jeszcze roz Hermina

28.08.07, 10:38
HERMINENHÜTTE BEI LABAND :: in Oberschlesien, 1860. Die Hütte
gehörte Heinrich und Aloys Kern und ihren Neffen Georg und Oskar
Caro. Als 1887 die Caro-Kernsche Herminen- und Julienhütte mit der
Draht- und Kettenfabrik von W. Hegenscheidt fusionierte, war das die
Grundlage der oberschlesischen Eisenindustrie.
Gidal-Bildarchiv Nr. 1782


www.steinheim-institut.de/[srch]/88510130.xml
    • szwager_z_laband Re: jeszcze roz Hermina 28.08.07, 10:43
      Georg von Caro
      aus Wikipedia, der freien Enzyklopädie
      Wechseln zu: Navigation, Suche

      Georg von CaroGeorg von Caro (* 6. Juni 1849 in Breslau, † 22.
      September 1913 auf Schloss Wilkendorf) war ein deutscher
      Großindustrieller.


      Familie [Bearbeiten]Georg Caro entstammte einer bekannten jüdisch-
      sephardischen Familie, die sich in Schlesien niedergelassen hatte.
      Er selbst war protestantisch getauft. Sein Vater Robert Caro (1819-
      1875) war Königlich Preußischer Kommerzienrat, Hüttenbesitzer und
      Kaufmann in Breslau und Teilhaber der dort ansässigen, von dessen
      Vater Moritz Isaak Caro 1807 ins Leben gerufenen Firma M. I. Caro
      Söhne Eisenhandel. Georg Caros Mutter Hermine, geb. Kern (1826-1889)
      war eine Tochter des Brünner Kaufmanns Samuel Kern.

      Oscar Caro (1852-1931), einer seiner Brüder, galt als bedeutende
      Führungspersönlichkeit der oberschlesischen Industrie. Er war
      Besitzer der vom Vater begründeten Herminenhütte in Laband bei
      Gleiwitz und Teilhaber des Gleiwitzer Drahtwerks Heinrich Kern & Co.
      Zwei weitere Brüder waren der Komponist Paul Caro (1859-1914) und
      der Schriftsteller Carl Caro (1850-1884).

      Caro war zweimal verheiratet, 1881 in erster Ehe mit Julie Mathilde,
      geb. May (1856-1900), nach deren Tod 1902 mit Karoline Esser, verw.
      May (* 1875). Die von ihm adoptierte Tochter erster Ehe seiner
      zweiten Frau, Adele Caro-May, wurde im September 1910 in den
      preußischen Adelsstand erhoben. Sie war verheiratet mit dem
      niederländischen Legationssekretär Dr. A. W. Mosselmans.


      Leben [Bearbeiten]Georg Caro besuchte das Maria-Magdalenen-
      Gymnasium in Breslau, zusammen mit Curt von Prittwitz und Gaffron.
      Michaelis 1867 nahm er das Studium der Rechtswissenschaften in
      Heidelberg auf. 1868 wechselte er an die Universität Breslau, 1869
      nach Berlin. Caro war Mitglied der Corps Rhenania Heidelberg und
      Borussia Breslau. Nach Teilnahme am Frankreich-Feldzug als Leutnant
      d. R. im Leib-Kürassier-Rgt. Nr. 1 promovierte er in Greifswald zum
      Dr. jur. 1875 starb sein Vater. Georg Caro übernahm die väterliche
      Eisengroßhandlung, die er zu einer der größten Unternehmungen ihrer
      Art im Reich ausbaute.

      1883 erwarb Georg Caro gemeinsam mit seinem Bruder Oscar die
      Julienhütte in Bobrek bei Beuthen, die seither den Namen Georg und
      Oscar Caro, Hochofenwerk Bobrek führte. 1887 wurde das Werk mit der
      Fa. Heinrich Kern & Co., der Herminenhütte in Laband und der
      Baildonhütte in Kattowitz zur Oberschlesischen Eisenindustrie AG für
      Bergbau und Hüttenbetrieb fusioniert. Oscar Caro wurde
      Generaldirektor und alleiniges Vorstandsmitglied der neuen
      Gesellschaft. Georg Caro gehörte, ebenso wie bei der von ihm
      begründeten Eisenhütte Silesia AG, bis zu seinem Tod dem
      Aufsichtsrat an. Zum 1. Januar 1910 rief er in Breslau die Deutsche
      Eisenhandels AG ins Leben, die die diesbezüglichen Unternehmungen
      der Firmen M. I. Caro & Sohn (Breslau), Eduard Lindner (Breslau) und
      Jacob Ravené (Berlin) zusammenführte. Zusätzlich gehörten dem
      Konzern über 40 Tochterunternehmungen in ganz Deutschland an. Bei
      Caros Tod verfügte er über ein Kapital von 23 Millionen Mark und
      einen jährlichen Umsatz von über 120 Millionen Mark.

      Für sein unternehmerisches Engagement wurde Georg Caro mehrfach
      ausgezeichnet, u.a. als Königlich Preußischer Geheimer
      Kommerzienrat. Am 27. Februar 1906 wurde er in den preußischen
      Adelsstand erhoben. Nach dem Ankauf der Rittergüter Schloss
      Wilkendorf bei Strausberg (1250 ha) und Gielsdorf (1350 ha) östlich
      von Berlin wurde er dort Stifter eines Familienfideikommisses. 1910
      erhielt er den Königlichen Kronenorden 2. Klasse.


      Literatur [Bearbeiten]Leo Lustig: Georg von Caro, in:
      Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft für vaterländische
      Cultur 91 (1913), Nekrolog, S. 6-8
      Alfons Perlick: Oberschlesische Berg- und Hüttenleute. Lebensbilder
      aus dem oberschlesischen Industrierevier, Kitzingen/Main o.J., S. 79-
      81
      Neue Deutsche Biographie 3 (1957), S. 152 (zu Oscar Caro)
      Personendaten
      NAME Caro, Georg von
      KURZBESCHREIBUNG deutscher Großindustrieller
      GEBURTSDATUM 6. Juni 1849
      GEBURTSORT Breslau
      STERBEDATUM 22. September 1913
      STERBEORT Schloss Wilkendorf

      Von „de.wikipedia.org/wiki/Georg_von_Caro“


      de.wikipedia.org/wiki/Georg_von_Caro
      • hanys_hans Re: jeszcze roz Hermina 28.08.07, 19:05
        ostwestreisen.fsi.pl/?p0=1&p1=3&p2=5&o=39
        • szwager_z_laband Re: jeszcze roz Hermina 28.08.07, 23:06
          Tam, skąd odpływają barki z węglem
          Damian Recław2006-11-02, ostatnia aktualizacja 2006-11-02 11:52
          Gliwice są jednym z miast pionierów nowoczesnej industrializacji na
          Górnym Śląsku. Przemysłem, który zadecydował o obliczu przemysłowym
          Gliwic, było hutnictwo żelaza

          fot. ze zbiorów prywatnych
          Fabryka Drutu W. Hegenscheidta Zakład Dolny - ok. 1913 r.
          RAPORTY
          Witamy w Gliwicach
          Stało się to w końcu XVIII w. na mocy administracyjnej decyzji władz
          pruskich, nakazującej zbudowanie w pobliżu miasta zakładu hutniczego
          opalanego koksem, a dokładniej na terenie położonym na wschód od
          ówczesnych Gliwic.

          Od odlewni do GZUT-u

          Najstarszy i najważniejszy zakład gliwicki - Królewską Odlewnię
          Żelaza w Gliwicach (Königlische Eisengieserei in Gleiwitz), zwaną
          też później Hutą Gliwicką (Gleiwitzerhütte) - zbudowano w latach
          1794-1796 m.in. pod nadzorem szkockiego inżyniera Johna Baildona. 10
          listopada 1796 r. podczas wytopu uzyskano w hucie pierwszą w tej
          części Europy płynną surówkę na koksie. W 1800 r. huta rozpoczęła
          produkcję części maszyn, w tym cylindrów do maszyn parowych pod
          nadzorem A. Holtzhausena. W okresie napoleońskim rozwinięto w hucie
          produkcję zbrojeniową, m.in. dział z brązu i amunicji. W okresie od
          lat 20. do 50. XIX w. zakład powrócił do wytwarzania części maszyn,
          ale podjął także produkcję wyrobów emalierskich, części mostów z
          lanego żelaza oraz rur. W 1908 r. wygaszono w niej ostatni wielki
          piec do wytopu surówki. W okresie I wojny światowej w hucie
          produkowano m.in. śruby do okrętów podwodnych. W połowie XIX w. Huta
          Gliwicka zasłynęła z wytwarzania wyrobów artystycznych z żelaza,
          głównie za sprawą zatrudnionych w niej wybitnych modelarzy,
          odlewników i rzeźbiarzy, m.in. Teodora Kalidego i Augusta Kissa. W
          okresie PRL-u zakład nosił nazwę GZUT i specjalizował się w
          produkcji odlewów artystycznych, m.in. wykonano w nim większość
          odlewów pomników w Polsce tego okresu. Obecnie zakład nosi nazwę
          Huta Gliwice SA i nadal produkuje pomniki, a także podejmuje się ich
          renowacji, np. pomnika Piłsudskiego i Powstańca Śląskiego obecnie
          stojącego w Katowicach.

          Hermina

          Drugim w kolejności gliwickim zakładem przemysłowym była powstała z
          inicjatywy wrocławskiej rodziny M.J. Caro & Sohn Huta Hermina w
          Łabędach. Oddana do użytku w 1848 r. huta obejmowała cztery piece
          pudlarskie z młotem i miała napęd wodny. W kolejnych latach zakład
          był stale modernizowany, m.in. zainstalowano w nim napęd parowy, a w
          1882 r. zamontowano pierwsze w Europie oświetlenie elektryczne. W
          1887 r. huta obejmowała m.in. 23 piece pudlarskie, młotownie, tor
          transportowy kutych lup żelaza zgrzewanego i walcarki o napędzie
          parowym. Niezbędną do produkcji surówkę sprowadzano z Rudy Śląskiej.
          Huta specjalizowała się w tym czasie w wytwarzaniu żelaza
          walcowanego, a także stali sprężynowej i dźwigarów. Na przełomie XIX
          i XX w. produkcji doglądał osobiście Oscar Caro (1852-1931), m.in.
          właściciel zbudowanej na jego potrzeby potężnej willi w centrum
          Gliwic - obecnie siedziby Muzeum. W 1906 r. w hucie uruchomiono
          stalownię martenowską, produkując w niej m.in. elementy armat i
          łodzi podwodnych. W okresie 1939-43 w pobliżu starej huty państwowy
          koncern Hermann Görning AG zbudował praktycznie nowy zakład -
          Zakłady Prasownia Łabędy SA (Presswerk Laband), obecnie KH "Bumar-
          Łabędy". Produkowane w tamtejszych nowoczesnych piecach
          martenowskich półfabrykaty ze stali wykorzystywano do produkcji
          zbrojeniowej. W chwili powstania był to jeden z najnowocześniejszych
          zakładów zbrojeniowych w Europie. W latach 70. XIX w. powstała obok
          Huty Hermina w Łabędach walcownia metali kolorowych, która dała
          początek Walcowni Metali Nieżelaznych "Łabędy".

          Druty i gwoździe

          W 1852 r. Wilhelm Hegenscheidt (1823-1891) założył w Sobiszowicach
          k. Gliwic niewielką fabryczkę drutu, łańcuchów i gwoździ. Dzięki
          wyjątkowemu zapotrzebowaniu na te wyroby zakład szybko się rozwijał,
          przejmując kontrolę nad innymi firmami o podobnym profilu, np.
          fabryką gwoździ Kerna i Hutą Baildon w Katowicach. W samych
          Gliwicach rozbudowujące się przedsiębiorstwo obejmowało Zakład Górny
          i Zakład Dolny. Rozwojowi zakładu sprzyjało położenie w pobliżu
          szlaków komunikacyjnych - linii kolejowej i Kanału Kłodnickiego. W
          1887 r. Hegenscheidt wspólnie z rodziną Caro założył spółkę akcyjną
          Górnośląski Przemysł Żelazny SA dla Górnictwa i Hutnictwa
          (Oberschlesische Eisen-Industrie für Bergbau und Eisenhüttenbetrieb -
          Obereisen) z siedzibą w Gliwicach. Szybko stała się ona jednym z
          największych koncernów hutniczych na Górnym Śląsku i obejmowała
          szereg zakładów przemysłowych na tym terenie, m.in. Hutę Julia w
          Bytomiu, Hutę Hermina w Łabędach, Hutę Baildon w Katowicach, Fabrykę
          Drutu w Gliwicach, ale także inne spółki, w tym zagraniczne np.
          Rosyjski Przemysł Żelazny SA, oraz szereg przedsiębiorstw na terenie
          Niemiec, Węgier i Rumunii. Koncern Obereisen przestał istnieć na
          skutek kryzysu gospodarczego po I wojnie światowej, a zwłaszcza z
          powodu machinacji finansowych różnych spekulantów giełdowych. W
          okresie PRL-u i obecnie w dawnym gmachu Dyrekcji Generalnej koncernu
          Obereisen mieści się siedziba jednego z najważniejszych gliwickich
          biur projektów -Biprohutu.

          Walcownia rur stalowych

          Następnym w kolejności ważnym zakładem przemysłowym Gliwic była
          uruchomiona w 1867 r. przez S. Huldschinsky'ego i A. Hahna pierwsza
          na Górnym Śląsku walcownia rur stalowych, wytwarzająca rury stalowe
          na potrzeby gazownictwa. W 1870 r. zakład przekształcił się w spółkę
          rodzinną, a w 1894 r. w spółkę akcyjną Zakłady Hutnicze
          Huldschinsky'ego SA (Huldschinsky Hüttenwerke A.G.). W 1889 r.
          rozpoczęto w nim produkcję kół i obręczy kolejowych. Ogromne
          zapotrzebowanie na te produkty w związku z rozbudową linii
          kolejowych na Śląsku zapewniło mu zbyt i dominującą pozycję na
          rynku. Aby wejść na rynek rosyjski, przedsiębiorstwo uruchomiło swe
          filie w Sosnowcu i Zawierciu. W 1905 r. Zakłady Huldschinsky'ego
          weszły w skład jednego z największych przedsiębiorstw górnośląskich -
          koncernu Oberbedarf. Koncern Górnośląskie Koleje Żelazne SA
          (Oberschlesische Eisenbahn-Bedarfs A.G. - Oberbedarf) z siedzibą w
          Nowym Bytomiu (Ruda Śląska) należał do Ballestremów i został
          założony w 1871 r. W 1913 r. należały do niego m.in. następujące
          zakłady: Huta Pokój w Rudzie Śląskiej, Zakłady Huldschinsky'ego w
          Gliwicach, huty w Zawadzkiem i Kolonowskiem, kopalnia węgla Pokój w
          Rudzie Śląskiej oraz zakłady na terenie Węgier i Austrii. Po fuzji
          Zakładów Huldschinsky'ego z Oberbedarf rozpoczęto produkcję rur bez
          szwu i wyrobów prasowni, m.in. łusek do pocisków. W okresie I wojny
          światowej w zakładzie wytwarzano m.in. pociski artyleryjskie i
          części armat. W okresie międzywojennym zakład wchodził w skład
          koncernu Ballestremów i jego kolejnych struktur, m.in. koncernu
          Oberhütten. W okresie PRL-u zakład przemianowano na Hutę 1 Maja, ale
          nadal produkowano w niej zestawy kolejowe. Obecnie zakład już nie
          istnieje.

          Górniczy późny start

          Górnictwo rozwinęło się w Gliwicach stosunkowo późno. Obie gliwickie
          kopalnie, tj. Gliwice i Sośnica, powstały dopiero na początku XX w.
          Kopalnia Gliwice (Gleiwitzergrube) powstała w Trynku i została
          zbudowana w latach 1910-1912 przez koncern Obereisen, natomiast
          kopalnia Sośnica (Oehringen) w Sośnicy została zbudowana w latach
          1913-1917 przez spółkę Zakłady Hohenlohego z Katowic, ale faktycznie
          jej budowę dokończono dopiero po zakończeniu I wojny światowej. Obie
          kopalnie prowadziły intensywne wydobycie węgla kamiennego przez cały
          wiek XX w., ale po wyeksploatowaniu złóż kopalnia Gliwice zakończyła
          swoją egzystencję. Kopalnia Sośnica przetrwała i prowadzi nadal
          wydobycie, zamknięto jedynie niektóre z jej pól eksploatacyjnych.

          W Gliwicach funkcjonowało także wiele mniejszych zakładów, m.in.
          fabryka papieru i papy J. Kleczewskiego, fabryka szn
          • szwager_z_laband cd 28.08.07, 23:07
            W Gliwicach funkcjonowało także wiele mniejszych zakładów, m.in.
            fabryka papieru i papy J. Kleczewskiego, fabryka sznurów i pasów A.
            Kleina, fabryka i szlifiernia szkła E. Blumenreicha, huta szkła
            naczyniowego i taflowego C. Scharffa, fabryka kotłów B. Meyera i
            wiele innych. Spośród zakładów branży spożywczej wyróżniał się
            browar H. Scobla, podtrzymujący tradycje gliwickiego piwowarstwa.
            Wszystkie z tych zakładów obecnie już nie istnieją. Po 1989 r.
            zostały zastąpione przez cały zastęp małych firm produkujących lub
            świadczących usługi na rynek lokalny.

            Wszystko dzięki kanałowi

            Podstawą rozwoju przemysłowego Gliwic w XIX i XX w. był dostęp do
            ważnych linii komunikacyjnych: zbudowanego w latach 1792-1822 Kanału
            Kłodnickiego, a następnie Kanału Gliwickiego powstałego w latach
            1934-1939 oraz linii kolejowej doprowadzonej do miasta w 1846 r.,
            będącej fragmentem połączenia kolejowego Berlin - Gliwice -
            Mysłowice. W 1908 r. miasto otrzymało największą w tej części
            Niemiec stację rozrządową kolei pomiędzy Gliwicami i Sośnicą wraz z
            olbrzymimi Zakładami Naprawczymi Taboru Kolejowego. Kanał Kłodnicki
            zakończył swoją egzystencję w końcu lat 20. XX w., ale Kanał
            Gliwicki i Port w Łabędach przetrwały i są ważnym punktem na
            gospodarczej mapie Górnego Śląska. Pomimo znacznego spadku znaczenia
            kolejnictwa w transporcie gliwicki węzeł kolejowy należy do
            ważniejszych w tej części kraju. Rozbudowywano także sieć dróg
            bitych, z których pierwszą była tzw. droga Kronprinza, funkcjonująca
            od początku XIX w. (obecnie ul. Jagiellońska). Najważniejszą
            inwestycją było tutaj zbudowanie w latach 1934-1936 autostrady
            Gliwice - Zabrze - Bytom. W szerszym zakresie zaczęto inwestować w
            transport drogowy dopiero po 1989 r. i z pewnością najważniejszym
            sukcesem jest oddanie niedawno do użytku w pobliżu Gliwic odcinka
            autostrady A4, łączącej m.in. Wrocław z Krakowem. Ważnym punktem w
            dalszej rozbudowie sieci drogowej w rejonie Gliwic będzie
            doprowadzenie do miasta autostrady A1, a także zbudowanie Drogowej
            Trasy Średnicowej, usprawniającej ruch w samych Gliwicach. Początki
            lotniska w Gliwicach sięgają 1917 r., kiedy uruchomiono tutaj małe
            lotnisko wojskowe. Obecne lotnisko w pobliżu Bojkowa zbudowano w
            latach 1925-1929. Najważniejszym wydarzeniem w historii tego
            lotniska było spotkanie na jego płycie Górnoślązaków, w tym
            gliwiczan, z Papieżem w czerwcu 1999 roku.

            Trudno wyobrazić sobie funkcjonowanie wielkiego przemysłu bez
            odpowiedniego zaplecza finansowego. Pierwszym bankiem powstałym w
            mieście był założony w 1851 r. Królewski Bank Pruski (obecnie jedna
            z filii Banku Śląskiego). W następnych latach w mieście powstały
            oddziały wszystkich ważniejszych banków niemieckich, m.in. Banku
            Drezdeńskiego czy Wrocławskiego Banku Dyskontowego. Obecnie w
            dawnych budynkach bankowych także mieszczą się banki, a konkretnie
            filie wielkich banków polskich, np. Banku Przemysłowo-Handlowego. Po
            1989 r. na terenie Gliwic powstały filie wszystkich ważniejszych
            banków działających na terenie Polski.

            W okresie od lat 20. do połowy lat 40. XX w. Gliwice stały się
            siedzibą dyrekcji generalnych trzech wielkich górnośląskich
            koncernów, co spowodowane zostało przeniesieniem tutaj ich
            niemieckich administracji z przyznanej Polsce części Górnego Śląska
            w 1922 r. Dyrekcja koncernu Oberbedarf ulokowała się w biurach
            Zakładów Huldschinsky'ego przy ul. Mitręgi, dyrekcja zakładów
            Schaffgotscha w nowym biurowcu w rynku (obecnie restauracja Gwarek),
            a dyrekcja dóbr Ballestrema w nowo wzniesionym neobarokowym gmachu
            przy ul. Prymasa Wyszyńskiego (obecnie Wojewódzki Sąd
            Administracyjny).

            Wszyscy pracują w Oplu

            W Gliwicach funkcjonuje obecnie wiele przedsięwzięć o charakterze
            gospodarczym. Jedne z nich opierają się na dawnych strukturach, jak
            np. Regionalna Izba Przemysłowo-Handlowa (pierwsza Izba Handlowa w
            mieście powstała w 1859 r.) czy Śląskie Centrum Logistyki
            (dostosowany do nowych potrzeb Kanał Gliwicki, a zwłaszcza węzeł
            komunikacyjny w obrębie Portu w Gliwicach Łabędach), inne powstały w
            ciągu ostatnich lat, np. podstrefa gliwicka Specjalnej Strefy
            Ekonomicznej powstała w 1996 r., obecnie obejmuje powierzchnię 379
            ha. Głównym celem jej utworzenia była chęć promocji regionu i
            stworzenie zachęt ekonomicznych dla dużych strategicznych
            inwestorów. Głównymi inwestorami są tutaj koncerny samochodowe,
            m.in. GM Opel Polska Sp. z o.o., firma produkująca samochody Opel,
            czy HP Polska - oddział niemieckiej firmy produkującej elementy
            wygłuszające do samochodów, ale także inne branże: Wasko - firma
            produkująca oprogramowanie komputerowe, ZWS Silesia - hiszpańska
            firma Roca produkująca ceramikę sanitarną i wiele innych. Wszystkie
            działające w podstrefie gliwickiej firmy zainwestowały tutaj prawie
            3 mld zł i dały zatrudnienie prawie 9 tys. osób.

            Najważniejszym przedsięwzięciem ekonomicznym w Gliwicach w ostatnich
            latach było powstanie Fabryki Opla w Gliwicach, należącej do
            koncernu General Motors. Zakład zbudowano w rekordowym czasie 22
            miesięcy, a pierwszy samochód Opel Astra Classic opuścił linię
            montażową w kwietniu 1998 roku. Koncern General Motors zainwestował
            w Gliwicach ok. 550 mln dolarów i jest jednym z największych
            inwestorów zagranicznych na Śląsku. W gliwickiej fabryce Opla
            znalazło zatrudnienie ponad 2000 osób.
            miasta.gazeta.pl/katowice/1,75275,3714859.html
        • petronella.kozlowska widze watek, wchodze, ale ja mialam inna Hermine 28.08.07, 23:07
          na mysli

          66.102.9.104/search?
          q=cache:M_4JEwCSwrcJ:home.arcor.de/admin.gex/Celine/hildeherm.html+he
          rmine+auschwitz&hl=de&ct=clnk&cd=9&gl=de

          • szwager_z_laband Re: widze watek, wchodze, ale ja mialam inna Herm 28.08.07, 23:09
            i z nerwow link ci niy klapnou:)
            • hanys_hans Re: widze watek, wchodze, ale ja mialam inna Herm 28.08.07, 23:33
              szwager_z_laband napisał:

              > i z nerwow link ci niy klapnou:)

              kto to widziou z GOOGLE link podowac´,
              a pszeca to je proste jak droot...

              home.arcor.de/admin.gex/Celine/hildeherm.html
              • petronella.kozlowska Re: widze watek, wchodze, ale ja mialam inna Herm 28.08.07, 23:53
                Hermine byla 2 lata na Majdanku czyli jest wypedzona
                • szwager_z_laband Re: widze watek, wchodze, ale ja mialam inna Herm 29.08.07, 09:50
                  to co padac o Cia?
    • szwager_z_laband Re: jeszcze roz Hermina 29.08.07, 10:54
      na tyj zajcie tysz je fajny tekst o Herminie:

      labedy.ovh.org/
Pełna wersja