Liturgia Wigilii Paschalnej

22.03.08, 14:36
Wigilia Paschalna
(Rdz 1,1-2,2)
Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i
pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił
się nad wodami. Wtedy Bóg rzekł: Niechaj się stanie światłość! I stała się
światłość. Bóg widząc, że światłość jest dobra, oddzielił ją od ciemności. I
nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I tak upłynął wieczór i
poranek - dzień pierwszy. A potem Bóg rzekł: Niechaj powstanie sklepienie w
środku wód i niechaj ono oddzieli jedne wody od drugich! Uczyniwszy to
sklepienie, Bóg oddzielił wody pod sklepieniem od wód ponad sklepieniem; a gdy
tak się stało, Bóg nazwał to sklepienie niebem. I tak upłynął wieczór i
poranek - dzień drugi. A potem Bóg rzekł: Niechaj zbiorą się wody spod nieba w
jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha! A gdy tak się stało, Bóg
nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg
widząc, że były dobre, rzekł: Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy
dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w
których są nasiona. I stało się tak. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę
dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było
nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre. I tak upłynął
wieczór i poranek - dzień trzeci. A potem Bóg rzekł: Niechaj powstaną ciała
niebieskie, świecące na sklepieniu nieba, aby oddzielały dzień od nocy, aby
wyznaczały pory roku, dni i lata; aby były ciałami jaśniejącymi na sklepieniu
nieba i aby świeciły nad ziemią. I stało się tak. Bóg uczynił dwa duże ciała
jaśniejące: większe, aby rządziło dniem, i mniejsze, aby rządziło nocą, oraz
gwiazdy. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby świeciły nad ziemią; aby
rządziły dniem i nocą i oddzielały światłość od ciemności. A widział Bóg, że
były dobre. I tak upłynął wieczór i poranek - dzień czwarty. Potem Bóg rzekł:
Niechaj się zaroją wody od roju istot żywych, a ptactwo niechaj lata nad
ziemią, pod sklepieniem nieba! Tak stworzył Bóg wielkie potwory morskie i
wszelkiego rodzaju pływające istoty żywe, którymi zaroiły się wody, oraz
wszelkie ptactwo skrzydlate różnego rodzaju. Bóg widząc, że były dobre,
pobłogosławił je tymi słowami: Bądźcie płodne i mnóżcie się, abyście
zapełniały wody morskie, a ptactwo niechaj się rozmnaża na ziemi. I tak
upłynął wieczór i poranek - dzień piąty. Potem Bóg rzekł: Niechaj ziemia wyda
istoty żywe różnego rodzaju: bydło, zwierzęta pełzające i dzikie zwierzęta
według ich rodzajów! I stało się tak. Bóg uczynił różne rodzaje dzikich
zwierząt, bydła i wszelkich zwierząt pełzających po ziemi. I widział Bóg, że
były dobre. A wreszcie rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka a Nasz obraz, podobnego
Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem,
nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi! Stworzył więc
Bóg człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i
niewiastę. Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: Bądźcie płodni i
rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną;
abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad
wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi. I rzekł Bóg: Oto wam daję wszelką
roślinę przynoszącą ziarno po całej ziemi i wszelkie drzewo, którego owoc ma w
sobie nasienie: dla was będą one pokarmem. A dla wszelkiego zwierzęcia polnego
i dla wszelkiego ptactwa w powietrzu, i dla wszystkiego, co się porusza po
ziemi i ma w sobie pierwiastek życia, będzie pokarmem wszelka trawa zielona. I
stało się tak. A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre. I
tak upłynął wieczór i poranek - dzień szósty. W ten sposób zostały ukończone
niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy [stworzeń]. A gdy Bóg ukończył w
dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym
swym trudzie, jaki podjął.
(Ps 104,1-2a.5-6.10.12-14.24.35c)
REFREN: Niech stąpi Duch Twój i odnowi ziemię
Błogosław duszo moja, Pana,
o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki!
Odziany w majestat i piękno,
światłem okryty jak płaszczem.
Umocniłeś ziemię w jej podstawach,
nie zachwieje się na wieki wieków
Jak szatą okryłeś ją Wielką Głębią
ponad górami stanęły wody.
Ty zdroje kierujesz do strumieni,
co pośród gór się sączą.
Nad nimi mieszka ptactwo niebieskie
i śpiewa wśród gałęzi.
Z Twoich komnat nawadniasz góry,
I owocem Twoich dziel syci się ziemia.
Każesz rosnąć trawie dla bydła,
i roślinom, by człowiekowi służyły.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie!
Tyś wszystko mądrze uczynił
ziemia jest pełna Twych stworzeń.
Błogosław, duszo moja, Pana.
    • samboraga Re: Liturgia Wigilii Paschalnej - cz. 2 22.03.08, 14:37
      (Rdz 22,1-18)
      Bóg wystawił Abrahama na próbę. Rzekł do niego: Abrahamie! A gdy on
      odpowiedział: Oto jestem - powiedział: weź twego syna jedynego, którego
      miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z
      pagórków, jakie ci wskażę. Nazajutrz rano Abraham osiodłał swego osła, zabrał z
      sobą dwóch swych ludzi i syna Izaaka, narąbał drzewa do spalenia ofiary i ruszył
      w drogę do miejscowości, o której mu Bóg powiedział. Na trzeci dzień Abraham,
      spojrzawszy, dostrzegł z daleka ową miejscowość. I wtedy rzekł do swych sług:
      Zostańcie tu z osłem, ja zaś i chłopiec pójdziemy tam, aby oddać pokłon Bogu, a
      potem wrócimy do was. Abraham, zabrawszy drwa do spalenia ofiary, włożył je na
      syna swego Izaaka, wziął do ręki ogień i nóż, po czym obaj się oddalili. Izaak
      odezwał się do swego ojca Abrahama: Ojcze mój! A gdy ten rzekł: Oto jestem, mój
      synu - zapytał: Oto ogień i drwa, a gdzież jest jagnię na całopalenie? Abraham
      odpowiedział: Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój. I szli obydwaj
      dalej. A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam
      ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka położył go na tych
      drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna. Ale
      wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: Abrahamie, Abrahamie! A on
      rzekł: Oto jestem. Anioł powiedział mu: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu
      nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego
      jedynego syna. Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana
      uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze
      całopalnej zamiast swego syna. I dał Abraham miejscu temu nazwę "Pan widzi".
      Stąd to mówi się dzisiaj: Na wzgórzu Pan się ukazuje. Po czym Anioł Pański
      przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: Przysiągam na siebie,
      wyrocznia Pana, że ponieważ uczyniłeś to, a nie oszczędziłeś syna twego
      jedynego, będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na
      niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie
      swych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia takiego,
      jakie jest udziałem twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu.
      (Ps 16,5.8-11)
      REFREN: Strzeż mnie, o Boże, Tobie zaufałem
      Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem,
      to On mój los zabezpiecza.
      Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy,
      On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.
      Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje,
      a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie,
      bo w kraju zmarłych duszy mej nie zostawisz
      i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.
      Ty ścieżkę życia mi ukażesz,
      pełnię Twej radości
      i wieczną rozkosz,
      po Twojej prawicy.
      (Wj 14,15-15,1)
      Pan rzekł do Mojżesza: Czemu głośno wołasz do Mnie? Powiedz Izraelitom, niech
      ruszają w drogę. Ty zaś podnieś swą laskę i wyciągnij rękę nad morze i rozdziel
      je na dwoje, a wejdą Izraelici w środek na suchą ziemię. Ja natomiast uczynię
      upartymi serca Egipcjan, że pójdą za nimi. Wtedy okażę moją potęgę wobec
      faraona, całego wojska jego, rydwanów i wszystkich jego jeźdźców. A gdy okażę
      moją potęgę wobec faraona, jego rydwanów i jeźdźców, wtedy poznają Egipcjanie,
      że ja jestem Pan. Anioł Boży, który szedł na przedzie wojsk izraelskich, zmienił
      miejsce i szedł na ich tyłach. Słup obłoku również przeszedł z przodu i zajął
      ich tyły, stając między wojskiem egipskim a wojskiem izraelskim. I tam był obłok
      ciemnością, tu zaś oświecał noc. I nie zbliżyli się jedni do drugich przez całą
      noc. Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem
      wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody się
      rozstąpiły, a Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi, mając mur z wód
      po prawej i po lewej stronie. Egipcjanie ścigali ich. Wszystkie konie faraona,
      jego rydwany i jeźdźcy weszli za nimi w środek morza. O świcie spojrzał Pan ze
      słupa ognia i ze słupa obłoku na wojsko egipskie i zmusił je do ucieczki. I
      zatrzymał koła ich rydwanów, tak że z wielką trudnością mogli się naprzód
      posuwać. Egipcjanie krzyknęli: Uciekajmy przed Izraelem, bo w jego obronie Pan
      walczy z Egipcjanami. A Pan rzekł do Mojżesza: Wyciągnij rękę nad moze, aby wody
      zalały Egipcjan, ich rydwany i jeźdźców. Wyciągnął Mojżesz rękę nad morze, które
      o brzasku dnia wróciło na swoje miejsce. Egipcjanie uciekając biegli naprzeciw
      falom, i pogrążył ich Pan w środku morza. Powracające fale zatopiły rydwany i
      jeźdźców całego wojska faraona, którzy weszli w morze, ścigając tamtych, nie
      ocalał z nich ani jeden. Izraelici zaś szli po suchym dnie morskim, mając mur
      wodny po prawej i po lewej stronie. W tym to dniu wybawił Pan Izraela z rąk
      Egipcjan. I widzieli Izraelici martwych Egipcjan na brzegu morza. Gdy Izraelici
      widzieli wielkie dzieło, którego dokonał Pan wobec Egipcjan, ulękli się Pana i
      uwierzyli Jemu oraz Jego słudze Mojżeszowi. Wtedy Mojżesz i Izraelici razem z
      nim śpiewali taką pieśń ku czci Pana:
      (Ps Wj 15,1-2.4-5.17-18)
      REFREN: Śpiewajmy Panu, który moc okazał
      Będę śpiewał na cześć Pana,
      który wspaniale swą potęgę okazał,
      gdy konia i jeźdźca
      pogrążył w morskiej przepaści.
      Pan jest moją mocą i źródłem męstwa,
      Jemu zawdzięczam moje ocałenie.
      On Bogiem moim, uwielbiać Go będę;
      On Bogiem ojca mego, będę Go wywyższał.
      Rzucił w morze rydwany faraona i jego wojsko.
      Wybrani wodzowie jego zginęli w Morzu Czerwonym.
      Przepaści ich ogarnęły,
      Jak głaz runęli w głębinę.
      Wyprowadziłeś lud swój
      i osadziłeś na górze Twego dziedzictwa,
      w miejscu, które uczyniłeś swym mieszkaniem.
      Pan Bóg jest Królem
      na zawsze, na wieki.
      • samboraga Re: Liturgia Wigilii Paschalnej - cz. 3 22.03.08, 14:50
        (Iz 54,4a.5-14)
        Nie lękaj się, Jerozolimo, bo małżonkiem twoim jest twój Stworzyciel, któremu na
        imię - Pan Zastępów; Odkupicielem twoim - Święty Izraela, nazywają Go Bogiem
        całej ziemi. Zaiste, jak niewiastę porzuconą i zgnębioną na duchu, wezwał cię
        Pan. I jakby do porzuconej żony młodości mówi twój Bóg: Na krótką chwilę
        porzuciłem ciebie, ale z ogromną miłością cię przygarnę. W przystępie gniewu
        ukryłem przed tobą na krótko swe oblicze, ale w miłości wieczystej nad tobą się
        ulitowałem, mówi Pan, twój Odkupiciel. Dzieje się ze Mną tak, jak za dni Noego,
        kiedy przysiągłem, że wody Noego nie spadną już nigdy na ziemię; tak teraz
        przysięgam, że się nie rozjątrzę na ciebie ani cię gromić nie będę. Bo góry mogą
        ustąpić i pagórki się zachwiać, ale miłość moja nie odstąpi od ciebie i nie
        zachwieje się moje przymierze pokoju, mówi Pan, który ma litość nad tobą. O
        nieszczęśliwa, wichrami smagana, niepocieszona! Oto Ja osadzę twoje kamienie na
        malachicie i fundamenty twoje na szafirach. Uczynię blanki twych murów z
        rubinów, bramy twoje z górskiego kryształu, a z drogich kamieni - cały obwód
        twych murów. Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana, wielka będzie szczęśliwość
        twych dzieci. Będziesz mocno osadzona na sprawiedliwości. Daleka bądź od trwogi,
        bo nie masz się czego obawiać, i od przestrachu, bo nie ma on przystępu do ciebie.
        (Ps 30,2.4-6.11-13)
        REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś
        Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś
        i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie.
        Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę
        i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.
        Śpiewajcie psalm wszyscy miłujący Pana
        i pamiętajcie o Jego świętości.
        Gniew Jego bowiem trwa tylko przez chwilę,
        a Jego łaska przez całe życie.
        Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną
        Panie, bądź moją pomocą.
        Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament,
        Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.
        (Iz 55,1-11)
        To mówi Pan: O, wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie
        macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, [dalejże, kupujcie] bez pieniędzy i bez
        płacenia za wino i mleko! Czemu wydajecie pieniądza na to, co nie jest chlebem?
        I waszą pracę - na to, co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie
        przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Nakłońcie wasze ucho i
        przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie. Zawrę z wami
        wieczyste przymierze: są to niezawodnie łaski dla Dawida. Oto ustanowiłem cię
        świadkiem dla ludów, dla ludów wodzem i rozkazodawcą. Oto zawezwiesz naród,
        którego nie znasz, i ci, którzy cię nie znają, przybiegną do ciebie ze względu
        na Pana, twojego Boga, przez wzgląd na Świętego Izraelowego, bo On cię
        przyozdobi. Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest
        blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania.
        Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, i do Boga naszego, gdyż
        hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi
        moimi drogami - wyrocznia Pana. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi
        moje - nad waszymi drogami i myśli moje - nad myślami waszymi. Zaiste, podobnie
        jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią
        ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla
        siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca
        do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni
        pomyślnie swego posłannictwa.
        (Ps Iz 12,2.3-5)
        REFREN: Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia
        Oto Bóg jest moim zbawieniem,
        będę miał ufność i bać się nie będę.
        Bo Pan jest moją mocą i pieśnią
        On stał się dla mnie zbawieniem.
        Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę
        ze zdrojów zbawienia.
        Chwalcie Pana,
        wzywajcie Jego imienia.
        Dajcie poznać Jego dzieła między narodami,
        przypominajcie, że wspaniale jest imię Jego.
        Śpiewajcie Panu, bo uczynił wzniosłe rzeczy,
        niech to będzie wiadome po całej ziemi.
        • samboraga Re: Liturgia Wigilii Paschalnej - cz. 4 22.03.08, 14:50
          (Ba 3,9-15.32-4,4)
          Bądź posłuszny, Izraelu, przykazaniom życiodajnym, nakłoń ucha, by poznać
          mądrość. Cóż się to stało, Izraelu, że jesteś w kraju nieprzyjaciół, wynędzniały
          w ziemi obcej, uważany za nieczystego na równi z umarłymi, zaliczony do tych, co
          schodzą do Szeolu? Opuściłeś źródło mądrości. Gdybyś chodził po drodze Bożej,
          mieszkałbyś w pokoju na wieki. Naucz się, gdzie jest mądrość, gdzie jest siła i
          rozum, a poznasz równocześnie, gdzie jest długie i szczęśliwe życie, gdzie jest
          światłość dla oczu i pokój. Lecz któż znalazł jej miejsce lub kto wszedł do jej
          skarbców? Lecz zna ją Wszechwiedzący i wynajdzie ją swoją mądrością. Ten, który
          na czas bezkresny urządził ziemię i napełnił ją stworzeniami czworonożnymi,
          wysłał światło i poszło, wezwał je, a ono posłuchało Go ze drżeniem. Gwiazdy
          radośnie świecą na swoich strażnicach. Wezwał je. Odpowiedziały: . Z radością
          świecą swemu Stwórcy. On jest Bogiem naszym. I żaden inny nie może z Nim się
          równać. Zbadał wszystkie drogi mądrości i dał ją słudze swemu, Jakubowi, i
          Izraelowi, umiłowanemu swojemu. Potem ukazała się ona na ziemi i zaczęła
          przebywać wśród ludzi. Tą mądrością jest księga przykazań Boga i Prawo trwające
          na wieki. Wszyscy, którzy się go trzymają, żyć będą. Którzy je zaniedbują,
          pomrą. Nawróć się, Jakubie, trzymaj się go, chodź w blasku jego światła! Nie
          dawaj chwały swojej obcemu ani innemu narodowi twych przywilejów! Szczęśliwi
          jesteśmy, o Izraelu, że znamy to, co się Bogu podoba.
          (Ps 19,8-11)
          REFREN: Słowa Twe, Panie, dają życie wieczne
          Prawo Pańskie jest doskonale i pokrzepia duszę,
          świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości.
          Jego słuszne nakazy radują serce,
          jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.
          Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki,
          sądy Pana prawdziwe, a wszystkie razem słuszne.
          Cenniejsze nad złoto, nad złoto najczystsze,
          słodsze od miodu płynącego z plastra.
          (Ez 36,16-17a.18-28)
          Pan skierował do mnie te słowa: Synu człowieczy, kiedy dom Izraela mieszkał na
          swojej ziemi, wówczas splugawili ją swym postępowaniem i swymi czynami. Wtedy
          wylałem na nich swe oburzenie z powodu krwi, którą w kraju przelali, i z powodu
          bożków, którymi go splugawili. I rozproszyłem ich pomiędzy pogańskie ludy, i
          rozsypali się po krajach, osądziłem ich według postępowania i czynów. W ten
          sposób przyszli do ludów pogańskich i dokąd przybyli, bezcześcili święte imię
          moje, podczas gdy mówiono o nich: To jest lud Pana, musieli się oni wyprowadzić
          ze swego kraju. Wtedy zatroszczyłem się o święte me imię, które oni, Izraelici,
          zbezcześcili wśród ludów pogańskich, do których przybyli. Dlatego mów do domu
          Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Nie z waszego powodu to czynię, domu Izraela, ale dla
          świętego imienia mojego, które bezcześciliście wśród ludów pogańskich, do
          których przyszliście. Chcę uświęcić wielkie imię moje, które zbezczeszczone jest
          pośród ludów, zbezczeszczone przez was pośród nich, i poznają ludy, że Ja jestem
          Pan - wyrocznia Pana Boga - gdy okażę się Świętym względem was przed ich oczami.
          Zabiorę was spośród ludów, zbiorę was ze wszystkich krajów i przyprowadzę was z
          powrotem do waszego kraju, pokropię was czystą wodą, abyście się stali czystymi,
          i oczyszczę was od wszelkiej zmazy i od wszystkich waszych bożków. I dam wam
          serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne,
          a dam wam serce z ciała. Ducha mojego chcę tchnąć w was i sprawić, byście żyli
          według mych nakazów i przestrzegali przykazań, i według nich postępowali. Wtedy
          będziecie mieszkać w kraju, który dałem waszym przodkom, i będziecie moim ludem,
          a Ja będę waszym Bogiem.
          (Ps 42,2-3, Ps 43,3-4)
          REFREN: Boga żywego pragnie dusza moja
          Jak łania pragnie wody ze strumieni,
          tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże.
          Dusza moja Boga pragnie, Boga żywego,
          kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boże?
          Ześlij światłość i wierność swoją,
          niech one mnie wiodą.
          Niech mnie zaprowadzą na Twoją górę świętą
          i do Twoich przybytków
          I przystąpię do ołtarza Bożego,
          do Boga, który jest moim weselem i radością.
          będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni,
          Boże, mój Boże!
          (Rz 6,3-11)
          My wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa,
          zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć. Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć
          zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie -
          jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca. Jeżeli bowiem przez śmierć,
          podobną do Jego śmierci, zostaliśmy z Nim złączeni w jedno, to tak samo będziemy
          z Nim złączeni w jedno przez podobne zmartwychwstanie. To wiedzcie, że dla
          zniszczenia grzesznego ciała dawny nasz człowiek został razem z Nim ukrzyżowany
          po to, byśmy już więcej nie byli w niewoli grzechu. Kto bowiem umarł, stał się
          wolny od grzechu. Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim
          również żyć będziemy, wiedząc, że Chrystus powstawszy z martwych już więcej nie
          umiera, śmierć nad Nim nie ma już władzy. Bo to, że umarł, umarł dla grzechu
          tylko raz, a że żyje, żyje dla Boga. Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla
          grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.
          (Ps 118,1-2.16-17.22-23)
          REFREN: Alleluja, alleluja, alleluja
          Dziękujcie Panu, bo jest dobry,
          bo Jego łaska trwa na wieki.
          Niech dom Izraela głosi:
          „Jego łaska na wieki”.
          Prawica Pana wzniesiona wysoko,
          prawica Pańska moc okazała.
          Nie umrę, ale żył będę
          i głosił dzieła Pana.
          Kamień odrzucony przez budujących
          stał się kamieniem węgielnym.
          Stało się to przez Pana
          i cudem jest w naszych oczach.
          (Mt 28,1-10)
          Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i
          druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem
          anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać
          jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu
          przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Anioł zaś przemówił do
          niewiast: Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma
          Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie
          leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje
          się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem.
          Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły
          oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie. One
          podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich:
          Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam
          Mnie zobaczą.
Pełna wersja