aborygenmiejscowy
28.12.02, 13:02
Rowerem trzeba gdzieś jeździć.
Szlaki rowerowe powinny mieć charakter przygodowy, bezpieczny, umożliwiający
kontakt z przyrodą i rolnictwem, zapewniać widoki oraz uprawianie turystyki
rowerowej w odpowiednim zdrowym klimacie. W obszarach rolniczych warunki te
spełniane są w strefach brzegowych lasów i zadrzewień śródpolnych, w
strefach brzegowych rzek i jezior oraz na koronach i w podnóżach skarp i
stoków i właśnie w tych strefach proponuje się głównie projektowanie tras
rowerowych.
W miarę możliwości trasy należy prowadzić po istniejących ścieżkach i
drogach polnych, drogach lokalnych o małym nasileniu ruchu kołowego. Jeżeli
zaistnieje konieczność czy potrzeba prowadzenia szlaków rowerowych wzdłuż
dróg publicznych o średnim i dużym nasileniu ruchu samochodowego, należy je
budować za rowami, od strony pól.
System tras rowerowych powinien mieć połączenia ze szlakami turystyki
samochodowej, kolejowej i wodnej w zorganizowanych miejscach w postaci
parkingów, przystani, bazy noclegowej i żywieniowej.
Do budowy dróg należy stosować materiały naturalne, mineralne w miarę
możliwości miejscowe. W większości wypadków wystarczy wyrównać nawierzchnie
istniejących dróg polnych i zastosować odpowiednie nakładki mineralne np.
na terenach o glebach gliniastych wystarczy dodać kruszywa w postaci
pospółki czy drobnego żwiru, na terenach o glebach piaszczystych warstwę
wierzchnią związać za pomocą mieszanki glinki z odpowiednimi kruszywami. Tak
przygotowane drogi wymagają okresowej prostej konserwacji polegającej
głównie na wyrównaniu i wałowaniu najczęściej po okresach zimowych lub po
zakończeniu intensywnych prac polowych.
Przy trasach należy odpowiednio urządzać miejsca postojowe i wypoczynku,
schronienia w postaci zadaszeń i chat nawiązujących do charakteru
architektury regionalnej, miejsca biwakowania i pola namiotowe. Urządzenia
tego rodzaju powinny znajdować się w miejscach o wysokich walorach
krajobrazowych, na terenach dostępnych, pozornych nieużytkach lub użytkach
ekologicznych. W miarę potrzeby miejsca te można zaaranżować posadzeniem
drzew, krzewów i założeniem odpornych upraw.
Baza noclegowa powinna być również organizowana w wybranych gospodarstwach,
w postaci kwater, małych pensjonatów, często w połączeniu z agroturystyką.
Konieczna jest, zatem dobra, widoczna i pełna informacja o tych
urządzeniach, jak również o innych atrakcjach turystycznych, bazie
noclegowej, miejscowościach, połączeniach z innymi szlakami turystycznymi w
skali miejsca i regionu. Informacja w postaci głazów kamiennych, solidnych
słupów i tablic z trwałymi napisami powinna być lokalizowana na
skrzyżowaniach i rozjazdach oraz w miejscach postoju czy wypoczynku.
Urządzenia chwilowego odpoczynku należy sytuować w atrakcyjnych miejscach,
co ok. 5 km a główne punkty bazy noclegowo-żywieniowej w odległości nie
większej niż 35 km.
To kilka kanonów konstruowania koncepcji tras rowerowych, – dla których
teren Naszej Pięknej Małej Ojczyzny jest wręcz wymarzony. Zobaczcie sami –
zachęcam.
Aborygen Miejscowy