Nie potrafię podjąć decyzji...wrr

[anka262]

witam
wiem, że nikt nie da mi przepisu na "antyzakalec" ale przyznam, że muszę
się chociaż zasugerować, bo zwariuję. A decyzja co do rozwodu trudna,bo mamy
małe dzieci - 4 i 5 lat.
Ja już sesnu nie widzę, od jakiś 4 lat się wszystko piepszy, i skutecznie
pogarsza. Mamy juz za soba rękoczyny, skakanie do gardeł itp.
Główny powód, dla którego jeszcze nie wniosłam pozwu - żadne z nas nie
wyprowadzi się z mieszkania, a o podziale nie ma mowy bo nie jest
własnościowe. Więc pozostaje mi perspektywa podzielenia półek w lodówceNie
wynajmę mieszkania,bo oczywiście z dwójką dzieci nie wyrobię na opłaty (jedno
poważnie chore), a jego siłą stąd nie wyrzucą przecież. Męczę się ogromnie,
on pewnie też, tylko on wychodzi z założenia "po co rozmawiać, ważne by obiad
był i jakoś sie kręci" a to, że czasem zwyzywa, lub poniży -pal licho,
zapomnę Kurcze, jak się zorganizowac "po"..gdzie pójść,by się odciąć...,
albo siedzieć i zżerać się nawzajem, bo mieszkanie wyremontowane...
ale to skomplokowane.

[nirvanas]

Fakt, skomplikowane. Cokolwiek zrobisz poniesiesz konsekwencje. Rozważ te
konsekwencje - w obu wersjach będą przykre, ale będą też i dobre. Poszukaj
dobrych za i przeciw. To dość lakoniczne co piszę, ale odpowiedzialność za
swoje życie leży w Twojej mocy.

[a.niech.to]

Wszystkich zmiennych nie da się wziąć pod uwagę. Przyszłość po rozwodzie będzie
także kreowana przez exa.

[wojtekp67]

A moze spróbowac mediacji , terapii. jak jesteście wierzący to ratowaniem
rodzin zajmują sie miedzy innymi dominikanie. jesli nie to poradnie rodzinne,
itp. Może warto sprobowac?

[a.niech.to]

Masz rację, dopóki mają się o co kłócić i wyzwalają w sobie emocje na miarę
rękoczynów istnieje szansa na porozumienie.

[a.niech.to]

Zdecydwanie lepszym rozwiązaniem jest to, które zawiera w sobie nadzieję.

[marek_gazeta]

Spróbujcie terapii, może nie jeszcze za późno. On Ciebie "czasami poniży, czsami zwyzywa", a Ty...?

[anka262]

a ja...pracuję, wychowuję dzieci, prowadzę dom i oczywiście, kłócę się, bo to
kobiety wszystkiemu sa winne...wykłócam się z nim twardo o...potrzebie
rozmawiania, wyjaśniania problemów i nieudawania, że wszystko da się zapomnieć.
Taka wiesz audycja pt"przypominamy radzimy"...lepiej bym poszła, zaszyła się w
świat seriali,prawda? po co męczyć chłopa biednego, i wmawiać ze rozwalił coś,
co przez lata się budowało. Kiedyś usłyszałam - dziś Ci nie odpowiem, bo jest
21. Jak bede gotowy rozmawiać to dam Ci znac

poza tym, mój mąż na terapię nie pójdzie, bo twierdzi ze nie ma takiej potrzeby

[maza15]

Czy małżeństwo, w którym dochodzi do rękoczynów ma sens?
Moim zdaniem NIE.
Poniżenie,bicie,brak dialogu.
Każdy ma swoje,jedno życie.Nie powinnaś się na to godzić.
Dlaczego myślisz o tym by z nim zostać,jeżeli Cię bije?!

[anka262]

tzn ja nie nazwałam tego tak dosłownie tylko dlatego, ze rzeczywiście w tej
kwestii prowokowaliśmy sie oboje. Nie lubię "zwalać" winy na jedną stronę, bo
zawsze sa dwie racje, jak sugerował Marek. Dlatego ujęłam to jako wina nas
obojga. On nie skąpił epitetów pod moim adresem, ja nie wytrzymałam, on oddał.
Tak mniej więcej...
Poza tym, gdybym nigdy nie chciała niczego wyjaśniać - wtedy było by ok. Nie
rozmawiać o dzieciach, kłopotach, pomysłach na...milczeć.
a dlaczego jeszcze w tym tkwię...jak pisałam w poście...głupi powód -
mieszkanie, ale jednak duzo. Nie utrzymam swej pracy, bo poświęciłam się dla
dzieci, jedno mi choruje, ciągła tylko moja odpowiedzialność za dom(on wychodzi
z domu o 6 wraca o 20)zwolnienia, szpitale spowodowały, że nie dostanę kolejnej
umowy, więc mieszkania sobie nie kupię.Włożyliśmy w to mieszkanie oboje duzo
pracy i poświęcenia i teraz nie potrafię się z tym uporać. Czasami sama siebie
za to nienawidzę, kiedyś nie miałam litości dla takich związków, ale życie
weryfikuje wszystko po pewnym czasie. Teraz patrzę również praktycznie, nie
tylko teoretycznie.

[maza15]

Oczywiście.W takim razie jak Ci pomóc?
Przecież nie możesz tak żyć.
Może jednak terapia?
Trzymaj się,jesteś silna,pozdrawiam Cię serdecznie.

[turzyca]

"dziś Ci nie odpowiem, bo jest 21. Jak bede gotowy rozmawiać to dam Ci znac"

a dla mnie to objaw dojrzalosci. Choc moze nie z 21, u nas to raczej 2... (ale
my pozno chodzimy spac, 21 to poczatek wieczoru.) Jak jest pozno, temat
niepilny, a dyskusja dluga to przekladamy na nastepny dzien. Jak On nie ma
zdania, tzn. uwzglednia mozliwosc ze pod wplywem moich argumentow zmieni zdanie,
to tez zostawia sobie czesto czas na przemyslenie.

I czasem mnie to do bialej goraczki doprowadza. Ale zazwyczaj dochodze do
wniosku ze ma racje. Bo faktycznie nie musimy o 2 w nocy omawiac tematu ktory
moze 8 godzin zaczekac. Rano mozemy go omowic na spokojnie, bez pospiechu, to
wyraz szacunku dla sprawy, a nie olewactwa. I przemysliwanie roznych spraw
spokojnie rowniez jest objawem szacunku - sama sie tego tez nauczylam.
Zastanowie sie, rozwaze, popatrze od kilku stron, postaram sie uwzglednic
wszystkie racje.




no chyba ze jestes pewna, ze bylo to powiedziane z intencja dopieczenia...

[agash4]

ja widze Anke, ze pada juz. I moglaby bidulka tak ciagnac wszystko sama i bron
Boze nie wspominac o tym, ze jej ciezko mezowi, ale ona cos probuje. Probuje
rozmawic, zobaczyc choc odrobine zrozumienia w jego oczach, pomocy ze strony
meza. A tu nic, tylko 21 godzina .... Aniu, ja sie umeczylam straszliwie i
niepotrzebnie, tez wmawiano mi ze to ja potrzebuje sie leczyc itd. Ale dzis
jednego zaluje, ze 2 i pol roku za pozno odeszlam od meza. Wiem tez , ze silne
emocje i stresy zabijaja, wiem ze przynosza choroby.Jesli raz cos postanowisz,
to badz konsekwentna. Moze z ta praca cos sie uda? Moze rodzina Ci pomoze z
mieszkaniem? Powiedz mezowi, ze czujesz sie sama z obowiazkami, ze juz nie
mozesz tak zyc obok i chcesz zeby pomagal Ci, szanowal Cie. Jesli emocjonalnie
zareaguje negatywnie - to ja bym pomyslala o rozstaniu z nim. Wiem, ze nie
trzeba zebrac o tak oczywiste rzeczy w malzenstwie - teraz juz to wiem.

[anka262]

ooooo dokładnie, napisałaś to tak, jakbyś napawde mnie widziała. Padam,
dokładnie! Po prostu napisałas to za mnie, a co do dojrzałości - to w jego
przypadku nie tak. Taka odpowiedź (nie bedę gadał bo 21) jest zawsze, i robi to
po to, bym wyszła i nie poruszała tematów z serii trudne. Po co...przecież to
zrzędzenie. Można zamiast tego np się ze sobą przespać i rano już bedzie miał
lepszy humor. Boję się, że zwariuję, poważnie. Od paru dni chce być ok,
przeprosił, takie ble ble ble. Trwalo 3 dni i dziś, jadąc do pracy usłyszałam
najpierw, że znów musiał załatwiać MI sprawy (rejestracja dziecka do lekarza,
podwiezienie do marketu po jedzenie, jak wróciłam z marketu on spał a ja
gotowałam obiad na drugi dzień, była 1 w nocy a o piątej oboje wstajemy do
pracy),następnie wysiadając z samochodu na moje pretensje do niego
odpowiedział - "w życiu najbardziej zona mi nie wyszła". Świetny początek
dnia!!Pracuję w Urzędzie muszę obsługiwać interesantów i jeszcze sie
uśmiechać!Natomiast gdy mówię, by sobie zmienił żonę, ja go nie trzymam, to
milknie..

uuu, (a kto upierze.)
To żenujące, debilne. Jasne, że próbuję, walczę, więc dlatego zostałam zrzędą
i mam dać spokój "ile będziesz o tym ględzić". Więc przestaję ględzić, zamykam
się i już. On przemawia jak chciałby ..wiadomo co..tania dziwka pod ręką i
jeszcze ugotuje. A ona się kurcze nie zgadza, co jest, przeciez to obowiązek!!
Agash ja mu 100 razy mówiłam, że nie udźwignę aż tyle,(on jest 6 lat starszy
ode mnie!!) zrzucił na mnie obowiązek za cały dom, choroby dzieci, finanse -
wszystko było ok, dawałam radę dopóki nie zostałam za to szmatą, idiotką i kur..
(nigdy go nie puściłam bokiem
Ale rano słyszę, poniosło mnie, wyzwałem Cię bo miałem nerwy.
Jesteś wielka, więc załatw dzisiaj to i tamto.
Zgasłam...wypaliłam się chyba, zawsze byłam uśmiechniętą wariatką,
organizowałam kapitalne imprezy u nas, uwielbiam gotować i piec, a teraz to dla
mnie jak roboty publiczne, jak przymusowa praca w 3 Rzeszy. Nawet się już nie
śmieję, ale się staram- to straszne.

[wiona11]

No to spójrzmy na to z jego punktu widzenia. "Ględzisz", "zrzędzisz", ale
robisz, co do Ciebie należy. Wszystko na Ciebie zrzucił a zarejestrowanie
dziecka do lekarza to nie jego obowiązek tylko pomoc Tobie. I powinnaś być
wdzięczna. Po nocach gotujesz obiady i to tylko Twoja sprawa. On przecież musi
się wyspać do pracy. No, może trochę niezadowolony, że tak gotujesz, bo akurat
tego wieczoru w łóżku nie ma z Ciebie pożytku. Ale jutro to sobie odbije... I
właściwie O CO CI CHODZI? Przecież wszystko działa! A większość facetów to
jednostki emocjonalnie proste, jak konstrukcja cepa. Przecież on nie będzie
naprawiał niczego, co działa! Po co ten wysiłek?
To może spraw, żeby PRZESTAŁO DZIAŁAĆ!

[0lana]

Wiona11...jestes wielka!
Mysle,że to właśnie jest jedyny sposób,aby mężuś wreszcie zrozumiał,że żona też człowiek...,i to kobieta.

[marek_gazeta]

Mój punkt widzenia jest nieco inny - czy on zrzucił obowiązki na Ciebie, czy też Ty je sama przejęłaś, a jemu było tak wygodnie? To wbrew pozorom nie to samo. Jeśli teraz chcesz, aby on wziął coś na siebie, przestań to po prostu robić, niezależnie od konsekwencji.

Dodatkowo te obiadki... Po cholerę je gotujesz? W nocy?! Odpuść. Moja żona mnie nigdy nie rozpieszczała pod tym względem i jakoś się nie krzywiłem. Po co to robisz? Sama robisz zakupy? A on Cię tylko podwozi? Czy rzeczywiście trafiłaś na lenia i cynika, czy kiedyś sama tak chciałaś?

Ja kiedyś jeździłem na zakupy na zmianę z żoną. Z reguły była z czegoś niezadowolona. Pewnego dnia stwierdziła, że sama będzie jeździć po zakupy, "bo jak czegoś nie ma, to ty nigdy nie wiesz, co kupić". No i przestałem jeździć - niedobry byłem, co?

To, że faceci nie lubią trudnych rozmów, to fakt. Ten gatunek tak ma. Ale to jeszcze zależy od stylu ich prowadzenia.

Życie niestety nie jest proste i nie polega na dawaniu całej siebie zawsze i w każdej sytuacji.

Jednego nie rozumiem - wyzwisk. To znak, że jest bardzo niedobrze. Nie wyobrażam sobie, żeby mąż mógł zwymyślać żonę od szmat, idiotek czy kur..w. To jest bardzo niepokojące, on Cię najwyraźniej nie szanuje. A to bardzo źle rokuje Waszemu małżeństwu.

A Ty szanujesz samą siebie?

[jawanda]

Ja w podobnym związku tkwilam ponad 22 lata....teraz wiem,że po częsci
przyczyniłam się swoim postępowaniem do sytuacji jaką mam.Tak jak Ty dla
świętego spokoju prałam,gotowałam,sprzątalam itp,a Marek tylko był i
korzystał.Przyzwycziłam go do nicnierobienia i ta moja postawa sprawiła,że nie
szanował mnie.Też mi się wydawało,że nie mam wyjścia,bo dzieci,wspólne
mieszkanie,nie mam pracy etc.W trakcie naszego rozstania założyłam własną
firmę,wzięłam duży kredyt i całkiem dobrze sobie radzę od prawie roku....Mam
piątkę dzieci,wszyscy się uczą,jest mi ciężko,ale da się żyć....Marek pracuje w
Anglii i nie wykazuje chęci łożenia na dzieci.Jednak moja zmiana/jestem pewna
siebie,wzmocniona psychicznie/spowodowała,że inaczej na mnie patrzy.Wjego
oczach jestem inną kobietą.Teraz wiem,że gdybym taka była zawsze pewnie nie
rozstalibyśmy się.
Radzę Ci nie podporządkowywać się,niech on też ruszy kuper,zrobi coś dla
domu,dzieci,Ciebie.Pracujesz,więc finansowo nie jesteś zależna od niego,masz
dziewczyno atuty w ręku.Macie małe dzieci,jesteście mniemam młodym
małżeństwem,myślę,że jest co ratować.Jednak jeżeli uważasz,że nie macie szns,to
nie zastanawiaj się im dłużej to trwa tym trudniej Ci będzie rozstać się z
nim.Nie powinnaś pozwolić na to,aby ubliżał Ci przy dzieciach one nie będą
miały dla Ciebie potem szacunku...Moja córka powtarza mi,że to co się stało w
naszej rodzinie,to w głównie moja wina,bo przyzwyczaiłam ich ojca do tego,że
można się w ogóle ze mną nie liczyć.
Nie wiem jak jest u Ciebie,musisz mieć szacunek dla samej siebie,a nie będziesz
miała,gdy z pokorą będziesz dżwigała na swoich barkach utrzymanie domu,dzieci i
męża.Daj sobie spokój z obiadami,zakupami,sprzątaniem zajmij się sobą.Może
inaczej na Ciebie będzie patrzył Twój mąż?

[dakota32]

witam
tak sobie czytam co piszecie i się zastanawiam czy moje małżeństwo ma
jakikolwiek sens. Z moim Mężem zupełnie się nie rozumiemy. nic nie robimy razem,
mąż jest wiecznie zmęczony nie ma pomysłów na nic, nic mu sie nie chce.
Właściwie tylko sie obwiniamy nawzajem a dziecko rośnie i nabiera złych
nawyków... a za chwile przeczytam jak radzicie innym, żeby jeszcze
spróbowali...że może jest jeszcze coś do ocalenia...tylko że tak trudno sie
przed sobą przyznać, że nie ma już nic...