vdrapatz
08.09.10, 16:47
Siedząc w kawiarni u Sachera w Wiedniu, byliśmy z żoną na wycieczce było właśnie we wrześniu 2008, patrzyliśmy przez duże okna na tą zawieruchę deszczową, i przywołaliśmy sobie sobie jak Film pusz-czony klatkami do tyłu naszą ponad miesięczną podroż po Chinach.
Kiedy płynęliśmy statkiem przełomem żółtej rzeki Jankze, podziwialiśmy to przecudne widoki natury, stał koło nas emerytowanym socjolog z żoną i zauważałem, że jakoś nie bardzo był zachwycony cudami tej natury.
Wtedy nieśmiało zapytałem, że nie widzę w jego oczach tej iskierki zachwytu.
Odpowiedział mi pytaniem, ile mam lat? Odpowiedź, już mam z przodu tą siódemkę stać! Ale co to ma do rzeczy? Wtedy usłyszałem bardzo interesującą i naprawdę trafne stwierdzenie!
Szanowny Panie, człowiek jest dopiero wtedy stary, kiedy nie potrafi już podziwiać, zachwycać się tym, co widzi, jako odbiorca, tym, co go otacza, tym, co dzieje się teraz w wokół! Potem potoczyła się dalej rozmowa na ten temat starości i procesu starzenia!. Pan Profesor miał już ponad 85 lat, co prawda nie wyglądał na te swoje lata.
Rozmawialiśmy w kawiarni po polsku, w sąsiednim stole siedział sobie też starszy pan, czytając gazetę, przepraszając, że włączam się do tych interesujących wspomnień, też po polsku! Zaskoczenie było niebywałe! Starszy Pan powiada, kupcie sobie państwo ciekawą książkę ?Taschenbuch?. Autor wszystkim nam znany Sir Peter Ustinow, interesująco zatytułowana ?Achtung Vorurteile?. Wyobraźcie sobie, co za zbieg okoliczności na stronie 39 pisze autor właśnie prawie to samo, co mówił mi Profesor na statku na temat starości!
Tytuł tego akapitu ?Staunen? a więc dziwić się, podziwiać zachwycać się! Oto treść tego ustępu, ale po niemiecku!
Staunen Alt ist ein Mensch
? nicht, wenn es an seinem Körper zu zwicken beginnt,
? nicht, wenn das Treppensteigen schwerer fällt,
? nicht, wenn die Augen nicht mehr so recht wollen,
? nicht, wenn sein Haar ergraut.
Alt ist ein Mensch, wenn er aufhört zu staunen oder es überhaupt nie gelernt hat, wenn also seine Phantasie ergraut.
Wenn ein Neunzigjähriger vor der Hagia Sophia, vor den Pyramiden oder nur vor einem Neugeborenen steht und staunt, ist er ein junger Mann, eine junge Frau.
No cóż, starość!? Na ten temat można bez końca spekulować, nawet filozofować!
Jest taki dwuwiersz Goethego, jeśli to tak nazwać mogę a mianowicie: Kein Kunst ist`s, alt zu werden, es ist Kunst, es zu ertragen. Weiß du, worin der Spaß des Lebens liegt? Sei lustig!- geht es nicht, so sei vergnügt. W wolnym tłumaczeniu: ?Nie jest sztuką starym zostać, ale sztuką jest ją /starość/ znieść, wytrzymać. Wiesz, że istnieje maksyma życia, bądź wesoły; śmieszny; zabawny, jest to niemożliwe, bądź radosny, wesoły; uśmiechnięty! Pozdrawiam Walek!