czy Jezus boł ożyniony?

[sloneczko1]

jake som dowody za a jake przeciw?

[szwager_z_laband]

som ino roztomaite teorie - i co znaczy bou ozyniony?

[sloneczko1]

niy wiysz co znaczy ożyniony?

[szwager_z_laband]

polecom ci ksionszka "Hüterin des heiligen Gral - Maria Magdalena -
die Frau Jesu" autor Laurence Gardner.

kedys my sam ju o tym szkryflali trocha - no i we roztomaitych
kulturach roztomaicie to je ze tym zyniyniym.

[hanys_hans]

www.kosciol.pl/article.php/20041121224823122

[bratjakuba]

Gdybanie o żonie i dzieciach Jezusa jest gdybaniem niespokojnych
umysłów po opublikowaniu "Kodu Leonardo da Vinci" Browna.
Dowody tam przytoczone można włożyć między bajki i legendy a książka
jak i poprzednie"dzieła" Browna są produktami czysto komercyjnymi.
Inna sprawa,że kościół katolicki zdominowany patriarchalnie przez długi
czas marginalizował kobiety towarzyszące Jezusowi wraz z apostołami.
Cerkiew prawosławna jako nie kultywująca celibatu przekazuje obraz
Marii Magdaleny tak jak widziała go wczesna tradycja chrześciańska, jako równą apostołom.
Cerkiew metropolitalna w Warszawie nazywa się tak:

Sobór Metropolitalny Świętej Równej Apostołom Marii Magdaleny w Warszawie

(Mironosica rawnoapostolnaja Marija Magdalina),
MARIA MAGDALENA, niewiasta niosąca wonności, równa apostołom

[szwager_z_laband]

jo uwazom ze te zainteresowanie w kole tego tematu do pozytywne
skutki do wszyskich - inkluzywnie konserwatywne siouy w kosciele.

[ballest]

"Tekst gnostycki, zgodnie z niektórymi przekazami napisany przez Marię
Magdalenę, nieuznany przez chrześcijan i niewłączony do kanonu Biblii.

Fragmentaryczna Ewangelia Marii Magdaleny zachowała się w dwóch III-wiecznych
greckich fragmentach i dłuższym V-wiecznym, przetłumaczonym na koptyjski:

* Fragment grecki, datowany na II wiek, zawarty w tzw. papirusie Rylands
(Papyrus Rylands 463)
* Fragment grecki, datowany na III wiek, zawarty w papirusach z
Oksyrchynchos (Papyrus Oxyrhynchus 3525)
* Fragment koptyjski, datowany na V wiek, zawarty w Papirusie Berlińskim
(Papyrus Berolinensis 8502).

Fragment koptyjski wydaje być się najważniejszy i czasem uznawany jest za całość
Ewangelii Marii Magdaleny, został odkryty przez Dr. Rheinhardta w Kairze w 1896.
Nie został opublikowany aż do roku 1955.

W całej ewangelii brakuje stron 1-6 (rozdziały 1-3) oraz 11-14 (rozdziały 6-7,
oraz fragmenty 5 i 8).

Ciekawym epizodem pojawiającym się w Ewangelii Marii Magdaleny jest konflikt
Marii Magdaleny z Piotrem. Epizod ten przewijał się również w innych tekstach
gnostyckich (np. Ewangelii Tomasza, Ewangelii Egipcjan). Piotr i Andrzej
odrzucają władzę kobiet i ich rolę w nauczaniu.

Innym epizodem jest objawienie, które Maria Magdalena otrzymuje od Jezusa po
jego śmierci. Uczniowie jednak buntują się przeciwko niej, nie chcą jej zaufać:
„ A Piotr zapytał: "Czy Zbawiciel zaiste mówił na osobności z kobietą, a nie
otwarcie z nami? Czy mamy się do niej zwrócić i słuchać jej wszyscy? Czy wolał
ją od nas? A Lewi odparł: Piotrze, zawsze łatwo się unosiłeś. Teraz widzę, że
walczysz z tą niewiastą, jakbyś był jej wrogiem. Jeżeli Zbawiciel ją wyniósł,
kimże zaiste jesteś, abyś miał ją odrzucać? Zapewne Zbawiciel zna ją bardzo
dobrze. Dlatego miłował ją bardziej niż nas."

Ewangelia Tomasza podobie sie wyrazou!
Ale o tym my tu juz downo pisali!

[sloneczko1]

ale to niy świadczy,że boł ożyniony yno,że Ona była Apostołkom:)

[szwager_z_laband]

In den Evangelien der Bibel wird von einer Auswahl aus den Jüngern
Jesu berichtet, die auch „die zwölf Apostel" oder kurz „die Zwölf"
genannt werden. Diese Zahl hat aufgrund der jüdischen Tradition der
zwölf Stämme Israels eine spezielle Bedeutung. Das Lukasevangelium
und Markusevangelium berichten übereinstimmend, dass Jesus die zwölf
Jünger selbst erwählte und als Apostel einsetzte (Lk 6,13 und Mk
3,14). Die in den Evangelien überlieferten Namenslisten geben kein
einheitliches Bild darüber ab, dass die Gesamtzahl aller Apostel auf
12 begrenzt wäre:

Das Matthäusevangelium (10,2 ff) und das Markusevangelium (3,18 ff)
listen von den Namen her identische Apostel auf.

Das Lukasevangelium folgt dieser Aufzählung im Wesentlichen (6,13
ff). Statt Thaddäus nennt es aber "Judas, Bruder des (jüngeren)
Jakobus", außerdem wird Simon (Kanaanäus) als Zelot, also „Eiferer“,
bezeichnet.

Im Johannesevangelium existiert keine förmliche Liste der Apostel.
Dort tritt zweimal ein Nathanael auf (Johannes 1,45 ff; 21,2), der
in den anderen Evangelien nicht erscheint. Er wird zwar nicht
Apostel genannt, in Johannes 21,2 befindet er sich nach der
Auferstehung Jesu allerdings in ihrer Gesellschaft. In der gleichen
Episode in der Apostelgeschichte (Apg 1,13) wird an dessen Stelle
Bartholomäus aufgeführt.

Die Siebzig oder Zweiundsiebzig Jünger werden nur im Lukasevangelium
(Lk 10,1 EU) erwähnt. Nach Lukas wurden sie von Jesus ausgewählt und
in Paaren ausgesandt, um seine Botschaft zu verkünden. In der
westlichen Kirche werden sie normalerweise als Jünger bezeichnet,
während die Orthodoxe Kirche von Aposteln spricht.

de.wikipedia.org/wiki/Apostel

[seppel]

na poczontek czaby byuo pedziec ,ze to gupoty som ,wymyslane dlo podwazynio naszyj Wiary ...
A tak na "chopski rozum"czy miou czy niy, niy zmiynio faktu ze jest naszym Jeusym kery mo Macht,das Wasser we Wein pszemjynic...wiync mysla ze powodzynie u babof tysz mjou

[chrisraf]

Witom!

Ja bou. Ino tyroz na gibko, bo ida spac. W bibli jest opisany jego
slub.

Glückauf!

[szwager_z_laband]

widza ze temat je goroncy:)

[sloneczko1]

a w kerym miejscu je tyn ślub opisany?

[szwager_z_laband]

tyn temat je poruszany wuasciwie pora razy w tyj knidze, ale
rozdziau dziesionty bych padou tak z pamiynci tera. Suoneczko ta
ksionszka cza couko pszeczytac - to je sprawa kompleksowo
potraktowano.
Niymniyj to ino inkszy punkt widzynia tyj sprawy.

A co do wrogow koscioua itd, to oczywiscie tysz sie to mo na uwadze,
ale i dobry katolik musi byc otwarty na wolne myslynie. Minouy czasy
jak kosciou godou prostym ludziom ze czytanie np Starego Testamyntu
to grzych.

[sloneczko1]

akurat jo przeczytała to wszystko dokładnie,i mom starsze tumaczynia
i nowsze,
pustelniki i proroki nikaj w nich niy som ożynione
ale tysz nic niy wiymy o tych 18 latach przed zaczniyniym głoszynia
dobryj nowiny,
z drugi strony by choć kaj wspomnieli,że mioł baba i dziecka,i co
sie z niymi stało

wiync musza pedzieć,że do mie to boł jongyzela

[seppel]

jongysela jak wszyjstke ksiyndza ;)

[bratjakuba]

Rebe czyli nauczyciel nie musioł być żonaty.Za to zwyczajny człowiek w tym społeczyństwie,jak sie nie ożynioł był obywatelym II kategorii.
Ale jak już tak chcecie mierzyć dzisiejszom miarom to najbardzi
by pasowoł na sztudynta.
1. miyszkoł z rodzicami.
2.mioł długe zwisajonce włosy.
3.jak co zrobioł to był - Ein Wunder(cud).

[szwager_z_laband]

a jak skomyntujesz Magdalyna?

:)

[szwager_z_laband]

mosz na mysli ta ksionszka o keryj sam spomniouech?

[sloneczko1]

akurat ta niy czytałach,jest tysz tumaczynie po naszymu?

[szwager_z_laband]

niywia, ale tyn link ci mozno pomoge:

pl.wikipedia.org/wiki/Maria_Magdalena

[alladyn15]

Jezus skonal na krzyzu majac 32 lata.Bylo w tamtych latach,jak i
teraz:28 letni kawaler?On sie po prostu nie ozenil bedac w zydowskim
srodowisku.
32-dwu letni kawaler w chrzescijanskim domu,jest wytykany palcami.
Bog stworzyl Ameryke a ja,mam tam zakaz wjazdu.

[ballest]

"Wśród niewiast towarzyszących Jezusowi Maria Magdalena jest
wymieniana prawie
zawsze na pierwszym miejscu, co świadczy o szczególnej jej pozycji.
Maria
Magdalena była obecna przy ukrzyżowaniu Jezusa. Ewangelista Mateusz
zanotował: "Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się
z daleka.
Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu. Były wśród nich:
Maria
Magdalena, Maria, matka Jakuba i Jozefa oraz matka synów Zebedeusza"
(Mt 27, 55-
56). Wspomną to także ewangeliści Marek i Jan. Maria Magdalena
pomagała także
przy pogrzebie Jezusa. "Lecz Maria Magdalena i druga Maria pozostały
tam,
siedząc naprzeciw grobu" (Mt 27,61). Jednak najpiękniejszy moment w
jej życiu
miał miejsce w pierwszy poranek wielkanocny, opisany w sposób bardzo
sugestywny
przez św. Jana Apostoła i św. Marka.

Skoro świt Maria Magdalena wybrała się do grobu ukochanego Mistrza.
Po
przybyciu ujrzała odsunięty kamień i pusty grób. Zdumiona i
przerażona biegnie
z tą wieścią do Szymona Piotra i "do drugiego ucznia, którego
miłował Jezus".
Obaj uczniowie, nie mniej zaskoczeni udają się jak najprędzej do
grobu.
Rzeczywiście grób jest pusty."

[szwager_z_laband]

"Jezus, brat Jakuba
Autor tekstu: Krzysztof Sykta


Parę dni temu świat obiegła sensacyjna informacja — odkryto
grób „Jakuba, syna Józefa, brata Jezusa". Tak w każdym razie głosił
aramejski napis. Dla chrześcijan wniosek był tylko jeden, oto mamy
pierwszy namacalny dowód historycznego istnienia Jezusa.

Zadziwiająca jest przy tym powściągliwość uczonych katolickich — ich
sceptycyzm jest wprost proporcjonalny do niechęci jaką darzona jest
sama postać Jakuba. Bo a nuż owieczki zaczną się zastanawiać skąd
Jezus mógł mieć brata, skoro przenajświętsza panienka była dziewicą?
Na szczęście dla kościoła większość rodaków nie cierpi na chorobę
zwaną myśleniem.

Oto we Wprost (od jakiegoś czasu sympatyzującym z Opus Dei, podobnie
jak Polityka czy Rzeczpospolita), w numerze z 10 listopada 2002
zamieszczono artykuł o obiecującym tytule: „Czy Jezus miał brata?"
Jednakże sama treść z akapitu na akapit zaczęła przybierać formę
cokolwiek nienaukowej groteski.

Oto bowiem, jakby przy okazji, stwierdzono, iż Całun
Turyński „pochodził z czasów Chrystusa", czego dowodzić mają
jakieś „dokumenty z I i II wieku". Zapewne autorzy mieli na myśli
ewangelie, które akurat nic na ten temat nie mówią a miejscami wręcz
przeczą możliwości istnienia całunu (wg ew. Jana ciało obwiązywano
płótnami a twarz chustą — podobnie pochowano również Łazarza).

Jeśli chodzi o całun — to wręcz zadziwiająca jest ilość wymyślanych
pseudodowodów mających potwierdzać jego autentyczność. Autentyczność
czegoś co prawdziwe być nie może, co nie ma nic wspólnego z
trójwymiarowym odwzorowaniem ludzkiego ciała. Każdy z czytelników
może sam przeprowadzić eksperyment — wystarczy zaprosić jakiegoś
długowłosego przyjaciela bądź przyjaciółkę (w przypadku braku
ochotników możemy zawsze zrobić to sami z sobą), przykryć mu twarz
kawałkiem płótna, następnie odmalować pędzlem lub czymkolwiek
podobnym (uważając na oczy) zarysy brwi, nosa, ust, policzków,
włosów, uszu, brody itd. Po zakończeniu zdejmujemy chustę i
rozwijamy uzyskując własny, domowej roboty wizerunek, który jak się
okaże będzie około dwukrotnie szerszy. Wniosek jest oczywisty — tzw.
całun turyński stanowi odbicie płaskie, mogące powstać albo przy
użyciu płaskorzeźby (przypalanie) albo urządzenia typu camera
obscura (prymitywne zdjęcie), odbicie nie mające wiele wspólnego z
rzeczywistym odciskiem jaki by powstał, gdyby modelem był
rzeczywisty człowiek.

Redaktorzy „Wprost" posunęli się jednak dalej — otóż wg nich badania
DNA dowiodły, iż ciało spoczywające w kościele w Padwie może należeć
do św. Łukasza Ewangelisty. Być może za niedługo usłyszymy jeszcze o
autentyczności kopytka osiołka na którym podróżowała Maryja, gwoździ
z krzyża pańskiego czy też przenajświętszego napletka. (Tej samej
maści „uczeni" odnaleźli również Arkę Noego).

Przejdźmy teraz do drugiej notki prasowej autorstwa znanego nam już
kaznodziei A.J. Palli, „biblisty" o zacięciu zielonoświątkowym lub
świadkowojehowym. Wg niego „napis na odkrytym ossuarium świadczy, że
znajdowały się w nim kości Jakuba, syna Józefa, a brata Pana Jezusa,
co stanowi archeologiczne potwierdzenie historyczności Jezusa i
wiarygodności Nowego Testamentu".

O ile sobie przypominam napis brzmiał „brat Jezusa" a nie „Pana
Jezusa" czy „Pana Tadeusza", ale darując sobie złośliwości, napis
ten niczego nie dowodzi, bo chociaż dla przeciętnego krystianina
imiona Jezus, Józef czy Jakub kojarzą się jednoznacznie to w tamtych
latach były one równie popularne co obecnie „Piotrek syn Tomasza a
brat Marcina".

Dalej — zadajmy sobie pytanie: czy przywódca nazorejczyków mógł
zostać pochowany z tak nic nie mówiącym epitafium? Być może, ale w
takim przypadku sarkofag ów może być jedynie „prawdopodobnym"
miejscem spoczynku kości „brata pańskiego" a nie stuprocentowo-
rzeczywistym. Co innego gdyby napis brzmiał: „Jakub Sprawiedliwy,
brat Jezusa Nazorejczyka". Wtedy nie byłoby najmniejszych
wątpliwości o kogo chodzi.

Jeśli więc tak nieprecyzyjny zwrot bierze się na poważnie, to pragnę
przypomnieć, że kilkanaście lat temu odkryto ossuarium ze
szczątkami „Jezusa, syna Józefa", które nie potraktowano już z tak
należyta uwagą a to z tego względu, iż przecież wg NT Jezus
zmartwychwstał, nie mogąc więc zostawić swych kości na ziemskim
padole.

Weźmy jednakże kolejny element napisu: „syn Józefa". Józef Flawiusz
nie wie nic o tym by Jakub Sprawiedliwy był synem Józefa, być może
nawet zwrot „brat Jezusa, zwanego Chrystusem" jest zwykłą wstawką a
przynajmniej jego druga część, Orygenes bowiem i inni autorzy
cytujący Flawiusza przed Euzebiuszem nic nie wiedzą na ten temat. O
Józefie nic nie wie również autor ewangelii Marka, który nazywa
Jezusa „cieślą" (Mk 6.3) a nie synem cieśli czy synem Józefa.

Dalej, jest wysoce prawdopodobne, iż Jezusa oraz Jakuba określano
przydomkiem Barabbasz (a nie bar Yosef) Werset Mt 27.16. (I mieli
wtedy więźnia znacznego, zwanego „Jezusem Barabbaszem".) mógł
dotyczyć początkowo samego Jezusa, podobnie zauważmy, że na miejsce
po Judaszu kandyduje "Józef (bądź Jozes lub Judas) Barsabbasz
Sprawiedliwy", który jednakże przegrywa z „Mateuszem" (imię
przekręcane na „Maciej" po to by w składzie Dwunastu nie było dwóch
Mattatiaszy).

Wróćmy jeszcze na chwilę do analizy pana Palli. Otóż za wszelką cenę
(i wbrew samym ewangeliom kanonicznym) próbuje on podtrzymać dogmat
o dziewictwie Maryi forsując teorię o tym, iż Jakub był w istocie
synem Józefa z poprzedniego małżeństwa, czego dowodzić mają rzekomo
źródła wczesnochrześcijańskie. Chodzi tutaj przede wszystkim o
Protoewangelię Jakuba, która wg Palli jest „dokumentem (sic!)
pochodzącym z II wieku, który opowiada o narodzinach Jezusa" i w
którym czytamy, że Jakub „był najstarszym synem Józefa z jego
pierwszego małżeństwa i ostrożnie prowadził za uzdę osiołka, na
którym w drodze do Betlejem siedziała ciężarna Maria". Koniec
cytatu. Dowód zaiste pierwszej rangi. Pora więc wytłumaczyć naszemu
bibliście i naukowcowi, że Protoewangelia Jakuba nie jest
żadnym „dokumentem", lecz prymitywnym, propagandowym, katolickim
dziełkiem (zwanym obecnie apokryfem, lecz w pierwszych wiekach z
oczywistych względów uważanym za natchnione), którego autorzy
postawili sobie za cel udowodnienie na wszelkie możliwe sposoby
dziewictwa Boskiej Matki.

Pierwszym niewygodnym elementem był Józef — w Protoewangelii Jakuba
jest więc on ukazany jako ledwo żyjący starzec, którego niemal
zmuszono by zaopiekował się maleńkim, kilkunastoletnim dzieckiem.
Jako że był stary to nawet gdyby chciał to i tak by nie mógł — taki
sielankowy obrazek przetrwał po dziś dzień w katolickiej ikonografii
przedstawiającej Józefa jako starca, którego jedyną rozrywką
pozostało rżnięcie drewna.

Całkowicie innego zdania był jednak kanoniczny Mateusz, który na
złość wszystkim późniejszym tłumaczom ośmielił się stwierdzić, iż
Józef „nie zaznawał jej [tzn. Marii], aż ta porodziła swego syna".

Inaczej mówiąc — nie współżył nie dlatego, że nie był w stanie, ale
dlatego, że jego małżonka była w ciąży. Dodajmy przy tym, że
najnowsze przekłady kaleczą ten werset niemiłosiernie pisząc: „I
chociaż żył z nią w dziewictwie, porodziła mu syna…" (BWP Mt 1.25).

Kolejny problem stanowili bracia pańscy zamieszkujący Nazaret. I
problem ów rozwiązano zamieniając ich w synów Józefa z poprzedniego
małżeństwa. Zapomniano jednakże o siostrach Jezusa oraz o tym, że
synowie z poprzedniego związku nie byliby już braćmi Jezusa, lecz
krewnymi (suggenis).

I wreszcie — autorom Pr. Jakuba zawdzięczamy katolicki dogmat o
wiecznym dziewictwie Marii. Oto bowiem poł

[szwager_z_laband]

I wreszcie — autorom Pr. Jakuba zawdzięczamy katolicki dogmat o
wiecznym dziewictwie Marii. Oto bowiem położna przyjmując poród
zawołała: Oto dziewica porodziła syna, do czego z natury swej nie
jest zdolna. Jednakże niewierna Salome nie uwierzyła i niczym Tomasz
Didymos poszła włożyć rękę swą tam gdzie Józef nie był w stanie
niczego włożyć. „I włożyła Salome palec w jej przyrodzenie. I Salome
wydała okrzyk, i rzekła: Biada mi bezbożnej i niewiernej bom kusiła
Boga żywego!". (Nie i Amen, s.195, przekłady angielskie mają wersję
ocenzurowaną).

Protoewangelii Jakuba katolicy zawdzięczają więc teorię o
dziewiczości (nienaruszeniu hymenu) przed porodem, w trakcie porodu
i po porodzie, a poza tym również: święto ofiarowania, starego
Józefa i grotę narodzenia. Wkład tego „dzieła" w rozwój katolickiej
teologii seksualnej jest więc przeogromny.

Palla stwierdza dalej, że „w starożytnej Judei panował obyczaj
nakazujący najstarszemu synowi przejąć biznes po ojcu. Jezus nie
mógłby opuścić zakładu ciesielskiego swego ojca w wieku 30 lat, tak
jak to uczynił, bez wywołania zgorszenia, gdyby nie miał starszego
rodzeństwa".

Po raz kolejny mamy tu do czynienia z dowodzeniem pod z góry
przyjętą tezę, bez oglądania się na materiał bazowy, bo gdyby autor
zadał sobie odrobinę trudu by sięgnąć do ew. Marka to by z
przerażeniem odkrył, iż wypisuje bzdury, bo wbrew temu co napisał
Jezus nazwany jest cieślą a mieszkańcy i rodzina się nim gorszą:
"Mk 6.3. Czyż nie jest cieślą, synem Marii, i bratem Jakuba, i Jozy,
i Judy, i Szymona? A jego siostry, czyż nie ma ich tutaj u nas? I
gorszyli się nim".
„Mk 3.21. Usłyszawszy [o tym] bliscy jego wyruszyli, aby go
pochwycić. Mówili bowiem, że oszalał".

Podsumowując, coś, co na pierwszy rzut oka jest oczywiste wcale nim
być nie musi. Odkryte ossuarium nie jest niepodważalnym dowodem na
istnienie kogokolwiek, co najwyżej dowodzi nieporadności polskich
mediów w zetknięciu z tematem, który stanowi dla nich swoiste tabu,
coś, co przekracza możliwości własnego osądu, co wymaga wsparcia się
opinią autorytetów w koloratce, opinią z góry prawdziwą i
niepodważalną — słowem świętym wychodzącym z ust równie świętych i
wobec których jakikolwiek sprzeciw jest niewskazany.