Dodaj do ulubionych

Poronienia nawykowe

IP: 80.72.34.* 10.03.09, 18:41
Witam, mam 37 lat. W wieku 33 lat, a następnie 36 miałam poronienia- w obydwu
przypadkach 8 tygodniowe. Po pierwszym poronieniu nie miałam robionych i
zaleconych żadnych badań; natomiast po drugim lekarz zlecił mi badanie na
toksoplazmozę, Bhcg, badanie i posiew moczu. Wyniki w normie i prawidłowe.
Natomiast wynik badanie nasienia mojego męża stwierdził hiperspermię i
asthenozoospermię. I dalsze leczenie u androloga z zapytaniem, czy ilość
plemników prawidłowych to jest na pewno 18%? Pragnę zapytać, czy tylko takie
badania należy wykonać i co dalej????
Obserwuj wątek
    • bernadetta116 Re: Poronienia nawykowe 18.04.09, 15:07
      Ależ skąd!!!!
      Ureaplasma i mycoplasma, clamydia, toxo, hormony- LH, FSH, Testosteron,
      estradiol, prolaktyna, bardzo wazna! TSH, T3, T4.
      DHEA, Test ANA, Friberga, przeciwciala przeciwplemnikowe z krwi OBOJE,
      przeciwciala przeciwjajnikowe OBOJE. FIBRYNOGEN.
      Zapobiegawczo wzięlabym ACARD
    • bernadetta116 Re: Poronienia nawykowe 18.04.09, 15:10
      Acha i jeszcze jedno. Zaraz po zagniezdzeniu sie zarodka brac LUTEINE lub
      DUPHASTON, naturalny progesteron, ktorego niedobor prowadzi do wczesnych poronien.
      I jeszcze jedno, zrobic badanie na hormon progesteron w 20 dniu cyklu.
    • aagata4 Re: Poronienia nawykowe 10.09.09, 22:32
      Witaj

      zapraszam na stronę www.poronienie.pl lub na forum dotyczące poronień na gazecie

      tam otrzymasz dużo informacji na ten temat i kontakt ze stowarzyszeniem
      pomagającym po poronieniu rodzinom a także kontak z osobami w podobnej sytuacji
      co Ty,

      po drugim poronieniu należa sie badania genetyczne na kaśe chorych

      luteina lub droższy odpowiednik duphaston to jest uzupelnenie hormonu
      progesteronu ktorego bywa w ciązy za mało i czasem dlatego się roni ... ale
      oczywiście lekarze zlecaja ja zamiast wcześniej sprawdzić poziom progesteronu

      ten acard sie przyda też ( wg mnie warto byłoby też coś na bazie heparyny w
      czasie najbliższej ciąży)- ale to mało ktory lekarz zleca... a jak Twoje inne
      hormony ( FT3 i FT4)
      powinny być na równym poziomie procentowo( dokładniejsze informacje sa na
      poleconych stronach) ? a jak cukier? czy masz w rodzinie osoby chore na cukrzycę
      i tarczycę? ja bym nie poprzestawala na badaniach partnera ...

      popatrz na liste badań na forum, co Ci podpowiada intuicja co nalezy sprawdzić?

      ja dzięki temu że na własną rękę zdobywałam informacje o badaniu urodziłam
      dzieci po dwóch poronieniach ... choć w leczeniu słuchałam sie lekarzy to jednak
      robiłam badania na własną rękę i szukalam lekarzy, którzy umieją interpretować
      te badania - bo czesto sie wycofują mówiąc żebym szła do lekarza który mi to
      zlecił...

      polecam gorąco zarówno informacje n umieszczone na stronach jak i forum i grupy
      wsparcia które działają w większości większych miast w Polce - wiele im zawdzięczam

      pozdrawiam

      Agata
    • jacek_tomaszewski Re: Poronienia nawykowe 14.09.09, 13:40
      Normą jest by odsetek plemników patologicznych nie był większy niż 70%.
      Nawracające poronienia dotyczą 1% kobiet. Według WHO mianem tym określa się
      trzy i więcej następujących po sobie utrat wczesnych ciąż, jednak w praktyce
      klinicznej dwa następujące po sobie poronienia traktuje się jako wskazanie do
      wdrożenia badań, które mają na celu określenie przyczyny niepowodzeń ciążowych.
      Problem nawracających poronień został dostrzeżony przed około 25 laty.
      Prowadzone od tego czasu badania skupiają się na dwóch aspektach: określeniu
      ryzyka kolejnego poronienia i ustaleniu przyczyny niepowodzeń oraz ich leczenia.
      Badania epidemiologiczne potwierdziły, że przebieg pierwszej ciąży ma wpływ na
      kolejne, i tak u kobiety, która nie była w ciąży lub ma dziecko, ryzyko
      poronienia wynosi 5%, natomiast u kobiety, u której jedyna dotąd ciąża
      zakończyła się niepowodzeniem, nawet jeżeli było to poronienie, ryzyko kolejnego
      niepowodzenia sięga 13-20%. Ryzyko to kumuluje się wraz ze wzrostem liczby
      poronień, po dwóch wynosi od 18 do 28%, a po trzech lub więcej od 30 do 45%.
      Określenie „nawracające poronienia” sugeruje, że powtarzające się epizody
      utraty wczesnych ciąż, które mają określoną przyczynę. Przyczyny te zamykają się
      w sześciu kategoriach: genetycznej, anatomicznej, immunologicznej, hormonalnej,
      infekcyjnej i idopatycznej. Wprawdzie poronienia sporadyczne wywoływane są przez
      te same czynniki, jednak udział poszczególnych czynników jest różny, np.
      zaburzenia genetyczne są częstszą przyczyną poronień sporadycznych, a
      nieprawidłowości macicy, poronień nawracających. Jednak w 30% przyczyna
      poronień, mimo intensywnych i często drogich badań, pozostaje niewyjaśniona.
      Ponadto kobiety z powtarzającymi się utratami ciąż mają gorsze prognozy odnośnie
      wyników położniczych w przyszłej ciąży niż kobiety z poronieniami sporadycznymi.
      Również zaawansowany wiek kobiety zwiększa ryzyko kolejnego poronienia.
      Poniżej podaje zasady postępowania u par, które doświadczyły dwóch lub więcej
      poronień ciąż.
      1. Badania genetyczne
      Oboje rodzice powinni poddać się badaniu kariotypu z krwi obwodowej.
      Zważywszy na fakt, że jeden z partnerów spośród 3-5% par z poronieniami
      nawracającymi jest nosicielem zrównoważonej strukturalnej anomalii chromosomów,
      z których najczęstsza jest translokacja Robertsonowska badanie to uważa się za
      niezbędne.
      Powinno ono być rozszerzone o konsultację genetyczną, uwzględniającą w razie
      potrzeby rodzinne badania chromosomalne, rokowanie odnośnie kolejnej ciąży oraz
      wskazania do diagnostyki prenatalnej.
      Należy podjąć działania, aby pacjentki z poronieniami nawracającymi miały
      wykonane cytogenetyczne badania zarodka lub kosmówki w przypadku niepowodzenia
      kolejnej ciąży. Nawracające poronienia mogą być spowodowane chromosomalnymi
      nieprawidłowościami zarodka lub jego strukturalnymi wadami. Jednak w miarę
      wzrostu liczby powtarzających się poronień częstość chromosomalnych
      nieprawidłowości spada, a nieprawidłowy kariotyp poronionego płodu jest dobrą
      prognozą dla kolejnej ciąży.
      2. Ocena anatomii narządów płciowych.
      Ocena ultrasonograficzna macicy należy do podstawowych badań u kobiet z
      nawracającymi poronieniami. Szczególnie obiecujące są badania macicy przy użyciu
      ultrasonografii trójwymiarowej. Częstość wad macicy jako przyczyny nawracających
      poronień określa się od 1,8 do 37,6%. Ta rozbieżność odzwierciedla różnice w
      kryteriach i stosowanej technice dla ustalenia rozpoznania. Wady macicy są
      częściej związane z późnym poronieniem i mogą być przyczyną niewydolności
      cieśniowo-szyjkowej.
      Rutynowe stosowanie hysterosalpingografii jako skriningu dla anomalii macicy u
      kobiet z poronieniami nawracającymi jest dyskusyjne. Uważa się, że nie jest ono
      bardziej swoiste niż nieinwazyjne badanie ultrasonograficzne. Jeżeli natomiast
      wynik badania ultrasonograficznego sugeruje wadę macicy, hysterosalpingografia
      jest jak najbardziej uzasadniona. W przypadku nieprawidłowego
      hysterosalpingogramu należy rozszerzyć diagnostykę o hysteroskopię, a w
      niektórych przypadkach również o laparoskopię. Tylko połączenie tych dwóch metod
      pozwoli na poprawną klasyfikację wad macicy.
      Wszystkim kobietom z poronieniami nawracającymi i stwierdzoną przegrodą w jamie
      macicy grubości powyżej 10mm należy zaoferować wycięcie przegrody w
      hysteroskopii. Operacje te zdecydowanie poprawiają rokowanie odnośnie pomyślnego
      zakończenia kolejnej ciąży. W przypadku macicy dwurożnej nie zaleca się operacji
      hysteroskopowej, zaś „otwarta” chirurgia macicy jest mało efektywna.
      W przypadku klinicznych lub ultrasonograficznych objawów niewydolności
      cieśniowo-szyjkowej w kolejnej ciąży zaleca się założenie szwu okrężnego na
      szyjkę macicy.
      3. Badania immunologiczne
      Czynniki autoimmunologiczne
      U wszystkich kobiet z nawracającymi poronieniami należy oznaczyć przeciwciała
      antyfosfolipidowe, tzn. antykoagulant tocznia lub/i przeciwciała
      antykardiolipinowe IgG i/lub IgM.
      Pierwotny zespół antyfosfolipidowy oznacza występowanie przeciwciał
      antyfosfolipidowych i niepowodzeń ciąży lub zakrzepicy. Niepowodzenia ciąży
      obejmują: trzy lub więcej następujące po sobie poronienia przed 10 tygodniem
      ciąży, jeden lub więcej zgonów morfologicznie prawidłowego płodu po 20 tygodniu
      ciąży, jeden lub więcej zgonów przed 34 tygodniem ciąży, porodów spowodowanych
      ciężkim stanem przedrzucawkowym, rzucawką lub niewydolnością łożyska.
      Przeciwciała antyfosfolipidowe są obecne u 15% kobiet z poronieniami
      nawracającymi, co stanowi dość istotny odsetek w porównaniu z kobietami z małym
      ryzykiem położniczym, u których częstość występowania przeciwciał
      antyfosfolipidowych wynosi mniej niż 2%.
      Mechanizm, przez który przeciwciała antyfosfolipidowe powodują poronienie nie
      jest dokładnie poznany. Najbardziej prawdopodobnym jest zahamowanie funkcji i
      różnicowania trofoblastu, a w późniejszej ciąży zakrzepica w naczyniach
      maciczno-łożyskowych.
      Biochemicznymi wykładnikami pierwotnego zespołu antyfosfolipidowego są dwa
      pozytywne testy wykonane w odstępie przynajmniej 6 tygodni dla antykoagulanta
      tocznia lub przeciwciał antykardiolipinowych w zakresie IgG i/lub IgM obecnych w
      średnich lub wysokich mianach. Za średnie miana przyjęto powyżej 20 jednostek
      GPL lub MPL, natomiast miana powyżej 80 jednostek GPL lub MPL uznawane są za
      wysokie.
      U kobiet z nawracającymi poronieniami związanymi z antyfosfolipidowym zespołem
      odsetek żywych urodzeń z ciąż nie leczonych wynosi tylko 10%. Leczenie aspiryną
      i heparyną istotnie poprawia rokowanie. Badania randomizowane z grupą kontrolną
      wykazały, że odsetek żywych urodzeń u kobiet z poronieniami nawracającymi i
      zespołem antyfosfolipidowym po zastosowaniu samej aspiryny wynosił 40%, a po
      połączeniu niskich dawek aspiryny i heparyny 70%.
      Nie wszystkie jednak wyniki badań są tak optymistyczne. Przeważa pogląd, że
      ciąże związane z zespołem antyfosfolipidowym, mimo leczenia aspiryną i heparyną
      obarczone są wysokim ryzykiem powikłań podczas wszystkich trzech trymestrów.
      Skrining przeciwciał przeciwtarczycowych u kobiet z nawracającymi poronieniami
      nie jest zalecany.
      Czynniki alloimmunologiczne
      Kobietom, które doświadczyły kilku, tzn. 4 i więcej następujących po sobie
      poronień o niewyjaśnionej etiologii można zaproponować wykonywanie następujących
      badań:
      - test limfocytotoksyczny
      - ocena odsetkowej zawartości subpopulacji limfocytów, w tym komórek NK
      - ocena antygenów HLA klasy I i II u obojga partnerów,
      a w przypadku ich nieprawidłowych wyników rozważyć immunoterapię.
      cdn.
    • jacek_tomaszewski Re: Poronienia nawykowe 14.09.09, 13:40
      Należy jednak przedstawić pacjentce aktualne trendy, które nie potwierdzają
      skuteczności tego rodzaju leczenia. Przegląd 18 randomizowanych badań z grupą
      kontrolną wykazał, że stosowanie różnych form immunoterapii włącznie z
      immunizacją limfocytami dawcy lub partnera i dożylnym stosowaniem immunoglobulin
      u kobiet z niewyjaśnionymi nawracającymi poronieniami nie zapobiega w sposób
      istotny kolejnym poronieniom. Co więcej pojawiają się głosy, że immunoterapia
      nie powinna być dłużej oferowana kobietom z niewyjaśnionymi poronieniami
      nawracającymi, a rutynowe testy dla HLA i przeciwciał przeciwojcowskich powinny
      być zarzucone.
      4. Badania hormonalne
      Rutynowa ocena stężenia progesteronu w II fazie cyklu, podobnie jak
      mikroskopowe badanie błony śluzowej macicy nie są badaniami obligatoryjnymi u
      kobiet z poronieniami nawracającymi. Nie ma wątpliwości, że niewydolność ciałka
      żółtego i mała produkcja progesteronu może uniemożliwić implantację lub zaburzyć
      wczesny rozwój ciąży.
      Brak jest jednak wiarygodnych metod, które pozwoliłyby zdiagnozować niewydolność
      ciałka żółtego we wczesnej ciąży. Oceniono, że niewydolność ciałka żółtego i
      defekt fazy lutealnej dotyczy od 23 do 50% kobiet z poronieniami nawracającymi,
      jednak w większości stężenie progesteronu i stan endometrium były badane w cyklu
      niekoncepcyjnym. Wiadomo również, że przynajmniej 50% przypadków defektu fazy
      lutealnej rozpoznanego badaniem mikroskopowym współistnieje z prawidłowym
      stężeniem progesteronu. Z drugiej strony nie ma dowodów na to, iż suplementacja
      progesteronem we wczesnej ciąży zapobiega poronieniu, podobnie jak nie ma
      przekonywujących badań odnośnie korzystnego efektu ludzkiej gonadotropiny
      kosmówkowej na rozwój ciąży u kobiet z poronieniami nawracającymi.
      Mikroskopowa ocena endometrium powinna być zarezerwowana dla kobiet z
      podejrzeniem zaburzenia receptywności endometrium. Aby uzyskane informacje były
      wiarygodne, endometrium należy pobrać w tzw. oknie implatacyjnym, tzn. między 7
      a 9 dniem po owulacji. Obecnie zaleca się pozyskiwanie błony śluzowej przy
      pomocy pipelli, co nie wymaga ani znieczulenia, ani hospitalizacji.
      Nie potwierdzono również aby supresja wysokiego stężenia LH przed kolejną ciąża
      u kobiet z poronieniami nawracającymi i zespołem policystycznych jajników
      zwiększała odsetek żywych urodzeń.
      Nie ma też wystarczających dowodów na to, że hyperprolaktynemia stanowi ryzyko
      poronień nawracających.
      5. Ocena czynnika infekcyjnego
      Skrining i leczenie bakteryjnej waginozy oraz zakażenia Chlamydia trachomatis
      we wczesnej ciąży u kobiet, które wcześniej doświadczyły utraty ciąży w drugim
      trymestrze lub przedwczesnego porodu może zmniejszyć ryzyko tych powikłań.
      Natomiast rutynowe badania w kierunku toxoplazmozy, różyczki, cytomegalowirusa i
      wirusa opryszczki nie są pomocne w procesie diagnostyczno-terapeutycznym u
      kobiet z nawracającymi poronieniami.
      6. Badania w kierunku trombofilii wrodzonej
      U wszystkich kobiet z powtarzającymi się poronieniami należy przeprowadzić
      wywiad w kierunku trombofilii. Obejmuje on występowanie choroby
      zakrzepowo-zatorowej, udarów, zawałów, zakrzepicy żylnej oraz choroby wieńcowej
      zarówno u pacjentki, jak i u jej krewnych pierwszego stopnia. Dodatni wywiad
      obliguje do wykonania badań w kierunku mutacji typu Leiden czynnika V, mutacji
      genu protrombiny, stężenia antytrombiny oraz poziomu białka C i białka S.
      Leczenie kobiet z poronieniami nawracającymi i trombofilią wrodzoną polega na
      stosowaniu aspiryny i heparny przed zajściem w kolejną ciążę i przez wszystkie
      trymestry ciąży.
      W etiologii poronień duże znaczenie ma czynnik psychoemocjonalny, dlatego
      troskliwa opieka nad ciężarną, która doświadczyła położniczych niepowodzeń może
      przyczynić się do pomyślnego zakończenia ciąży.
      Diagnostyka i leczenie nawracających poronień powinno mieć miejsce w ośrodkach
      referencyjnych.
      Pozdrawiam

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka