Gość: ewak
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
19.08.10, 12:56
Przedstawienie Teatru "Wiatrak" zatytułowane "PRAGNIENIE" (o
wszystkich pragnieniach, które na co dzień z sobą nosimy i ukrywamy
nawet przed sobą) prezentowane będzie na podwórkach, dziedzińcach i
w parkach. Dzięki dofinansowaniu m. st. Warszawa - Dzielnicy Praga
Południe zagranych zostanie w sierpniu i wrześniu dziesięć spektakli.
21 sierpnia (sobota)
Targowa 14 - dziedziniec kamienicy. - godz. 15.30
Siennicka 21 - podwórko przed blokiem - godz. 18.00
22 sierpnia (niedziela)
Rybna 24 / Wawerska 15 - podwórko pomiędzy kamienicami - godz. 15.30
Kirasjerów 6 - plac zabaw obok kamienicy - godz. 18.00.
Zapraszamy mieszkańców okolicznych domów, ich rodziny, znajomych,
przyjaciół oraz mieszkańców dzielnicy.
Przedstawienie trwa jedną godzinę.
Następne spektakle planowane są w dniach 2, 3, 4 i 5 września w
innych miejscach dzielnicy
W przedstawieniu występują:
Czarny Błazen – Ewa Tucholska
Żebraczka, Anioł – Lidia Sycz
Pajac – Tomasz Piątkowski
Tekst i reżyseria: Ewa Komendowska
Scenografia i kostiumy: Małgorzata Domańska
Premiera „Pragnienia” i inauguracja Teatru „Wiatrak” miała miejsce w
Warszawie 11 lipca 2009 r.
Producent: Stowarzyszenie Creo, 502 318 301, www.creo.org.pl
Treścią sztuki jest miłość Czarnego Błazna (granego przez aktorkę) i
Pajaca (granego przez aktora). Akcję przedstawienia stanowi
spektakl, jaki odgrywają oni przed publicznością Przedstawienie to
zbudowane jest na zasadzie stopniowego zanikania granicy pomiędzy
konfliktem, jaki niosą role a prywatnymi konfliktami aktorów.
Podczas gry Czarny Błazen napiętnowuje postawę, której
przedstawicielem jest Pajac – szydzi z jego przywar, słabości, braku
ideałów. Tym sposobem próbuje sprowokować Pajaca do zmiany, do
działania. Spektakl dla publiczności jest pretekstem, jakim
posługuje się Czarny Błazen w celu wyegzekwowania od Pajaca
niezbędnych dla dalszego trwania ich związku zmian. Podczas
przedstawienia dochodzi jednak do odwrócenia ról. Czarny Błazen
staje się słabą kobietą potrzebującą zrozumienia i opieki, Pajac
zaś - nie dostrzegającym tego - despotycznym mężczyzną, owładniętym
pasją powetowania sobie dawnych upokorzeń. Czarnego Błazna zawodzą
ideały i zawodzi miłość Pajaca. Odchodzi więc, aby spróbować innego
życia i zaznać nowej miłości. Pajac staje się ponownie poddańczo
bezradny i słaby – wraca w ten sposób do punktu wyjścia spektaklu,
kiedy to razem z Czarnym Błaznem spotkali Żebraczkę i odmówili jej
wsparcia. Ten postępek zaciążył nad nimi klątwą rzuconą przez
Żebraczkę. Ponowne, samotne już, spotkanie Pajaca z Żebraczką
prowadzi do zaspokojenia jej pragnienia. W ten sposób klątwa zostaje
zdjęta, a Pajac znajduje w osobie Żebraczki – pocieszycielkę.