Kobiety księżmi. Kiedyś

22.05.09, 22:28
Do XII w. księżmi były równiez kobiety wg jednego uczonego:

wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Do-XII-w-ksiezmi-w-Kosciele-katolickim-byly-kobiety,wid,11153587,wiadomosc.html
    • dzikowy Re: Kobiety księżmi. Kiedyś 22.05.09, 22:38
      Też mi nowość, dziwnie jakoś pamiętam ten nius ze studiów.
    • bene_gesserit Re: Kobiety księżmi. Kiedyś 23.05.09, 00:17

      Zmiana nastąpiła w XII wieku, kiedy zmieniła sie koncepcja
      święceń i nastąpiło wydzielenie się kleru, jako oddzielnej warstwy
      społecznej feudalnego społeczeństwa.


      Trudno uwierzyc, ze KK broni tak zaciekle tylko tego. Jaki w tym
      sens i logika?
      • kocia_noga Re: Kobiety księżmi. Kiedyś 23.05.09, 08:52
        bene_gesserit napisała:

        >
        > Zmiana nastąpiła w XII wieku, kiedy zmieniła sie koncepcja
        > święceń i nastąpiło wydzielenie się kleru, jako oddzielnej warstwy
        > społecznej feudalnego społeczeństwa.

        >
        > Trudno uwierzyc, ze KK broni tak zaciekle tylko tego. Jaki w tym
        > sens i logika?
        >

        Wydzielenie się oddzielnej uprzywilejowanej warstwy społecznej.
    • kocia_noga Re: Kobiety księżmi. Kiedyś 23.05.09, 08:50

      Cytat z "Słownika Wiedzy
      Biblijnej" z "Prymasowskiej Serii Biblijnej": "Znamienne, że
      istnieją
      świadectwa potwierdzające sprawowanie przez kobiety funkcji
      kapłańskich w epoce
      bizantyńskiej, i to mimo podejmowanych w ciągu wieków przez
      hierarchię wysiłków
      ukrycia tego typu świadectw. W liście papieża Gelazego I (492-496)
      do biskupów
      w Italii i Sycylii wzmiankuje się z ubolewaniem, że kobiety
      celebrowały przy
      świętych ołtarzach i uczestniczyły w sprawach kościelnych
      przydzielanych tylko
      mężczyznom. Pewna inskrypcja z Bruttium, datowana na koniec V w.,
      wspomina
      presbiterkę Letę, a inna, pochodzoca z Salony w Dalmacji (425 r. po
      Chr.),
      wymienia presbiterkę Flavię Vitalię. Chcociaż tego rodzaju
      świadectwa są
      rzadkie, to jednak potwierdzają, że kobiety pełniły funkcje
      kapłańskie - i że
      okazyjnie święceń udzielali im biskupi." Na cmentarzyskach rzymskich
      z
      pierwszych wieków chrześcijaństwa znaleźć można kilka grobów kobiet,
      które
      nosiły tytuł duchownej, "księdza", po grecku presbytera, na
      przykład: "Grób
      Weroniki, presbytery i córki Josetisa" oraz "Grób Faustyny,
      presbytery". Inne
      interesujące nas malowidło z katakumb, pochodzące z IV wieku,
      ukazuje scenę
      wyświęcenia kobiety. Postać siedząca na krześle to biskup, któremu
      towarzyszy
      mężczyzna. Wyświęcana kobieta w szatach liturgicznych stoi pośrodku
      sceny.
      Nowy Testament wymienia przynajmniej jedną diakonisę Febe (List do
      Rzymian 16,1-
      2), która w Kościele w Kenchrach pełniła funkcję oficjalnej
      nauczycielki i
      misjonarki. Junia służyła Kościołowi w Rzymie jako APOSTOŁKA (List
      do Rzymian
      16,7). Takich kobiet jest o wiele więcej. Z okresu od V do IX wieku
      (dokładna
      data nie jest znana) pochodzi mozaika z kościoła św. św. Pudentiany
      i Praksedis
      w Rzymie. Mozaika przedstawia cztery kobiety. Po prawej znajduje się
      Matka
      Boska w otoczeniu świętych patronek i fundatorek kościoła. Postać po
      lewej, z
      kwadratową aureolą, jest zidentyfikowana dzięki napisowi wokół
      głowy. Napis po
      lewej stronie głowy brzmi "Theodora" (dwie ostatnie litery nie
      zachowały się ),
      a nad głową - "episkopa", co jest żeńską formą od słowa episkopos,
      czyli
      biskup. Kobieta o tym tytule uhonorowana została kwadratową aureolą,
      co znaczy,
      że w czasie wykonywania mozaiki jeszcze żyła. Rodzaj napisu i
      towarzystwo dwóch
      fundatorek świadczą, że biskup Teodora przyczyniła się do remontu
      albo
      rozbudowy kościoła. Nie jest to jedyna znana nam episkopa. Istnieje
      wiele
      takich napisów, między innymi na jednym z grobów,
      brzmiący "honorabilis femina
      episkopa", czyli "czcigodna kobieta-biskup". Aż nadto wyraźnie napis
      ten mówi o
      płci pochowanego biskupa. Kronika Widukinda, niemieckiego historyka
      z X wieku,
      opisuje pewną gwałtowną burzę, w której tragiczną śmierć
      ponieśli "utriusque
      sexus sacerdotes" ("kapłani obojga płci"). Jak podaje Joan Morris, w
      średniowieczu tytuł sacerdos ("kapłan") stosowany był do kobiet
      niejednokrotnie. Istnieją pewne przedstawienia świadczące, że w
      średniowieczu
      kobiety pełniły funkcję duchownych-kanoników. Należy do nich tryptyk
      z XV
      wieku, znajdujący się obecnie w małym niemieckim muzeum, a wcześniej
      w
      klasztorze cystersów w Bebenhausen. Ukazują trzy kobiety trzymające
      od prawej:
      śpiewnik krzyż misyjny oraz kielich z elementami eucharystii.
      Powyższe atrybuty
      oznaczają oficjalne sprawowanie liturgii i posługi kapłańskiej, a
      nie przejaw
      prywatnej pobożności. Dużą rolę w chrześcijaństwie średniowiecza
      odgrywały
      przełożone klasztorów (ksieni). Miały władzę kapłańską i sądowniczą.
      Do ich
      insygniów należał pastorał, mitra, pierścień i krzyż pektoralny.
      Wszystkie te
      oznaki są typowe dla urzędu biskupa. Przełożone klasztoru sprawowały
      zatem
      episkopalną jurysdykcję nad swoimi terytoriami. Jednym z większych
      problemów
      średniowiecznego Kościoła był konflikt między biskupami
      podlegającymi Rzymowi,
      sprawującymi jurysdykcję nad diecezjami a dużymi i wolnymi zakonami,
      których
      opaci i ksieni również wykonywali episkopalną jurysdykcję nad swoimi
      równie
      rozległymi terytoriami. Szala zwycięstwa przechylała się na stronę
      scentralizowanej administracji rzymskiej. Po pewnym czasie
      osiągnięto
      kompromis: kilka męskich zakonów pozostało niezależnych, aż do
      dzisiejszych
      czasów. Jednakże większość żeńskich zakonów podporządkowano
      odpowiadającym im
      zakonom męskim. Wtedy też przestały powstawać malowidła
      przedstawiające
      przełożone klasztorów w mitrze. Na kapitelu kolumny w kościele w Le-
      Puy-en-
      Velay we Francji znajduje się wymowny relief ilustrujący ówczesną
      sytuację:
      mężczyzna-duchowny wyrywa z rąk przerażonej ksieni pastorał - symbol
      władzy
      biskupiej." Również ksienie irlandzkie wyświęcały księży, odprawiały
      msze,
      zwoływały synody i słuchały spowiedzi."
Pełna wersja