Dodaj do ulubionych

PROZA dnia dzisiejszego

15.09.07, 21:05
pl.wikipedia.org/wiki/Agatha_Christie Agatha Christie, Lady
Mallowan, DBE, a właściwie Agatha Mary Clarissa Miller Christie
(znana także jako Dame Agatha Christie), córka Clary i Fredericka
Miller, (ur. 15 września 1891 w Torquay, zmarła 12 stycznia 1976 w
Wallingford), angielska autorka powieści kryminalnych.

Agatha Christie jest najbardziej znaną na świecie pisarką kryminałów
oraz najlepiej sprzedającą się autorką wszech czasów. Wydano ponad
miliard egzemplarzy jej książek w języku angielskim oraz drugi
miliard przetłumaczonych na 45 języków obcych. We Francji sprzedano
40 milionów jej książek, podczas gdy zajmującego drugie miejsce
Emila Zoli – 22 miliony. Pod pseudonimem Mary Westmacott wydała
kilka powieści obyczajowych, które też nieźle się sprzedawały.

Christie wydała ponad 80 powieści i sztuk teatralnych. Ich akcja
toczyła się głównie w zamkniętych pomieszczeniach, a mordercą mógł
być tylko jeden z mieszkańców. Wniosła wiele nowych rozwiązań do
tradycyjnej sztuki pisania kryminałów, co zapewniło jej sukces.
Niektóre z jej powieści mają zaskakujące i wcześniej nie spotykane w
kryminałach rozwiązania, np. Zabójstwo Rogera Ackroyda czy
Morderstwo w Orient Expressie.

Mimo różnych eksperymentów pisarskich, zawsze grała "fair" z
czytelnikami dostarczając im wszystkich wskazówek potrzebnych do
rozwiązania zagadki.

Jej sztuka Pułapka na myszy, wystawiona po raz pierwszy w 1952 roku
w Londynie, jest nadal grana po 50 latach i po 20000 przedstawień.
Obserwuj wątek
    • gerda11 Re: Lucy Maud Montgomery 15.09.07, 22:22
      Lucy Maud Montgomery (ur. 30 listopada 1874, zm. 24 kwietnia 1942) -
      kanadyjska pisarka, najlepiej znana z cyklu powieściowego Ania z
      Zielonego Wzgórza.

      Debiutowała w wieku szesnastu lat na łamach prasy reportażem o
      Saskatchewanie. Wszystkie jej próby pisarskie były bez znaczenia do
      czasu ukazania się w 1908 powieści "Ania z Zielonego Wzgórza".
      Książka zyskała powodzenie czytelników i pisarka pisała dalsze tomy
      cyklu. "Ania z Zielonego Wzgórza" została kilkakrotnie sfilmowana,
      również jako serial animowany.
      Oprócz "Ani" napisała kilkanaście książek, które choć pisane nieco
      pretensjonalną angielszczyzną zachowały poczytność do naszych
      czasów. Jej powieści były tłumaczone na wiele języków.
      Była członkiem angielskiego królewskiego Towarzystwa Sztuki i
      Literatury. Przez 40 lat prowadziła korespondencję z E.Weberem.
      Listy te, wydane w 1960 w Toronto są jedynym źródłem informacji o
      pisarce.
      Pisarka zmarła w Toronto i została pochowana w Cavendish na Wyspie
      Księcia Edwarda

      1908 - Ania z Zielonego Wzgórza (Ania, cz.1)
      1909 - Ania z Avonlea (Ania, cz.2)
      1910 - Dziewczę z sadu
      1911 - Historynka (Historynka, cz.1)
      1913 - Złocista droga (Historynka, cz.2)
      1915 - Ania na Uniwersytecie (Ania, cz.3)
      1917 - Wymarzony dom Ani (Ania, cz.5)
      1919 - Dolina Tęczy (Ania, cz.7)
      1921 - Rilla ze Złotego Brzegu (Ania, cz.8)
      1923 - Emilka ze Srebrnego Nowiu (Emilka, cz.1)
      1925 - Emilka dojrzewa (Emilka, cz.2)
      1926 - Błękitny Zamek
      1927 - Emilka na falach życia (Emilka, cz.3)
      1929 - Czarodziejski świat Marigold
      1931 - W pajęczynie życia
      1933 - Pat ze Srebrnego Gaju (Pat, cz.1)
      1935 - Pani na Srebrnym Gaju (Pat, cz.2)
      1936 - Ania z Szumiących Topoli (Ania, cz.4)
      1937 - Jana ze Wzgórza Latarni
      1939 - Ania ze Złotego Brzegu (Ania, cz.6)
    • bogatka1 Re: PROZA 16.09.07, 22:48
      Edda prozaiczna lub młodsza, a właściwie Edda, to dzieło
      islandzkiego poety i historyka Snorri Sturlusona (1179—1241).

      Etymologia słowa Edda nie jest pewna, przymiotnik "prozaiczna"
      lub "młodsza" dodawany jest dla odróżnienia jej od innego, starszego
      utworu zwanego Eddą poetycką lub starszą, której fragmenty Sturluson
      przytacza. Eddę starszą odnaleziono w roku 1640 lub 1642; jest to
      zbiór starych pieśni islandzkich.
      Do czasu odnalezienia Eddy starszej znano ją właściwie tylko z
      cytatów Snorriego.
      Edda (bo tak brzmiał tytuł oryginalny dzieła Snorriego) powstała
      około roku 1215—1223.
      Utwór składa się z trzech części: część środkowa, zwana Język
      poezji, jest rodzajem podręcznika dla skaldów i zawiera wskazówki,
      jakie nazwy należy stosować w poezji do bogów, stworzeń i rzeczy
      martwych.
      Do tego podręcznika Snorri napisał wstęp stanowiący drugą część jego
      Eddy i zawierający przegląd dawnej mitologii.
      Wstęp oparty został na dostępnych Snorriemu źródłach.

      Zakończenie tego przeglądu stanowi opis ostatniej walki bogów i
      odrodzenia świata. Ostatnia, trzecia część Eddy, zawiera poemat
      Snorriego na cześć króla norweskiego Haakona IV Starego.

      Przekład polski Eddy Snorriego jest dziełem J. Lelewela (1807).
      Przekład ten, pod tytułem: NOWA EDDA CZYLI EDDA MŁODSZA PROZAICZNA w
      roku 2006 wznowiło Wydawnictwo Armoryka.
      • bogatka1 Re: PROZA - Edda starsza 16.09.07, 22:52
        Edda starsza - najstarszy zabytek piśmiennictwa islandzkiego,
        datowany na IX wiek n.e. Edda starsza, zwana też Eddą poetycką,
        składa się z 29 pieśni,z których 10 było poświęconych bogom
        (mityczne) oraz 19 poświęconym bohaterom i wojownikom, napisanych
        stylem, który od niej właśnie został nazwany eddycznym. Pieśni Eddy
        starszej to utwory mitologiczne oraz pieśni heroiczne; są one
        bogatym źródłem wiedzy o staroskandynawskich zwyczajach i
        wierzeniach.
        Wszystkie pieśni Eddy są anonimowe, prawdopodobnie ich autorzy
        powtórzyli tylko zasłyszane opowieści.
        Eddę starszą odnalazł ok. 1640 roku biskup Brynjolfur Sveinsson,
        który zresztą później podarował ją królowi Danii. Dla nazwania
        odnalezionego zbioru pieśni użył tytułu utworu znanego kronikarza i
        poety islandzkiego Snorri Sturlusona, tzw. Eddy prozaicznej, która
        jest zbiorem komentarzy do mitologii staroskandynawskiej i
        poradnikiem dla skaldów, co więcej zawiera liczne cytaty i odwołania
        do swej poprzedniczki, Eddy starszej.
        Odnaleziony rękopis pochodził z około 1270 roku i składał się z 45
        kartek. W 1891 roku Wimmer i Jonsson wydali fototypowe wydanie tego
        rękopisu wraz z transkrypcją. Pieśni Eddy starszej można podzielić
        na dwie grupy: mityczne i heroiczne. Bohaterami pieśni mitycznych są
        dwaj główni bogowie: Odyn i Thor.
        Zbiór zaczyna się od wspomnianego już poematu Völuspa, będącego
        rodzajem drąmatu światowego, mówiącego o mitycznym życiu bogów i
        ludzi, a głównym wydarzeniem utworu jest śmierć Baldera. Nieznany
        autor konsekwentnie wykazuje, że wszystkie złe czyny prowadzą do
        walki i śmierci.
        W piesni tej można znaleźć opis początków świata i człowieka, czasów
        panowania bogów, walk między bogami oraz opis zmierzchu bogów,
        zwanego ragnarök. W następnej pieśni („pieśń o Wysokim") Odyn daje
        rady ludziom, jak powinni postępować. W dalszych pieśniach znaleźć
        można dysputę pomiędzy Odynem i olbrzymem, w której olbrzym ulega
        Odynowi i traci życie. W innej jeszcze pieśni Thor opowiada, jak
        zgubił swój młot i jak go odnalazł.
        Mityczna pieśń o Skirnirze opiewa gorącą miłość Frejra (Wiosny) do
        Gerdry (Ziemi), córki olbrzyma. Oegisdrecka - jedna z pieśni Eddy
        starszej, zaliczana jest do najstarszych tekstów zbioru. W pieśniach
        historycznych występują też kowale kochający się w walkiriach.
        Do najlepszych badaczy Eddy należą: S. Bugge, wydawca pomnikowego
        wydania Eddy (1867) i autor dzieła Home of the Eddic Poems (1899),
        J. Jessen (Ueber die Eddalieder, 1871), wreszcie E. Jonsson,
        autor "Historii literatury skandynawskiej" (1897, po duńsku).

        Polskie przekłady:
        Edda czyli Księga religii dawnych Skandynawii mięszkańców, przeł.
        Joachim Lelewel, Wyd. J. Zawadzki, Wilno 1807; drugie wydanie: J.
        Zawadzki, Wilno 1828 - przekład ten został wznowiony w dwóch
        oddzielnych tomach jako: EDDA STARSZA, POETYCKA i NOWA EDDA, CZYLI
        EDDA MŁODSZA PROZAICZNA, przez Wydawnictwo Armoryka (Sandomierz 2006)
        Edda poetycka, ze staroislandzkiego przeł. i oprac. Apolonia Załuska-
        Strömberg, Wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Kraków
        [etc.] 1986
        • bogatka1 Re: PROZA - 17.09.07, 22:40
          Emil Ludwig właściwie Emil Cohn (ur. 1881 Wrocław, zm. 15 września
          1948 Moscia Szwajcaria) - niemiecki pisarz, znany głównie jako
          biografista.

          Studiował prawo. Zaczął od pisania sztuk i opowiadań, ale
          jednocześnie pracował jako dziennikarz. W 1906 przeniósł się do
          Szwajcarii, lecz w czasie I wojny światowej pracował jako
          korespondent zagraniczny Berliner Tageblatt w Wiedniu i Istambule. W
          wieku 21 lat przeszedł na katolicyzm. Wyrzekł się go w 1922 po
          śmierci ministra spraw zagranicznych Waltera Rathenau.

          13 grudnia 1933 roku przeprowadził wywiad ze Stalinem w Moskwie,
          który opisał później w biografii Stalina. Został obywatelem
          Szwajcarii w 1932, w 1940 wyemigrował do USA. Pod koniec II wojny
          światowej przyjechał do Niemiec. To właśnie jemu zawdzięczamy
          odzyskanie trumien Goethego i Schillera, które zniknęły w latach
          1943/4 z Weimaru. Po wojnie wrócił do Szwajcarii gdzie zmarł w 1948.

          W latach dwudziestych XX wieku, zyskał międzynarodową popularność
          biografiami, w których mieszał fakty i fikcję z analizą
          psychologiczną opisywanych postaci. W 1920 wydał biografię Goethego.
          Następnie napisał biografię Bismarcka (1922-4) i Jezusa (1928).

          Biografie :
          Goethe (1920)
          Bismarck (1922-1924)
          Napoleon (1925)
          Michał Anioł (1930)
          Kleopatra (1937)
          Stalin (1942)]
        • bogatka1 Re: PROZA - Bruno Jasieński 17.09.07, 22:44
          Bruno Jasieński, właściwie Wiktor Zysman (urodzony 17 lipca[1] 1901
          w Klimontowie, zginął 17 września 1938 w więzieniu w Moskwie) -
          polski poeta, współtwórca polskiego futuryzmu.
          Jego ojciec, ewangelik, zasymilowany Żyd, był lekarzem i
          społecznikiem; matka Jasieńskiego była szlachcianką.

          Tworzył w języku polskim, rosyjskim i francuskim. Autor tomików
          wierszy
          But w butonierce
          Ziemia na lewo,
          dramatu Bal manekinów,
          poematu Słowo o Jakubie Szeli,
          powieści Palę Paryż.
          Wraz z Anatolem Sternem jest autorem manifestu futuryzmu polskiego
          Nuż w bżuhu. Jednodńuwka futurystuw.

          Studiując w Krakowie był świadkiem wypadków tzw. powstania
          krakowskiego 1923 roku. Pod wpływem tych wydarzeń związał się z
          ruchem komunistycznym; emigrował do Francji, skąd został dwukrotnie
          wydalony za swoje publikacje oraz agitację komunistyczną. W 1929
          roku osiadł w ZSRR.

          Jego późniejsza twórczość przybrała socrealistyczny charakter. W
          sławnym dziele sławiącym budowę Kanału Białomorsko-Bałtyckiego, jego
          pióra jest rozdział zatytułowany „Dobić wroga klasowego". W okresie
          Wielkiej czystki w maju 1937 aresztowany i skazany na 15 lat łagru.
          Po ponownym rozpatrzeniu sprawy został skazany na karę śmierci i
          rozstrzelany. Zrehabilitowany w 1956 roku.
        • bogatka1 Re: PROZA - Jan Ligoń 17.09.07, 22:46
          Jan Ligoń (ur. 27 grudnia 1851 w Królewskiej Hucie, zm. 19 września
          1917 w Bytomiu) - śląski pisarz i poeta.
          Syn Juliusza Ligonia. O
          Ojciec Stanisława Ligonia.

          Pomysłodawca plenerowych wystąpień teatru na Śląsku. Autor wielu
          listów do ojca oraz wierszy publikowanych na łamach śląskich gazet,
          ukazały się m.in. w "Gazecie Górnośląskiej" i "Katoliku". Pisał
          wiersze o charakterze patriotycznym, religijnym a także
          autobiograficzne, moralizatorskie

          Ważniejsze wiersze
          "Zabobon"
          "List I. Do mojego Ojca"
          "List II."
          "Świat padołem płaczu"
          "O, mowo polska"
          "Na grobie ojca"
    • bogatka1 Re: PROZA - Mieczysław Pruszyński 18.09.07, 23:02
      Mieczysław Pruszyński (18 września 1910 na Wołyniu - 13 kwietnia
      2005) - polski pisarz i publicysta, mecenas polskiej kultury, brat
      Ksawerego Pruszyńskiego.
      Publicysta "Czasu", "Polityki" i "Buntu Młodych". W 1938 r.
      doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1939 roku.

      Podczas II wojny światowej walczył w Narwiku i Tobruku, był
      nawigatorem myśliwsko-bombowego dywizjonu 305 i uczestnikiem ponad
      czterdziestu siedmiu lotów bojowych nad Trzecią Rzeszą. Odznaczony
      Krzyżem Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Po
      wojnie zajął się doradztwem ekonomicznym i finansowym. W 1980 r.
      ustanowił nagrodę publicystyczną im. Adolfa Bocheńskiego, a w roku
      1988 - Wieczystą Fundację im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich.

      Przez wiele lat był fundatorem nagrody polskiego PEN Clubu im.
      Ksawerego Pruszyńskiego. Był także pomysłodawcą i sponsorem Własnych
      Funduszy Stypendialnych w Uniwersytecie Jagiellońskim (Fundusz im.
      St. Estreichera, Fundusz im. A. Krzyżanowskiego) - największej
      niepublicznej akcji stypendialnej w III RP. Przeprowadził wiele
      rozmów na tematy historyczne z politykami II RP.

      Autor kilku książek, m.in. "Od Kocka do Źródła Gazeli", "W moskicie
      nad III Rzeszą", "Wojna 1920 roku. Dramat Piłsudskiego", "Tajemnica
      Pisłudskiego" oraz "Migawki wspomnień".


      Bibliografia
      M. Pruszyński Mojżesz i Ksawery, Warszawa, Wydawnictwo Książkowe
      Twój Styl, 1999, ISBN 83-7163-154-5
      M. Pruszyński Migawki Wspomnień, Warszawa, Wydawnictwo "Rosner i
      wspólnicy", 2002, ISBN 83-89217-02-3
      M. Pruszyńki Dramat Piłsudskiego. Wojna 1920", Warszawa, Polska
      Oficyna Wydawnicza "BGW", 1995, ISBN 83-7066-560-8
    • bogatka1 Re: PROZA - Małgorzata Hołyńska 18.09.07, 23:05
      Małgorzata Hołyńska (ur. 18 września 1916 r. w Piotrogrodzie
      (obecnie Sankt Petersburg, Rosja), zm. 11 lutego 2006 r. w
      Warszawie), polska tłumaczka literatury pięknej, prozaik.

      Ukończyła polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas wojny
      przebywała w obozie pracy (1943 r.). Po zakończeniu wojny pracowała
      w Polskim Czerwonym Krzyżu we Francji. W Polsce od 1946 r. Pracowała
      następnie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 1950 r. była
      redaktorem w Spółdzielni Wydawniczej "Czytelnik", kierując tam m.in.
      redakcją romańską.


      Nagrobek Małgorzaty Hołyńskiej na Cmentarzu Komunalnym (d.
      Wojskowym) - Powązki, Warszawa, 30 lipca 2006 r.Tłumaczyła książki z
      języków: portugalskiego, francuskiego i angielskiego. Była członkiem
      Polskiego PEN-Clubu i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Mieszkała w
      Warszawie.


      Twórczość
      Kosmaty bożek Babalu (powieść; Wydawnictwo Łódzkie 1959)
      Teoria drobnych złudzeń (powieść; Czytelnik 1962)
      Dolina Jozafata (powieść; Czytelnik 1966)
      Święte życie (powieść; Czytelnik 1973)

      Tłumaczenia (wybór)
      Andreas Kedros, Nowy kwiat (Warszawa 1956)
      Simon Brett, Ostatni gość w "Acapulco" (wespół z Anną Sussman;
      Czytelnik 1993, ISBN 83-07-02348-3)
      Georges Simenon, Maigret i samotny włóczęga (Czytelnik 1993, ISBN 83-
      07-02363-7)
      Georges Simenon, Maigret zastawia sidła (Czytelnik 1993, ISBN 83-07-
      02302-5)
      Jean d'Ormesson, My, z łaski Boga (wespół z Eligią Bąkowską;
      Czytelnik 1995, ISBN 83-07-02337-8)
      Charles Dickens, Carlo Fruttero & Franco Lucentini, Sprawa D. czyli
      Zbrodnia rzekomego włóczęgi (Czytelnik 1996, ISBN 83-07-02521-4)
      Andreï Makine, Francuski testament (seria "Nike"; Czytelnik 1997,
      ISBN 83-07-02581-8; 2004, ISBN 83-07-02990-2)
      Michel Tournier, Eleazar, czyli Źródło i Krzew (Czytelnik 1998, ISBN
      83-07-02648-2)
      Andreï Makine, Zbrodnia Olgi Arbeliny (Czytelnik 1999, ISBN 83-07-
      02726-8)
      Andreï Makine, Rzeka miłości (seria "Nike"; Czytelnik 2001, ISBN 83-
      07-02818-3)
      Andreï Makine, Muzyka życia (Czytelnik 2002, ISBN 83-07-02899-X)
      Andreï Makine, Requiem dla Wschodu (seria "Nike"; Czytelnik 2002,
      ISBN 83-07-02867-1)
      Sylvie Germain, Tobiasz, syn Teodora (Czytelnik 2004, ISBN 83-07-
      02969-4)
      Andreï Makine, Między ziemią i niebem (Czytelnik 2004, ISBN 83-07-
      02979-1)
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego 18.09.07, 23:09
      pl.wikipedia.org/wiki/Antoni_Gorecki
      Antoni Gorecki (ur. 1787 w Wilnie, zm. 18 września 1861 w Paryżu) –
      polski poeta i bajkopisarz, powstaniec listopadowy i uczestnik wojen
      napoleońskich.

      Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Dołęga.
      Był synem Walentego i Anny z Reuttów. W latach 1802-1805 kształcił
      się na wydziale literatury Uniwersytetu Wileńskiego. W czasie
      studiów poznał się i zaprzyjaźnił się z Lelewelem.

      Przekradł się do Księstwa Warszawskiego i zaciągnął do polskiego
      wojska. W latach 1809-1812 brał udział w kampaniach napoleońskich, a
      w latach 1815-1818 wiele podróżował, w końcu osiadł na Litwie. W
      roku 1830 uczestniczył w powstaniu listopadowym.

      Publikował wiele swoich wierszy i bajek w czasopismach, także u
      swoich przyjaciół, Bruno Kicińskiego czy też Towarzystwa Szubrawców.

      Na emigracji przyjaźnił się z Mickiewiczem, jego syn Tadeusz ożenił
      się z Marią, córką Mickiewicza. Był pod wpływem Towiańskiego,
      później stając się jego zaciekłym wrogiem. Na emigracji wydał 11
      tomików wierszy i bajek.

      Napisał m.in.: Poezje Litwina, Bajki i poezje nowe.

      Ciekawostką jest, że Mickiewicz włączył przeróbkę jego bajki Diabeł
      i zboże do III części Dziadów.

      Zmarł w Paryżu i został pochowany na cmentarzu Montmorency w Paryżu.
    • bogatka1 Tadeusz Dołęga-Mostowicz, wieczne pióro 19.09.07, 23:41
      Tadeusz Dołęga-Mostowicz (ur. 10 sierpnia 1898 w Okuniewie na
      Witebszczyźnie, zm. 20 września 1939 w okolicach Kut na Pokuciu) –
      polski pisarz, prozaik.

      Do 1917 roku studiował prawo w Kijowie, należał w tym czasie do
      konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. Po przyjeździe do
      Warszawy zaciągnął się ochotniczo do wojska, brał udział w wojnie
      polsko-bolszewickiej. W latach 1922-1926 był współpracownikiem, a
      następnie redaktorem dziennika "Rzeczpospolita". Jako felietonista
      używał wówczas pseudonimu C. hr. Zan.

      Autor kilkunastu powieści, m.in. Ostatnia brygada (druk w odcinkach
      1930, wyd. książkowe 1932), Kariera Nikodema Dyzmy (1932), Kiwony
      (druk w odcinkach 1932, wyd. książkowe 1987), Prokurator Alicja Horn
      (1933), Dr Murek zredukowany i Drugie życie doktora Murka (1936),
      Znachor (1937), Profesor Wilczur (1939), Pamiętnik pani Hanki
      (1939). Niezwykła popularność tych utworów wynikała z atrakcyjności
      fabuły, pełnej melodramatycznych i sensacyjnych powikłań,
      połączonych z krytyką ówczesnej rzeczywistości.

      Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. Zginął w czasie
      zajmowania Kut przez Armię Czerwoną (zastrzelony przez żołnierzy
      sowieckich - był cywilem w długich oficerskich butach). Jego prochy
      sprowadzono do Warszawy 24 listopada 1978 roku i pochowano w
      katakumbach Cmentarza Powązkowskiego.

      Tadeusz Dołęga-Mostowicz jest autorem znanego aforyzmu: Są trzy
      rzeczy wieczne: wieczne pióro, wieczna miłość i wieczna ondulacja.
      Najtrwalsze z tego wszystkiego jest wieczne pióro.
    • bogatka1 Re: PROZA - Upton Sinclair 19.09.07, 23:43
      Upton Sinclair - pisarz amerykański (20 września 1878 - 25 listopada
      1968), znany ze swoich socjalistycznych sympatii. Był wegetarianinem.

      W dzieciństwie doświadczał kontrastu między biedą rodziców a
      zamożnością mieszkających w Nowym Jorku dziadków. W Nowym Jorku
      ukończył college. Popularność zdobył powieścią Grzęzawisko (The
      Jungle), która w realistyczny sposób opisywała warunki pracy
      robotników w fabryce konserw i przyczyniła się do uchwalenia
      federalnego ustawodawstwa dotyczącego inspekcji sanitarnej mięsa.
    • bogatka1 Jacob Ludwig Karl Grimm 19.09.07, 23:45
      Bracia Grimm: Wilhelm Karl (ur. 24 lutego 1786 w Hanau, zm. 16
      grudnia 1859 w Berlinie) i Jacob Ludwig Karl (ur. 4 stycznia 1785 w
      Hanau, zm. 20 września 1863 w Berlinie) – znani niemieccy pisarze i
      uczeni językoznawcy, członkowie Akademii Nauk w Berlinie. Na
      podstawie wieloletnich badań podań, mitów i opowieści ludowych
      opracowali zbiór baśni, które stały się klasyką, przetłumaczoną na
      wiele języków. To tam właśnie pojawiają się charakterystyczne
      zwroty: "dawno, dawno temu", "za lasami, za górami", czy
      zakończenie "żyli długo i szczęśliwie".

      Pierwsze wydanie, pt. Kinder- und Hausmärchen ukazało się w roku
      1814. Oryginał, znany pod nazwą Kassel Handexemplare, można zobaczyć
      na wystawie w muzeum braci Grimm w Kassel. Pierwsze wydanie polskie,
      pt. Baśnie dla dzieci i młodzieży ukazało się w roku 1895.
      Prawdziwym odkryciem było odnalezienie pierwszego Słownika
      Niemieckiego autorstwa braci Grimm w Bibliotece Jagiellońskiej w
      styczniu 2006 roku. Słownik braci Grimm opatrzony jest odręcznymi
      poprawkami Jakuba i Wilhelma.

      1) Jacob Grimm, brat Wilhelma i Ludwiga twórca germanistyki i nauki
      o niemieckich starożytnościach, wraz z bratem Wilhelmem wydał oparte
      na podaniach ludowych Kinder- und Hausmärchen (1812-1815), wielekroć
      tłumaczone i na polski. Wraz z bratem Wilhelmem wydał nadto liczne
      teksty średniowiecznej literatury niemieckiej: Lieder der alten
      Edda, Deutsche Sagen (1816-1818) i Irische Elfenmärchen (1826).
      Główne jego dzieła: Deutsche Grammatik (1819-1837, 4 t.), Deutsche
      Rechtsaltertümer (1828) i Deutsche Mythologie (1835). Wydał nadto
      zbiór niemieckich Weistümer (1840-1863, 4 t.) i Geschichte der
      deutschen Sprache (1848). Razem z bratem Jacobem rozpoczęli też
      wydawać Deutsches Wörterbuch.

      2) Wilhelm Grimm, brat Jacoba i Ludwiga, niemiecki badacz
      starożytności, oprócz wspólnych prac z bratem (zwłaszcza Kinder- und
      Hausmärchen, w których miał główny udział), wydał sam wiele tekstów
      średnio-górnoniemieckich) (Die deutsche Heldensage 1829) i rozpraw
      ze starszej filologii niemieckiej. Wilhelm Grimm miał syna Hermana
      (1828-1901), który był znanym pisarzem niemieckim.

      Do rodziny Grimm można zaliczyć także Ludwiga, który był bratem
      Jacoba i Wilhelma.

      Ich podobizny widniały na tysiącmarkowym banknocie.
    • bogatka1 Julian Kornhauser (ur. 20 września 1946) 19.09.07, 23:48
      Julian Kornhauser (ur. 20 września 1946 w Gliwicach), polski poeta,
      prozaik, krytyk literacki, znawca i tłumacz literatury serbskiej i
      chorwackiej, współtwórca grupy literackiej "Teraz", profesor
      Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jeden z najbardziej znanych
      przedstawicieli poetyckiej Nowej Fali z lat 70. XX wieku.
      Julian Kornhauser jest absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego
      (1970) (serbistyka i kroatystyka). W 1975 r. doktorat, a tytuł
      naukowy profesora w roku 1996. Jest kierownikiem Katedry Filologii
      Chorwackiej, Serbskiej i Słoweńskiej Instytutu Filologii
      Słowiańskiej UJ. Jest członkiem kilku Komisji PAN i PAU, a także
      wiceprzewodniczącym Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN i
      członkiem Komitetu Słowianoznawstwa PAN.
      Debiut Juliana Kornhausera miał miejsce na łamach miesięcznika
      Poezja i w Almanachu młodych "Iskier" w 1967 roku.

      Poezja
      Nastanie święto i dla leniuchów, Warszawa, Iskry, 1972
      W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów, Kraków, WL, 1973
      Zabójstwo, Kraków, wyd. własne poza cenzurą, 1973
      Stan wyjątkowy, Warszawa, PIW, 1978
      Zjadacze Kartofli, Kraków, WL, 1978
      Zasadnicze trudności, Warszawa, Czytelnik, 1979
      Każdego następnego dnia, Kraków, ABC, 1981
      Tyle rzeczy niezwykłych. Wiersze dla Agatki., Kraków, WL, 1981
      Hurrraaa, Kraków: WL, 1982
      Inny porządek: 1981-1984, Kraków, Oficyna Literacka, 1985
      Za nas, z nami, Warszawa, Czytelnik, 1985
      Wiersze z lat osiemdziesiątych, Kraków, WL, 1991
      Kamyk i cień, Poznań, a5, 1996
      Było minęło, Warszawa, Nowy świat, 2001
      Origami, Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2006

      Proza
      Kilka chwil, Kraków, WL, 1975
      Stręczyciel idei, Kraków, WL, 1980
      Dom, sen i gry dziecięce. Opowieść sentymentalna., Kraków, Znak, 1995

      Eseje, krytyka literacka
      Świat nie przedstawiony wraz z Adamem Zagajewskim, Kraków, WL, 1974
      Światło wewnętrzne, Kraków-Wrocław, WL, 1984
      Strategie liryczne serbskiej awangardy, Kraków, 1991
      Międzyepoka. Szkice o poezji i krytyce., Kraków, Baran i
      Suszczyński, 1995
      Postscriptum. Notatnik Krytyczny., Kraków, WL, 1999
      Uśmiech Sfinksa. O Poezji Zbigniewa Herberta., Kraków: WL, 2001
      Poezja i codzienność, Kraków, WL, 2003
      • bogatka1 .....Leonard Cohen - ur. 21 września 22.09.07, 01:10
        Leonard Cohen (ur. 21 września 1934 w Montrealu) – kanadyjski poeta,
        pisarz i piosenkarz tworzący w stylu piosenki autorskiej w gatunku
        folk rock.
        Choć Leonard Cohen, o całą dekadę starszy od członków grup The
        Beatles i The Rolling Stones, jest nieomal rówieśnikiem Elvisa
        Presleya (ur. 1935), jego droga do muzyki była całkowicie odmienna.
        Gdy debiutował jako piosenkarz w 1968 miał już 33 lata i był uznanym
        poetą i pisarzem.
        Leonard Cohen w wywiadach często powtarza, że wziął się za
        śpiewanie, gdyż trudno było wyżyć z pisania. Biografowie nieco
        inaczej przedstawiają jego życie w tamtym okresie. Honoraria
        literackie, rządowe granty oraz dochody z rodzinnego
        przedsiębiorstwa wystarczały na wygodne życie. Leonard Cohen w tym
        czasie dużo podróżuje, prowadzi intensywne życie towarzyskie i
        erotyczne. Lubi otaczać się pięknymi kobietami i dopóki jest to
        legalne, eksperymentuje z LSD.
        Choć nauczył się grać na gitarze w wieku trzynastu lat a wcześniej
        zaczął pisać piosenki, traktował muzykę w sposób czysto rekreacyjny
        i początkowo nie zamierzał zostać piosenkarzem. Zresztą nigdy nie
        był wybitnym instrumentalistą. Przypadkową sławę przyniosła mu
        piosenka Suzanne, której profesjonalną wersję nagrała folkowa
        piosenkarka Judy Collins. Stała się ona radiowym przebojem roku
        1965. To właśnie Collins wprowadziła Cohena w środowisko muzyki
        folk. Namówiła Cohena, by wystąpił z nią na Newport Folk Festival w
        1967. Od tego zaczyna się jego kariera wykonawcy. Wydany rok później
        album The Songs of Leonard Cohen zawierał takie nieśmiertelne
        przeboje artysty jak: Suzanne, Sisters of Mercy, So Long, Marianne,
        Hey, That's No Way to Say Goodbye. Album odniósł wielki sukces.
        Cohen śpiewający przy akompaniamencie gitary akustycznej i
        niewielkiego, łagodnie grającego zespołu, śpiewając nieco
        monotonnym, lecz bardzo ciepłym basem piękne poetyckie teksty,
        przesycone religijnymi i inter-kulturowymi aluzjami oraz zakrapiane
        humorem (najczęściej czarnym), utrafił w gusta intelektualnie
        zaawansowanych, lewicujących, zapatrzonych w kultury wschodu
        środowisk akademickich i literackich ówczesnej Ameryki. Fenomenem
        jest ogromna popularność Leonarda Cohena w Polsce. W latach
        osiemdziesiątych był on tu lepiej znany, niż w swej rodzinnej
        Kanadzie. Było to zasługą popularyzatorskiej działalności Macieja
        Zembatego, jego (głównie wspólnych z Maciejem Karpińskim)
        znakomitych tłumaczeń tekstów piosenek i atrakcyjnych wykonań
        polskich coverów. Gdy w 1985 Leonard Cohen przyjechał na trasę
        koncertową do Polski, był w stanie wypełnić olbrzymie hale
        koncertowe, mieszczące wielotysięczne widownie. Ciekawostką jest, że
        podczas pobytu w Polsce spotkał się z Lechem Wałęsą oraz wygłosił
        szereg pro-solidarnościowych oświadczeń. W wyniku tego jego piosenki
        zniknęły z Polskiego Radia na wiele miesięcy. W 1997 cover piosenki
        I'm Your Man wykonał Bogusław Linda w filmie Sara.
        • bogatka1 Re: Herbert George Wells - ur. 21 września 22.09.07, 01:13
          Herbert George Wells (ur. 21 września 1866, zm. 13 sierpnia 1946) –
          powieściopisarz angielski, jeden z pionierów gatunku science
          fiction. Wells tworzył bardzo dużo. Pisał również pod pseudonimem
          Reginald Bliss. Książki Niewidzialny człowiek czy Wojna światów
          stały się kanonem gatunku. Adaptacja radiowa Wojny światów wykonana
          przez Orsona Wellesa wywołała w 1938 r. panikę w USA, gdyż słuchacze
          uznali słuchowisko za relację z prawdziwej inwazji. Wojna światów
          doczekała się również wersji muzycznej. "Jeff Wayne's Musical
          Version Of The War Of The Worlds" to jedno z najciekawszych i
          najważniejszych dzieł muzyki lat 70. XX wieku. W rolę narratora
          wcielił się Richard Burton. Kolejne reedycje płyty ukazały się w
          latach 1995 i 2005. Wojnę Światów sfilmował Steven Spielberg w 2005
          r. (adaptacja budzi jednak liczne kontrowersje). Najsłynniejsza
          powieść Wellsa Wehikuł czasu, opublikowana w 1895 r., doczekała się
          licznych wydań na całym świecie. Sfilmowana po raz pierwszy w 1960
          r., powróciła do kin w 2002 r. w nowej ekranizacji. Jego twórczość z
          tego okresu przepełniona jest pesymistyczną wizją świata. Po
          sukcesie, jaki przyniosły Wellsowi powieści science fiction,
          skierował swoje zainteresowania w stronę literatury obyczajowo-
          społecznej. Kolejny etap jego twórczości to utopie i traktaty, a
          także dzieła encyklopedyczne z zakresu historii, biologii i nauk
          ekonomicznych.

          Wojna światów (ang. The War of the Worlds) - powieść z gatunku
          science fiction autorstwa Herberta George Wellsa wydana po raz
          pierwszy w 1898 roku. Wielokrotnie wydawana w Polsce.
          Książka uważana jest za jedną z najważniejszych w historii światowej
          literatury fantastycznej. Należy do kanonu gatunku. Na wiele lat
          wprowadziła fantastykę na tory apokaliptycznych wizji przyszłości.
          Powieść przedstawia inwazję Marsjan na Ziemię. Przybysze chcą
          zgładzić ludzkość i opanować planetę. Wells opisał w swojej wizji
          różne postawy społeczne przejawiane przez ludzi w obliczu globalnej
          wojny.
          Adaptacje filmowe:
          ·Wojna światów - film z 1953 roku
          ·Wojna światów - film z 2005 roku w reżyserii Stevena Spielberga.

          Wyspa doktora Moreau - powieść science fiction, napisana w 1896 roku
          przez H. G. Wellsa, poruszająca kwestie społeczeństwa, natury
          ludzkiej, religii, darwinizmu i eugeniki, a także niebezpieczeństwa
          wynikającego z niekontrolowanych i nieodpowiedzialnie prowadzonych
          badań naukowych. W czasie gdy była pisana w Wielkiej Brytanii
          toczyła się debata na temat wiwisekcji przeprowadzanej na
          zwierzętach.
          Powieść jest pisana w pierwszej osobie, narratorem jest Edward
          Prendick.
          • bogatka1 Re: Publius Vergilius Maro - zmarły 21 września 22.09.07, 01:16
            Publius Vergilius Maro (ur. 15 października 70 p.n.e., zm. 21
            września 19 p.n.e.) – wybitny poeta rzymski.
            Urodził się w wiosce Andes koło Mantui w Galii Przedalpejskiej.
            Kształcił się w Cremonie i Mediolanie, a następnie wyjechał do Rzymu
            by studiować retorykę, medycynę i astronomię, które wkrótce porzucił
            dla filozofii. W 42 roku p.n.e., utraciwszy majątek po podziale
            ziemi przeprowadzonym przez Oktawiana dla weteranów wojny domowej,
            Wergiliusz udał się do Rzymu. Tam trafił do otoczenia opiekuna
            poetów Mecenasa, do którego wprowadził Horacego, którym był
            zafascynowany.

            Dzieła
            ·Bukoliki (Eclogae lub Bucolica) – zbiór idylli wzorowanych na
            Sielankach Teokryta dostosowanych do realiów Italii
            ·Georgiki (Georgica) – poemat dydaktyczny sławiący życie wiejskie
            ·Eneida (Aeneis) – epos heroiczny
            pl.wikipedia.org/wiki/Eneida o pochodzeniu Rzymian
            Pod nazwiskiem Wergiliusza starożytność przekazała też zbiór
            niewielkich utworów, tzw. Appendix Vergiliana. Według starożytnych
            komentatorów są to młodzieńcze utwory Wergiliusza, jednak autorstwo
            poszczególnych z nich jest sporne.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia - Caspar_David_Friedrich 25.09.07, 16:30
      pl.wikipedia.org/wiki/Caspar_David_Friedrich
      Caspar David Friedrich (ur. 5 września 1774, Greifswald - zm. 7 maja
      1840, Drezno), malarz niemiecki, uznawany za najbardziej
      reprezentatywnego przedstawiciela niemieckiego romantyzmu.

      Jego dzieła eksponowały duchową naturę pejzażu, przeciwstawiając
      potęgę przyrody kruchości człowieka. Tworzył nastrojowe widoki
      morskich wybrzeży, górskich ośnieżonych szczytów, ruin, cmentarzy,
      przesycone romantyczną symboliką. Do prac, które najlepiej oddają
      styl artysty, należą m.in.
      Wrak statku, Wrak statku Nadzieja, Morze lodu, Wędrowiec w morzu
      mgły, Skały kredowe na Rugii, Opactwo w dąbrowie. Jego obraz
      ołtarzowy Krzyż w górach (1808) wzbudził niemałe kontrowersje, jako
      pozbawiony specyficznie religijnego charakteru.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Erich Maria Remarque 25.09.07, 16:32
      Erich Maria Remarque (ur. 22 czerwca 1898 w Osnabrück; zm. 25
      września 1970 w Locarno), pisarz niemiecki.
      Urodził się jako Erich Paul Remark a od 1923 roku był znany jako
      Erich Maria Remarque. Edukację zaczął jako sześciolatek w
      przykościelnej szkole, po pięciu latach nauki przeniósł się do
      Johannisschle. Zawsze był jednym z najlepszych uczniów. Kontynuował
      naukę na Uniwersytecie Münster. W wieku 18 lat został wysłany jako
      żołnierz na front podczas pierwszej wojny światowej. Walczył na
      froncie zachodnim, był kilka razy ranny. Po wojnie pracował między
      innymi jako bibliotekarz, biznesmen, nauczyciel i redaktor.
      W 1929 roku Remarque wydał swoja najsławniejszą powieść Na Zachodzie
      bez zmian (Im Westen nichts Neues), w której opisał niesamowitą
      brutalność wojny z punktu widzenia dziewiętnastoletniego żołnierza
      (Koledzy ze szkolnej ławki patrzą na śmierć innych i sami uczą się
      umierać). W późniejszych latach napisał kilka podobnych dzieł;
      prostym językiem realistycznie opisywały one wojnę i lata tuż po
      wojnie.
      Inne tytuły:
      ·Czas życia i czas śmierci (Zeit zu leben und Zeit zu sterben)
      ·Czarny obelisk (Der schwarze Obelisk)
      ·Łuk triumfalny (Arc de Triomphe)
      ·Trzej towarzysze (Drei Kameraden)
      ·Kochaj bliźniego" (Liebe Deinen Nächsten)
      ·Wróg (Der Feind)
      ·Nim nadejdzie lato
      ·Dom marzeń (Die Traumbude)
      ·Przystanek na horyzoncie (Station am Horizont)
      ·Cienie w raju (Schatten im Paradies)
      ·Noc w Lizbonie - Die Nacht von Lissabon (1961/62)
      ·Iskra życia (Der Funke Leben) Wiosną 1945 roku więźniowie obozu
      koncentracyjnego w Mellern doczekali się wyzwolenia. Wśród ocalałych
      znaleźli się Bucher i jego ukochana Ruth Holland. Powieść jest
      przejmującym studium obozowego życia: okrucieństwa, specyficznych
      hierarchii i bezwzględnych zasad, na których tle wyraźniej ujawnia
      się zarówno człowieczeństwo, jak i wszelka nieludzkość. [Rebis,
      2002]
      W 1933 roku naziści zabronili wydawania dzieł Remarque'a.
      Nazistowska propaganda zaczęła rozpowszechniać nieprawdziwe
      informacje jakoby Remarque był potomkiem francuskich Żydów a jego
      prawdziwe nazwisko brzmiało Kramer (sugerując, że Remarque to
      pseudonim, który powstał przez odwrócenie kolejności liter w
      nazwisku Kramer). W 1931 roku przeprowadził się do Szwajcarii, a w
      1939 roku wyemigrował do USA i został obywatelem Stanów
      Zjednoczonych. Ożenił się z byłą aktorką z Hollywood, Paulette
      Goddard.
      W 1948 roku wrócił do Szwajcarii, gdzie zmarł 25 września 1970.
      Został pochowany na cmentarzu Ronco w Ticino.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - William Faulkner 25.09.07, 16:33
      pl.wikipedia.org/wiki/William_Faulkner
      William Faulkner (ur. 25 września 1897 w New Albany w stanie
      Missisipi, zm. 6 lipca 1962 w Oxford w stanie Missisipi) –
      powieściopisarz, nowelista i poeta amerykański. Laureat Nagrody
      Nobla w dziedzinie literatury za rok 1949.
      Życie Faulknera związane było z amerykańskim Południem, a bogata
      twórczość pisarza była literacką rekonstrukcją jego dziejów od
      czasów wojny secesyjnej po współczesność.
      Twórczość Faulknera uchodzi za stawiającą czytelnikowi wysokie
      wymagania, niemniej jest uznawany za jednego z najważniejszych
      amerykańskich pisarzy. Utwory Amerykanina, o sporej głębi
      emocjonalnej i często dotyczące konfliktów psychologicznych, cechują
      się długimi zdaniami i wyszukanym tokiem narracji – w
      przeciwieństwie do dzieł długoletniego rywala Faulknera, Ernesta
      Hemingwaya, znanego z oszczędnego w wyrazie, wręcz minimalistycznego
      stylu. Niektórzy uznają Faulknera za jedynego prawdziwego
      amerykańskiego reprezentanta prozy modernistycznej lat 30.,
      stawiając go w jednym szeregu z Jamesem Joycem, Virginią Woolf i
      Marcelem Proustem.
      Faulkner w swoich utworach stosował technikę znaną pod nazwą
      strumienia świadomości, liczne retrospekcje, a także wykorzystywał
      kilku narratorów jednocześnie. Akcja wielu jego utworów rozgrywa się
      w fikcyjnym hrabstwie Yoknapatawpha.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Stefan Kisielewski 29.09.07, 00:42
      Stefan Kisielewski, pseud. Kisiel, Teodor Klon, Tomasz Staliński,
      Julia Hołyńska (ur. 7 marca 1911 w Warszawie, zm. 27 września 1991 w
      Warszawie), polski prozaik, publicysta, kompozytor, krytyk muzyczny,
      współzałożyciel i członek Unii Polityki Realnej. Syn Zygmunta i
      Salomei z domu Szapiro (ciotki Hanki Sawickiej)[1], bratanek Jana
      Augusta Kisielewskiego, satyryka i współzałożyciela kabaretu Zielony
      Balonik. W latach 1929-1931 studiował polonistykę i filozofię na
      Uniwersytecie Warszawskim, a także w Konwersatorium Warszawskim,
      gdzie w latach 1934-1937 uzyskał dyplomy z teorii muzyki, kompozycji
      i fortepianu. W latach 1938-1939 przebywał w Paryżu, gdzie miał
      zamiar kontynuować studia muzyczne.
      Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej, podczas
      okupacji uczestniczył w tajnym życiu muzycznym. Podczas powstania
      warszawskiego pracował w radiu.
      Po wojnie wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie,
      usunięty przez władze komunistyczne w 1949 r. Założył pismo "Ruch
      Muzyczny", którego był redaktorem naczelnym w latach 1945-1948, aż
      do likwidacji pisma przez władze. Od 1945 r. związany ze
      środowiskiem "Tygodnika Powszechnego", do którego aż do 1989 roku
      pisywał felietony w cyklach Głową w ściany, Bez dogmatu, Pod włos,
      Łopatą do głowy, Gwoździe w mózgu i Wołanie na puszczy. W latach
      1957-1965 był posłem na Sejm PRL, razem z m.in. Tadeuszem
      Mazowieckim, w ramach grupy Znak. W 1964 r. był jednym z
      sygnatariuszy Listu 34. W 1968 za krytykę cenzury (użył wtedy na
      zebraniu Związku Literatów Polskich słynnego określenia dyktatura
      ciemniaków) zabroniono mu publikacji na trzy lata, został także
      pobity przez tzw. "nieznanych sprawców". W 1976 podpisał list 14
      przeciwko represjonowaniu uczestników radomskiego czerwca.
      Reprezentował poglądy konserwatywno-liberalne. Był jednym z
      założycieli Ruchu Polityki Realnej w 1987 r. oraz Unii Polityki
      Realnej w 1989 r.
      Po 1989 r. po nieporozumieniach z redakcją "Tygodnika Powszechnego",
      która zaczęła cenzurować jego felietony odmówił dalszego
      publikowania swoich tekstów w tym tygodniku i przeniósł się na
      łamy "Wprost" gdzie zgodził się na udzielanie krótkich wywiadów,
      komentujących aktualne i nie tylko, wydarzenia. W 1990 r. ustanowił
      nagrodę swojego imienia, przyznawaną corocznie najpierw przez niego
      samego, a po jego śmierci przez kapitułę złożoną z jego syna Jerzego
      i laureatów z lat poprzednich.
      W latach 1968-80 pisał osobisty dziennik, który objął kilka
      brulionów. Dziennik został wydany po jego śmierci, pod nazwą
      Dzienniki. Jego syn Wacław był współtwórcą duetu fortepianowego
      Marek i Wacek, a córka, Krystyna Kisielewska-Sławińska, jest
      romanistką i tłumaczką.
      Skomponował wiele utworów muzycznych, utrzymanych w stylu XX
      wiecznego neoklasycyzmu, za które był wielokrotnie nagradzany w
      kraju i za granicą. Był również autorem szeregu powieści, książek o
      muzyce, a także setek felietonów i publikacji politycznych.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Wystan Hugh Auden 29.09.07, 00:44
      Wystan Hugh Auden (ur. 21 lutego 1907 w Yorku, zm. 29 września 1973
      w Wiedniu) – poeta i pisarz angielski.

      Urodził się w Yorku, wczesne dzieciństwo spędził w Birmingham. Od
      ósmego roku życia uczęszczał do szkół z internatem - w Surrey i
      Norfolk (Szkoła Greshama). Wychowywany w rodzinie anglikańskiej,
      jako kilkunastolatek utracił wiarę.

      Wykształcony w Oksfordzie, otrzymał niższy stopień naukowy
      (bakałarza) po trzech latach studiów. Następnie spędził rok w
      Berlinie. Tam zaczął wyrażać swój dotychczas skrywany homoseksualizm.

      Po powrocie do Anglii uczył w szkołach dla chłopców. W tym okresie,
      pomiędzy 1930 a 1935 napisał najlepsze ze swych wczesnych wierszy
      miłosnych - This Lunar Beauty, Lay Your Sleeping Head, My Love, Fish
      In The Unruffled Lakes i Out On The Lawn I Lie In Bed. W 1935 r.
      ożenił się z Eriką Mann, córką Thomasa Manna - było to "papierowe
      małżeństwo", mające na celu umożliwienie Erice opuszczenie Rzeszy -
      oboje małżonkowie byli osobami homoseksualnymi.

      Auden, podobnie jak George Orwell, Pablo Neruda i Ernest Hemingway,
      wyjechał na hiszpańską wojnę domową, aby wspierać republikanów. Już
      wcześniej był uważany za swoistego rzecznika środowisk lewicowo-
      liberalnych, ale nigdy nie wstąpił do partii komunistycznej. Przeżył
      tam wielkie rozczarowanie - po powrocie z Hiszpanii odciął się
      zupełnie od komunistów, odmawiał udziału w wiecach i prelekcjach.

      Auden osiadł w 1939 r. w USA, a w 1946 otrzymał amerykańskie
      obywatelstwo. Było to źle przyjęte w obliczu rozpoczynającej się
      wojny i wpłynęło na pogorszenie jego reputacji także jako poety. W
      USA zaprzyjaźnił się ze swoim studentem Chesterem Kallmanem, ich
      związek przetrwał prawie czterdzieści lat.

      W 1948 r powrócił do Europy, podróżując po wielu krajach, spędzając
      jednak najwięcej czasu we Włoszech i Austrii. W latach 1956-1961 był
      profesorem poezji na Uniwersytecie w Oksfordzie. Zgodnie z tradycją,
      praca ta polega na wygłaszaniu nie więcej niż 3 wykładów rocznie i
      jest właściwie rodzajem stypendium umożliwiającego dostatnie i
      spokojne życie. W okresie swojej profesury Auden spędził w
      Oksfordzie nie więcej niż kilka tygodni. Dopiero w ostatnim roku
      swojego życia osiadł ostatecznie w Oksfordzie. Zmarł w Wiedniu 29
      września 1973.

      "Późny" Auden skoncentrował się na dłuższych utworach poetyckich, a
      poprzez rozległe lektury filozoficzne i teologiczne zbliżył się do
      chrześcijaństwa. Obok poezji tworzył także prace krytycznoliterackie
      i dramaty, współpracował również z muzykami.

      Wiersze Audena na język polski tłumaczyli Stanisław Barańczak (m.in.
      44 wiersze, Kraków 1994) oraz Leszek Elektorowicz, Anna Knight i Jan
      Rostworowski.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia - Aleksander Maliszewski 29.09.07, 00:46
      Aleksander Maliszewski (ur. 19 października 1901 w Warszawie, zm. 29
      września 1978 tamże) – polski poeta, dramatopisarz, tłumacz,
      prozaik, krytyk teatralny i filmowy.

      Urodził się w rodzinie robotniczej. Studiował nauki humanistyczne na
      Wolnej Wszechnicy Polskiej znajdującej się w Warszawie. Współtwórca
      grupy poetyckiej "Smok" (1923) i członek "Kwadrygi". W 1939 znalazł
      się w Wilnie. Publikował w prasie konspiracyjnej. Należał do Armii
      Krajowej, walczył w powstaniu warszawskim. Po zakończeniu wojny
      pracował w dziale literacko-teatralnym w Polskim Radiu. Był
      kierownikiem literackim Teatrów Miejskich.


      Publikacje
      1927 - Oczy, usta, serce (poezja)
      1927 - Poezje
      1929 - Czarna Beatrycze
      1950 - Wczoraj i przedwczoraj (sztuka)
      1952 - Droga do Czarnolasu (sztuka)
      1961 - Warszawianka
      1964 - U brzegu mojej Wisły
      1967 - Na przekór nocy
    • bogatka1 Re: PROZA - Jerzy Ryszard Wasowski 29.09.07, 00:50
      Jerzy Ryszard Wasowski (ur. 31 maja 1913 w Warszawie, zm. 29
      września 1984) - polski dziennikarz radiowy, kompozytor i reżyser, z
      zawodu inżynier akustyk. Ojciec Grzegorza Wasowskiego.


      Życiorys
      Związany z Polskim Radiem od czasów przedwojennych jako inżynier.

      Po wojnie zaczął występować jako aktor Miejskich Teatrów
      Dramatycznych (1946-1948) i spiker radiowy. W latach 1948-1950 był
      głównym inżynierem akustycznym PR, w latach 1950-1954 zastępcą szefa
      działu emisji. W latach 1954-1973 zajmował się głównie reżyserią
      radiową. 1977-1979 był doradcą przewodniczącego Radiokomitetu
      (Macieja Szczepańskiego) do spraw muzyki rozrywkowej.

      W 1949 wraz z Jeremim Przyborą stworzył radiowy teatrzyk Eterek. W
      1958 ci sami dwaj twórcy stworzyli telewizyjny Kabaret Starszych
      Panów, dla którego Wasowski skomponował dziesiątki popularnych
      piosenek (np. Nie odchodź, Wesołe jest życie staruszka, Addio
      pomidory, Bo we mnie jest seks, Kaziu, zakochaj się, Przeklnę cię).
      Komponował również piosenki estradowe, komedie muzyczne (Stokrotki
      ogrodnika Barnaby 1965, Gołoledź 1973), musical Machiavelli (1975).

      W sumie stworzył ok. 700 piosenek, w tym ok. 100 dla dzieci, ok. 150
      ilustracji muzycznych do słuchowisk radiowych, widowisk
      telewizyjnych, filmów animowanych i fabularnych, sztuk teatralnych.


      Filmografia
      Film (kompozytor):

      1964: Upał
      1959: Cafe Pod Minogą
      1951: Opowiedział dzięcioł sowie

      Film (aktor):

      1967: Ja gorę! - jako książę biskup
      1967: Dziadek do orzechów - jako Radca kryminalny
      1964: Upał - jako Starszy Pan
      1957: SOPOT 1957 - jako Lektor
      1954: Opowieść atlantycka - jako Narrator
      1950: Miasto nieujarzmione - jako Oficer niemiecki grający na
      fortepianie "Sonatę księżycową"
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego 03.10.07, 22:17
      pl.wikipedia.org/wiki/Sergiusz_Jesienin
      members.chello.pl/j.uhma/jesienin.html
      Sergiusz Aleksandrowicz Jesienin, ros. Сергей Александрович Есенин
      (ur. 21 września (3 października) 1895 w Konstantinowie, zm. 28
      grudnia 1925 w Leningradzie) – poeta rosyjski, inspirowany folklorem
      ludowym i sztuką sakralną, przedstawiciel imażynizmu;
      współzałożyciel ugrupowania lit. imażynistów, wśród których
      reprezentował tzw. nurt wiejski; we wczesnej twórczości przed i
      porewol. łączył motywy rel. z kultem przyrody i wsi ojczystej;
      entuzjasta rewolucji pojmowanej jako zwycięstwo żywiołu chłopskiego
      i patriarchalnej utopii (m.in. poematy Inonia 1918, Przemienienie
      1918); w późniejszych utworach nuty żalu za dawną Rosją, motywy
      anarchicznego buntu i pesymizmu (Sorokoust 1920, Spowiedź chuligana
      1920, Pugaczow 1921, wyd. pol. 1923); pol. wybory: Poezje (1960,
      1975), Moja gwiazdo płoń (1991); mąż Isadory Duncan; zmarł śmiercią
      samobójczą.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego 05.10.07, 17:19
      „Nie jestem pisarzem.
      Samo pisanie nie czyni pisarza.
      Księgowy też pisze”
      WŁADYSŁAW KOPALIŃSKI

      Nie ma już chyba domu, w którym nie znalazłby się choć jeden słownik
      tego autora. „Zajrzeć do Kopalińskiego” stało się zwrotem potocznym,
      a jednak nie do końca uzmysławiamy sobie, że ogrom pracy nad
      opracowaniem skomplikowanej i rozległej całości, jaka staje przed
      redaktorami słowników, czy leksykonów, w tym wypadku jest zasługą
      jednego człowieka.

      Niedawno ukazało się 25 (!) wydanie „Słownika wyrazów obcych i
      zwrotów obcojęzycznych” (po wielu latach nakładem nie „Wiedzy
      Powszechnej”, a wydawnictwa „Muza”wink, wzbogaconego od kilku lat o
      almanach z kilkudziesięcioma tablicami tematycznymi z zakresu
      historii powszechnej, mitologii greckiej, odkryć naukowych, ale i...
      terminów komputerowych. To przykład na to, że Kopaliński nie dał się
      zaklasyfikować do autorów przynależnych jednej epoce, stając się
      leksykografem uniwersalnym, żywo reagującym i obserwującym
      rzeczywistość, definiowaną na kartach jego prac. Albowiem słowniki
      Kopalińskiego nie podawały nigdy suchych formuł, zawierały
      rozbudowane opisy zagadnienia, poruszały trafnością przypadkowego na
      pierwszy rzut oka zestawu haseł. Stanowią, jeśli wraca się do nich -
      a wraca! - lekturę odkrywającą świat znaczeń, wymykający się raz
      przyjętej formule, zmuszającą do pobudzenia wyobraźni i
      intelektualnego wysiłku. Są wreszcie nieocenionym źródłem wiedzy,
      podanej od-autorsko, a równocześnie bez pretensjonalnego zadęcia,
      czy epatowania wiedzą ex cathedra (nb. o iluż to znaczeniach słów,
      użytych choćby w ostatnim akapicie, dowiadywałem się niegdyś,
      sięgając właśnie po Kopalińskiego...).(...)

      Według: Mariusz Kubik
      PORTRETY PISARZY: WŁADYSŁAW KOPALIŃSKI
      CZYLI O LEKSYKOGRAFII Z „LUDZKĄ TWARZĄ”
      • bogatka1 Jeszcze o Władysławie Kopałińskim 05.10.07, 17:30
        kościany guzik
        w latach 70-tych, powstał cykl książek, złożonych z krótkich
        opowieści, wyjaśniających pochodzenie rzeczy i nazw z codziennego
        obiegu („Kot w worku, czyli z dziejów powiedzeń i nazw”, 1975; t.
        II - 1978, t. III - 1982). W 1987 r. Kopaliński wydał
        ponadto „Opowieści o rzeczach powszednich”. Lata 90-te przyniosły
        szereg wznowień (ostatnio głównym wydawcą Kopalińskiego stało się
        wydawnictwo „Rytm”wink, ale i książki nowe: „Słownik
        przypomnień”, „Słownik eponimów, czyli wyrazów odimiennych”,
        czy „Encyklopedia »drugiej płci«”, zauważona - a jakże - również w
        kręgach feministycznych („W sposobie myślenia autora spotykamy
        klasyczny przypadek mentalności mężczyzny okresu przejściowego -
        MOP” - to zaledwie jeden z cytatów...). Prawdziwym wydarzeniem stała
        się jednak praca ostatnia - wydany pod koniec 1998 r. „Słownik
        wydarzeń, pojęć i legend XX wieku”.
        To prawdziwa kopalnia wiedzy o mijającym stuleciu, podanej
        niekonwencjonalnie, za pomocą cytatów, wypowiedzi, ale i
        ciekawostek, których wagę dostrzegamy dopiero po przeczytaniu,
        uświadomieniu sobie ich istnienia. Słownik Kopalińskiego, nie po raz
        pierwszy zresztą, burzy nasze dobre samopoczucie inteligenta, który
        ani myśli weryfikować swojego zasobu wiedzy, zbliżającego się
        zresztą - w czasach unifikacji treści przekazu informatycznego - do
        niebezpiecznie jednorodnego poziomu, mierzonego przyswajalnością,
        naprędce i bez cienia refleksji, tych samych przekazów współczesnej
        kultury. W słowniku hasło „Gułag” sąsiaduje z hasłem „guma do
        żucia”, „gazowa komora” z powiedzeniem F. Kennedy’ego: „Gdyby
        mężczyźni zachodzili w ciążę, aborcja byłaby sakramentem”.
        Dowiadujemy się, że słowa „nastolatki” w języku polskim użył po raz
        pierwszy niejaki... Władysław Kopaliński w jednym ze swoich
        felietonów (1959 r.). Wyjaśnienie, że „pierwszym urządzeniem domowym
        uruchamianym przez przyciśnięcie guzika był odbiornik radiowy Zenith
        sprzedawany w 1928 w USA”, umieszczone zostało obok fragmentu
        przemówienia marszałka E. Rydza - Śmigłego z sierpnia 1939 r. w
        Krakowie („...nawet guzika nie damy”wink. Kto wie, gdyby Kopaliński
        pisał swą pracę nieco później, może umieścił by w niej historię,
        jaką miesiąc przed śmiercią opowiedział internautom na czacie Jerzy
        Giedroyc (w słowniku - a jakże - jest hasło poświęcone
        paryskiej „Kulturze”wink. Podczas pracy w przedwojennym biurze prasowym
        Rady Ministrów, w oczekiwaniu na koniec przydługiego posiedzenia,
        razem z kolegami poobcinali guziki ubrania jednemu z redaktorów
        prasowych. Giedroyciowi trafił się „duży kościany guzik od
        kalesonów” (jakim sposobem obcięty, nie ma już możliwości
        wyjaśnienia. M.K.), który następnego dnia przypiął do własnej
        marynarki, z okazji przyjęcia w ambasadzie francuskiej. Tam zapytano
        go, cóż to za odznaczenie, a wysłuchawszy wyjaśnienia, uznano to „za
        rzecz niepoważną”. „Odpowiedziałem, że bynajmniej, bo to odznaczenie
        dla ludzi, którzy pracują dla państwa i mają z tego guzik”.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Wiesław Górnicki 07.10.07, 23:46
      Wiesław Górnicki (pseud. literacki Robert F. Stratton; ur. 6 lutego
      1931 w Warszawie, zm. 7 października 1996) - polski reportażysta,
      dziennikarz, podpułkownik, komunista, bliski współpracownik generała
      Jaruzelskiego, w 1981 r. rzecznik prasowy rządu PRL.
      W latach 60. korespondent PAP przy ONZ.

      Autor m.in. głośnej książki "Bambusowa klepsydra" o reżimie
      Czerwonych Khmerów w Kambodży. Pod pseudonimem Robert F. Stratton
      opublikował powieść sensacyjną "Czas nietoperza" (Warszawa, 1981).
      Przez długi czas pisał przemówienia dla Wojciecha Jaruzelskiego,
      miał także do niego bezpośredni dostęp. Wspomnienia zawarł w
      książce "Teraz już można" (Wrocław, 1994). W latach 90.
      współpracownik tygodnika "NIE".
      Spuścizna po Wiesławie Górnickim znajduje się w Archiwum PRL.
    • bogatka1 Dzisiejsza noblistka: Doris Lessing 11.10.07, 22:31
      Doris Lessing, z domu Doris May Tayler (ur. 22 października 1919 w
      Kermanshah w Persji) - pisarka brytyjska, laureatka Nagrody Nobla w
      dziedzinie literatury.
      Przez całe dzieciństwo i młode lata mieszkała w Rodezji Południowej.
      W roku 1948, przeprowadziła się do Anglii. Znana z krytycznych
      opinii o polityce wewnętrznej RPA ery apartheidu.

      Uznanie zdobyła pisząc książki psychologiczne i obyczajowe,
      poruszające tematykę życia kobiet.
      Dzięki swej literaturze stała się ikoną marksizmu, feminizmu,
      antykolonializmu i przeciwników apartheidu.

      Jest autorką ponad czterdziestu dzieł.

      11 października 2007 przyznano jej literacką Nagrodę Nobla,
      uzasadniając wybór stwierdzeniem, że ...jej epicka proza jest
      wyrazem kobiecych doświadczeń. Przedstawia je z pewnym dystansem,
      sceptycyzmem, ale też z ogniem i wizjonerską siłą.

      Licząca 87 lat pisarka jest najstarszą osobą, której przyznano
      literacką Nagrodę Nobla. Poprzednim najstarszym jej laureatem był
      Theodor Mommsen (85 lat w momencie przyznawania).
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Ludmiła Marjańska 16.10.07, 21:22
      www.ksiazka.net.pl/modules.phpname=News&file=article&sid=5561
      Wydarzenia: Zmarła Ludmiła Marjańska Oprac. AT: W niedzielę w
      Warszawie po ciężkiej chorobie zmarła Ludmiła Marjańska, poetka,
      tłumaczka literatury angielskiej, Prezes Stowarzyszenia Pisarzy
      Polskich w latach 1993 - 1996. Wydała takie tomiki wierszy jak "W
      koronie drzewa", "Podróż", "Blizna", "Żywica".

      Ludmiła Marjańska urodziła się w Częstochowie 26 grudnia 1923 r.
      Wychowała się, jak sama twierdziła, na poezji Skamandrytów. Duchowo
      wiele zawdzięczała Annie Kamieńskiej, z którą przyjaźniła się przez
      wiele lat. Debiutowała tomikiem "Chmurne okna" w 1958 roku.
      Absolwentka filologii angielskiej na Uniwersytecie Warszawskim (1957-
      1979) redagowała audycje poetyckie w Polskim Radiu (od roku 1966 w
      Programie III Polskiego Radia). W latach 1993-1996 była prezesem
      Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
      Najlepszy swój zbiór - "Żywicę" - wydała w 2001 r. Wiersze w nim
      zawarte poetka napisała pod wpływem choroby i śmierci męża i z całą
      pewnością zachowają się one w historii polskiej poezji.
      Wysoko cenione były jej przekłady Emily Dickinson, Walta Whitmana,
      Williama Butlera Yeatsa (wyróżnienie Stowarzyszenia Tłumaczy
      Polskich), Richarda Wilbura czy Marianne Moore, której "Wiersze
      wybrane" przełożone przez Julię Hartwig i właśnie Ludmiłę Marjańską
      ukazały się w 1980 r.
      Wcześnie zaczęłam pisać, ale traktowałam to jako zajęcie raczej
      wstydliwe i nie zobowiązujące. Moimi mistrzami byli skamandryci i
      Leopold Staff, a wiersze musiały mieć rytm i rym. Jednak pisania
      wierszy nie nauczył mnie ani Przyboś, ani Tuwim, ani nawet przyjazny
      młodym Jan Śpiewak, który dziwił się, że wojna nie znalazła się w
      moich wierszach. Pisania nauczyło mnie doświadczenie. Zrozumiałam,
      że wiersze wyrastają z przeżyć, z pamięci, z doznań, z tego
      wszystkiego, co nas spotyka. Powstają z głębi nas samych i domagają
      się wyrazu – pisała o sobie Marjańska.
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Oscar Wilde 16.10.07, 21:30
      Oscar (Fingal O'Flahertie Wills) Wilde (ur. 16 października 1854 w
      Dublinie, zm. 30 listopada 1900 w Paryżu) – irlandzki poeta,
      prozaik, dramatopisarz i filolog klasyczny.
      Przedstawiciel modernistycznego estetyzmu.

      Był synem znanego chirurga, okulisty i laryngologa Sir Williama
      Wilde'a i Lady Jane Wilde, poetki, która prowadziła jeden z
      najznamienitszych salonów literackich Dublina. Zajmowała się też
      tłumaczeniem literatury niemieckiej, była zaangażowana w ruch
      polityczny "Młoda Irlandia", gdzie publikowała pod pseudonimem
      Speranza. We wszystkich szkołach wyróżniał się, zdobywał nagrody i
      stypendia. W Oksfordzie w roku 1878 zdobył pierwszy laur poetycki za
      wiersz "Ravenna".

      Na uniwersytecie znany był szczególnie ze swego błyskotliwego humoru
      i daru wymowy, z drugiej strony wyróżniał się ekstrawagancją.
      Demonstrował swoją zniewieściałość, nosił długie włosy, drwił
      z "męskich" zawodów sportowych, a swoje pokoje przystrajał pawimi
      piórami, kwiatami, porcelaną i innymi bibelotami. W tym okresie stał
      się przedstawicielem estetyzmu (ang. Aestheticism), który głosił
      hasła "sztuki dla sztuki" ( L`art pour l`art). Postawa i poglądy
      Wilde'a z jednej strony były wyszydzane, np. w operetce Giberta i
      Sullivana Patience (1881), lecz z drugiej – podziwiane i modne, a on
      stał się z czasem bywalcem salonów i arbitrem w sprawach sztuki.
      W roku 1882 pojechał z cyklem wykładów do Stanów Zjednoczonych.

      W 1884 r. ożenił się z Constance Lloyd i miał z nią dwoje dzieci,
      Cyrila (1885) i Vyvyan (1886), którzy oboje przyjęli później
      nazwisko Holland. Wilde w latach 1887-1889 pracował jako dziennikarz
      w Pall Mall Gazette, potem był wydawcą Woman's World.


      cd...
    • bogatka1 Re: PROZA dnia dzisiejszego - Oscar Wilde cd. 16.10.07, 21:34
      W tym okresie napisał Szczęśliwego księcia i inne opowiadania (The
      Happy Prince and Other Tales, 1888) oraz powieść Portret Doriana
      Graya (The Picture of Dorian Gray, 1890).

      Później, z dużą regularnością, prawie co rok, publikował skrzące się
      błyskotliwym humorem satyryczne komedie. Dopiero te dzieła
      przyniosły mu większe uznanie u czytelników. (...)

      Oscar Wilde był biseksualistą. Jak sam mówił kultywował pederastię
      na wzór starożytnych Greków. Miał on kilku kochanków, m.in. Roberta
      Rossa, który okazał się jego oddanym przyjacielem. Innym z kochanków
      Wilde'a był Lord Alfred Douglas, którego nazywał "Bosie". Jego
      ojciec, markiz John Sholto Douglas, publicznie go znieważył,
      zostawiając w klubie notkę, w której napisał z błędem
      ortograficznym "Mr. Wilde posing as a Somdomite". Wilde oskarżył
      markiza o zniesławienie. Niektórzy uważali, że to jego kochanek
      podjudzał go do złożenia pozwu przeciw jego ojcu.

      W sądzie Wilde przegrał sprawę. 6 kwietnia 1895 r. Wilde został
      aresztowany i oskarżony o kontakty homoseksualne (w tamtych czasach
      karalne). Sąd skazał go na 2 lata ciężkich robót, karę odbywał w
      więzieniu w Reading pod Londynem. Jego żona zmieniła nazwisko na
      Constance Holland, zabrała dzieci i wyjechała z kraju. W więzieniu
      Wilde podupadł na zdrowiu, a jego stan finansowy po wyjściu na
      wolność był godny pożałowania. Pod zmienionym nazwiskiem, jako
      Sebastian Melmoth, wyjechał na Kontynent i tam spędził ostatnie lata
      życia. W tym okresie opublikował słynny poemat Ballada o więzieniu w
      Reading (The Ballad of Reading Gaol, 1898).

      Zmarł w podrzędnym paryskim hoteliku "Hotel d'Alsace", z powodu
      zapalenia opon mózgowych. Miał 46 lat. Na łożu śmierci przeszedł na
      katolicyzm. Początkowo pochowany na cmentarzu Cimetière de Bagneu,
      później jego szczątki zostały przeniesione na cmentarz Père
      Lachaise.

      Książki biograficzne o Oscarze Wilde
      ·Jan Parandowski, Alchemia życia, (tytuł późniejszego wydania Król
      życia).
      ·H. Pearson, Oscar Wilde,
      ·Richard Ellman, Oscar Wilde, London 1987, Hamish Hamilton,
      ·Trevor Fisher, Oskar Wilde i Bosie: fatalna namiętność,
      ·Frank Harris, Oscar Wilde - His Life And Confessions,
      Anna Bojarska, Biedny Oscar - czyli dwa razy o miłości,

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka