navlebine + 5 FU - jakie samopoczucie i efekty ub.

13.05.08, 14:31
witam wszystkich serdecznie; czy ktos moze cos powiedziec na temat
tej chemii (stosowana na watrobe przerzut z piersi)?? jakie sa
efekty uboczne (slyszalam ze serce po fluorouracylu), jak mozna je
niwelowac (dieta? slyszalam cos o tantum verde na sluzowki) czy
wypadna wlosy? bardzo prosze o opinie
    • sp9tcu Re: navlebine + 5 FU - jakie samopoczucie i efekt 13.05.08, 15:40
      Opis leku
      Winorelbina
      vinorelbine
      cytostaticum
      L01CA

      Działanie: Cytostatyk, alkaloid wyizolowany z Catharantus roseus. W
      przeciwieństwie do innych alkaloidów barwinka ma zmodyfikowaną część
      katarantynową. Działa na mikrotubule, hamuje polimeryzację tubuliny. Wpływa
      głównie na mikrotubule mitotyczne, natomiast na mikrotubule aksonalne działa
      wyłącznie w dużych stężeniach. Zatrzymuje podział komórki w fazie G2-M i
      powoduje jej śmierć w interfazie lub w trakcie następnej mitozy. Po podaniu p.o.
      szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, tmax wynosi 1,5-3 h. Dostępność
      biologiczna winorelbiny po podaniu p.o. wynosi ok. 40% i nie zmienia się w
      przypadku równoczesnego spożywania posiłku. Słabo wiąże się z białkami osocza
      (13,5%), mocno natomiast z płytkami krwi (78%) oraz tkankami. Farmakokinetyka
      winorelbiny jest trójfazowa. Średni t1/2 w fazie eliminacji wynosi 40 h.
      Winorelbina wydalana jest z moczem i kałem, głównie w postaci niezmienionej;
      4-O-deacetylowana winolerbina jest głównym metabolitem we krwi i żółci.

      Wskazania: Niedrobnokomórkowy rak płuca. Zaawansowany rak sutka.

      Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na winorelbinę lub inne alkaloidy barwinka,
      choroby istotnie upośledzające wchłanianie leku, wcześniejsza znacząca resekcja
      chirurgiczna żołądka lub jelita cienkiego, liczba leukocytów <1500/ml, poważne
      zakażenia na skutek neutropenii, niewydolność wątroby niezwiązana z procesem
      nowotworowym. Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci.
      Należy zachować szczególną ostrożność u chorych na chorobę niedokrwienną serca.
      Winorelbiny nie należy stosować równocześnie z radioterapią, jeżeli w obszarze
      poddawanym naświetlaniu znajduje się wątroba. Winorelbina wykazuje potencjalne
      działanie mutagenne i karcinogenne. Należy unikać przypadkowego dostania się
      leku do oka, ze względu na niebezpieczeństwo silnego podrażnienia i owrzodzenia
      rogówki.

      Interakcje: Jednoczesne stosowanie z innymi lekami mielotoksycznymi może
      prowadzić do nasilenia objawów upośledzenia czynności szpiku kostnego. W
      przypadku jednoczesnego stosowania winorelbiny i cisplatyny zwiększa się
      częstość występowania granulocytopenii. Winorelbinę metabolizuje izoenzym CYP
      3A4 cytochromu P-450; jednoczesne stosowanie inhibitorów lub induktorów tego
      izoenzymu może wpływać na farmakokinetykę winorelbiny. Stosowanie w skojarzeniu
      z cisplatyną nie powoduje interakcji, które miałyby wpływ na parametry
      farmakokinetyczne. Nie należy rozcieńczać roztworu winorelbiny roztworami
      alkalicznymi. Preparatu stosowanego w leczeniu skojarzonym nie należy mieszać z
      innym lekami.

      Działanie niepożądane: Mielotoksyczność. Neutropenia (ogranicza dawkę, nadir
      5.-7. dzień, brak kumulacji), zakażenia, niedokrwistość (zwykle o łagodnym lub
      umiarkowanym nasileniu), małopłytkowość. Nudności, wymioty (względnie rzadko),
      biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Zniesienie odruchów
      kostno-stawowych, bardzo rzadko częściowo odwracalny bezwład, parestezje,
      osłabienie kończyn dolnych, zaparcia na tle nerwowym, sporadycznie porażenna
      niedrożność jelit. Utrata włosów, zmęczenie, gorączka, bóle stawów obejmujące
      bóle szczęk, bóle mięśniowe, bóle klatki piersiowej, bóle w obrębie nowotworu.
      Rzadko dławica piersiowa, zawał serca. Przejściowe zwiększenie aktywności
      enzymów wątrobowych. Winorelbina podana i.v. może wywołać duszność, skurcz
      oskrzeli (zwykle kilka min po wlewie i.v., ale mogą wystąpić również po upływie
      kilku h), śródmiąższowe zapalenie płuc, szczególnie u chorych leczonych
      parenteralnie w skojarzeniu z mitomycyną. Reakcje alergiczne. Ból w miejscu
      podania oraz miejscowe zapalenia żył (częstość występowania zmniejsza podawanie
      leku w szybkim wlewie i.v. z następowym płukaniem żyły). Wynaczynienie leku może
      powodować odczyny miejscowe oraz martwicę. Zespół nieprawidłowego wydzielania
      hormonu antydiuretycznego (SIADH). Przedawkowanie może spowodować aplazję szpiku
      kostnego, zakażenie, gorączkę, niedrożność porażenną jelit. Brak swoistego
      antidotum. Należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące włącznie z
      przetoczeniem krwi, podaniem czynników wzrostu i antybiotykoterapią.

      Ciąża i laktacja: Kategoria X. Nie stosować w ciąży. Winorelbina wykazuje
      działanie teratogenne i embriotoksyczne, może powodować śmierć płodu. Podczas
      leczenia należy stosować skuteczne metody antykoncepcji. Należy zaprzestać
      karmienia piersią przed rozpoczęciem leczenia.

      Dawkowanie: P.o. W monoterapii: 3 pierwsze dawki 60 mg/m2 pc. co tydz.;
      następnie zaleca się zwiększenie dawek do 80 mg/m2 pc. na tydz. z wyjątkiem tych
      chorych, u których wystąpiła neutropenia (w czasie podania 3 pierwszych dawek
      liczba leukocytów raz osiągnęła wartość <500/ml lub więcej niż raz 500-1000/ml).
      Dawka całkowita niezależnie od pc. nie powinna przekraczać 160 mg/tydz. Jeśli w
      ciągu kilku h po podaniu leku wystąpią wymioty, nie należy podawać powtórnie
      takiej samej dawki, lecz włączyć leczenie przeciwwymiotne. Podczas leczenia
      należy ściśle kontrolować morfologię krwi obwodowej z obrazem odsetkowym.
      Rozpoczęcie dawkowania od 80 mg/m2 pc. zwiększa ryzyko wystąpienia powikłań
      związanych z neutropenią. W przypadku znaczącej niewydolności wątroby należy
      zredukować dawkę winorelbiny - u chorych z dużymi przerzutami do wątroby zaleca
      się redukcję dawki o 25% i monitorowanie parametrów hematologicznych.
      Szczegółowe informacje dotyczące modyfikacji dawkowania podczas leczenia w
      zależności od liczby leukocytów - patrz ulotka producenta. Kapsułki należy
      przyjmować w trakcie posiłku, połykać w całości bez rozgryzania i żucia,
      popijając niewielką ilością wody. I.v. W monoterapii: 25-30 mg/m2 pc. co tydz.
      we wlewie i.v. trwającym 6-10 min, po którym powinno nastąpić podanie 250-500 ml
      0,9% roztworu NaCl w celu obfitego przepłukania żyły. W przypadku stwierdzenia
      granulopenii (<2 000/ml) należy odroczyć podanie leku do wystąpienia
      normalizacji liczby granulocytów i poddać chorego ścisłej obserwacji. W leczeniu
      skojarzonym w zależności od przyjętego schematu leczenia. U osób z
      niewydolnością wątroby dawkę należy zmniejszyć. Dawka 80 mg/m2 pc. w postaci do
      stosowania p.o. odpowiada 30 mg/m2 postaci do podawania i.v., 60 mg/m2 pc. zaś w
      postaci do stosowania p.o. odpowiada 25 mg/m2 postaci do podawania i.v. W
      przypadku różnych dróg podawania leku (p.o. lub i.v.) dawkę i harmonogram
      podawania preparatu należy przystosować do protokołu leczenia.

      Uwagi: Stosowanie winorelbiny wiąże się z małym ryzykiem wystąpienia wymiotów;
      nie zaleca się rutynowego podawania leków przeciwwymiotnych. Jeżeli pacjent
      przez przypadek rozgryzie lub wyssie kapsułkę, należy niezwłocznie przepłukać
      jamę ustną roztworem soli kuchennej, ewentualnie wodą. Winorelbina nie upośledza
      zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych, choć może
      ona być upośledzona ze względu na chorobę podstawową lub stosowanie innych
      leków. Po otwarciu wstępnie przygotowany roztwór leku lub roztwór po
      rozcieńczeniu 0,9% roztworem NaCl lub 5% roztworem glukozy może być
      przechowywany przez 24 h w temp. pokojowej. Roztwór winorelbiny może mieć żółte
      zabarwienie. Lek powinien być stosowany pod nadzorem onkologa klinicznego z
      odpowiednim doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

      Preparaty
      vinorelbine
Pełna wersja