Trzeba mówić sobie prawdę.

10.04.11, 01:33
Trzeba mówić sobie prawdę.
Łatwo powiedzieć.
Przecież już umarłem to po co znów dylemat
i chyba nie chcę wracać do " żywych ".
Bo po co?
Jeśli już umarłem?
Jeśli zastawiłem wszystkie słońca, które tak piekły i drażniły oczy?
Może trzeba mieć odwagę, ale trzeba też mieć rozum, trzeba się go słuchać
i niszczyć w sobie zbędną abstrakcję...?
Może będąc martwym będę bliżej szczęścia?
Bez obawy, choroby, bez niecierpliwości?
Przecież dążę do stabilizacji, którą tylko śmierć mi może zapewnić.
Reszta jest szaleństwem, szaleństwem, szaleństwem.
Mgłą...
Kreśloną przez marzenia.
Niezapewnionym, niegwarantowanym, czystym hazardem.
Mnie tam szukać?
Śmierć mruży oczy w łaskawym konflikcie z życiem...
Czasem jest mą Panią, choć staram się Ją urobić na swój sposób...
    • hellish.monster Re: Trzeba mówić sobie prawdę. 10.04.11, 13:04
      chyba poproszę władzę o zbanowanie wszystkich moich nicków. bo nie mam siły by się powstrzymać panie "jestem w pracy" - a to może się skończyć mało przyjemnie.
    • rafae Trzeba mówić sobie prawdę i chciałbym kiedyś... 10.04.11, 17:56
      i chciałbym kiedyś taką miniaturkę napisać.
      Tytuł: Obcy dla zwierząt i obcy dla ludzi...
      • hellish.monster Re: Trzeba mówić sobie prawdę i chciałbym kiedyś. 10.04.11, 18:05
        o żyjesz.
        to dobrze, bo już chciałam do Twojej Mamy dzwonić.
        jak zwykle zrobiłabym z siebie kretynkę big_grin
    • coelka Re: Trzeba mówić sobie prawdę. 11.04.11, 22:53
      To wiersz Norwida, ale w sumie o tym samym o czym Ty pisałeś o sensie zycia, bo moze własnie tak to jest, jak sie nie nudzic na scenie tak malej, pytania zawsze aktualne tak duzo nam sie wydaje a tu tylko jak sie nie nudzic na scenie tak małej, może tylko tak i nic wiecej niestety lub jeszcze lepiej - znam dzielniejszy sposób
      Przeciw tej nudzie przeklętéj:
      Zapomnieć ludzi, a bywać u osób
      - Krawat mieć ślicznie zapięty...!
      Niektórzy tylko ten krawat, odpowiednie towarzystwo i mysla ze to sens życia..
      ]\\Marionetki
      I
      Jak się nie nudzić? gdy oto nad globem
      Milion gwiazd cichych się świeci,
      A każda innym jaśnieje sposobem,
      A wszystko stoi - i leci...

      II
      I ziemia stoi - i wieków otchłanie,
      I wszyscy żywi w tej chwili,
      Z których i jednej kostki nie zostanie,
      Choć będą ludzie, jak byli...

      III
      Jak się nie nudzić na scenie tak małéj,
      Tak niemistrzowsko zrobionéj,
      Gdzie wszystkie wszystkich Ideały grały,
      A teatr życiem płacony -

      IV
      Doprawdy, nie wiem, jak tu chwilę dobić,
      Nudy mię biorą najszczersze;
      Co by tu na to, proszę Pani, zrobić,
      Czy pisać prozę, czy wiersze - ?

      V
      Czy nic nie pisać... tylko w słońca blasku
      Siąść czytać romans ciekawy:
      Co pisał Potop na ziarneczkach piasku,
      Pewno dla ludzkiej zabawy (!) -

      VI
      Lub jeszcze lepiej - znam dzielniejszy sposób
      Przeciw tej nudzie przeklętéj:
      Zapomnieć ludzi, a bywać u osób
      - Krawat mieć ślicznie zapięty...!

      Cyprian Kamil Norwid
Pełna wersja