Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowego.

31.01.09, 14:34
pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_%C5%81ukasiewicz
Jako pierwszy na świecie wykorzystał na skalę przemysłową bogactwo korzyści jakie daje ropa naftowa. Bardzo sprawny organizator, z czasem dorobił się na ropie naftowej dużego majątku. Był również wielkim społecznikiem. Propagował zakładanie sadów, budowę dróg i mostów, szkół, szpitali itd., finansując wiele inicjatyw z własnej kieszeni, walczył z biedą i alkoholizmem w regionie, tworzył kasy zapomogowe i fundusze emerytalne. Całe życie związany z Podkarpaciem, zrobił wiele dla tego regionu, uznawany za jednego z jego największych dobroczyńców.

Mawiano o nim, że wszystkie drogi w Zachodniej Małopolsce brukowane były guldenami Łukasiewicza. Szeregowi pracownicy nazywali go ojcem Ignacym. Dążył do rozwoju rodzącego się tam przemysłu naftowego nie skupiając go całkowicie w swoich rękach, lecz namawiając i pomagając w tworzeniu również innych firm.
    • nordicwolf Re: Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowe 31.01.09, 14:40
      ale on nie byl Polakiem.
      Jeszcze musisz dodac,ze on Polakow leczyl z alkoholizmu
      • stix Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowego. 31.01.09, 14:44
        1853, 31 lipca - symboliczna, oficjalna data narodzin przemysłu naftowego. Po
        raz pierwszy zastosowano w praktyce oświetlenie naftowe podczas pilnej nocnej
        operacji w szpitalu powszechnym na lwowskim Łyczakowie.
        1854 - na początku roku Łukasiewicz przeniósł się do Gorlic, aby być bliżej
        terenów roponośnych. W tym roku w gorlickiej dzielnicy Zawodzie na skrzyżowaniu
        ulic Węgierskiej i Kościuszki zapłonęła pierwsza na świecie uliczna lampa
        naftowa. Ropę naftową eksploatowano tam już od dawna, wykorzystując ją do
        różnych celów gospodarczych, jak np. lekarstwo dla bydła lub smar. Rozpoczął
        pracę w miejscowej aptece Jana Tomaszewicza. Jednocześnie zaczął z okolicznymi
        właścicielami terenów roponośnych zakładać pierwsze spółki i kopalnie ropy,
        które powstały w następnych latach w rejonie Gorlic, Jasła i Krosna.
        1854 - założył pierwszą na świecie kopalnię ropy naftowej w Bóbrce koło Krosna
        (spółka naftowa Trzecieski-Łukasiewicz); kopalnia jest czynna do dzisiaj.
        1857 - Klęczany koło Nowego Sącza: Łukasiewicz otworzył pierwszą na świecie
        rafinerię. Z ropy produkował naftę, smary, oleje smarne i asfalt.
        • bonbon1 Re: Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowe 31.01.09, 17:29
          ... a poza tym zalozyl OPEC :)
          A gdyby facet nie mial do czynienia z samymi glupkami, to
          mielibyscie dzisiaj jak Dubaju.
          • cirano Re: Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowe 01.02.09, 09:59
            Był z pochodzynio Ormianinym, a destylacja ropy przeprowadziył, bo chcioł sie
            dowiedzieć czy z tyj czornyj mazi niy bouoby mozliwe gorzoły pociongnonć.
            Przipadek sprawił po czasie, że ta "gorzoła" nadawała sie do napyndu silnikow
            • hanys_hans Re: Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowe 01.02.09, 10:15
              cirano napisał:

              > Był z pochodzynio Ormianinym, a destylacja ropy przeprowadziył, bo chcioł sie
              > dowiedzieć czy z tyj czornyj mazi niy bouoby mozliwe gorzoły pociongnonć.
              > Przipadek sprawił po czasie, że ta "gorzoła" nadawała sie do napyndu silnikow

              Liczbę Ormian w Polsce szacuje się na 40-80 tys. W tym ok. 8 tys. stanowią
              przedstawiciele tzw. starej emigracji (tj. potomków Ormian przybywających do
              Rzeczypospolitej XI-XVII w.), a pozostali to emigranci, którzy przybyli do
              Polski po II wojnie światowej, a zwłaszcza po upadku ZSRR (tzw. nowa emigracja).
            • hanys_hans Re: Ignacy Łukasiewicz - twórca przemysłu naftowe 01.02.09, 10:19
              cirano napisał:

              > Był z pochodzynio Ormianinym, a destylacja ropy przeprowadziył, bo chcioł sie
              > dowiedzieć czy z tyj czornyj mazi niy bouoby mozliwe gorzoły pociongnonć.
              > Przipadek sprawił po czasie, że ta "gorzoła" nadawała sie do napyndu silnikow

              Historia Ormian na terenie Polski

              Rozbiór Armenii między Bizancjum i państwo Turków w roku 1080 spowodował masową
              emigrację Ormian z ojczyzny, m.in. na Ruś. Prawdopodobnie po najazdach
              mongolskich w XIII wieku kolonie ormiańskie na Rusi zostały zasilone nową falą
              emigrantów z Armenii zakaukaskiej. W państwie polskim Ormianie znaleźli się w
              połowie XIV wieku, po przyłączeniu przez Kazimierza Wielkiego Rusi Halickiej ze
              Lwowem, gdzie istniało ich znaczące skupisko. W 1356 r. król Kazimierz
              zatwierdził odrębność religijną, samorządową i sądowniczą Ormian lwowskich, a w
              1367 r. zezwolił ich biskupowi Grzegorzowi na wykonywanie jurysdykcji biskupiej
              i budowę katedry w mieście.

              Przywileje Kazimierza Wlk. i jego następców tworzyły podstawę prawno-polityczną
              bytu Ormian w Polsce. Odtąd liczba ich na wschodzie Polski wzrastała, osiedlali
              się oni w coraz to nowych miastach i miasteczkach, takich jak Kamieniec
              Podolski, Bar, Brzeżany, Tyśmienica, Kuty, a nawet Kazimierz nad Wisłą, a od XVI
              wieku w licznych miastach prywatnych (Zamość, Jazłowiec, Stanisławów, Horodenka,
              Mohylów Podolski i in.).

              Gminy ormiańskie w Polsce miały własny samorząd i rządziły się według
              zwyczajowego prawa (tzw. Datastanagirk) przeniesionego z Armenii, a opracowanego
              ok. 1184 r. przez Mechitara Gosza. Zatwierdzony przez Zygmunta Starego w 1519 r.
              tzw. Statut ormiański oparty był głównie na Datastanagirku, ale uwzględniał
              przepisy ogólnego prawa polskiego; była to próba uregulowania konfliktów
              narodowościowych w miastach (gł. we Lwowie) i zatargów pomiędzy miastem a
              Ormianami, spowodowanych przez odrębność i uprzywilejowane stanowisko Ormian.
              Statut ormiański, uzupełniony głównie dekretem Jana III, pozostawał w użyciu do
              1780-1781, tj. do zniesienia oddzielnych sądów ormiańskich.

              Większość Ormian zamieszkujących Polskę zajmowała się handlem ze Wschodem, z
              którym byli przecież blisko związani i wkrótce handel ten niemal całkowicie
              zdominowali. Inni parali się złotnictwem, produkując często wspaniałe wyroby.
              Inni wreszcie rozwinęli w Polsce produkcję dywanów.

              Większość polskich Ormian była dobrze wykształcona. Dzięki kontaktom handlowym
              ze Wschodem potrafili posługiwać się oni orientalnymi językami, z czego
              korzystali często królowie i panowie polscy - większość oficjalnych poselstw do
              Persji czy Turcji była sprawowana właśnie przez Ormian. Bogaci kupcy ormiańscy
              nieraz pożyczali pieniądze wiecznie cierpiącym na brak funduszy polskim królom.

              Często podkreślana jest pierwszorzędna rola Ormian w orientalizacji polskiej
              kultury szlacheckiej. To Ormianie współkształtowali sarmackość, sprowadzając do
              Polski m.in. nieodłączny atrybut Sarmaty - strój kontuszowy, popularną wśród
              szlachty szablę ormiańską czy liczne egzotyczne przyprawy i ozdoby.
Pełna wersja