A mi jest strasznie przykro...

[skarbeniek1]

Mam powyżej uszu mojego NM. Niby między nami wszystko gra, rozmawiamy
godzinami przez telefon jak wyjeżdza, mamy wspólne plany dotyczące budowy
domu, funduje samochód żebym poszła na "prawko", ale...
Jesteśmy razem 6 lat, mamy dziecko i tak mnie naszlo pytanko o slub.
Jakoś tak mi do tej pory śpieszno niebyło i nadal nie jest, ale lekko
zaskoczyła mnie odpowiedz NM - "MY niczego nieplanujemy".Zero dyskusji na ten
temat. Myślałam,że nie jest nam to do szczęścia potrzebne ale jak któreś by
chciało to niema problemu.
Rozumiem że raz popełnił błąd,ale ile czasu ma jeszcze upłynąć zanim
zauważy, że jest już z inną kobietą i może tym razem będzie inaczej.
Jak długo mam jeszcze pokutować za błędy exi, jak długo On ma zamiar lizać
rany?
Przepraszam że tak się rozpisałam, ąle jestem rozżalona okrutnie..

[kleo1]

Może od początku jkoś dalaś mu do zrozumienia, że ślub niejest potrzebny (macie
dziecko a wtedy przeważnie myśli się o ślubie,gdy akowe się pojaia). Może on
nie zna Twojego stanowiska, a może nie porozmawialiście nigdy n ten temat a jgo
zdanie brzmi"nigdy więcej..."? Porozmawiajcie i już...

[magdmaz]

Spokojnie. Dotąd nie planowaliście, więc takie jest jego stanowisko "za Was".
Ale powoli, delikatnie, że "może warto by było to jakoś zalegalizować", że
ostatecznie jest dziecko, ze nic Was nie goni, ale pomyśleć można...
Tylko nie duś. Cierpliwością zdziałąsz więcej.
A kochającego chłopa namówisz na wszystko. Wiem to.

[magret65]

A ile dziecko ma lat? Wiesz, jak idzie do szkoły to warto, aby wszyscy mieli
jedno i to samo nazwisko. Masz rację, że uważasz, iż po 6 latach wspólnego
życia on już powinien zauważyć, że Ty to nie tamta kobieta, a zalegalizowanie
związku to nie droga do rozwodu! Trzymaj się cieplutko! M

[khaldum]

chyba Cię rozumiem...

co prawda nie jesteśmy ze sobą tak długo jak Wy i nie mamy wspólnego, NASZEGO
dziecka, tylko dzieci z poprzednich związków, ale rozumiem Twoją
potrzebę "stabilizacji"...

NM twierdzi, że ma paskudne skojarzenia z instytucja małżeństwa... i ja kiedy
ktoś pyta kiedy ślub, mówię to samo, choć pragnę tego samego co Ty

Moj NM wie o moich pragnieniach, początkowo je bagatelizował, później przyjął
stanowczą i bolesną dla mnie postawę NIE. Wtedy, w trakcie kłótni powiedziałam
mu, ze nigdy za niego nie wyjdę, choćby mnie błagał na kolanach z bukietem róż
w zębach... i temat umarł.

Temat nie wracał do niego prawie rok... kilka tygodni temu, w przypływie
czułości usłyszałam od NM, "gdybym mógł, to bym się z panią ożenił, ... ale nie
mogę..." (NM nie ma jeszcze rozowdu)

Myślę, że faceci potrzebują czasu, jedni wiecej inni mniej, mam nadzieje, że
Twój NM dojrzeje do tej decyzji...

hmm pozostaje jeszcze kwestia "nazywnictwa" Mój NM, w towarzystwie nowo
poznanych osób nazywa mnie żoną, wśród rodziny i przyjaciół mówi o mnie moja
nieżona
Jak to wygląda u Was, może od tego można było by zacząć rozmowę o legalizacji
związku?

pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj się

[skarbeniek1]

Dziecko ma 17 miesięcy, przez ten czas jakoś tak niezbyt mi pilno było do
ślubu, ale podświadomie chyba czekałam na jego samodzielną niczym
nieprzyśpieszoną decyzję. Ale kurna ile można czekać..
Tak naprawdę to niewiem do końca jak on mnie nazywa? Raczej konkubina nie
mówi ) Szef w pracy mówi Zona Twoja,wśród coniektórych znajomych dalszych
jesteśmy małżeństwem ale jak ON mnie nazywa? no niewiem???
Ale zniechęcił mnie totalnie, niewiem czy chce ślubu z tak niezdecydowanym
facetem. Może poprostu nie kocha mnie na tyle by to zrobić!
Wiem napewno, że zaczęłam intensywnie myśleć nad przyszłością naszego związku.
A związek który się nierozwija poprostu umiera.

[escribir]

skarbeniek1 napisała:

>
> Ale zniechęcił mnie totalnie, niewiem czy chce ślubu z tak niezdecydowanym
> facetem.

Jak niezdecydowanym??? No własnie zdecydowanym, a że na NIE to juz inna para
kaloszy

[kicia031]

Rozumiem cie, I mysle, ze postepowanie twojego mezczyzny nie jest fair. Nie
dlatego, bym uważała małżeństwo za warunek sine qua non szczęścia,
wiecznotrwałości związku, czy innych rzeczy. Sama zreszta z wlasnego wyboru
zyje w wolnym związku i jakoś mi to nie ciazy, wrecz przeciwnie. Ale to efekt
uzgodnien miedzy nami, które można w każdej chwili odkręcić, gdyby komuz
zależało.
Chocby to było nie wiem jak niesprawiedliwe, kobietz zyjaca w wolnym związku
jest wciąż w naszym społeczeństwie w jakiś spozob napietnowana – Ok., niech
pomieszkaja za soba razem na studiach, potem jeszcze rok, czy 2 żeby się
dotrzec, sprawdzic – ale kiedy przychodza wsporne inwestycje, dzieci, to uwaza
się, ze z kobieta jest cos nie tak, jeśli on nie chce się z nia ozenic. Masz
tyle sily, dojrzałości i niezależności, także materialnej, by sobie poradzic z
takimi stereotypami? Bo jeśli nie, to myślę ze nadszedł czas, by sobie powaznie
porozmawiac z Niemezem, przedstawic swój punk widzenia i zobaczyc jaka będzie
reakcja. Bo jeśli nadal negatywna, to mogloby oznaczac, ze jego fobie i urazy
są dla niego ważniejsze niż twoje szczescie, a to już mało mila wiadomość.

[skarbeniek1]

Piszę sprostowanie: sprawa wyjaśniona,wynikło małe nieporozumienie spowodowane
moją popędliwością przede wszystkim. Rozmawialiśmy na ten temat i
1. zastrzeliłam go tematem- ni z gruszki ni pietruszki wyskoczyłam z tym
ślubem,a On biedactwo zmęczony po pracy...
2.Niepili go do żeniaczki z oczywistych względów...
3.Myślał że moje stanowisko się niezmieniło..
4.No i jego stwierdzenie "my niczego nieplanujemy" nieoznacza wcale że takich
planów niemożemy rozpocząć...

Dziękuje dziewczyny za wysłuchanie moich wyżaleń i dzięki wieeelkie za rady.

[kicia031]

Bardzo sie ciesze. nawet jesli w koncu nie zdecydujecie sie na slub to taka
otwarta postawa swiadczy o milosci i szacunku i to chyba w tym wszystkim
najwazniesze.
Powodzenia

[magret65]

Bardzo się cieszę, że wszystko się wyjaśniło! Życzę szczęścia i udanych
wspólnych ZGODNYCH decyzji dotyczących Waszej przyszłości! M