stix
16.11.09, 20:02
pl.wikipedia.org/wiki/Zburzenie_Warszawy
Zburzenie Warszawy – operacja planowego i systematycznego wyburzania i palenia Warszawy prowadzona przez Niemców po upadku powstania warszawskiego. Oblicza się, że między październikiem 1944 r., a styczniem 1945 r. niemieckie oddziały niszczycielskie zrównały z ziemią 30 procent przedwojennej zabudowy stolicy. Zagładzie uległy wówczas setki bezcennych zabytków oraz obiektów o dużej wartości kulturalnej i duchowej.
upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8a/German_Brennkommando-firing_Warsaw_1944.jpg
Geneza decyzji o zniszczeniu Warszawy
Warszawa była uważana przez niemieckich okupantów za centrum polskiego oporu przeciw hitlerowskiemu „nowemu porządkowi”. Mimo iż w okupowanym Generalnym Gubernatorstwie dawną stolicę Polski zdegradowano do roli miasta prowincjonalnego, Warszawa pozostawała nadal centrum polskiego życia politycznego, intelektualnego i kulturalnego. Stanowiła też siedzibę władz polskiego Państwa Podziemnego i główny ośrodek oporu przeciw niemieckiej okupacji. Generalny gubernator Hans Frank narzekał: „gdybyśmy nie mieli Warszawy w Generalnym Gubernatorstwie, to nie mielibyśmy 4/5 trudności, z którymi musimy walczyć. Warszawa jest i pozostanie ogniskiem zamętu, punktem, z którego rozprzestrzenia się niepokój w tym kraju”[1].
15 lipca 1940 r. Frank oświadczył: „W sprawie Warszawy Führer postanowił, że odbudowa tego miasta jako polskiej metropolii jest absolutnie wykluczona. Führer życzy sobie, żeby wraz z ogólnym rozwojem Generalnego Gubernatorstwa Warszawa zeszła do rzędu miasta prowincjonalnego”. Wyrazem tego stał się tzw. plan Friedricha Pabsta, architekta z Würzburga, zakładający zmniejszenie zaludnienia Warszawy do 130 tys. mieszkańców i powierzchni 15 km kwadratowych. "Nowe niemieckie miasto Warszawa" (niem. Die neue Deutsche Stadt Warschau) miało powstać na południe i południowy zachód od Starego Miasta, które planowano zachować jako dowód niemieckości Warszawy[2].
Porażki ponoszone przez III Rzeszę na wszystkich frontach spowodowały, że „Plan Pabsta” pozostał wyłącznie na papierze. Okazję do realizacji choć części z tych niszczycielskich planów dał jednakże wybuch powstania warszawskiego (1 sierpnia 1944 r.).
"Mój Führerze, pora jest dla nas niezbyt pomyślna. Z punktu widzenia historycznego jest błogosławieństwem, że Polacy to robią. Po pięciu, sześciu tygodniach wybrniemy z tego. A po tym Warszawa, stolica, głowa, inteligencja tego byłego 16-, 17-milionowego narodu będzie zniszczona, tego narodu, który od 700 lat blokuje nam Wschód i od czasu pierwszej bitwy pod Tannenbergiem leży nam na drodze. A wówczas historycznie polski problem nie będzie już wielkim problemem dla naszych dzieci i dla wszystkich, którzy po nas przyjdą – słowa Heinricha Himmlera wypowiedziane do Hitlera na wieść o wybuchu powstania."
Dowódcom „sił odsieczy” skierowanych do stłumienia powstania Hitler nakazał, za pośrednictwem Reichsführera-SS, całkowite zniszczenie zbuntowanego miasta i wymordowanie jego mieszkańców. Zrównanie Warszawy z ziemią miało nie tylko rozwiązać „polski problem”, lecz również stworzyć „zastraszający przykład dla Europy”.