kulinka3
24.03.06, 08:23
(Oz 14,2-10)
To mówi Pan: Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną
twą winę. Zabierzcie ze sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego:
Przebacz nam całą naszą winę, w ten sposób otrzymamy dobro za owoc naszych
warg. Asyria nie może nas zbawić - nie chcemy już wsiadać na konie ani też
mówić "nasz Boże" do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość
sierota. Uleczę ich niewierność i umiłuję ich z serca, bo gniew mój odwrócił
się od nich. Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i
jak topola rozpuści korzenie. Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak
drzewo oliwne, woń jego będzie jak woń Libanu. I wrócą znowu, by usiąść w mym
cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice sadzić, których sława będzie tak
wielka, jak wina libańskiego. Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go
wysłuchuję i Ja nań spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza
swój owoc. Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył?
Bo drogi Pańskie są proste: kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na
nich grzesznicy.
(Mk 12,28b-34)
Zbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie i zapytał Go: Które jest pierwsze
ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu,
Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim
sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest
to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego
przykazania większego od tych. Rzekł Mu uczony w Piśmie: Bardzo dobrze,
Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego.
Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak
siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary. Jezus
widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: Niedaleko jesteś od
królestwa Bożego. I nikt już nie odważył się więcej Go pytać.