Ekslibris

    • madohora Re: Ekslibris 20.09.10, 19:05
      https://www.esil.pl/pliki/temp/pliki_wiadomosci_obrazki__logo_sos_biblioteka_ex_libris.jpg_180_250_1220357271.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:25
        CONVENTUS CAMENECENSIS S.ORDINIS PR7ED1CATORUM Dotto JLLVSTR1SSJM1 D. MICHAELIS FRANCISCI i} Potok tnSavince POTOCKI, Trembovlienfis Smorzanenfis&C, CAPITANEI, FUNDATORIS MUNIFICENTISS1MI
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:26
        Nieznane ekslibrisy polskie
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:28
        Kapituły grecko-katolickiej w Przemyślu. Kapituła ta fundowana w r. 1412 posiada niezmiernie bo gate archiwum i bibliotekę. Archiwum, zawierające dokumenty d r. 1302, zostało uporządkowane i spisane w 1858 roku przez kanonika Petruszewicza. Biblioteka zaś, założona przez ks. kano nika Jana Ławrowskiego, zmarłego w 1849 roku, a powiększona zbiorami biskupa Jana Śnigurskiego (f 1847), obejmowała w 1830—17200 ksiąg i manuskryptów. Uporządkował ją ks. Tomasz Polański, biskup przemyski. Prócz reprodukowanego tu ex-li- brisu, używała jeszcze kapituła podobnego lecz w mniejszych rozmiarach.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:31
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/DXROSepnqF2AGIAGWX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:34
        Seminarjum w Pułtusku założone zostało w roku 1594 przez biskupa Wojciecha Baranowskiego, a dozór nad nim poru- czony był Jezuitom. Przetrwało ono do ostatnich czasów była bibljoteka i jakie Ex-libris nasz musiał być pochodzące. ono do ostatnich czasów. W wie ku XVIII cieszyło się opieką bi skupa Stanisława Kostki Załus kiego, który w r. 1732 nowy dom dla kleryków fundował; między dobrodziejami Semina rjum spotykamy biskupów Krzy sztofa i Onufra Szembeków. Ja- jej losy nic powiedzieć nie możemy, naklejany na książki z jakiegoś daru
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:34
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/swrbrcRlbMhu4yMMtX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:35
        Klasztoru Bazyljanów w Supraślu (Województwo Wileńskie pow. Białostocki). Klasztor ten ufundowanym został w roku 1498 przez Ale ksandra Iwanowicza Chodkiewicza, wojewodę nowogródzkiego i Marszałka W. Ks. Litewskiego, który sprowadził do Supraśla mnichów obrządku wschodniego z monasteru pieczerskiego w Kijowie. Na początku 17-go wieku klasztor ten przyłączony został do Unji, a w roku 1722 metropolita Zachodniej Rusi Leon Kisz ka uczynił go główną rezydencją zakonu bazyljanów i założył tu fabrykę papieru i drukarnię, w której w ciągu 18-go wieku drukowano nietylko księgi du chowne w języku cerkiewno- słowiańskim lecz także i Moaafterij Supratlienfis. dzieła świeckie w językach polskim i łacińskim. Drukarnia ta powstać musiała znacznie wcześniej, gdyż znane nam są druki supraślskie z 17-go wieku. Bazyljanie zgromadzili tu cenną niezmiernie bibljotekę dzieł religijnych w językach łacińskim, polskim, francuzkim i russkim. Ozdobą tej bibljoteki był jeden z najdawniejszych i najcenniej szych zabytków języka starosłowiańskiego, tak zwany rękopis supraślski, pochodzący z 11-go wieku i obejmujący żywoty świę tych na miesiąc marzec, oraz niektóre mowy Sw. Jana Złotouste* go, Focyusza i in. Po przyłączeniu Unji do kościoła prawosławnego, klasztor zamieniony został na monaster prawosławny (w r. 1839), a bi bljotekę przewieziono do Wilna i wcielono do bibljoteki litewskiego prawosławnego konsystorza
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:40
        Eklibrisy prywatne:
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:41
        Jan Batowski hr. Trzy Zę by, strażnik koronny, właściciel Kulikowa (w dzisiejszym obwo dzie Żółkiewskim) urodził się w 1753 roku, dwa razy z wybo ru był członkiem deputacji wie deńskiej w latach 1790 i 1792, a w roku 1809 członkiem rzą du tymczasowego w Galicji; później widzimy go strażnikiem sreber galicyjskich (w r. 1817) i komisarzem sejmu galicyjskie go (w roku 1820). Zmarł w 1831 roku. O składzie bibljoteki jego nic nie wiemy; co do jej lo sów, to przeszła ona prawdo podobnie na syna jego Ale ksandra, słynnego bibliofila
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:41
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/PBqvjSy7QiRdi17pmX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:44
        Stanisława Chaudoir’a.. Stanisław baron Chaudoir był synem Jana Józefa i pocho dził z rodziny francuzkiej w Warszawie w XVIII wieku osiadłej. Urodził się w Warszawie w roku 1790 i tu pierwszą część życia swego spędził; później nabył majątek Iwnicę pod Żytomierzem i tam do końca żywota pozostał. Zmarł 20-go sierpnia 1858 ro ku, jako członek rady wychowania i kurator szkół gubernji ki jowskiej. Chaudoir poświę cił życie całe archeologji i numizmatyce; zbiory jego numizmatyczne były w swo im czasie jedne z najsłyn- I niejszych w Europie; ogło- y sił cały szereg rozpraw nu mizmatycznych w języku francuskim, umieszczanych po różnych czasopismach i wielkie trzytomowe dzie ło o monetach rosyjskich, pod tytułem: „Apperęu sur les monnaies russes et sur les monnaies etrangeres qui ont eu cours en Russie — Petersbourg 1836". Pozostawał w ścisłych sto sunkach ze współczesnemi polskimi bibliofilami i nu mizmatykami, między in- nemi z Konstantym Swidzińskim.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:44
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/l9Yq7JJBdDSYgMQrPX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:45
        Zbiory Stanisława Chaudoira obejmowały na stępujące działy: 1. Zbiór monet rosyjskich, polskich i rzymskich, jeden z naj słynniejszych w Europie. Po śmierci Chaudoira, syn sprzedał zbiór ten cały Muzeum Brytyjskiemu w Londynie. 2. Zbiór bron-zów, wśród których mnóstwo nader cennych okazów. Przeszedł drogą legatu do Ermitażu Petersburskiego. 3. Galerja obrazów; losy jej nie są nam znane. 4. Gabinet sztychów, nader bogaty, liczył 30,000 sztuk, w tej liczbie moc do Polski i Litwy się odnoszą cych. 5. Biblioteka; liczyła 40,000 tomów; katalog rękopiśmienny tej biblioteki w 7 tomach obejmował następujące działy: I. Akty i Dokumenty; II. Rękopisy; III. Druki Staro-Słowiańskie; IV. Dru ki ruskie i polskie treści historycznej, dotyczące przeszłości pro wincji południowych Polski i Rosji. Dział polski był bardzo bo gato reprezentowany, zawierał wiele dotąd nie wydanych rękopi sów. Zbiór rycin oraz całą bibliotekę darował w roku 1904 syn właściciela Muzeum Rumiancewskiemu w Moskwie. Oba repro dukowane tu ex-librisy spotykają się na wszystkich książkach ze zbiorów Chaudoira pochodzących. Pierwszy jest znacznie od drugiego wcześniejszy
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:45
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/RMKCQ4yt4PbZ33yCRX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:47
        Jana Chevillarcf. Jan Baptysta Chevillard urodził się w roku 1766 w Lons-le- Saulnier. (Franche-Comte). Za młodu wstąpił do wojska, brał udział w wojnach Rewolucji, później w epopei Napoleońskiej i dosłużył się stopnia podintendenta wojskowego. Prawdopodobnie za czasów Księstwa Warszawskiego przy wędrował do nas i pozostał później i w wojskach Królestwa Kongresowego, jako inspe ktor prowiantu; daty nagrodzenia go krzyżem „Virtuti Mili tary nie znamy. Przeszedł do reformy jeszcze przed rokiem 1831 i powrócił do rodzinne go miasta, gdyż w tym roku widzimy go już jako prezesa „Societe d'Emulation de Jura". Zmarł w roku 1853, a bibljo-tekę jego sprzedano w tymże roku; zawierała głównie dzieła wojskowe, wśród których nie jedno do historji wojskowości polskiej się odnoszące.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:47
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/jVOsZfAeuHqlqyy8zX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:55
        Paweł Czempiński, syn Jana Chrzciciela, znanego lekarza czasów Stanisławowskich, urodził się w Warszawie w drugiej po łowie XVIII wieku. Nauki lekarskie studjował w Wiedniu, gdzie otrzymał w roku 1778 ty- tuł doktora medycyny. Po wszelkiego stanu ludzi“ (Warszawa 1786). Bibljoteka, złożona z dzieł treści przeważnie medycznej, rozleciała się po śmierci właściciela po świecie.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:55
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/pO5W4haAFpPCJ4VOSX.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:57
        leksander Weryha Darowski, syn Karola, urodził się w 1815 roku we wsi Tomaszówce na Podolu (powiat uszycki). Szkoły ukończył w Żoliborze, później, wskutek zamknięcia uni wersytetu Warszawskiego, wrócił w strony rodzinne. W roku 1850 po śmierci ojca, osiadł w Tetijowszczyinie w Kijowskiem, a około roku 1856 przeniósł się na stałe do Kijowa, skąd liczne odbywał wycieczki po kraju i zagranicę, wiecznie szukając archi wów, dokumentów, źródeł lub druków zaginionych. Zmarł 16-go kwietnia 1874 roku w Berlinie. Słynął, jako znakomity znawca naszej przeszłości, lecz równocześnie, jako umysł nie zrówno ważony, inteligencja niezmiernie bystra lecz rozstrzelona. Dr. ntoni J. pisze o nim że: „pisał dużo, drukował mało w stosun ku do tego, co pisał. Miał zwyczaj ogłaszać swoje prace w kilku dziesięciu zaledwie egzemplarzach... zmyślał miejsca wydania". Podał też Dr. Antoni J. szczegółową bibljografję prac drukowa nych i spuścizny rękopiśmiennej Darowskiego (opowiadania hi storyczne. Serja II). Wśród rękopisów, po nim pozostałych nie zmierną wartość posiadają notatki do Poloniców w literaturze rosyjskiej, jakoteż obszerna korespondencja z uczonemi tej miary, co Bartoszewicz, Rulikowski, Władysław Plater, Maksymowicz, Podwysocki, Władysław Górski i inni. Bibljoteki własnej Darow- ski nigdy nie posiadał. Wyszukiwał najrzadsze druki, najcen niejsze rękopisy i dokumenty, lecz po zużytkowaniu takowych, nie przywiązywał już do nich żadnej wagi. Odsyłał je wszystkie przyjacielowi swemu Konstantemu Podwysockiemu z Rycht; opatrywał jedynie dary swe w reprodukowany tu ex-libris lub w po dobny superex-libris. Po śmierci Podwysockiego (w roku 1868), zbiory jego rozleciały się po świecie; część bibljoteki, a zwłaszcza rzadkości bibljograficzne i archiwum nabył antykwarjusz Igieł do Lwowa; ryciny i część rękopisów Jan hr. Działyński do Kórnika.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:58
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/rvSClohuuqbdWI5dbB.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:58
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/8wKEmqGT06AG7WZL1X.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:00
        Zygmunt Bogumił (Gottlieb) Everhardt pochodził z rodziny śląskiej w Polsce osiadłej; niektórzy heraldycy jak Boniecki i Ostrowski, nazwisko jego zmieniają na Eberhardt, lecz Konsty tucja z r. 1775 zwie go w akcie nobilitacyjnym Everhardtem, co jak widać z własnego jego ex-librisu jest prawidłowem. Zajmo wał on początkowo sta nowisko sekretarza przy Boscampie Lasopolskim, później był agentem dy plomatycznym króla Sta nisława Augusta w Kon stantynopolu, lecz nie uznanym przez sułtana. W r. 1783 zostaje sekre tarzem do expedycji tu reckiej w departamencie spraw cudzoziemskich, a w r. 1784 członkiem nebalteru Rady Nieustającej w tym że departamencie. Brał wybitny udział w lo żach massońskich, jako deputowany w r. 1783 od loży szkockiej a w r. 1784 od loży „Doskonałej Tajemnicy"; był też członkiem mówcą loży „Tarcza Północna". Ani o składzie ani o losach jego bibljoteki wiadomości nie posiadamy; ex-libris zaś ten spotyka się najczęściej na książkach w językach wschodnich lub o Wschodzie.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:00
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/RAaNbV9e7BpkxCrfeX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:03
        Pius Kiciński herbu Rogala, syn Michała kapitana wojsk koronnych i sekretarza sejmowego i Franciszki z Rylskich, urodził się w Warszawie w roku 1752. Po ukończeniu nauk w Krako wie wstąpił do kancelarji królewskiej i został w r. 1780 sekreta rzem Jego Królewskiej Mości; kolejno sekretarz sejmowy w roku 1782, komisarz skarbu koronnego i poseł ziemi czerskiej w roku 1784, kawaler orderu św. Stanisława w r. 1786, szef gabinetu królewskiego i poseł liwski na sejm czteroletni, łożniczy i ko misarz komisji ekonomicznej w 1789, kasztelan połaniecki w r. 1792. Po ostatnim rozbiorze Rzeczypospolitej przeniósł się do Galicji, gdzie otrzymał w r. 1806 od cesarza Franciszka II tytuł hrabiowski. Po utworzeniu Królestwa Kongresowego został w r. 1817 senatorem kasztelanem i sędzią Najwyższej Instancji. Zmarł w Warszawie w r. 1828. Z żony Franciszki z Cieciszowskich po zostawił jedynego syna Brunona, słynnego literata i dziennikarza. Wybitny patrjota, jeden z przywódców partji postępowej na sejmie czteroletnim, odznaczał się Kiciński niepospolitą wymową. „Kiciński wyróżniał się zaszczyt nie z całego otoczenia królew skiego zdolnościami i żarliwością uczuć obywatelskich, jakie tryska ją ze znakomitej jego mowy, w dniu 3 maja 1791 roku wy głoszonej. Gdy król miał podpi sać akcję do Konfederacji Targo- wickiej, Kiciński pożegnał go listem patrjotycznym, zrzekł się na danej mu kasztelanji połanieckiej i odjechał do Galicji" (Korzon. Wewnętrzne Dzieje Polski. Tom. III). Mowy jego, nacechowane szlachetnością i patrjotyzmem wyszły w zbiorku p. t. „Mowy miane na sejmie 1787—1792". Pisywał też poezje, które wyszły w zbiorze pism Brunona Kicińskiego. Pozostawił w rękopisie cenne notatki do historji XVIII-go wieku. Bibljotekę, bardzo zasobną w dzieła historji i literatury pol skiej się tyczące, odziedziczył po nim syn jego Brunon i umieścił w majątku swym Ojrzeniu. Dziś znajduje się ona u krewnej ś. p Brunona Zofji Konradowej Kicińskiej w Żmudziu w Lubelskiem (pow. Hrubieszowski)
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:04
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/xg1fsgUCacjNUSEx5X.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:05
        Konstanty Kręski hr. Nadelwicz był synem Joachima i Ja dwigi z Magnuskich; pochodził z rodziny śląskiej oddawna w Wielkopolsce osiadłej i od 200 lat władającej tam majątkiem Grembanin. Był sędzią trybunału cywilnego województwa kaliskiego. W roku 1843 otrzymał od króla pruskiego dziedziczny tytuł hrabiowski. Zmarł po r. 1850. O składzie i losach jego bibljoteki nic nie wiemy; o ile nam tylko wiadomo, to część jej przeszła na własność Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:07
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/nf8C3LvVnNZOa3aODX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:07
        Na książkach z Przeworska pochodzących spotykają się wszystkie 3 reprodukowane tu ex-librysy. Najstarszym i zarazem najwięcej artystycznym jest pierwszy z kolei; pochodzi on jeszcze z czasów wiedeńskich ks. Henryka, jak na to wskazuje jego godność szambelańska; że ex-libris ten jest wiedeńskiej roboty, to widać i z wielkiego jego podobieństwa do znanego ex-librisu Konstancji z Lubomirskich Rzewuskiej, która większą część życia swego w Wiedniu przepędziła. Oba ex-librisy te sztychował jeden rytownik, lecz kto, dojść nam się nie udało. Dwa drugie ex-li- brisy ks. Henryka pochodzą z czasów późniejszych. Prócz nich spotykają się na książkach ten księgozbiór stanowiących jeszcze dwie odmiany pieczątek z napisami: „Henryk X. Lubomirski" i „Zbiór Lubomirskich".
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:08
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/oQ7T3B02oA6uQPw1OX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:08
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/CMZqMfb81dw1baixbX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:09
        Konstanty ks. Lubomirski, syn Franciszka Xawerego i Teo fili z Rzewuskich, urodził się w r. 1786. Był generał-poruczpi- kiem wojsk rosyjskich, marszałkiem szlachty gubernji wołyńskiej (w r. 1841), kawalerem orderu św. Jerzego. Zmarł w 1870 roku. ' Większą część życia swego spędził w Pe tersburgu, gdzie też i znajdowała się jego bibljoteka; ex-libris dla niej rytował słynny sztycharz rossyjski Mikołaj Utkin (1780— 1863) w dwu odmianach, nie wiele się od siebie różniących. Bibljoteka po śmierci ks. Konstantego została częściowo rozprzedaną, tak że ex-librisy te dość często w Petersburskich antykwarniach się spotykają.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:10
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/1UK1aFNZ1ivo9cpuaX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:11
        Katarzyna ks. Lubomir- ska była żoną wyżej wzmian kowanego ks. Konstantego, a córką Mikołaja hr. Tołstoja, Wielkiego Mistrza Dworu rossyjskiego i Anny z ks. Baziatyńskich. Pani ta nie wiele miała z Polską wspólnego, lecz ze względu na to, że była żoną Lubo mirskiego, to ex-libris jej tutaj zamieszczamy, nadmieniając że spotyka się on również dość pospolicie w Petersburgu
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:11
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/mKabhMGV60Vy9BhRIX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:12
        Hipolit z Dzwonowa Łodzią Rogaliński był synem Konstan tego i Antoniny ze Skaławskich; pan na Ostrobudkach, rotmistrz kawał er ji Narodowej, pełnomocnik w r. 1794 Rady Najwyższej Narodowej nz Województwo Poznańskie do organizowania sił zbrojnych i -władz narodowych, zmarł w 1829 roku. Posiadał w Królikowie (W. Ks. Poznańskie) cenną niezmiernie bibljotekę, zasobną zwłaszcza w dzieła historyczne. Dotrwała ona do końca XIX wieku, lecz w r. 1902 sprzedano ją na licytacji i tym sposo bem księgozbiór ten po świecie się rozleciał, a część nawet do Moskwy zawędrowała. Na wszystkich książkach umieszczany był reprodukowany tu ex-libris, a o bogactwie bibljoteki świadczyć może to, że aż 4 odmiany ex-librisu tego spotkać można.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:13
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/baceNTlyfW8deLS1PX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:13
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/bZ5gUHFcc9p3ItyaGX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:14
        Stanisław Stecki h. Radwan był synem Franciszka, stolnika kijowskiego i Joanny Debojenówny. Poświęcił się początkowo służbie publicznej i był komisarzem cywilno-wojskowym powiatu owruckiego (1775—1780), lecz następnie przywdział suknię ka- pochodzić on musi, jak widać z napisu z czasów, gdy ks. Stecki był kanonikiem łuckim, to jest z końca XVIII wieku. Józef Strumiłło h. Dąbrowa, syn Antoniego, namiestnika Wiłkomirskiego, pochodził ze starożytnej rodziny litewskiej, wy wodzącej ród swój od dawnych kunigów litewskich i osiadłej w końcu XVIII wieku w województwie wileńskiem w powiecie Wiłkomirskim. Urodził się w roku 1774; po ukończeniu szkół, osiadł w odziedziczonych po ojcu dobrach Inkietry i Starkokła- nice, lecz równocześnie poświęcił się i służbie publicznej, pełniąc od r. 1801 do 1826 funkcje sekretarza szlachty gub. wileńskiej. Od wczesnej młodości okazywał wielkie zamiłowanie do przy- Stanlsława Steckiego. płańską. Był z kolei proboszczem katedry kijowskiej, kanonikiem łuc kim, koadjutorem archidjakonji ki jowskiej, wreszcie archidjakonem kijowskim i wizytatorem general nym tej djecezji. Zmarł przed 1830 rokiem. Jak była bogatą jego bibljo- teka, jakie ją losy spotkały, powie dzieć dziś trudno; jedynym widocz nym śladem jej pozostał reprodu kowany tu znaczek bibljoteczny
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:14
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/G1SY2Oq7MiqZb94oNX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:14
        Józef Strumiłło h. Dąbrowa, syn Antoniego, namiestnika Wiłkomirskiego, pochodził ze starożytnej rodziny litewskiej, wy wodzącej ród swój od dawnych kunigów litewskich i osiadłej w końcu XVIII wieku w województwie wileńskiem w powiecie Wiłkomirskim. Urodził się w roku 1774; po ukończeniu szkół, osiadł w odziedziczonych po ojcu dobrach Inkietry i Starkokła- nice, lecz równocześnie poświęcił się i służbie publicznej, pełniąc od r. 1801 do 1826 funkcje sekretarza szlachty gub. wileńskiej. Od wczesnej młodości okazywał wielkie zamiłowanie do przyrodoznawstwa i ogrodnictwa; zamiłowanie to realizował praktycz nie, zakładając w dobrach swych wzorowe ogrody i sady, spro wadzając najrzadsze rośliny i owoce by je u nas zaklimatyzować. W r. 1820 wydaje Strumiły. wiekopomne dzieło: „Ogrody Północne" (3 tomy, Wilno 1820), które doczekało się paru wydań. Po roku 1815 przenosi się do Wilna i zakłada tam (w r. 1818) przy uli cy, dziś jego imię noszącej. Słynny ogród pełen najrzadszych kwiatów, owoców i krzewów; ogród ten stanowi epokę w historji ogrodnictwa na Litwie, a katalogi sprowadzanych przez Strumiłłę nasion, które co rok wydawał, tworzą niezmiernie cenny materjał dla ogrodników. Umiera w r. 1848, jako członek licznych towa rzystw przyrodniczych krajowych i zagranicznych; na grobie jego widnieje napis: „Pamięć prac jego poświęconych dobru publicz nemu i rozkrzewianiu ogrodnictwa w kraju, długo trwać będzie". Wydał jeszcze: „Rocznik ogrodniczy" (Wilno 1830 i 1843), „Pszczolnictwo ogrodnicze czyli domowe" (Wilno 1837); „Słownik kwiatowy" (Wilno 1834); „Traktat czyli nauka o georginjach" (Wilno 1845). Bibljotekę, może jedną z najbogatszych w kraju w działy: przyrodniczy i ogrodniczy odziedziczył po nim syn Józef, po śmierei którego (w r. 1858) rozleciała się ona po świecie.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:15
        Józefa Strumiły
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:17
        Władysław Alfons Szerlecki znakomity medyk i farmakolog był rodem z Warszawy; nanki lekarskie studjował w mieście ro- dzinnem, później zmuszony emigrować po roku 1831 ukończył studja we Frajburgu w r. 1834. Przez czas pewien przebywa w Miluzie jako lekarz kan- tonalny, pod koniec życia zaś wraca do Frajburga, gdzie umiera w r. 1884. Ogłosił drukiem cały szereg znakomitych prac le karskich, jak: „Dictionnaire abrege de therapeuthique" (Bruxelles 1837; Paris 1837 et 1838); „Die Blaehungskrankheiten" (Stuttgart 1841) i wiele in nych. (S. Kośmiński—Słownik lekarzy polskich). Był członkiem korespondentem Krakowskiego Towarzystwa Naukowego. O bi- bljotece jego i jej losach nic nie wiemy, ex libris zaś jego naj częściej w Niemczech się spotyka
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:17
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/VsELum49Xb7JHgpU5X.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:23
        Jana i Walerji hr. Tarnowskich. Jan Feliks hr. Tarnowski, historyk poeta i bibljofil, był sy nem Jana Jacka, starosty kahorlickiego i bychowskiego i Rozalji z Czackich. Urodził się w roku 1779. Wychowywał i kształcił się początkowo w Warszawie pod okiem i osobistym kierunkiem wuja swego wiekopomnego Tadeusza Czackiego, po którym odziedziczył wielką miłość nauki i zamiłowanie do książek. Burza wojenna 1792 r. zmusiła go do powrotu do rodzinnego Dziko wa, gdzie kończy rozpoczęte nauki; już wtedy oddaje się z całym zamiłowaniem naukom przyrodzonym i poezji; wyjątki z jego wierszy umieszcza „ Pamiętnik Warszawski Dmochowskiego. W młodym bardzo wieku zaślubia Walerję Stroynowską, córkę Walerjana senatora Cessarstwa Rossyjskiego, i wkrótce po ślubie wyjeżdża do Włoch, gdzie spędza lat parę; podczas tego swego we Włoszech pobytu zakłada podwaliny słynnego zbioru dzieł sztuki, znajdującego się dziś w Dzikowie. Po powrocie do kraju idzie w ślady swego wuja i zaczyna gromadzić bibljotekę z takim na kładem kosztów, gorliwością i zapałem, iż prześcignął pod tym względem najsłynniejszych naszych bibljofilów współczesnych. Nie egzystowała dla niego żadna przeszkoda, żadne poświęcenie; nie było ceny dla niego za wysokiej, kupował wszystko, tak po jedyncze książki jak i całe bibljoteki. F. M. Sobieszczański pisze o nim (w Encyklopedji Powszechnej Orgelbranda): „Takich moż nych miłośników i znawców bibljografji polskiej, jakim był Tar nowski, już teraz u nas niema". Stworzył też dzięki temu zamiło waniu w ciągu lat kilkudziesięciu bibljotekę jedną z najcenniej szych w kraju i najrzadsze unikaty zawierającą. W r. 1806 wstępuje na arenę życia publicznego i powoła nym zostaje do zasiadania w rządzie centralnym galicyjskim; w r. 1812 wyjeżdża wraz ze Stanisławem Zamoyskim do Paryża dla złożenia hołdu cesarzowi Alexandrowi I. Po utworzeniu Królestwa Kongresowego mianowanym zostaje referendarzem stanu, a wkrótce potem senatorem kasztelanem, spełniając równo cześnie funkcje członka Rady Stanu i Komisji Oświecenia. Nie zaniedbuje przy tern swych prac literackich i nauko wych i wydaje: „Badania historyczne, jaki wpływ mieć mogły mniemania i literatura ludów wschodnich na ludy zachodnie"
        (Warszawa 1849); „Wspomnienia o życiu i dziełach I. M. Osso lińskiego" (Warszawa) i in. Po r. 1830 osiada na stałe w Dzikowie, gdzie umiera 3-go maja 1842 r. Wdowa po nim, nieodstępna towarzyszka życia i prac jego, tylko o 7 lat przeżyła męża. Bibljoteka przez Jana Feliksa Tarnowskiego stworzona do dziś dnia w Dzikowie się znajduje. Liczyła ona w r. 1875—13000 tomów dzieł jedynie polskich lub Polski się tyczących i kilka naście tysięcy tomów dzieł obcych. Do zbioru tego wcielił Tarowski: 1) Bibljotekę odziedziczoną po Walerjanie hr. Stojnow- skim i bracie jego Hieronimie, biskupie Wileńskim; 2) Bibljote kę X. Hieronima Juszyńskiego, nabytą w r. 1822 za 200 czer wonych złotych; 3) Część bibljoteki po królu Stefanie Batorym- 4) Bibljotekę klasztoru Cystersów w Oliwie. Dziś księgozbiór ten liczy ogółem 30.000 tomów. Katalog rękopisów wydał w r. 1908 p. Adam Chmiel.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:23
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/qDGvBss23Vcb45WKcX.png
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:29
        Jerzego hr. Wlelhorskiego. Jerzy Wielhorski h. Kierdeja, syn Michała, kuchmistrza W. litewskiego i Elżbiety ks. Ogińskiej, urodził się w 1753 roku. Z kolei starosta kamieniecki i pisarz polny litewski, był jednym z promotorów Konfederacji Targowickiej, jako konsyljarz jej i minister pełnomocny w Petersburgu; po ostatnim rozbiorze przenosi się na stałe do Petersburga, gdzie zaślubia Zofję hr. Matiuszkin i zostaje kawalerem honorowym maltańskim, cesar- sko-rossyjskim rzeczywistym rad cą tajnym, senatorem, kawale rem orderów św. Stanisława, Orla Białego i św. Aleksandra Newskiego. Umiera w 1809 r. Jaką była jego bibljoteka i ja kie były jej losy dociec dziś trudno. Prawdopodobnie prze szła drogą spadku na syna je go Michała hr. Matiuszkina Wielhorskiego, słynnego kompozytora i skrzypka, a później rozleciała się w Petersburgu, gdyż tam jedynie ex-libris ten się spotyka. Pochodzić on musi też już z czasów, gdy Jerzy W. osiadł w Petersburgu.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:31
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/ZLBOin5ubEdKLAOvUX.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:31
        Zbyt znaną osobistością jest Michał Wiszniewski, znakomity dziejopis literatury polskiej i filozof, autor „Historji literatu ry polskiej", by umieszczać tu taj biografję jego. Zaznaczamy jedynie, że urodził się w r. 1794 w Firlejowie w Galicji, zmarł zaś w 1865 w Nicei. O bi- bljotece jego nic nie wiemy, co zaś do ex-librisu, to pocho dzić on musi z czasów, gdy Wiszniewski osiadł we Wło szech i otrzymał (w r. 1859) od króla Wiktora Emanuela ty tuł książęcy; tytuł zaś ten na ex-librisie zabardzo przypomina szumne tyrady tytułów Józefa Aleksandra Jabłonowskiego i o próżności Wiszniewskiego wiele mówi.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:33
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Bbc9STancTuU9LswZX.jpg

        Źródło: Nieznane ekslibrisy polskie - 1919 rok Warszawa
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:36
        Twórcy exlibrisów polskich:
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:38
        Udało się nam zestawić spis 11 rycin ro boty Balcewicza; dorobek jego prawdopodobnie jest znacznie większy, lecz spora ilość jego ry cin, jako najwięcej podlegających zniszczeniu (obrazki świętych) musiała zaginąć. Prawie wszystkie ryciny wykonane są w małym forma cie in octavo , jedna tylko — wizerunek świętego Kazimierza Królewicza je=t in folio: 1. Effigies S. Casimiri Regij Polomae et M. D. Lithuaniae Priacipis... 2. Bł. Józef Kalasanty, 8°. 3. S. Joannes Nepomucenus, 8°. 4. Tenże, inna płyta, 8°. 5. S. Autonius Paduanus, 12°. 6. Mater pulchrae dilectionis, 8°. 7. S. Petro Regulis, 8°. 8. Mater admirabilis Eysymontoviensis, 8 Q . 9. Marya Józefa Królowa Polska. 10. S. Justyn we 12 roku męczennik, 8° 11. S. Caietanus, 8°
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:39
        W porównaniu z dorobkiem artystycznym Balcewicza, dorobek jego w dziedzinie ex-libri- sów jest względnie bogaty. Udało się nam ziden tyfikować ogółem 9 ex-librisów jego roboty ty. Podobnie jednak, jak i inne ryciny, ex- -librisy Balcewicza są na ogół mierne; nie odzna czają się ani kompozycją ani wykonaniem. Bal cewicz stworzył sobie pewien szablon ex-librisu i ani na krok od niego się nie oddalał. Jest to zawsze konsola z rokokowemi podporami, na kfórej stoją dwa popiersia, prawdopodobnie sławnych mężów i spoczyvra globus. Jeśli czasem tych popiersi na konsoli zabraknie, jak w znaku bibljotecznym Michała Hieronima Wa- żyńskiego, to już globus musi być koniecznie. Czasem znowu, jak w ex-librisie Aleksandra Sapiehy, globus znika, lecz za to oba popiersia otaczają jakiegoś rycerza. Wogóle niektóre ex- -librisy są do siebie bliźniaczo podobne, tak naprzykład znaki Józefa Sapiehy i Tomasza Ignacego Łopacińskiego, ks. Hilarego Pomiana i ks. Hilarego Piskowskiego. Ze wszystkich ex- •librisów, podpisanemi są tylko te dwa ostatnie. Oto lista ex-librisów wyszłych z pod rylca Balcewicza: 1. Klasztoru Dominikanów w Grodnie 2. Ks. Hilarego Pomiana. 3. Ks. Hilarjona Piskowskiego. 4. Aleksandra Sapiehy. .. 5. Ks. Józefa Sapiehy. 6. Tomasza Ignacego Łopacińskiego. 7. Konstantego Ludwika Platera. 8. Józefa Wincentego Platera. 9. Michała Hieronima Ważyńskiego.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:40
        KAJETAN WINCENTY KIELISIŃSKI Jeden z najpłodniejszych rytowników pol skich pierwszej połowy XIX wieku. Urodził się w roku 1808 w Mierowicach, w województwie Krakowskiem. Początkowe nauki pobierał on w szkole pińczowskiej, później w Warszawie, gdzie w latach 1829 i 1830, jako uczeń uniwer sytetu na Wydziale Sztuk Pięknych, pracował pod kierunkiem Piwarskiego. On to pierwszy zachęcił go do rytownictwa. Po roku 1831, w któ rym czynny bierze udział, osiada w Warszawie i przebywa w domu jenerała Kosseclciego. W tych czasach powstaje jego pierwsze większe dzieło rysownicze: „Monety i medale polskie , wykonane piórem i tuszem 1 ' . W roku 1832 wy jeżdża do Krakowa, gdzie bawi lat parę, po święcając czas ten rysownictwu, zdejmując wi doki okolic Krakowa, stare gmachy, bramy, ruiny, tudzież stare pieczęcie woskowe. Na we zwanie słynnego miłośnika sztuki, Jana Gwal- berta Pawlikowskiego, udaje się w końcu roku 1834 do Medyki i zajmuje -się tam porządkowa niem słynnych zbiorów. Nie zapomina jednak o rysunkach; a Pawlikowski, widząc z jaką sta rannością Kielisiński wykonywuje każdy naj mniejszy szczegół przerysowywanego prze- dmiotu^ namawia go do rytownictwa na blasze. Odtąd Kielisiński, z takim samym zamiłowaniem*, jak rysunkom, poświęca się rytownictwu.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:40
        W parę lat, kilkaset blach większych i mniejszych wychodzi z pod jego rylca. Rytuje medale, pieczęcie, widoki z natury, sceny ro dzajowe, kopjuje Herscha, Chodowieckiego, Nor- blina, Płońskiego. Nigdy dużo czasu nie po święca jednej rycinie; rytuje szybko, co wpływa często ujemnie na sumienność rysunku. Zwłasz cza interesuje go etnografja; w dalszych lub bliż szych wycieczkach po Małopolsce rytuje sceny rodzajowe, widoki i wnętrza chat, stroje włościan, żydów i mieszczan. Okazywał dużą zdolność też do karykatur, których sporą ilość pozostawił. W roku 1839 opuszcza Medykę i wezwany przez Tytusa Działyńskiego, jako bibljotekarz w Kór niku, spędza tam resztę żywota. Umiera w mło dym wieku, zimą roku 1849, Spuścizna artystyczna Kielisińskiego jest bardzo wielka. Większe zbiory jego rysunków piórem i ołówkiem posiadali; Jan Gwalbert Pa wlikowski w Medyce (dzisiaj w Zakładzie Na rodowym im. Ossolińskich we Lwowie), Alek sander Batowski w Odnowie (dzisiaj Bibljo- teka Baworowskich we Lwowie), Włodzimerz hr. Dzieduszycki w Poturzycy (dzisiaj we Lwo wie) i Tytus Działyński w Kórniku. Rycin też mnóstwo pozostawił, a nie brak i litografij jego roboty. Wszystkie swe prace oznaczał cyfrą K. W. K. lub monogramem NIK.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:42
        Po śmierci Kielisińskiego ogłoszono drukiem: „Spis miedziorytów, litografii, rysunków, płyt miedzianych, przysobów potrzebnych dla malarzy i miedziorytników, z wolnej ręki do sprzedania, z polecenia ”... L. Kónigha, w księgarni I. K. Żu- pańskiego, Poznań, 1849, 8®, str. 23. Prócz tego wydano później: ,, Album VF. Kielisińsh iego , na kładem I. K. Żupańskiego w Poznaniu, lit. i druk M. Jaroczyńskiego w Poznaniu, 1853, z kartą tytułową, rytowaną przez M. Jaroczyńskiego, obejmujący 27 tablic i „Zeszyt dodatkowy do Albumu Kielisińskiego ”, Poznań, nakładem księ garni I. K. Żupańskiego, 1855, obejmujący 9 ta blic. Albumy te zawierają wszystkie rodzaje twór czości Kielisińskiego: portrety, sceny, stroje, ko- stjumy, widoki, karykatury, pieczęcie i medale. Wszystkie swe ryciny wykonywał Kieli- siński aqua-fortą odrazu na blasze, bez uprze dniego rusunku, nigdy swych płyt nie poprawiał i suchej igły nie używał. Ryciny jego odzna czają się wiernością, wdzięczną prostotą i ży- wem ujęciem natury; widać z nich jednak, że mu na skończonej szkole rysunkowej zby wało. Zarzucić można im również, oprócz wi docznego nieraz pośpiechu i niewykończenia, prócz zdarzającej się niepoprawności rysunku, brak powietrza i perspektywy. Przy lepszem wykształceniu się jako rysownik, artysta stanął by napewno w rzędzie najlepszych rytowników. Kielisiński zapoczątkowywuje u nas nowy styl ex-librisów. Styl to nie oryginalny, ślepo idący za wymaganiami artystycznemi swego czasu, lecz w ex-librisowej sztuce polskiej tworzy epo kę. Znanych nam jest 20 ex-librisów artysty, lecz możliwem jest, że cyfra ich jest znacznie większą.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:43
        Na wszystkich znać wpływ romantycz nej epoki; są to małe winiety, dość starannie wykonane, przedstawiające drzewa, krzaki, liście laurowe, a na pierwszym planie — skały, ruiny, przyozdobione tarczami herbqwemi i emblemata mi wojskowemi. A że wszystkie powstały w epo ce po r. 1831, więc nigdy nie braki emblematów patrystycznych, sztandarów, chorągwi i propor ców. Nie rzadko ubiera Kielisiński ex-libris w ulubioną formę pieczęci. Dwa ex-librisy Ignacego hr. Łosia, ex-libris Aleksandra Konstantego Batow- skiego są właśnie tak pojęte. We własnym znaku bibijotecznym idzie już ślepo za rozromantyzo- waną epoką i rysuje kościotrupa, djabłów i inne alccesorja stylu „macabre”. W pewnych ex-li- brisach, jak Seweryna Grodzickiego, Aleksandra Fusieckiego i w małym Jana Gwalberta Pawli kowskiego, widać wielką analogję z dziełem ry- towniczym Oleszczyńskiego: te same skały, te same emblematy i z podobnych liter ułożone na pisy. W jednym tylko ex-librisie Teofila Żebrow skiego zapomina na chwilę Kielisiński o roman tyzmie i zdobi znak ten w narzędzia i owoce rol nictwa, lecz i tutaj o sztandarze nie zapomina. 2 żalem stwierdzić musimy, że Kielisiński uczniów nie pozostawił; stworzył cały szereg ex- Jibrisów, rozbudził doń zamiłowanie wpewnem, dość coprawda niewielkiem kole swych przyja ciół i znajomych, lecz naśladowców nie znalazł. Po śmierci jego, w ciągu lat 50 odłogiem leżeć będzie w Polsce sztuka ex-librisu. Według posiadanych informacyj, lista ex- librisów, rytowanjmh przez Kielisińskiego przed stawia się jak następuje: 1 . Aleksandra Konstantego Batowskiego. 2. Józefa hr. Dzieduszyckiego. 3. Aleksandra Fusieckiego. 4. Seweryna Grodzickiego. 4. Tegoż, odmiana. 6. Własny artysty. 7. Ignacego hr. Łosia. 8. Tegoż, odmiana. 9. Tegoż, odmiana. 10. Jana Gwalberta Pawlikowskiego. 11. Tegoż, odmiana. 12. Tegoż, odmiana. 13. Tegoż, odmiana. 14. Tegoż, odmiana. 15. Tegoż, odmiana. 16. Adama Junoszy Rościszewskiego. 17. Leona hr. Rzewuskiego. 18. Augusta Wysockiego. 19. Teofila Żebrowskiego. 20. Teofila Żerdzińskiego.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:45
        JAN FRYDERYK MYLIUS

        Rodem z Gdańska, osiadł w pierwszej po łowie w. XVIII w Warszawie, gdzie poświęcił się rytowaniu portretów, przeważnie według ory ginałów Czechowicza. Sztuki rytowniczej uczył się w Gdańsku, gdzie przejął się pięknemi tradycjami sztuki rytowniczej gdańskiej XVII w. tradycjami Falcka i Hondiusa. Rastawiecki w „Słowniku Rytowników Polskich ...” wymienia ogółem 19 rycin Myliusa, w czerń ,,Genealogję domu Sapiehów” i znak bibljoteczny Jana Fryderyka Sapiehy. Bersohn w „Rytownikach Gdańskich" dodaje do tego spi su kartę tytułową i kilka tablic roślin do dzieła Teodora Kleina: „An Tithymaloides”, Gdańsk, 1730. W katalogu wystawy zbiorów graficznych p. Dominika Witke-Jeżewskiego figuruje jeszcze jed na niewielka rycina symboliczna roboty Myliusa. Działalność Myliusa na polu rytownictwa ęx-librisów polskich była, jak dotąd, mało znaną. Rastawiecki wymienia, ]ak to wyżej wzmianko waliśmy, jedynie znak bibljoteczny Jana Fryde ryka Sapiehy, kanclerza wielkiego litewskiego, wykonany w2-ch rozmiarach w roku 1730, a Wit- tygowi, autorowi „Ex-librisów Bibljotek Pols kich XVI-XIX wieku”, znany jest ex-libris Fran ciszka Bielińskiego, marszałka wielkiego koron nego, podpisany przez artystę. T3 r mczasem dro gą analogj i łatwo przypisać temu rytownikowi cały szereg ex-librisów polskich XVIII wieku. Zbliżony bardzo do znaku bibljotecznego Sapiehy, który, choć nie odznacza się bogactwem ornamentacji i zbył wielką fantazją, zajmuje jednak poczesne miejsce wśród ex-librisów pol skich tej epoki, — jest znak małżonki kanclerza, ks. Konstancji z Radziwiłłów Sapieżyny. Wyko nał go artysta w roku 1741. Czuje się tu wysiłek, artysty, aby suchość stjdu złagodzić draperjami i płaszczem gronostajowym. Z tej samej epoki pochodzi i ex-libris wykonany dla Michała Ogiń skiego, hetmana wielkiego litewskiego; dosłow na to prawie kopja z poprzedniego i dlatego nietrudno i pod nim położyć podpis Myliusa. Podpis ten odnajdujemy jedynie na najpiękniej szym bezwarunkowo wytworze ex-librisow r ym tego artysty, na wzmiankowanym już wyżej zna ku bibljotecznym Franciszka Bielińskiego. Po chodzi on z późniejszego okresu działalności My- liusa po roku 1750. Sam styl ,,roeaille", pejzaż, atrybucje marszałkowskiej władzy, wszystko roz wesela wzrok; znanemi są dwie płyty tego ex- -librisu, mało się między sobą różniące. Powracając do pierwszego okresu pobytu Myliusa w Polsce, zaznaczymy, że zbliżonymi do znaku bibljotecznego Sapiehy są dwa ex-librisy Mikołaja Dembowskiego, biskupa kamienieckiego. Nie są one też podpisane, lecz zarówno styl ich r jak i wykonanie, pozwala domyślić się autora. Podobnie rzecz się ma i z ex-librisem Stanisła wa Lubomirskiego, marszałka wielkiego koron nego: konsola, na której oparta jest tarcza her bowa, draperje i gronostaje w zupełności przy pominają ex-librisy Sapieżyny i Ogińskiego. Do tej samej, wcześniejszej epoki należy i znak bibljoteczny biskupa Józefa Załuskiego, wieko pomnego założyciela Bibljoteki Załuskich. Sty lem przypomina on zupełnie ex-libris biskupa Dembowskiego; natomiast znak drugiego Załus kiego, Andrzeja, biskupa krakowskiego, należy bezwarunkowo do tego okresu, co i ex-libris marszałka Bielińskiego, Przypomina go lekkoś cią i wesołością stylu. Podajemy spis ex-librisów wykonanych przez Myliusa: 1. Franciszka Bielińskiego (2 płyty od mienne). 2. Biskupa Mikołaja Dembowskiego. 3. Tegoż, odmiana. 4. Stanisława Lubomirskiego. 5. Michała Ogińskiego. 6. Jana Fryderyka Sapiehy. 7. Tegoż, mniejsza odmiana (2 płyty od mienne). 8. Konstancyi z Radziwiłłów Sapieżyny. 9. Biskupa Józefa Załuskiego (2 płyty odmienne). 10. Biskupa Andrzeja Załuskiego.
      • madohora Re: Ekslibris 30.01.23, 23:24
        Dzisiaj już mało znany
        A ciekawe ekslibrisy mamy
    • madohora Re: Ekslibris 20.09.10, 19:08
      W grupie ekslibrisów turystycznych można wyróżnić grupę znaków o treści zawierającej pewną doz e humoru i satyry. Wśród ekslibrisów turystycznych oddzielną grupę stanowią księgozbiory oddziałów PTTK oraz kół przewodnickich. Motywem tutaj są zabytki, architektura, stroje ludowe i walory przyrodnicze.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:36
        B I B L I O T HEC E
        Moaafterij Supratlienfis.
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:58
        Prócz Podwysockiego, musiał też Darowski obdaro wać swemi nabytkami Zakład Ossolińskich we Lwowie i na książkach te dary stanowią cych umieszczać swój donacyjny ex-libris. Ossolineum nabyło też później od Igla dużą część spuścizny po Podwysockim, tak że dziś ex-libris Darowskiego dość często w tej bibljotece się spotyka
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:27
        Ludwik Tęgoborski herbu Szreniawa, syn Walerjana szam- belana Stanisława Augusta, urodził się w Warszawie w r. 1792- Po ukończeniu nauk w Warszawie, przebywał czas pewien dla ukończenia studjów zagranicą, skąd powróciwszy wstąpił na służbę rządową początkowo jako rachmistrz w izbie obrachun kowej, a po utworzeniu Królestwa Kongresowego jako wice- ganizacji Rzeczypospolitej Krakowskiej. W r. 1834 wyjeżdża znowu na krótko z Lubeckim do Paryża, lecz niebawem wraca do Wiednia, gdzie pozostaje do r. 1846. W czasie długotrwa łego swego w Wiedniu pobytu zajęty był Tęgoborski głównie prowadzeniem układów handlowych pomiędzy Rossją i Austrją, rezultatem których była konwencja spławna z r. 1846. Ludwika Tęgoborskiego. referendarz przy Radzie Stanu. W r. 1820 przyłączony do boku Ks. Lubeckiego, wstępuje na po le działalności finansowej i eko- micznej i bierze udział na kon gresie w Troppau w likwidacji interesów b. Księstwa Warszaw skiego z Francją. Mianowany wkrótce do ministerjum spraw zagranicznych, zostaje w r. 1831 konsulem w Gdańsku a w r. 1832 spotykamy go w Wiedniu z ważną missją zasiadania w ko- missji mianowanej przez trzy ganizacji Rzeczypospolitej Krakowskiej. W r. 1834 wyjeżdża znowu na krótko z Lubeckim do Paryża, lecz niebawem wraca do Wiednia, gdzie pozostaje do r. 1846. W czasie długotrwa łego swego w Wiedniu pobytu zajęty był Tęgoborski głównie prowadzeniem układów handlowych pomiędzy Rossją i Austrją, rezultatem których była konwencja spławna z r. 1846. Ludwika Tęgoborskiego. referendarz przy Radzie Stanu. W r. 1820 przyłączony do boku Ks. Lubeckiego, wstępuje na po le działalności finansowej i eko- micznej i bierze udział na kon gresie w Troppau w likwidacji interesów b. Księstwa Warszaw skiego z Francją. Mianowany wkrótce do ministerjum spraw zagranicznych, zostaje w r. 1831 konsulem w Gdańsku a w r. 1832 spotykamy go w Wiedniu z ważną missją zasiadania w ko- missji mianowanej przez trzy opiekuńcze mocarstwa dla reorganizacji Rzeczypospolitej Krakowskiej. W r. 1834 wyjeżdża znowu na krótko z Lubeckim do Paryża, lecz niebawem wraca do Wiednia, gdzie pozostaje do r. 1846. W czasie długotrwa łego swego w Wiedniu pobytu zajęty był Tęgoborski głównie prowadzeniem układów handlowych pomiędzy Rossją i Austrją, rezultatem których była konwencja spławna z r. 1846.
        Za powrotem do Petersburga, mianowany członkiem Rady Państwa, bierze czynny udział w rozmaitych komitetach ekono micznych i finansowych. Umiera 11-go kwietnia 1857 roku w Petersburgu, a zwłoki jego zgodnie z ostatnią wolą jego spoczęły na cmentarzu powązkowskim w Warszawie. Imię swe wsławił T. głównie jako znakomity znawca spraw finansowych i ekonomicznych, ogłosił też liczne prace z tych dziedzin. Wy dał m. in.: „De finances et du credit public de l’Autriche" (Pa ris 1843); „De l’instruction publique en Autriche" (Paris 1842); „Uebersicht des Oesterreichs Handels in den vierjahrigem Zei- traume 1837—1841" (Wien 1844); „Etudes sur les forces pro- ductives de la Russie" (Paris 1851 — 1855); „Sur les finances de la Russie". (Bruxelles 1854) i wiele in. Nie posiadamy naj mniejszych wiadomości o składzie i losach bibljoteki Tęgo- borskiego; znajdowała się ona w Petersburgu i tam też prawdo podobnie rozsprzedaną została.
        • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:27
          https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/VInGoCWEV5wgsdSdGX.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:32
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Bbc9STancTuU9LswZX.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:38
        FRANCISZEK WACŁAW BALCEWICZ

        żył i pracował w Wil nie, w połowie wieku XV11I, że rytował prze ważnie ryciny treści religijnej i znamy prawdo podobnie bardzo niekompletny spis jego rycin. Ale ani dat jego urodzin i zgonu, ani żadnych szczegółów z jego ż} T wota odnaleźć nie potrafi liśmy; gdzie się kształcił w sztuce rytowniczej, czyim był uczniem — to rzeczy nie znane. Był to artysta bardzo średniej miary, nie silił się ani na kompozycję, ani na wykonanie; wszyst kie ryciny odznaczają się szablonem i często niestarannem wykończeniem. Podpisywał się różnie: Fran. Bate., Fr. Bale., Franc. Węcesl. Bale., Balcewicz Sc
    • madohora Re: Ekslibris 20.09.10, 19:09
      https://www.kolekcje.kki.pl/cutenews/data/upimages/ekslibris.JPG
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 20:05
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/bzwNmjlyaLaDxhzzQX.png
        • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 21:07
          Henryk ks. Lubomirski, syn Józefa kasztelana kijowskiego i Ludwiki Sosnowskiej, urodził się w 1777 roku. Kształcił się w Wiedniu przy boku ks. Izabelli z Czartoryskich Lubomirskiej. W Wiedniu spędził też całą swoją młodość, bo opuścił go do piero w r. 1810, spełniając od 1805 funkcje szambelana cesar skiego. W r. 1812 zostaje prefektem departamentu Krakowskieo, a w 1817 członkiem Stanów Galicyjskich zgro- na magnatów. Od r. 1817 przebywa w Przeworsku, ulubionej swej rezydencji, którą zamienia na ordy nację. Umiera 20 października 1850 roku Lubomirski był czło wiekiem wysoce wykształconym; zajmował się z wielkim zamiło waniem ogrodnictwem, zasłynął też jako pomolog; wydał m. in.: „Wiadomości o Krzemieńcu" (Drukowane w czasopiśmie zakładu Ossolińskich); „Zbiór widoków celniejszych ogrodów w Polsce". Był członkiem honorowym Galicyjskiego Towarzystwa Gospodar czego; Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Warszawie i Towarzystwa naukowego Krakowskiego. Jako zapalony miłośnik zabytków na szej przeszłości, stworzył na zamku Przeworskim istne muzeum, które na zasadzie układu z Józefem Ossolińskim (w r. 1823) włą czył do zbiorów zakładu Narodowego imienia Ossolińskich we Lwowie. Dar ten obejmował: 1. Zabytki archeologiczno-histo- ryczne; 2. Rzeźby i obrazy; 3. Zabytki kultury; 4. Zbiór rycin (około 16,000 sztuk); 5. Moneta i Medale. Zbiory te wraz z wspa niałą bibljoteką, liczącą 6,000 tomów przewiózł do Lwowa i wcie lił do zbiorów im. Ossolińskich dopiero syn ofiarodawcy ks. Je rzy w r. 1870
    • madohora Re: Ekslibris 20.09.10, 19:21
      Sport - to ruch, dynamika ludzkiego ciała, różnorodność konkurencji sportowych sprawiły że tematy te stały się dla wielu grafików inspiracją dla swoich umiejętności warsztatowych.

      Źródło informacji o ekslibrisie: Ekslibris w sporcie i turystyce - autorzy: Kazimierz Pątek, Ryszard Bandosz

      Fotografie ekslibrisów ściągnięto z różnych stron internetowych
    • madohora Re: Ekslibris 20.09.10, 19:37
      https://imprezy.onet.pl/_i/galerie/e/ekslibris/3.jpg
    • madohora1 Re: Ekslibris 20.04.13, 20:56
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/0/wa/qa/uuil/cFDB3VnzrOfqdUGBpB.jpg
    • madohora Re: Ekslibris 21.04.13, 00:04
      VIII Międzynarodowy Przegląd Ekslibrisu

      Biblioteka Śląska, jako organizator, ogłasza VIII Międzynarodowy Przegląd Ekslibrisu Drzeworytniczego i Linorytniczego im. Pawła Stellera, Katowice 2012. Celem Przeglądu jest popularyzacja i kultywowanie najstarszych technik graficznych oraz zaprezentowanie na wystawie w Bibliotece Śląskiej ekslibrisów wykonanych właśnie według tradycyjnych reguł sztuki.
    • madohora Re: Ekslibris 26.07.13, 19:09

      • madohora2 Re: Ekslibris 23.01.14, 12:58
    • madohora Re: Ekslibris 26.04.14, 20:01

    • madohora Re: Ekslibris 10.07.14, 22:18

    • madohora Re: Ekslibris 06.11.14, 16:30
      ***
      • madohora Re: Ekslibris 03.02.15, 09:50
        Niebawem w Śląskiem będzie nowa wystawa
    • madohora Re: Ekslibris 02.04.15, 16:54
      Biblioteka Śląska ogłasza IX Międzynarodowy Przegląd Ekslibrisu Drzeworytniczego i Linorytniczego im. Pawła Stellera, Katowice 2014. Celem Przeglądu jest popularyzacja najstarszych technik graficznych oraz zaprezentowanie na wystawie w Bibliotece Śląskiej ekslibrisów wykonanych według tradycyjnych reguł sztuki. Prace można nadsyłać do 8 kwietnia 2015 r.
    • madohora Re: Ekslibris 28.05.15, 00:26
      Teraz trwa wystawa ekslibrisów
    • madohora Re: Ekslibris 25.08.15, 20:02

    • madohora Re: Ekslibris 07.11.16, 10:46
      ***
    • madohora Re: Ekslibris 31.03.17, 22:58
      ***
    • madohora Re: Ekslibris 12.04.17, 20:50
      EKSLIBRIS O TEMATYCE ŻYDOWSKIEJ - Radio Katowice - 11.04.2017
    • madohora Re: Ekslibris 29.07.17, 13:02
      W Bibliotece Śląskiej teraz jest wystawa ekslibrisów. Polecam.
    • madohora Re: Ekslibris 04.09.17, 16:21
      Aktualnie trwa wystawa w Bibliotece Śląskiej
    • madohora Re: Ekslibris 15.09.17, 14:51
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/wb/qa/5ixj/2HJODeT7XkTb2i9OMX.jpg
    • madohora Re: Ekslibris 29.09.17, 20:20
      Aktualnie jest wystawa w Śląskiej
    • madohora Re: Ekslibris 22.02.18, 22:12
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/eb24c5H6FDPZXb6z2X.png
      • madohora Re: Ekslibris 22.02.18, 22:12
        Może w Śląskiej znowu się pojawi wystawa
    • madohora Re: Ekslibris 06.05.18, 17:05
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/uX9VClLj9fEuU7fa3X.png
      • madohora Re: Ekslibris 24.01.21, 20:27
        https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/John_Forrest_bookplate.jpg/250px-John_Forrest_bookplate.jpg
      • madohora Re: Ekslibris 01.02.22, 19:25
        Datę założenia klasztoru Dominikanów w Kamieńcu ustalić dziś trudno, w każdym razie datować on musi od bardzo dawna gdyż już w roku 1370 fundują Koryatowicze kościół przy tym klasztorze. Od najdawniejszych czasów dobrodziejami klasztoru byli Potoccy; Michał Potocki starosta trębo- welski, wierny trady- cyi swoich przodków, odbudował kościół wła snym kosztem w r. 1748. Przy kasacie klasztorów katolickich na Podolu, zwinięto i ten klasztor w r. 1843. Podwaliny bibljoteki klasztornej położył wyżej wzmiankowany dobrodziej klasztoru, Michał Potocki, który sprowadził dużą ilość książek z Rzymu, bo gata ona była w dzieła religijne i historyczne a po kasacie klasztoru wcielona została do bibljoteki seminarjum prawosławne go w Kamieńcu.
      • madohora Re: Ekslibris 30.01.23, 23:23
        https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/ckBD9NLF1cbzFRyxX.jpg
    • madohora Re: Ekslibris 11.09.18, 01:12
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/uX9VClLj9fEuU7fa3X.png
    • madohora Re: Ekslibris 26.10.18, 12:43
      SZTUKA CZYTANIA I EKSLIBRISY W GLIWICACH - Dziennik Zachodni - 26.10.2018
Inne wątki na temat:
Pełna wersja