?
        Taaa jest!
        • belfer61 Re: perfekt 31.08.08, 22:25
          polszczyżnie
          -->
          polszczyźnie

          Ale poza tym - Taa jest!
      • kazeta.pl55 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 01.09.08, 20:20
        ja22ek napisał:

        > Odmiany rzeczowników na -u w polszczyżnie nie było lat wieleset,

        To znaczy niby, że wcześniej były odmiany, a później przez wiele set lat nie?

        > w epoce prasłowiańskiej końcowe -u przeszło w jer
        > (twardy, obecnie zwany tylnym), by w końcu zaniknąć. Końcowe -u
        > długie natomiast przeszło w -y, a następnie przejęło końcówkę z
        > innych przypadków -eń

        O jasny gwint! Czyli był okres jak się "u", "i" spersonifikowały i przeszły
        darwinowską ewolucję.

        > Obecnie, dzięki wyrównaniu postaci mianownika i wołacza w
        > apelatywach (trudne słowo wink typu Lechu, Mieciu mamy podstawę do
        > przywrócenia odmiany w pełnym zakresie:

        Nie chce mi się wierzyć w taką teorię. Moim zdaniem mogą istnieć tylko dwa
        przypadki:

        a) rzeczownik nie da się odmieniać.
        b) rzeczownik da się odmieniać.

        Inną sprawą jest kwestia reguł językowych zapisanych w mądrych księgach przez
        językoznawców. Swego czasu długobrodzi twierdzili, że RADIO, STUDIO, są
        nieodmienne, teraz już zmiękli. Co to znaczy? A no, że one były od początku
        odmienne, tylko że jedni o tym nie wiedzieli, a inni co wiedzieli bali się o tym
        mówić głośno.
        Podobnie było z liczbami Fermata, z których wg. uczonych, każda miała być
        pierwszą. Ale później się okazało, iż tylko pierwsze pięć takimi były!
        Pozdr.
        • ja22ek Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 01.09.08, 21:54
          Pięknie to ująłeś, że coś może być od początku odmienne, tylko
          ludzie jeszcze nie wiedzą, jak odmieniać.

          Ponieważ odmienia się wedle jakichś wzorców, to do odmiany
          rzeczowników zakończonych na -u potrzeba nam takowego. Dopóki nie
          było form Lechu, Mieciu, dopóty wzorzec nie istniał. Teraz on
          istnieje - a zatem nie ma przeszkód natury formalnej do odmiany.
          Zachęcam do korzystania z tej możliwości.
          • kazeta.pl55 Chętnie wyjaśnię! 02.09.08, 20:36
            ja22ek napisał:

            > Ponieważ odmienia się wedle jakichś wzorców, to do odmiany
            > rzeczowników zakończonych na -u potrzeba nam takowego. Dopóki nie
            > było form Lechu, Mieciu, dopóty wzorzec nie istniał.

            Chętnie wyjaśnię.
            Skoro upierasz się przy wzorcach, a ja przeciwko nim nic nie mam, więc idąc
            drogą prostej logiki, ktoś te wzorce musiał odkryć. Świadomie piszę odkryć, nie
            wynaleźć, gdyż one (owe wzorce) już były, mimo że ludzie mogli być ich nieświadomi.

            > Dopóki nie było form Lechu, Mieciu, dopóty wzorzec nie istniał.

            Te formy były, a że nie używane to inna para kaloszy. Jak widzisz, wszystko jest
            kwestią przyjętej filozofii. A więc, wbrew pozorom językoznawstwo to dziedzina
            dosyć logiczna.
            Pozdr.
      • ja22ek Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 01.09.08, 21:49
        Kurka, ale głupotę napisałem. Kamień nie ma nic wspólnego z
        deklinacją na -u:, bo -y w mianowniku powstało z czego innnego.
        • jacklosi emu 02.09.08, 13:56
          emu
          ema
          emowi
          ema
          emem
          emie
          Gdyby wzorem był Krzychu, to w miejscowniku byłoby emu. Skąd więc
          wzięła mi się końcówka -ie? Już wiem, z nijakiego na -o.
          A tak poważnie, to traktowanie odmiany słowa Rychu jako wzorca
          czegokolwiek nie bardzo mnie przekonuje.
    • agikom Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 04.10.08, 21:10
      czy jeśli uprę się mówić do kogoś Krzychu, mam wołać Krzychu na obiad lub powiedzieć Krzychu, żeby przyszedł na obiad?? chyba wolałabym wołać Krzycha na obiad lub powiedzieć Krzychowi, żeby przyszedł na obiad...
      • mika_p Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 05.10.08, 22:30
        Nie no, "Krzychu" to tylko mianownik taki sam jak wołacz.
        Więc wołasz: "Krzychu! Na obiad!", albo wołasz Krzycha na obiad, albo
        zarządzasz, ze ktoś ma powiedzieć Krzychowi, żeby przyszedł na obiad.
        ALe jeśli Krzychu nie ma 3 ani 5, to odpuśćzyjdzie jak zgłodnieje, a jak bedzie
        po obidzie, to sam sobie odgrzeje smile
        Feminizmu trochę smile
      • markus.kembi Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 06.10.08, 00:19
        agikom napisała:

        > czy jeśli uprę się mówić do kogoś Krzychu, mam wołać Krzychu na obiad lub powie
        > dzieć Krzychu, żeby przyszedł na obiad?? chyba wolałabym wołać Krzycha na obiad
        > lub powiedzieć Krzychowi, żeby przyszedł na obiad...
        _________________________________________

        ... albo "panu Donaldu Tusku".
    • jacklosi Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 06.10.08, 10:47
      Coś mi się wydaje, że wam się wydaje, że odmieniacie rzeczownik
      Krzychu. Wy odmieniacie rzeczownik Krzycho, a nie Krzychu. Krzychu
      jest tylko taka ułomna formą mianownika, wzięta z wołacza. Reszta
      przypadków to już nieuświadomione przejście na Krzycho, ewentualnie
      po prostu Krzych.
      • kazeta.pl55 Re: Rzeczowniki z końcówką "u" odmienia się? 06.10.08, 20:48
        jacklosi napisał:

        > Coś mi się wydaje, że wam się wydaje, że odmieniacie rzeczownik
        > Krzychu. Wy odmieniacie rzeczownik Krzycho, a nie Krzychu. Krzychu
        > jest tylko taka ułomna formą mianownika, wzięta z wołacza. Reszta
        > przypadków to już nieuświadomione przejście na Krzycho, ewentualnie
        > po prostu Krzych.

        Po pierwsze, słusznie piszesz iż wydaje Ci się.
        Pod drugie mianownikowe formy są zawsze pierwotniejsze niż wołaczowe.
        Po trzecie, imię Christoph ma parę form mianownikowych, m.inn.: Christof,
        Krzysztof, Krzychu, Krzycho, etc. O ich ułomności mówi tylko nasz ułomny umysł,
        one takowe nie są.
        Przemyśl to!
        Pozdr.
Inne wątki na temat:
Pełna wersja