Ja tez potrzebuje cos od zycia.

[hooanita]

MGNA napisala:

Problem w tym, ze nikt nie bierze mnie na serio, kiedy
mowie ze ja wiecej dzieci nie chce!



Zainspirowalo mnie to na nowy temat.

Ja uwazam za jest czas na dzieci i czas, na zycie. Aktualnie jestem uwieziona
w domu już piaty rok, bo w ciazy tez musialam w domu siedziec (w zwiazku z
zagrozeniem ciazy).

Tak wiec kiedys bylam „pracujaca kobieta” a aktualnie jestem „matka polka”.
Nic nie jest w stanie zastapic szczescia i radosci, jakie daje dziecko, ale
ja tez potrzebuje czegos od zycia.

Standardy angielskie.

Kiedy w pracy meza Anglik pyta. Ile masz dzieci?
Maz odpowiada „jedno i to wystarczy” to nastepuje wielkie obruszenie. No jak
to ?

To, co zauwazylam w Anglii wiekszosc rodzin jest wielo.... wielo... dzietna
3-5 sztuczek. Może to wplyw pomocy finansowej panstwa (zasilki w kazdej
postaci) a może to taka natura Angielek.

Ps. Naleze do matek, które nie potrafia zaakceptowac niani (jestem po prostu
zazdrosna).

[tuti]

proponuje spacer
albo drinka z nie-wirtualnymi przyjaciolkami.

[effata]

>Problem w tym, ze nikt nie bierze mnie na serio, kiedy
>mowie ze ja wiecej dzieci nie chce!
Nie wiem, gdzie to Mgna napisała, więc skomentuję tutaj - Mgna, zamieszkaj w
Polsce, tam ci uwierzą. W Polsce teraz z niedowierzaniem patrzą na ciebie, jak
jesteś w drugiej ciąży. A jak jesteś w trzeciej ciąży to albo jesteś słuchaczem
radia Maryja, albo jesteś krypto-słuchaczem radia Maryja.
To oczywiście żart i uogólnienie - nie mam na celu wywołania gorącej dyskusji
politycznej :)))

Także, Hooanita, pojęcie 'matka Polka' zmienia swój wydźwięk :)))
> Kiedy w pracy meza Anglik pyta. Ile masz dzieci?
> Maz odpowiada „jedno i to wystarczy” to nastepuje wielkie obruszeni
> e. No jak to ?
Ej, coś mi się nie chce wierzyć w taką reakcję ze strony Anglików...

> Ps. Naleze do matek, które nie potrafia zaakceptowac niani (jestem po prostu
> zazdrosna).
A ja nie jestem zazdrosna, ale przewrażliwiona i nieufna (jeżeli w grę wchodzą
moje dzieci), co nie ułatwia mi życia.
A z domu też bym się już trochę wyrwała :))

--
Don't guess.

[aniaheasley]

Rozumiem reakcje kolegow meza, bo rodzina z jednym dzieckiem jest smutna.
Jezeli ma sie jedno dziecko z przyczyn 'niezaleznych' jak zdrowie, rozwod, itp,
to oczywiscie inna sprawa, ale w innych przypadkach to troche dziwne. Jezeli
para decyduje sie na dziecko, to jest to troche niekonsekwentne, ze potem
zatrzymuje sie w polowie drogi i nie daje temu dziecku rodzenstwa.
Rodzenstwo dla dziecka to najlepszy prezent jaki rodzice moga dac swojemu
jedynakowi. Nic w zyciu nie wynagrodzi mu braku brata czy siostry, i to zarowno
teraz, kiedy dzieci sa male, i rodzenstwo sprawia, ze staja sie milsi, bardziej
sympatyczni dla otoczenia, mniej samolubni, mniej zapatrzeni w siebie, od
malego ucza sie myslec o innych (bo nie maja wyjscia), jak i potem w doroslym
zyciu.

Dla rodzicow wiecej niz jedno dziecko to tez pod kazdym wzgledem wygrana -
przyjemnosc patrzenia jak brat z siostra dbaja o siebie, jak staja po swojej
stronie, jak bronia brata przed zdenerwowana mama - po prostu priceless.

A dla rodzicow, ktorzy lubia troche czasu dla siebie i wygode to tez wbrew
pozorom lepiej kiedy dzieci jest wiecej, bo dzieciaki od bardzo mlodego wieku
bawia sie ze soba, i rodzice maja dla siebie wiecej czasu.

Jako jedynaczka majaca obecnie trojke swoich dzieci zdecydowanie polecam miec
wiecej!

[jagienkaa]

wiesz Aniu rozumiem Twoje argumenty ale takie opinie jak Twoja mnie osobiście
bolą. My mamy jedynaka i tak raczej zostanie. Hasła typu 'niekonsekwencja' mnie
aż denerwują. Co to znaczy 'zatrzymanie się w połowie drogi'? a gdzie jest
początek i koniec drogi? Dzieci są różne, niektóre samolubne a niektóre nie,
niezależnie czy mają rodzeństwo czy nie.
To JA (i mój mąż) mamy dzieci i nikomu do tego ile ich mamy i czy powinniśmy
mieć więcej.

[effata]

Ja też jeśli już to polecałabym więcej niż jedno (choć na początku jest
truuudno), ale faktycznie zupełnie się nie zgadzam z arugmentami typu:
zatrzymanie się w połowie drogi itp. Abstrahując już od innych argumentów typu:
dłuższe siedzenie w domu, mniej swobody itp. jestem doskonale w stanie
zrozumieć ludzi, którzy mówią zdecydowanie NIE po pierwszym dziecku. Ja zawsze
chciałam mieć więcej niż jedno dziecko i zawsze wydawało mi się, że bycie
matką, to bardzo proste zadanie. Niestety moje pierwsze dziecko
mnie "przerosło". Nie wyrabiałam emocjonalnie i nerwowo, po roku spędzonym na
kanapie, z niechcącym się ode mnie oderwać młodym, po nocach spędzonych na
notorycznym karmieniu w fotelu (jedyna akceptowana pozycja), po walkach o
wszystko (a najwięcej o to, bym mogła mieć choć chwilę dla siebie) miałam już
dość wszystkiego, z macierzyństwem na czele. Potem mi przeszło, młody jest
świetny i kochany, ale doskonale rozumiem osoby, które po prostu nie chcą się
na coś takiego zdecydować po raz kolejny (choć moje kolejne dzieci, to 'bułka z
masłem' w kwestii 'obsługi' w porównaniu z pierworodnym :))))
No i powiedzmy sobie szczerze - dla jedynaka ma się więcej czasu! A brak czasu
(takiego spędzonego tylko i wyłącznie z poszczególnym dzieckiem, rozmowy i
zabawy z nim wedle jego widzimisię itp) jest dla mnie największą bolączką.

Im jestem starsza (i im więcej mam dzieci, hi, hi) tym bardziej rozumiem ludzi,
którzy chcą mieć jedno dziecko, albo którzy w ogóle ich nie chcą mieć. Ja nie
żałuję swojego wyboru. I kto wie, może jeszcze kiedyś .... :))) Ale też
ROZUMIEM taki a nie inny wybór innych.
--
Don't guess.

[jagienkaa]

widzisz, ja mam jeszcze dużo czasu na zmianę zdania, ale na razie oboje z mężem
nie chcemy mieć więcej dzieci. NIe, żeby Dominik mi dał jakoś specjalnie w
kość - po prostu do teraz odczuwamy tę wielką zmianę w naszym życiu.
Ja mam starszą siostrę, z którą jesteśmy bardzo zżyte, Mąż - brata z którym
stosunki się coraz bardziej pogarszają i mamy z tego powodu wiele trosk i
nieprzyjemności. Ponieważ moi rodzice się rozwiedli, też myślę o tym co by było
gdybym kiedyś się rozwiodła - czy umiałabym dać równo miłość dwóm/więcej małym
osobom i wyrównać im brak taty. Mp moja siostra bardzo przeżyła rozstanie
rodziców, ja też. To DLA MNIE kolejny argument przeciwko posiadaniu kilkorga
dzieci: ma się wielki wpływ na życie więcej niż jednej osoby. Do tego fakt, że
nie mamy nikogo do pomocy przy Dominiku (a co dopiero przy następnym dziecku)
jest kolejnym argumentem przeciwko.
Szczęśliwe dziecko będzie, gdy rodzice są szczęśliwi. A jeśli np mama jest
zabiegana i załamana przerastającą ją sytuacją - braciszek czy siostrzyczka im
nie wynagrodzą poczucia wyobcowania i samotności.
Natomiast to jest NASZA czy moja decyzja czy będę miała więcej dzieci, bo to
nie koleżanki z forum będą za mnie próbować odebrać jedno dziecko ze szkoły
podczas gdy drugie ma wymioty i trzeba jechać do lekarza. I nigdy nie
powiedziałabym nikomu: miej jedynaka, bo łatwiej. Jak widać post aniheasley
mnie wyjątkowo zdenerwował:)
Za to wszystkich, którzy mają więcej dzieci niż jedno - bardzo podziwiam i
życzę dużo zdrowia i wytrwałości.

[izabelski]

Jgienko, jesli mowisz:
"Ponieważ moi rodzice się rozwiedli, też myślę o tym co by było
gdybym kiedyś się rozwiodła - czy umiałabym dać równo miłość dwóm/więcej małym
osobom i wyrównać im brak taty. Mp moja siostra bardzo przeżyła rozstanie
rodziców, ja też. To DLA MNIE kolejny argument przeciwko posiadaniu kilkorga
dzieci: ma się wielki wpływ na życie więcej niż jednej osoby."

to tak samo rodzice maja wplye na zycie JEDNEGO dziecka - czy to ich
usprawiedliwia?
nie
dlatego wazne jest madre wychowywanie, zeby dzieci nei byly o siebie zazdrosne
etc

[jagienkaa]

Iza, oczywiście, ale gdy jest jedno dziecko to wydaje mi się że łatwiej zadbać
żeby się czuło kochane. No i nie jest to uprawiedliwienie, jedynie kolejny
argument przeciwko posiaadaniu więcej niż jedno dziecko:)

[izabelski]

nie zgadzam sie z tym, ze majac wiecej niz jedno dziecko trudniej jest zadbac o
to, zeby ono czulo sie kochane
milosci nie rozdziela sie na kawalki - jak jablka czy bochenek chleba - milosc
daje sie w takiej samej ilosci kazdemu z dzieci, ktore sie ma
wierz mi mnie tez bylo trudno uwierzyc ajk mozna znalezc milosc dla nastepnego
dziecka - ale ona po prostu jest - nie trzeba jej szukac, a raczej nalezy jej
pozwolic sie rozwijac

[aniaheasley]

W przypadku rozwodu rodzicow to chyba wlasnie lepiej miec brata lub siostre.
Dzieci czesto wtedy czuja, ze 'to one sa winne', nie potrafia sobie z sytuacja
poradzic. Jedynakom jest wtedy chyba jeszcze ciezej, bo czuja sie zupelnie sami
ze swoim problemem. Kiedy jest brat i siostra, wtedy przynajmniej miedzy soba
moga szukac oparcia, pomagac sobie nawzajem.

[hooanita]

Spodobala mi sie wypowiedz Jagienki.Ja mam tez takie samo zdanie na ten temat.
-Kazdy ma tyle dzieci ile chce .Jak mieszkalam w Polsce to musialam nawet
chodzic do ginekologa z dzieckiem,bo nie mialam go z kim zostawic.Maz pracowal
za granica.Tak wtedy dostalam w d...,myslalam ,ze zwariuje.Moj synek byl bardzo
zywym i ruchliwym dzieckiem.24/h caly czas z dzieckiem.Przeciez kobieta
potrzebuje jak kazda istota ludzka troche czasu dla siebie.Teraz mieszkam w
Anglii i nie znam tu nikogo.Mysle ,ze drugie dziecko uwieziloby mnie w domu na
nastepne kilka lat,Teraz jak moj synek chodzi do przedszkola na 6 godzin w
koncu mam troche czasu dla siebie.Nie neguje nikogo za to ile ma dzieci.Kazdy
ma inne potrzeby i chec posiadania.Nie zaluje tych prawie 5lat poswieconych
dziecku.Bardzo kocham mojego synka.

[princessjobaggy]

Aniu, pozwolisz, ze jako bezdzietna jedynaczka skomentuje niektore fragmenty
Twojego kontrowersyjnego postu.

> Rodzenstwo dla dziecka to najlepszy prezent jaki rodzice moga dac swojemu
> jedynakowi.

Zapytaj niektorych dzieci czy to rzeczywiscie taki prezent dla nich. Znam wiele
rodzin, ktore mialy wielki problem, gdy mialo pojawic sie dodatkowe rodzenstwo,
poniewaz dotychczasowy jedynak nie chcial nic slyszec o nowym
braciszku/siostrzyczce. Czesto dzieci czuja sie odrzucone, kiedy z oczywistych
powodow wiecej czasu poswieca sie niemowlakowi. Naprawde nie zakladalabym z
gory, ze to taki najlepszy prezent.

> Dla rodzicow wiecej niz jedno dziecko to tez pod kazdym wzgledem wygrana -
> przyjemnosc patrzenia jak brat z siostra dbaja o siebie, jak staja po swojej
> stronie, jak bronia brata przed zdenerwowana mama - po prostu priceless.

Moze tak jest jak dzieci sa male. A pozniej, jako dorosli? U moich rodzicow
miedzy rodzenstwem wiecznie byly jakies klotnie, niedomowienia, zazdrosc. Odkad
tylko siegam pamiecia. Niedaj Boze ktos czul sie traktowany przez rodzica mniej
preferencyjnie za mlodu- to predzej czy pozniej wyjdzie w doroslym zyciu.

Wszystko ma swoje plusy i minusy. W zaleznosci od tego jak sie zycie ulozy, cos
co wydawaloby sie mogloby byc jedynie plusem, moze okazac sie minusem. Tak to
juz jest. Nie ma tak jak Ty to opisalas, ze albo cos jest tylko czarne, albo
tylko biale.

[aniaheasley]

Princess,

Rozumiem, ze przyklad jaki podalas z jedynakiem, ktory 'nie chcial slyszec o
nowym braciszku' mial byc argumentem przeciwko posiadaniu rodzenstwa, ale dla
mnie to wlasnie piekny argument na to, ze temu jedynakowi wlasnie bardzo ten
braciszek/siostrzyczka byl potrzebny; po to zeby zmienic jego postawe pt.
rodzice sa tylko dla mnie, wylacznie mna maja sie zajmowac, nikt inny nam nie
jest potrzebny w rodzinie. Oczywiscie od rodzicow wymagana jest wielka madrosc
rodzicielska, jak taka sytuacja pokierowac, zeby rodzenstwo sie pokochalo.

Skazujac swoje dziecko na jedynactwo pozbawiacie je calej sfery doswiadczen i
emocji, ktore przygotowuja malego czlowieka do zachowan czlowieka doroslego.
Zycie dziecka w rodzinie wielodzietnej jest pelniejsze, bogatsze, ciekawsze.

Moze tak zapytam - czy ktoras z Was zaluje ze ma rodzenstwo, czy wolala by byc
jedynaczka? Watpie.

A na odwrotne pytanie zadane jedynakom, tym mlodszym i tym juz calkiem
doroslym, wielu z nich odpowiada, ze chcieliby miec brata lub siostre.

[jagienkaa]

po pierwsze: kto dorosły i przy zdrowych zmysłach powiedziałby że żałuję że ma
brata/siostrę? oprócz mojego męza;) po drugie, z drugiej strony: z kolei
ludzie, któzy nie wiedzą jak to jest posiadać rodzeństwo, to powiedzą że
chcieliby mieć. To naturalne.
Aniu, najbardziej mnie denerwuje to, że piszesz stwierdzenia typu "Skazujac
swoje dziecko na jedynactwo pozbawiacie je calej sfery doswiadczen i
> emocji, ktore przygotowuja malego czlowieka do zachowan czlowieka doroslego.
> Zycie dziecka w rodzinie wielodzietnej jest pelniejsze, bogatsze, ciekawsze"
obrażasz jedynaków! i bardzo uogólniasz!

[aniaheasley]

Uogolniam - na pewno.
A czy obrazam jedynakow - raczej jest mi ich zal, w tym samej siebie.....

[jagienkaa]

a widzisz: bo mi się cały czas wydaje że tak piszesz i uogólniasz, pisząc
bazując na swoim własnym doświadczeniu i przeżyciach.
Ja może poczekam do 40-tki kiedy ten instynkt mnie kopnie w dupę:)

[aniaheasley]

Ten instykt to akurat nie u mnie, tylko w czasopismach kobiecych o tym czytam,
i u znajomych obserwuje. Sa tak zdesperowane ze glosno o tym mowia naokolo.
Tylko ze widzisz, czasami wtedy jest juz za pozno. Jedna z nich ma wyciety
jajnik, maz drugiej kilka lat temu (kiedy zdecydowali, ze juz na pewno nie chca
dzieci) zrobil sobie vasectomy (nie mam pojecia jak to jest po polsku), u
trzeciej o malo nie zakonczylo sie to rozwodem, bo miedzy 38 a 41-szym rokiem
zycia tylko to sie dla niej liczylo. Itp, itd. Z tego co widze to nie jest to
jakis kaprys, nad ktorym kobieta moze latwo zapanowac.

[jagienkaa]

wiadomo że pisze się o tym w gazetach, bo a) trudno żeby pisać o milionach
kobiet które NIE MAJĄ TEGO INSTYNKTU ok 40-tki; b) ostrzec kobiety:)

[princessjobaggy]

> Rozumiem, ze przyklad jaki podalas z jedynakiem, ktory 'nie chcial slyszec o
> nowym braciszku' mial byc argumentem przeciwko posiadaniu rodzenstwa,

Aniu, to nie tak. To nie mial byc argument przeciwko posiadaniu rodzenstwa. Nie
jestem jakas przeciwniczka lub wielka zwolenniczka posiadania lub nie
posiadania wiecej niz jednego dziecka. Kazdy rodzic ma swoje powody, dla
ktorych decyduje sie na taki, a nie inny wyglad rodziny. Dlaczego zawsze tak
latwo jest tym, ktorzy maja wiecej niz jedno dziecko wydawac osad na temat
najlepszego wygladu rodziny?

> Skazujac swoje dziecko na jedynactwo pozbawiacie je calej sfery doswiadczen i
> emocji, ktore przygotowuja malego czlowieka do zachowan czlowieka doroslego.
> Zycie dziecka w rodzinie wielodzietnej jest pelniejsze, bogatsze, ciekawsze.
>

Niestety widzisz problem bardzo jednostronnie. Powiedz mi jaka masz podstawe
nazywac zycie jedynaka zyciem mniej bogatym, mniej pelnym i mniej ciekawym.
Przepraszam, ale to stek bzdur dla mnie. Wszystko zalezy od konkretnej
sytuacji, od otoczenia, tego jak dziecko bedzie wychowywane i wielu innych
czynnikow. Jedynak moze miec tak samo kochajacych rodzicow, dziadkow, wujkow,
ciocie, moze miec tak samo wielu przyjaciol, moze byc tak samo zle lub dobrze
przygotowany do doroslego zycia jak dziecko z rodziny wielodzietnej.

[aniaheasley]

Pewnie ze moge sie mylic, ale tak sie sklada, ze

a. sama jestem jedynaczka, i zwlaszcza teraz kiedy juz jestesmy dorosli, widze,
ze kolezanki, ktore maja rodzenstwo, maja tak jakos fajniej, cieplej,
przyjemniej w zyciu. Maja oparcie, wiedza, ze (nawet jezeli na codzien nie
najlepiej im sie uklada) w sytuacjach kryzysowych moga zwrocic sie do brata czy
siostry.

b. moj syn przez 7 lat byl jedynakiem, i zmiana na lepsze jaka przeszedl kiedy
urodzila mu sie pierwsza siostra przeszla moje wszelkie domysly czy
przypuszczenia.

[princessjobaggy]

aniaheasley napisała:

> Pewnie ze moge sie mylic, ale tak sie sklada, ze
>
> a. sama jestem jedynaczka, i zwlaszcza teraz kiedy juz jestesmy dorosli,
widze, ze kolezanki, ktore maja rodzenstwo, maja tak jakos fajniej, cieplej,
> przyjemniej w zyciu. Maja oparcie, wiedza, ze (nawet jezeli na codzien nie
> najlepiej im sie uklada) w sytuacjach kryzysowych moga zwrocic sie do brata
czy siostry.
>

A moze tylko Ci sie tak zawsze wydawalo, ze te kolezanki mialy tak 'fajniej'
i 'przyjemniej', bo u Ciebie bylo inaczej? Z zewnatrz wiele rzeczy wyglada
ladnie.

Moje obserwacje sa inne. Wiekszosc moich znajomych i czlonkow rodziny ma
rodzenstwo. I tylko jedno z tych rodzenstw zyje w zgodzie. Nie mowie tu o
dzieciach, a o ludziach juz doroslych. Opierajac sie na wlasnych
doswiadczeniach/obserwacjach, Twoj zachwyt nad posiadaniem rodzenstwa wypada
jakos tak nieprawdziwie. Nie zapominajmy jednak, ze kazdy ocenia wedlug tego,
co sie wokol niego dzieje.

[liley11]

Nie wiem, czy to Cie pocieszy, ale ja teraz marze o tym zeby zostac "kura
domowa" i zajsc w ciaze i sama wychowywac swoje dzieci.
Juz sie napracowalam. Fakt, fajnie robic cos interesujacego. Ale tez trzeba
miec szczescie, zeby trafic na taka prace, ktora Ciebie naprawde interesuje (bo
to tylko daje szczescie). Chociaz i w takiej pracy tez sa momenty, kiedy trzeba
robic rzeczy na ktore nie masz najmniejszej ochoty ani sily. Pomysl, ze
musialabys spedzac 1/3 swojego zycia tolerujac osoby, ktore nie zawsze sa mile
(wspolpracownicy), robic co Ci powie szef, albo nic nie robic i udawac, ze cos
robisz ( i bezsensownbie tracic czas) Wychodzic, z domu, kiedy jest jeszcze
ciemno i wracac jak jzu jest ciemno i miec uczucie, ze ten czas biegnie jakos
gdzie indziej (zima). A Ty w tym zyciu codziennym nie uczestniczysz, bo jestes
w pracy...i udajesz, ze cos robisz... albo zapitalasz naparwde ciezko a po
przyjsciu do domu juz nie masz sil i ochoty na kolacje z rodzina... na
zrobienie domowej atmosfery, bo jestes tez tak zmeczona jak Twoj maz...
i pracujesz, nabijajac kabze komus innemu...

[aniek133]

A moja recepta jest taka: rob tak jak sama uwazasz, nie zwazajac na opinie
otoczenia i obiegowe teksty (pierwszy raz sie spotkalam z opinia,ze rodzina z
jednym dzieckiem jest smutna i wprawila mnie ona w szczere zdumienie).

Uwazam, ze jesli kobieta sama zdecyduje, ze nie chce miec dziecka i jest z tym
szczesliwa to jej sprawa. Jesli inna zdecyduje, ze dwojka to za malo i bedzie
chciala miec trzecie - niech ma, jesli jej dobrze, to znaczy, ze tak powinno
byc.
Najwazniejsza rzecza jest byc szczesliwym, a do tego prowadzi wiele drog. Nie
krytykujmy ich i nie schodzmy na droge innych z jakichs dziwnych powodow, ktore
niekoniecznie rozumiemy i ktorym nie zawsze chcemy sie podporzadkowac.
Nic na sile. Sluchajcie swojego glosu i za nim idzcie ;)
I badzcie tolerancyjne dla decyzji innych.

[liley11]

Dopisuje sie do tych madrych slow!:)

[aniaheasley]

Tylko jezeli wypowiedzenie kontrowersyjnej (??!!) opinii budzi zdenerwowanie i
zlosliwe uwagi pod adresem autorki to po cholere (przepraszam, wiecej nie bede)
to forum?

Rozmawiamy o sytuacji w Anglii. Rodziny z jednym dzieckiem w Anglii sa w
mniejszosci. W moim pierwszym poscie staralam sie podac pare powodow, dla
ktorych rodziny decyduja sie na wiecej niz jedno. Jest jeszcze jeden oczywisty
powod, o ktorym wczesniej zapomnialam. Kobiety okolo 40tki, niezaleznie od
ilosci posiadanych do tej pory dzieci nagle budza sie i czuja ze po prostu
*musza* miec jeszcze jedno dziecko. To uczucie bywa tak silne, ze moze odbijac
sie negatywnie na tym jak kobieta traktuje pozostalych czlonkow rodziny.
Biologia i poczucie ze musza zrobic ten ostatni rzut na tasme odsuwa wszystko
inne na drugi plan.


Ja wiem ze w Polsce jedynactwo jest o wiele bardziej powszechne, ale sorry
dziewczyny, kobiety, panie, matki polki, tutaj ten wybor zyciowy jest czesto
postrzegany jako dziwny. Nierzadko slyszy sie tutaj opinie, ze rodziny z jednym
dzieckiem to rodziny w jakims sensie niekompletne (czesty cytat: '...and then I
had my second baby and that made our family complete at last'). I nie jest to w
tym momencie moja opinia, podaje tylko fakty.


Ja nikogo nie chce nawracac na wielokrotne macierzynstwo ale gdyby moja opinia
w tej sprawie jednak kogos zainspirowala chociazby tylko do zastanowienia sie
byloby cudownie.

[effata]

>Tylko jezeli wypowiedzenie kontrowersyjnej (??!!) opinii budzi zdenerwowanie i
>zlosliwe uwagi pod adresem autorki to po cholere (przepraszam, wiecej nie
>bede) to forum?

A gdzie ty, Aniu, widzisz złośliwe uwagi pod swoim adresem?

A forum istnieje z wielu różnych powodów. Dla jednych - w celach
informacyjnych, dla innych - pogaduszkowych, dla innych - ... oj wiesz, powody
można mnożyć. Natomiast staramy się (z różnym skutkiem) używać stwierdzeń
skrajnych. Choć ja jestem daleka od denerwowania się czyjąś, nawet obraźliwą
dla mnie opinią.

Ale przyznaj, że stwierdzenie, że rodziny z jednym dzieckiem są smutne, to
bzdura na całego!

--
Don't guess.

[effata]

>Natomiast staramy się (z różnym skutkiem) używać stwierdzeń
> skrajnych

He, he, miało być 'unikać' zamiast 'używać'
Freudowska pomyłka? :)))
--
Don't guess.

[hooanita]

My z mezem jestesmy bardzo szczesliwi mimo ,ze mamy tylko synka.Gdy zbliza sie
weekend zawsze planujemy co bedziemy robic ,gdzie pojedziemy co chcemy pokazac
synkowi.Nie odczuwam braku posiadania wiekszej ilosci dzieci.
-Nie raz sie zastanawiam jak kobiety kiedys sobie radzily.Nie bylo pampersow
itp.a jakos odchowaly dzieci .Moja babcia miala ich osmioro.Oskar dla takich
kobietek.
Wszystkim mamom wielodzietnym powodzenia i wytrwania.

[duende1]

> Jest jeszcze jeden oczywisty
> Kobiety okolo 40tki, niezaleznie od
> ilosci posiadanych do tej pory dzieci nagle budza sie i czuja ze po prostu
> *musza* miec jeszcze jedno dziecko. To uczucie bywa tak silne, ze moze
> odbijac
> sie negatywnie na tym jak kobieta traktuje pozostalych czlonkow rodziny.
> Biologia i poczucie ze musza zrobic ten ostatni rzut na tasme odsuwa wszystko
> inne na drugi plan.


czy wszystkie kobiety? i czy to wyniki badan? jakich badan?

wiesz, ja cenie roznorodnosci opinii i prawo do gloszenia ich takoz. czego nie
lubie, to powtarzanie obiegowych _opinii_ i przedstawianie ich jako _faktow_.

a poza tym, jesli wypowiadasz sie na forum to musisz liczyc sie rowniez z tym,
ze ktos moze sie z toba nie zgadzac i o tym mowic. nie znaczy to, ze trzeba od
razu negowac sens istnienia forum..

[aniaheasley]

Biologiczne podloze naszych zyciowych wyborow, tzw instynkty, a w tym (przede
wszystkim?) decyzje o posiadaniu dzieci to nie jest obiegowa opinia, ale fakt.
Nie cytuje zrodla badan, bo nie wiem gdzie mialabym zaczac - od Darwina?
Jeszcze wczesniej?

[aniek133]

> Biologiczne podloze naszych zyciowych wyborow, tzw instynkty, a w tym (przede
> wszystkim?) decyzje o posiadaniu dzieci to nie jest obiegowa opinia, ale fakt.


Instynkt macierzynski nie do opanowania okolo 40? To sa te fakty?

[aniaheasley]

Tak, to sa te fakty - miedzy innymi.

[aniek133]

No to zdumiewam sie po raz kolejny, bo osobiscie nie znam zadnej kobiety, ktora
urodzila dziecko po 40. Owszem, slyszy sie, ze ktos urodzil w tym wieku, ale to
sa naprawde sporadyczne przypadki. Trudno mi jakos uwierzyc, ze instynkt
macierzynski nie do opanowania przychodzi po 40, bo w takim razie niemal kazda
kobieta chcialabym miec w tym czasie dziecko i urodzic je. Wiec gdzie sa te
wszystkie kobiety?

[jagienkaa]

jak to, a Madonna i Cherie Blair?:))) i dziewczyna mojego ojca (PS zapomniałam
napisać że mam też małego brata przyrodniego, ma 2 lata)...

[aniaheasley]

No teraz to Ty mnie zdumiewasz, nie znasz, nie slyszalas? Czy Ty na pewno w
Anglii mieszkasz?

[aniek133]

Aaaa, chyba zaczynam rozumiec! Wiec teraz mowisz, ze to podloze biologiczne
dotyczy tylko kobiet w Anglii? Ciekawe, ze kobiety z roznych zakatkow naszego
globu zjezdzaja sie do Anglii i tutaj ogarnia je nagle jakis dziwny instynkt....

Aniu! Zreflektuj sie, bo naprawde wypisujesz bzdury!!!!

[aniaheasley]

W Anglii wiecej kobiet ulega tej 'zachciance' stad wiecej kobiet w okolicach 40-
tki decyduje sie na kolejne dziecko, i stad (jeden z powodow) wiecej rodzin
wielodzietnych.

Chociaz slysze, ze w Polsce tez juz troche sie to zmienia i starsze kobiety
czesciej decyduja sie na dzieci.

Pytam czy mieszkasz w Anglii, bo tutaj to naprawde bardzo czeste zjawisko, a Ty
twierdzisz ze nie znasz, nie widzialas.

[duende1]

> Biologiczne podloze naszych zyciowych wyborow, tzw instynkty, a w tym (przede
> wszystkim?) decyzje o posiadaniu dzieci to nie jest obiegowa opinia, ale fakt.
> Nie cytuje zrodla badan, bo nie wiem gdzie mialabym zaczac - od Darwina?
> Jeszcze wczesniej?

aniu, biologiczne podloze niektorych naszych decyzji to owszem, fakt, ale to
rowniez tylko jeden z czynnikow. dochodzi jeszcze kultura, sytuacja zyciowa,
poglady i wiele innych rzeczy. stad niektore kobiety decyduja sie dzieci miec,
a inne nie. jedne czuja instynkt macierzysnki, inne nie. i niektore pewnie w
okolicach czterdziestki maja ochote na kolejne dziecko, a inne nie.
chodzilo mi glownie o to, ze wypowiadaja sie uzywasz terminow generycznych (??
czy to jest po polsku..?) i mowisz "kobiety czuja". ja bym
powiedziala "niektore kobiety".

[aniaheasley]

To pewnie nie jest tak do konca po polsku, przyznaje sie, ze z poprawnym
pisaniem po polsku mam czesto klopoty, z wyjatkiem forum raczej pisanego
polskiego nie uzywam. Przepraszam z gory za kolejne bledy, ktore na pewno w
moich postach pojawiaja sie czesto.

[duende1]

ania, ten komentarz w nawiasie "czy to jest po polsku" byl nie do ciebie, a do
mojego slowa "generyczne". a sumie nie odpowiedzialas na moje argumenty..

[aniaheasley]

Sorry, ale ja szczegolnie wyczulona jestem na watpliwosci czy to jest po
polsku, bo wiem, ze sama czesto robie kalki z angielskiego.

Pewnie nie wszystkie kobiety takie 'cos' przechodza, i nalezaloby zawezic. Ja
podalam to jako jeden z wielu powodow, dla ktorych kobieta decyduje sie na
wiecej dzieci.

[violus22]

Jestem za Ania, bo dokladnie rozumiem o czym pisze. Tez jestem jedynaczka, na
dodatek z rozbitej rodziny, wiec 2 w 1 ;)
I nie mam zamiaru pokarac swego dziecka brakiem rodzenstwa. To swieta prawda,
ze dziecko jest szczesliwe przede wszystkim wtedy gdy rodzice sa szczesliwi,
jednak mysle, ze bardziej dotyczy to malych dzieci. Dzieci rosna i przychodzi
czas gdy zrozumienia szukaja w rowiesnikach. Czesciej chyba tez slychac
pytanie 'dlaczego ja nie mam rodzenstwa?' niz 'po co mi brat/siostra?'.
Zreszta, juz gdzies czytalam na ten temat, ze w pewnym wieku (czesto przez cale
zycie)jedynak bedzie szukal podswiadomie takiej bratniej duszy wsrod obcych.

Warto wiec moze popatrzec na ta sprawe od strony jedynaka a nie od strony
szczesliwej mamy:)

[effata]

Violus, popatrzeć można i nawet trzeba z dwóch stron, ale twierdzenie, że
rodziny z jednym dzieckiem są smutne?
A poza tym trochę mnie śmieszy jedna rzecz. Niedawno na forum Z dala od Polski
była dyskusja na temat wychodzenia do sklepów w wałkach i dresach. Łolaboga,
jak się wszyscy oburzali, że to może się komuś wydać dziwne i od razu padały
zarzuty o nietolerancji, zaściankowości, 'polskim' myśleniu, braku problemów
itp.

A zatem tolerujmy też i takie (ważniejsze nieco) wybory - ile mieć dzieci.
Ja akurat też się zgadzam z tym, że lepiej mieć rodzeństwo i fajniej jest jak
się ma więcej niż jedno dziecko, ale jest też wiele trudności z tym związanych.
I chyba lepiej, jak matka realnie oceni swoje możliwości, priorytety, cele w
życiu. I ona będzie szczęśliwsza i dziecko.
--
Don't guess.

[princessjobaggy]

violus22 napisała:

> Czesciej chyba tez slychac
> pytanie 'dlaczego ja nie mam rodzenstwa?' niz 'po co mi brat/siostra?'.
> Zreszta, juz gdzies czytalam na ten temat, ze w pewnym wieku (czesto przez
cale zycie)jedynak bedzie szukal podswiadomie takiej bratniej duszy wsrod
obcych.
>

I bardzo dobrze, ze taki jedynak bedzie szukal bratniej duszy wsrod obcych, co
w tym zlego? Idac Twoim torem myslowym: nie-jedynacy sa mniej otwarci i nie
szukaja bratnich dusz, bo zastepuje im je rodzenstwo? Wiele razy slyszalam
opinie, ze rodzenstwa sie nie wybiera. To, ze ktos jest Twoim bratem lub
siostra nie oznacza, ze bedzie Twoja bratnia dusza. Wrecz przeciwnie, moze
nadawac na calkiem innych falach.

Ale tu juz schodzimy na calkiem inny temat :)

[jagienkaa]

mnie ta cała dyskusja zaczęła wręcz dołować, bo z tego co piszecie to mój syn
jest chowany w niepełnej, niekonsekwentnej rodzinie, gdzie okropni rodzice go
wręcz KARAJĄ brakiem rodzeństwa, nieważne że rodzice są szczęśliwi, a dziecku
daje się 100% miłości, w przyszłości będzie zaczepiać ludzi na ulicy w
poszukiwaniu bratniej duszy, będzie niemiłe, samolubne, dodatkowo moja rodzina
jest smutna , a życie w niej niepełne i mało bogate.
Nic tylko się sytrzelić w głowe, albo zrobić pięcioro dzieci i nie wychodzić z
ciuchów ciążowych;)))

[effata]

Jagienko,
Jako 'zwierzę internetowo-forumowe' powinnaś chyba mieć do tego większy
dystans :))
Serio, zadziwiasz mnie, że tak bardzo to bierzesz do siebie.
--
Don't guess.

[jagienkaa]

sama się zdziwiłam:)
nie, ten poprzedni post to był żart, a właściwie podsumowanie 'przeciwniczek'
jedynactwa i ich argumentów;)
Ja sobie zdaję sprawę z wszystkich racjonalnych argumentów Ani, Izy, Violi czy
Magdy. Wiem, że mają dużo racji.
Natomiast ja też napiszę teraz z własnego doświadczenia: z mojej strony decyzja
o dziecku była właśnie RACJONALNA. To znaczy zważyłam argumenty za i przeciw,
było kilka okoliczności które mnie i męża skłoniły nas do podjęcia decyzji o
próbie poczęcia:) I nauczyłam się, że to nie jest dobra droga (przynajmniej dla
mnie) - bo żeby mieć dziecko to trzeba chcieć. Bo jeśli to była decyzja raczej
z głowy niż z serca, to zawsze jest gdzieś jakaś iskierka złości, że to nie
była dobra decyzja. I o to chodzi.
Dlatego, jeśli ktoś chce (i może) mieć dzieci, nawet pięcioro, to proszę
bardzo. Ale podejmowanie decyzji z powodów presji otoczenia, tykającego zegara
biologicznego itp może się niedobrze skończyć.
I ja wiem że Ania i inne dziewczyny miała duzo racji, natomiast w pewien sposób
odczułam to (i chyba nie tylko ja) jako osobisty przytyk, na moją rodzinę i
wszystkich mam jedynaków, dopiero potem się okazało że Ania pisała z
perspektywy jedynaczki, co trochę zmienia sprawę.
Natomiast morał jest taki: miej dzieci ile chcesz i daj mieć innym dzieci (albo
nie):)

[effata]

Jagienko, ta Magda, to ja?
Ja nie podałam ani jednego "racjonalnego" argumentu za posiadaniem dzieci (w
jakiejkolwiek ilości).
Chyba czytasz niedokładnie. Ja nie jestem przeciwniczką jedynactwa w ogóle. W
szczególe, czyli w moim konkretnym przypadku cieszę się i że mam rodzeństwo i
że mam troje dzieci i uważam, że tak jest lepiej (dla mnie, czy dla moich
dzieci - to się dopiero okaże w przyszłości). Ale nawet by mi przez myśl nie
przyszło, żeby kogoś namawiać na posiadanie takiej czy innej ilości dzieci.
--
Don't guess.

[jagienkaa]

dobrze. Możesz się wypisać z listy.

[effata]

He, he, he ....
Dzięki, łaskawco! :)))))
--
Don't guess.

[jagienkaa]

no ale to w drodze wyjątku jako że siedzę do późnej nocy dzisiaj pisząc o job
design, simplification i japanisation (yawn).

[effata]

Nie gadaj, brzmi ciekawie! Może dla potencjalnego czytelnika, bo dla "TFUrcy"
już mniej :)))
--
Don't guess.

[chihiro2]

Aniu, piszesz o "zachciankach" kobiet po czterdziestce. A nie przyszlo Ci do
glowy, ze dziecko to nie jest zachcianka? To nie jest kupno nowej torebki czy
zjedzenie loda. To urodzenie drugiego czlowieka!!! Nie powinno sie podejmowac
decyzji o zajsciu w ciaze z powodu jakiegos widzimisie ("Mam 42 lata, moj
instynkt sie odzywa, urodze sobie dziecko"). To ma byc swiadoma decyzja
urodzenia i wychowania zywej istoty.
A poza tym, nie osadzam nikogo i niczyich wyborow, ale dla mnie jest to dosc
egoistyczna postawa urodzic sobie dziecko po 40-stce. Jakos trudno mi sobie
wyobrazic nastolatka z mama ok. 60-tki, to tak blizej babcinego raczej wieku.
Wiekszosc dzieci i nastolatkow chyba nie chcialoby miec mamy w takim starszym
wieku. Istnieje tez duze ryzyko, ze takie starsze panie nie doczekaja wnukow...
Nie mowiac juz o tym - jeszcze jedna mysl - ze rodzenie dziecka w tak poznym
wieku zwiazane jest z duzym ryzykiem dla zdrowia (wady genetyczne sa np. duzo
czestsze). Co nie znaczy oczywiscie, ze nie rodza sie zdrowe dzieci.

[izabelski]

poniewaz nie jestem zazdrosna o nianie a wrecz ciesze sie,ze moje dzieci maja
wiecej osob do kochania poszlam do pracy gdy mopje drugie dziecko mialo 13
miesiecy - fakt pierwsze 2 lata byly bardzo trudne - ale teraz dzieci sa w
szkole, ja starsze odbieram ze szkoly o 4:30, a jesli nawet zmieni sie godzina
gdy koncze prace to zorganizuje odbieranie corki tak ,zeby wszystko gralo :-)

ciesze sie z tego, ze mam 2 dzieci, chcialbym wiecej ale raczej nie zdecydujemy
sie na powiekszenie gromadki
dzieci kochaja sie bardzo, dbaja o rowny podzial slodyczy i prezentow jak i
calusow od mamy i taty :-)
powiedzialabym, ze standardem jes, ze te mamy, ktore maja 2 pracuja na full -
time - po prostu z 3 czy 4 byloby to bardzo trudne czasowo ....

[jagienkaa]

no dobra: siostra podsunęła mi argument za kilkoma dziećmi: ktoś musi pracować
na naszą emeryturę:)

[aniek133]

Dodaj do tego: jeszcze trzeba dozyc do tej emerytury :)

PS

[jagienkaa]

PS i tak to się pokłóciłam z siostrą na temat tej dyskusji:)
PS biedna hooanita - znowu pechowy post;)

[aniek133]

> PS biedna hooanita - znowu pechowy post;)

To przeciez nie Jej wina - skad mogla wiedziec, ze dyskusja rozwinie sie w
takim kierunku?

[hooanita]

Jagienka nie martw sie o mnie.Ja nie naleze do osob ktore przejmuja sie ,ze
pechowy post czy w zlym kierunku poszedl.Troche sie smieje z niektorych
wypowiedzi.Ja mam jedno dziecko i nikt nie jest w stanie mnie przekonac do
posiadania wiecej dzieci.Moj synek jest wesolym dzieckiem.Dzieki temu,ze on
jest jeden mozemy poswiecic mu duzo czasu.

Jak mieszkalam w Polsce to duzo osob mowilo mi,ze powinnam miec drugie
dziecko,a ja im powiedzialam(bo mnie to wkurzalo),ze nie jestem krowa
rozplodowa.Nie lubie jak ktos cos narzuca drugiej osobie.

[effata]

Sorry, ale jak ja bym miała tylko jedno dziecko i wahała się lub nie chciała
mieć więcej, to taka dyskusja by mnie nie przekonała, a raczej zniechęciła.
Tym razem może ja przesadzam, ale jestem wyczulona na słowo instynkt -
instynkty mają zwierzęta. Ja się kieruję czymś zgoła innym.
Nie chcę, by mnie 'coś pchało' do podejmowania jakichkolwiek decyzji.
Wolałabym być zadowoloną i zrealizowaną mamą jedynaka niż wiecznie narzekającą
mamą wiecznie zaniedbanych dzieci (w liczbie większej niż 1 :)), siedzącą wbrew
sobie całe życie w domu. Dzieci ... za parę lat zaczną żyć swoim życiem
(niestety :))))
Niech każdy sam ocenia swoje możliwości np. emocjonalne, swoje potrzeby,
pragnienia, wartości itp.


--
Don't guess.

[ewmag]

No co Wy? Jaki pechowy post? Przeciez to dobrze, ze dyskusja sie potoczyla:-) I
ja dorzuce pare groszy. Mam jedno dziecko, uwazam, ze dzieki temu w mojej
rodzinie jest weselej, ale tez trudniej. Czy wiecej bedzie, nie wiem. Ale
zdecydowanie nie zgadzam sie z tym, ze rodziny z jednym dzieckiem sa niepelne
czy smutne i ze dzieci w takich rodzinach nie moga sie prawidlowo rozwijac.
Znam jedynakow i jedynaczki, ktorzy na pytanie, czy chcieliby miec rodzenstwo
odpowiadali, ze jak byli dziecmi to tak, ale teraz juz nie i wola nawet, ze
rodzice poswiecili im caly swoj czas. I niekoniecznie sa to egoisci. Znam
jedynakow egoistow i takich, ktorzy sie z kazym podziela i pomoga, bo juz tacy
sa. Znalam kiedys pare, oboje z rodzin wielodzietnych (cos do 10 dochodzilo) i
trudno bylo znalezc wiekszych egoistow od nich. Nie mieli dzieci, bo mieli
dosyc pomagania przy rodzenstwie. Przyznawali sie sami do tego egoizmu i
twierdzili, ze oni chca sie w koncu zyciem nacieszyc sami, maja dosc dzielenia
sie wszystkim, chociaz z rodzenstwem mieli bardzo dobry kontakt. To, jaki ktos
jest zalezy od tego, jak zostal wychowany i jaki ma charakter, a nie od tego,
czy jest jedynakiem czy nie. A w Anglii rzeczywiscie duzo dzieci ludzie maja.
Czesto dziewczyny maja pierwsze dziecko w wieku 16-17 lat, a w wieku 25 juz
trojke, albo i wiecej, czesto z tego powodu nie maja zadnego wyksztalcenia,
nawet szkoly niepokonczone, czesto kazde dziecko jest z innym "partnerem".
Jesli to ma byc wzor do nasladowania, to dziekuje.

[hooanita]

Ten post chyba sie udal skoro tyle wywolal kontrowersji.

[aniaheasley]

To teraz kiedy zdenerwowalam wiele osob proponuje zalozyc kolejne 'wesole'
watki w cyklu za czy przeciw:
aborcja
kara smierci
zdrada malzenska
malzenstwa homoseksualistow
wojna w Iraku
Lech Kaczynski
no nie wiem co tam jeszcze, na poczatek powinno wystarczyc :-)

[princessjobaggy]

aniaheasley napisała:

> To teraz kiedy zdenerwowalam wiele osob proponuje zalozyc kolejne 'wesole'
> watki w cyklu za czy przeciw:
> aborcja
> kara smierci
> zdrada malzenska
> malzenstwa homoseksualistow
> wojna w Iraku
> Lech Kaczynski

Ten ostatni temat juz byl, he, he ;)

Ja tam nie czuje sie zdenerwowana :)

Pozdrawiam.

[hooanita]

princessjobaggy napisała:

> aniaheasley napisała:
>
> > To teraz kiedy zdenerwowalam wiele osob proponuje zalozyc kolejne 'wesole
> '
> > watki w cyklu za czy przeciw:
> > aborcja
> > kara smierci
> > zdrada malzenska
> > malzenstwa homoseksualistow
> > wojna w Iraku
> > Lech Kaczynski
>
> Ten ostatni temat juz byl, he, he ;)
>
> Ja tam nie czuje sie zdenerwowana :)
>
> Pozdrawiam

Ja mam lepszy! "Antykoncepcja". :)))))))))

Ps. Nie no zarty sobie robie. Hi hi.....

[kasia799]

Ale sie watek kurcze rozwinal ;-)
Ja nie odbieram wypowiedzi Ani jako kontrowersyjnych
Dziwie sie, ze niektore dziewczyny tak na nia naskoczyly, starajac sie pokazac
gdzie sie mylila.
Jak to zwykle bywa, kazdy opisuje swoja rzeczywistosc.
Co do instynktu kobiet okolo 40 to musze wam powiedziec ze u mnie (w Polsce)
dwie sasiadki z klatki zaszly w ciaze w tym wlasnie wieku, choc mialy juz
prawie dorosle dzieci.
Poza tym decyzja o dziecku pierwszym, czy kolejnym, jest przewaznie trudna.
I najlepiej jesli obydwoje rodzicow jest co do tego jednomyslnych.
Nie ma chyba nic gorszego niz kobieta z poczuciem, ze zostala wrobiona w ciaze.

[natalia.brzeska]

Chyba nikt z Was nie wziął pod uwagę kwestii finansowej. Przecież więcej dzieci
więcej "kosztuje". Nie każdy może sobie na taki "wydatek" pozwolić.

[agazat]

Kosztuje takze samochod (benzyna, oplaty) i inne zyciowe przyjemnosci, a jednak
jakos trudno porownywac mi do nich dziecko. Moze jesli sie mysli o pchnieciu go
do najlepszych prywatnych szkol i uniwerkow itp, to tak, zapewne to spory
wydatek. Mysle jednak, ze nie tylko finanse pozwola dziecku na dobry start w
zyciu. Znam takich, ktorzy maja ustawionych rodzicow i poszli na prawo/medycyne
tylko dlatego, ze tata tak chcial i takie warunki finansowe postawil. Czy sa
szczesliwi?? Watpie.
Mam (na razie) jedno dziecko, moze kiedys przybedzie kolejne. Nie pracuje, ale
za to mam mnostwo czasu dla mojego malucha, a tego sie na pieniadze nie da
przeliczyc. Moj maz zarabial sporo, kiedy byl sam, teraz te same pieniadze
musza wystarczyc na nas troje, i to juz nie to samo. No i co?? Zawsze sie
smieje, ze poki kupujemy to samo wino co zawsze, nie jest zle. A ze nie mam na
najnowsze ciuchy?? Kiedys sobie odbije.
Zanim sie Zosia urodzila myslalam, ze bedzie nas kosztowac fortune. Wystarczy
sie przejsc po sklepach i zobaczyc, ile chociazby kosztuja ciuszki dla dzieci.
Okazalo sie, ze to nie tak ... Ok, mielismy szczescie i wiekszosc sprzetow dla
malucha dostalismy od znajomych, ktorzy juz ich nie potrzebowali. Ubranka nowe
kupuje rzadko, tylko wtedy gdy potrzebna jest konkretna rzecz, ktorej akurat
nie mamy; reszte mamy z drugiej reki od znajomych lub charity shops. No i co,
ze nie jestesmy wszyscy troje zsynchronizowani ciuchowo jak Posh&Becks??
Myslalam, ze maz bedzie chcial mnie "pchnac" do pracy jak tylko sie da, a on
juz mysli o nastepnym dziecku (najmlodsi nie jestesmy, nie mozemy odlozyc tego
na kolejne 5-10 lat). Wiec mysle, ze jest ok.
A jak Zoska bedzie chciala byc np fryzjerka, a nie prawniczka?? Jej sprawa. Nie
bedziemy jej narzucac swoich wyborow.
Przepraszam, ale aspekt finansowy przy dziecku, jakkolwiek zapewne wazny, nie
jest wedlug mnie najwazniejszy. I nie mowie tu o ludziach, ktorzy sa w
beznadziejnej sytuacji np nie maja gdzie mieszkac czy co jesc. Wydaje mi sie,
ze inne sprawy finansowe zawsze mozna odlozyc na pozniej; dzieci sie nie da ...
Poza tym ...ILE pieniedzy tak naprawde trzeba miec/zarabiac, aby bylo nas stac
na dziecko?? Pewnie nigdy nie jest wystarczajaco duzo ....

[chihiro2]

Kasiu, argument o Twoich sasiadkach jest doprawdy idotyczny. To nie jest
naukowy dowod silniejszego instynktu u kobiet po 40-stce!

[izabelski]

oj, cos sie zapedzilas - dalczegi idiotyczny?
i kto powiedzial,ze ma byc naukowy

ot, komentarz na temat tego, ze kasia osobiscie zna osoby, ktore po 40 zaszly w
ciaze

[chihiro2]

E tam, ale od razu jako przyklad na istnienie tego instynktu? To ja znajde
wiecej osob, ktore tego instynktu nie widza u siebie. I to tez nie bedzie zaden
dowod na nic.

[izabelski]

czyli - tak samo idiotyczny :-)

[kasia799]

chichiro, a czy ja napisalam, ze mam dowod na istnienie tego instynktu??
Ot podalam przyklad z wlasnego podworka, ze ktos mial w tym wieku dzieci.
Ja na prawde nikogo tutaj nie probuje do niczego przekonac czy cos udowadniac,
wiec nie rozumiem dlaczego tak to odbierasz.
W ogole nie rozumiem dlaczego ta dyskusja wznieca tyle emocji
Czy myslicie, ze takie pogaduszki na forum sa w stanie kogos przekonac do
posiadania/nie posiadania dzieci? Nie wydaje mi sie.

[chihiro2]

Ok, to w takim razie zle zrozumialam ciaglosc toku myslowego. Przepraszam :)

Pewnie, ze nasza wymiana pogladow nikogo do niczego ani nie przekona ani nie
zniecheci. Kazdy ma swoj wlasny poglad i kieruje sie innymi motywami posiadania
lub nieposiadania dzieci.

[mgna]

Ach to tutaj burza sie rozwinela ;) Niestety nie mam czasu dokonczyc czytac
wszystkich wypowiedzi (czas na silownie znow i do kolezanki po). Napisze wam
szybciutko (mam nadzieje) dlaczego ja rozmywlilam sie zeby miec weicej dzieci:
1. w czerwcu tego roku (2005) bardzo chcialam zajsc w ciaze. Maz nie chcial
zebym zaszla.

2. we wrzesniu zaczelam kurs fotografi. Fotografia interesowalam sie od 15 lat,
ale nigdy nie mialam czasu ani pieniedzy zeby sie nia zajac na powarznie.

3. poprzez kurs fotografi, ktora okazala sie moja pasje i naszczescie w ktorej
jestem dobra (wedlug mojego tutora, i fotografow w NYC) odrzylam.

4. okres mojej ciazy i porod sa najpiekniejszymi wspomnieniami z mojego zycia.

5. moj synek jest moim spelnionym marzeniem. Zawsze o nim marzylam, nawet lata
przed jego urodzeniem, obudzilam sie czujac jego raczeta na moich plecach i
budzac sie wypwiedzialam jego imie: Amadeo. To bylo jego imie do pory kiedy juz
sie urodzil.

6. przez ostatnie trzy lata i dziewiec miesiecy wychowuje synka. Zaprzestalam
prace, poniewaz wierze ze jedno z rodzicow powinno dziecko odchowac. Poniewaz
maz prowadzi firmy, ja zdecydowalam sie na porzucenie mojej karjery. Nigdy juz
do niej nie bede mogla powrocic. Mimo tego iz jestem bardzo szczesliwa Mama i
czuje sie bardzo zaszczycona ze los pozwolil mi zostac Mama (mialam kobiece
problemy i moj ginekolog powiedzial mi ze nie jest 100% szansa ze bede mogla
zajsc w ciaze, a jesli uda mi sie zajsc w ciaze to bedzie ona bardzo trudna -
bede mogla ja stracic - i porod bede mialam bardzo ciezki. W ciaze zaszlam,
ciaza byla trudna, a porod "rzezna" jak moj maz to okreslil), to jednak
ostatnie lata wychowywania dziecka "zdziczaly" mnie. Moje spotkania opieraly
sie na spotkaniach z innymi Mamami; rozmowki na temta pieluch, czkawek, koloru
kupek...zreszta same wiecie jak to jest kiedy maly brzdac przyjdzie na swiat.
Wychody z doroslymi, daly mi do zrozumienia jak szybko i daleko sie odsunelam
od osoby ktora dawniej bylam. Zglupialam. Zdziczalam. Zaczelam tracic siebie,
lub moja torzsamosc drastycznie sie zmienila, tak ze sama siebie nie moglam
rozpoznac. Jak myslicie to wplynelo na moja psychike? Wyobrazcie sobie
rozdwojenie: w tym samym czasie czujac szczescie (poniewaz marzenie sie
spelnilo, mam dzieciatko) i rozpacz (poniewaz spadalam w przepasc, gubilam
siebie). I tutaj totalne poczucie winy ze mimo tego iz moje marzenie sie
spelnilo to ja mialam jakies poczucie rozpaczy. Wszystko to co mnie kiedys
interesowalo nie mialam na to czasu, poniewaz bylam albo za bardzo zmeczona,
lub poniewaz nie mialam z kim zostawic synka. Nie wszystko da sie zrobic w
ciagu dnia z malym dzieciatkiem. Wiec, teraz kiedy synek juz co nieco mi
odrosl, kiedy ja powoli odzyskuje swoje "JA" - nie takie same jak dawniej,
zmienione "JA", ale nadal jest to moje "JA" - kiedy nareszcie, znow nie czuje
sie zgubiona w swiecie doroslych, kiedy powoli odzyskuje swoja wolnosc i mam
czas na rzeczy ktore mnie interesuja (jejku, nawet udalo mi sie ksiazke w koncu
dokonczyc czytac!), mysl o nastepnym bobasku ktory mnie sparalizuje przez
nastepne 3+ lata przeraza mnie. Nazwijcie mnie egoistka jesli chcecie! Ja sie z
taka krytyka jednak nie zgodze. Wole byc "egoistyczna" ale dopelniona Mama
ktora ma czas na jedno dziecko i dla siebie, niz rozdowjona Mama ktora nie ma
czasu ani dla siebie, ani dla kazdego ze swoich dzieci. Dobrze, gdyby moja Mama
tutaj mieszkala na stale, lub gdyby moglismy liczyc na Marka rodzicow, innaczej
moze bym rozpatrywala. Teraz jednak chce odetchnac od ostatnich trzech + lat,
chce rozradowywac sie moim synkiem, wczuc jego w moje pasje i rozwinac jego
zainteresowania. Synek jest w wieku kiedy juz zaczyna mi towarzyszyc po
galeriach i na koncerty, kiedy moge z nim pojsc na kawe do restaruacji bez
obawy ze zuci mi sie na podloge i zacznie krzyczec i kopac nogami lub biegac w
te i we w te. Jesli maly braciszek by sie urodzil, znow nie mialabym czasu ani
na swoje pasje, ani na rowijanie/zaznajomianie mojego synka z jego/moimi
pasjami. Mam 30-lat, w lutym 31 mi stuknie. Zegarek godzine zaczal wybijac,
wiem, ale ja chce troszeczke pozyc, odetchnac, skonczyc studja fotograficzne
(mam spotkanie w ten poniedzialek z tutorem ktory zaproponowal omowieni mojej
przyszlej karjery!), zaczac karjere, odchowac mojego wymarzonego Amadeo i
dopiero wtedy jesli jest mi dane myslec o drogim bobasku. Mama zawsze chcialam
byc, ciesze sie ze moge to doswiadczyc. Dzieci uwielbiam, jesli inna sytuacja
bylaby w domu to moglabym nawet miec 5! Jesli jednak okaze sie ze zadlugo z
drogim dzieckiem zwlekalam, i jesli chcialabym drogie dziecko to uwazam ze
zaadopotowanie byloby bardzo dobrym postanowieniem.

Rozpisalam sie, chaotycznie. Lece na silownie. Trzymajcie sie dziewczyny! M

TO JEST CALA PRAWDA!

[hooanita]

MGNA napisala : "zobacz wyzej"

Droga MGNA wielki szacunek dla Ciebie!

To co napisalas odebralo mi mowe. Az nie wiem co napisac.

Napisze "DZIEKUJE".

Teraz wiem jaka droga isc. Wiem ze nie jestem sama. Teraz wiem ze "jestem".

Ps: Jestes niesamowita kobieta. Jeszcze raz szacunek dla Ciebie.

[101krotka]

Mgna, po przeczytaniu "morza" wypowiedzi tak bardzo zgadzam sie z
toba.Wypowiedzi aniheasley sa bez watpienia przesiakniete jej "jedynactwem" i
chyba troszke nieobiektywne i ogolnione.To,jakim ktos jest czlowiekiem nie
tylko zalezy od tego czy mial rodzenstwo czy nie.Wiele czynnikow na to
wplywa.Ja nie jestem jedynaczka,ale czasami wolalabym byc. Od mojego brata
jedyne co dostalam to mase kompleksow,bo caly czas mi dokuczal a poza tym
ja,jako ta osoba bardziej "dojrzala" (chociaz wiekowo mlodsza) musialam
ustepowac.
Mam coreczke (2lata 10miesiecy)i kocham ja bardzo ale prawde powiedzawszy czas
z nia byl dlamnie najbardziej wymagajacy i wyczerpijacy w calym moim zyciu. Jak
byla malenka to miala kolke i to byl po prostu koszmar,ile mozna zniesc placz
dziecka bedac sama w domu,nie mialam rodziny przy sobie,po prostu myslalam ze
zwariuje.Maz pracowal a kiedy wracal ja wreczalam mu placzace dziecko bo ja juz
nie mialam sil. Do tego dochodzi to,o czym mowi mgna,zatracenie siebie
samego,brak czasu dla siebie,na sprawienie sobie przyjemnosci.
Jak na razie chce cos zrobic dla siebie,po to abym czula sie szczesliwa i
spelniona.Jesli matka sie taka nie czuje to niestety w jakis tam sposob daje to
dziecku odczuc.Zdrowy egoizm,tak,ale tak nas stworzyla natura.Niektore kobiety
maja wiecej takiej odpornosci na stresy macierzynstwa i potrafia sie odnalezc a
drugie nie.Wole byc matka dla mojego dziecka spelniona,a nie dawac mu na sile
drugiego dziecka,tylko po to ze tak trzeba.Nie mowie nie,moze po paru latach
spelnie sie jakos zawodowo lub bog wie jeszcze jak i bede chciala miec drugiego
bobasa.Ale na pewno postaram sie o pomoc.
Mysle,ze te mamy,ktore nie planuja miec duzej rodziny,nie powinny miec wyrzutow
sumienia.Charakter dziecka kszltuje wiecej wspolczynnikow niz tylko to,czy ma
rdzenstwo.

[jennifer_e]

dokładnie! może być przecież tysiąc powodów dla których Angielki po 40 rodzą dzieci. Może na przykład zawsze chciały ale do tej pory zajęte były karierą zawodową i nagle się obejrzały. Może nigdy nie chciały, ale koleżanki zaczęły je straszyć nieśmiertelnym argumentem "kto ci na starość szklankę herbaty poda"? Może wierzą w powszechną opinię, że ciąża kobietę odmładza?

Mnie również zaskoczyły dosyć kategoryczne stwierdzenia Ani, że rodzina z jednym dzieckiem jest smutna czy dziwna.
Ktoś kto wychował się jako jedynak może mieć takie zdanie, ale ktoś kto wychował się jako jeden z piątki czy czwórki rodzeństwa może mieć zdanie całkiem odmienne. I wcale nie oznacza to, że nie kocha swojego rodzeństwa.
Uważam, że decyzja o liczbie dzieci lub o tym czy je w ogóle posiadać jest decyzją bardzo osobistą i opartą na mnóstwie różnych powodów i subiektywnych doświadczeń. I ciągle zdumiewa mnie, szczególnie w Polsce, że wszyscy dookoła, cała rodzina, sąsiadki, panie w autobusie wiedzą najlepiej kiedy i ile dzieci JA powinnam mieć.
Dlatego po prostu nie rozumiem stwierdzeń typu "Twoja rodzina jest smutna bo masz tylko jedno dziecko", "krzywdzisz swoje dziecko bo nie chcesz mu dać rodzeństwa", "nie jesteś prawdziwą kobietą bo nie masz dzieci".
Każdy z nas jest przecież inny i każdy chyba najlepiej wie, co jest dla niego dobre i czego chce. To co uszczęśliwi Kryśkę, wcale nie uszczęśliwi Maryśki.

[jofin]

A nie przyszlo Wam do glowy, ze kazda rodzina, z wieksza iloscia dzieci niz
jedno, byla kiedys rodzina tylko z jednym dzieckiem. Kazda rodzina ma swoj
rytm, ma swoje kolejne etapy. Gdy mielismy jedno dziecko, bardzo sie
cieszylismy i nigdy w zyciu nie nazwalbym naszej rodziny smutna. Wrecz
przecciwnie, bylismy bardzo szczesliwi i gdy zaszlam w ciaze z drugim
dzieckiem, pamietam, jak zastanawialismy sie , czy bedziemy w stanie obdarzyc
to drugie dziecko taka miloscia, jaka mielismy dla pierwszego dziecka. Ale tak
jak pisala izabelski,przyszlo na swiat drugie, i milosci wystarczylo i starcza
dla kazdego.
Poniewaz mam troszke wiecej dzieci niz jedno, widze zalety takowej sytuacji,
ale tez pewne rzeczy chcialabym zmienic, ale nie jest to latwe. I bycie
jedynakiem i wychowywanie sie z rodzenstwem ma swoje plusy i minusy. Jest to
swiadomy i dobrowolny wybor czlowieka, na co sie decyduje, co chce dac sobie i
swojemu dziecku. Nie mnie oceniac wybory innych, a tym bardziej je krytykowac.

[princessjobaggy]

kasia799 napisała:

> Ja nie odbieram wypowiedzi Ani jako kontrowersyjnych
> Dziwie sie, ze niektore dziewczyny tak na nia naskoczyly, starajac sie
pokazac
> gdzie sie mylila.

Hi,hi, zabawne to co piszesz o tym naskakiwaniu...

Ja widze to wrecz odwrotnie, zaczelo sie od nazwania rodzin z jednym dzieckiem
smutnymi i niepelnymi. W ogole posty Ani na ten temat wydaly mi sie takie
jakies radykalne... Nie lubie dyskusji z ludzmi o radykalnych pogladach, bo to
nie sa dyskusje. Wiele takich osob nie widzi roznych odcieni szarosci.

Zycie nie jest takie proste, ze tu mamy A, a tam mamy Z i nic pomiedzy. Znam
rozwydrzonych, samolubnych jedynakow, ale znam rowniez dzieci, ktore zachowuja
sie tak samo mimo, ze maja rodzenstwo. Ktos pochodzacy z rodziny wielodzietniej
moze zaznac wiecej milosci i troski niz jedynak, i odwrotnie. Nie ma prostej
reguly i jednego rozwiazania. Zycie to nie matematyka.

[kasia799]

princessjobaggy napisała:

> Hi,hi, zabawne to co piszesz o tym naskakiwaniu...
>
> Ja widze to wrecz odwrotnie, zaczelo sie od nazwania rodzin z jednym
dzieckiem
> smutnymi i niepelnymi. W ogole posty Ani na ten temat wydaly mi sie takie
> jakies radykalne... Nie lubie dyskusji z ludzmi o radykalnych pogladach, bo
to
> nie sa dyskusje. Wiele takich osob nie widzi roznych odcieni szarosci.
>
> Zycie nie jest takie proste, ze tu mamy A, a tam mamy Z i nic pomiedzy. Znam
> rozwydrzonych, samolubnych jedynakow, ale znam rowniez dzieci, ktore
zachowuja
> sie tak samo mimo, ze maja rodzenstwo. Ktos pochodzacy z rodziny
wielodzietniej
>
> moze zaznac wiecej milosci i troski niz jedynak, i odwrotnie. Nie ma prostej
> reguly i jednego rozwiazania. Zycie to nie matematyka.


Zgodze sie, ze stwierdzenie Ani o smutnych i niepelnych rodzinach bylo bardzo
niefortunne ale moze wlasnie tak czuje, kto jej tego zabroni?

Poza tym, teraz cokolwiek Ania nie napisze, znajdzie sie ktos, kto bedzie
udowadnial ze nie ma racji.
Dajcie na luz.

[moniska11]

Podobnie jak Mgna, ja rowniez przez dlugi czas nie moglam zajsc w ciaze. Tak
bardzo pragnelam dziecka, ze juz malo mi brakowalo do wyladowania w
psychiatryku. W koncu zaszlam w ciaze. Patrzylam z niedowierzaniem na pozytywny
test ciazowy, plakalam ze szczecia. W ciazy czulam sie niezbyt dobrze, ale
pragnienie posiadania dziecka lagodzilo wszystkie dolegliwosci. Moja coreczka
przyszla na swiat 14 miesiecy temu i to byl najszczesliwszy dzien w moim zyciu.
Ale moje szczescie dlugo nie trwalo. Gdy miala 4 miesiace dowiedzialam sie, ze
ma bardzo chore nozki. lekarze zalozyli jej specjalne szelki, w ktorych nie
mogla sie ruszac. Tylko raczki miala wolne. Opieka nad nia byla i jest do tej
pory bardzo trudna. Obecnie mala ma 14 miesiecy. Jest w gipsie od pasa po
kostki. Trudno ja nosic, przewijac. Ogolnie jest nam ciezko. To jeszce potrwa
okolo 2 miesiecy i mam nadzieje, ze bedzie calkowicie zdrowa, bedzie biegac tak
jak inne dzieci. Ale pomimo tego ogromnego trudu, ktory przeszlismy i ktory
jeszcze jest przed nami chce jeszcze jedno dziecko. Moze nie teraz, ale za 3-4
lata. Chcialabym troche odpoczac. Dla mnie macierzynstwo to najwiekszy dar od
Boga. Dom bez dzieci jest smutny i pusty. Ale nie potepiam nikogo jesli nie
chce miec dzieci, czy chce tylko jedno. Mysle, ze to jest indywidualna sprawa.
Kazdy z nas jest inny, czego innego pragnie i ma inne priorytety.