libra1903
09.04.10, 00:10
Z CUDOWNEJ MELINY DO PRUSZKOWA. KAZIMIERZ ORŁOŚ, PO RAZ PIERWSZY W
NASZYM MIEŚCIE
Pruszkowska Książnica zaprasza na spotkanie z Kazimierzem Orłosiem,
autorem książki
Bez ciebie nie mogę żyć.
Fragmenty książki przeczyta Autor a spotkanie poprowadzi Krzysztof
Masłoń.
22 kwietnia (czwartek), godzina 18.00
Muzeum Starożytnego Hutnictwa Mazowieckiego
Plac Jana Pawła II, Pruszków
KAZIMIERZ ORŁOŚ - prozaik, autor słuchowisk radiowych, scenarzysta
filmowy i TV, dramaturg, publicysta. Pseudonim: Maciej Jordan. Od
1970 członek Polskiego Pen Clubu. Od 1981 do 1983 członek Zarządu
Głównego Związku Literatów Polskich. Od 1989 członek Stowarzyszenia
Pisarzy Polskich. Mieszka w Warszawie.
Urodził się 26 grudnia w Warszawie. Ojciec, Henryk Orłoś -
naukowiec, wieloletni kierownik Zakładu Fitopatologii Leśnej
Instytutu Badawczego Leśnictwa. Matka, Seweryna z Mackiewiczów -
nauczycielka, absolwentka Instytutu Pedagogiki Specjalnej, siostra
pisarzy i publicystów Stanisława Cata- i Józefa Mackiewiczów.
Dzieciństwo, niemal w całości przypadające na okres okupacji
niemieckiej, spędzał z rodzicami - początkowo w Warszawie, lata 1941-
43 w Dąbrówkach koło Łańcuta, gdzie zmarł jego młodszy o trzy lata
brat Jarosław, i ponownie w Warszawie. Wysiedlony z niej podczas
Powstania, końca wojny doczekał w Rawie Mazowieckiej. Po wojnie
mieszkał w Łodzi, skąd wrócił do miasta urodzenia. Tu ukończył
szkołę podstawową i w 1953 zdał maturę w męskim Gimnazjum i Liceum
im. Tadeusza Reytana.
W 1955 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W
1959 ożenił się z Teresą z Czerniewiczów, absolwentką Wydziału
Ogrodniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W roku
następnym uzyskał dyplom magisterski; urodził mu się syn Maciej,
obecnie znany dziennikarz i prezenter telewizyjny.
Kilka miesięcy 1961 przepracował jako referent prawny w Biurze
Prawnym Kombinatu Górniczo-Energetycznego "Turów" w Turoszowie na
Dolnym Ślądku, po czym intensywniej zajął się działalnością
pisarską, swe opowiadania i reportaże publikując m. in. na
łamach "Twórczości", "Tygodnika Kulturalnego Orka"
i "Współczesności". W roku 1963, po wyjeździe w Bieszczady, do czasu
ukończenia budowy elektrowni wodnej "Solina" w Bieszczadach pracował
jako jej radca prawny. Kontynuował twórczość literacką, nawiązał
współpracę z radiem i filmem.W 1968 odbył podróż morską szlakiem:
Antwerpia, Dunkierka, Tripolis, Chalkis, Ateny, Konstantynopol,
Izmir, Cypr, Bejrut, Tangier, Lizbona. Od jesieni tego roku i przez
kilka miesięcy 1969 mieszkał w Kozienicach, pracując jako radca
prawny Elektrowni Kozienice w budowie.
W 1969 odbył podróż do Ameryki - był w Nowym Jorku i Bostonie.
Wiosną 1970 został redaktorem w dziale słuchowisk Naczelnej Redakcji
Literackiej Polskiego Radia.
W 1972 wszedł do zespołu redakcyjnego "Literatury", zatrudniony na
pół etatu w dziale reportażu. W związku z odbiorem Nagrody Fundacji
im. Kościelskich 2 tygodnie spędził w Genewie, zwiedził Paryż, w
Monachium spotkał się z tworzącym na emigracji wujem Józefem
Mackiewiczem. Urodziła mu się córka Joanna.W końcu roku odbył podróż
do Moskwy.
W 1973 w Instytucie Literackim w Paryżu, nie korzystając z
dobrodziejstwa pseudonimu, wydał pod własnym nazwiskiem
powieść "Cudowna melina" (zatrzymaną przez cenzurę w kraju),
krytykującą nadużycia komunistycznego aparatu władzy na prowincji.
Skutkiem tej edycji stały się represje: zwolnienie z pracy w Polskim
Radiu i redakcji "Literatury" oraz objęcie podmiotowym zapisem
cenzury, co oznaczało całkowity zakaz druku zarówno jego testów, jak
i publikacji na jego temat.
W latach 1973-1976 pracował jako referent prawny Warszawskiego
Przedsiębiorstwa Robót Drogowych, budującego trasę szybkiego ruchu
Warszawa-Katowice. Mieszkał najpierw w Piotrkowie Trybunalskim, a
potem w bazie w Ignacowie. Od 1977 poświęcił się wyłącznie
działalności literackiej w tzw. drugim obiegu, do 1981
współredagując wydawany w podziemiu kwartalnik "Zapis" i
uczestnicząc w życiu organizujących się środowisk opozycyjnych.
W dobie przemian politycznych lat osiemdziesiątych publikował prozę
artystyczną, recenzje i artykuły o tematyce kulturalno-społecznej na
łamach czasopism ukazujących się w kraju poza cenzurą - w "Nowym
Zapisie" (1982-1983 jako członek redakcji) i "Kulturze Niezależnej"
(1987-1989), a także w "Kulturze" paryskiej i w
londyńskim "Pulsie".W latach 1988-1994 współpracował z Rozgłośnią
Polską Radia Wolna Europa.W oficjalnym obiegu zaistniał ponownie
dopiero po 1989, wznawiając rozpowszechnione dotąd bezdebitowo i
wydając nowe książki, pisząc m. in. do
Tygodnika "Solidarność", "Gazety
Wyborczej", "Rzeczpospolitej", "Życia" i "Gazety Polskiej" oraz
odnawiając kontakty z radiem i telewizją.
W 1970 otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich za tom Ciemne
drzewa. Odbierał ją w Genewie.
W 2006 za tom opowiadań Dziewczyna z ganku został uhonorowany
nagrodą Nowych Książek, a rok później także Literacką Nagrodą Warmii
i Mazur.
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 3 maja 2007 za wybitne zasługi
dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na
rzecz przemian demokratycznych, za osiągnięcia w podejmowanej z
pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i działalności społecznej został
odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.