Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych

05.12.10, 23:09
zamknięty
Według Małego Jasia, który uczy się po śląsku

Czy ona jest okularnicą
Która chodzi naszą ulicą?


B _ _ _ _ _ _(7 liter)
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:10
      zamknięty
      Szarada Anagramowa

      Gdy FRAK założysz idąc na imprezę
      Będziesz miał pełno fanów. Ja w to wierzę
      Będziesz najprzystojniejszy z frantów
      I zgarniesz całą masę FANTÓW


      K _ _ _ _ _ _ _ _ _(10 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:19
        zamknięty
        KRAFTÓWNA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:13
          zamknięty
          BARBARA KRAFFTÓWNA - kiedyś aktorka bardzo znana
          Dzisiaj już jakby trochę zapomniana
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:14
          zamknięty
          Barbara Krafftówna (ur. 5 grudnia 1928 w Warszawie) – polska aktorka
          teatralna i filmowa, artystka kabaretowa i piosenkarka.

          d wczesnych lat wykazywała zainteresowania aktorskie. W czasie wojny brała
          udział w zajęciach krakowskiego konspiracyjnego Studia Dramatycznego Iwo Galla,
          gdzie oprócz aktorstwa miała lekcje pantomimy, uczyła się też tańca. Od 1945 r.
          Studio działało przy Teatrze Starym w Krakowie, ale już w kolejnym roku Iwo Gall
          wraz z kilkoma uczniami, wśród nich z Krafftówną, wyjechał do Teatru Wybrzeże,
          funkcjonującego początkowo w Gdyni. Tam też, w listopadzie 1946 r. zadebiutowała
          rolą Rybaczki w Homerze i Orchidei Tadeusza Gajcego. Z trójmiejską sceną była
          związana do 1949 roku, zagrała m.in. Kasię w Jak wam się podoba Williama
          Szekspira (1947), Haneczkę w Weselu Stanisława Wyspiańskiego (1948) i Klarę w
          Pigmalionie George'a Bernarda Shawa (1949, wszystkie wymienione tytuły w
          reżyserii Galla). – Iwo Gall był moim wielkim nauczycielem i mistrzem. On
          ukształtował mój sposób patrzenia na teatr, ukształtował moje artystyczne
          myślenie – wspominała aktorka po latach[1].

          W 1949 r. przeniosła się wraz ze swym mistrzem do Łodzi, do Teatru im. Stefana
          Jaracza, gdzie występowała do 1950 r. i zagrała m.in. Warię w Wiśniowym sadzie
          Antoniego Czechowa. W latach 1950–1953 pracowała we wrocławskich Teatrach
          Dramatycznych. Wystąpiła m.in. jako Klara w Ślubach panieńskich Aleksandra
          Fredry w reż. Marii Wiercińskiej (1951) i Eliza w Skąpcu Moliera w reż. Maryny
          Broniewskiej (1951).

          Od 1953 r. występowała w teatrach warszawskich. Na początku w Teatrze Nowej
          Warszawy (1953–1956), gdzie m.in. ponownie u Marii Wiercińskiej zagrała Klarę w
          Ślubach panieńskich (1953). W Teatrze Estrada wcieliła się w rolę Pernette
          Laprade w Szczęśliwych dniach Claude'a-Andre Pugeta w reż. Tadeusza Cyglera
          (1956), a w Teatrze Komedia zagrała m.in. Jill w Jim i Jill Greya Clifforda i
          Newmana Greatrexa w reż. Kazimierza Pawłowskiego (1957)
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:15
          zamknięty
          https://gfx.filmweb.pl/p/71/09/7109/144874.1.jpg
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:18
          zamknięty
          Od 1957 do 1964 r. była aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie. Scena ta
          odważnie wprowadzała nową dramaturgię, co było możliwe po rozluźnieniu
          politycznego gorsetu cenzury (zob. odwilż). Po latach socrealizmu zaczęto
          wystawiać autorów zachodnich, odkrywano też dla polskiego teatru awangardowe
          dokonania Witkacego i Witolda Gombrowicza, wprowadzano na afisz nowe sztuki
          Tadeusza Różewicza i Sławomira Mrożka. Już pierwsza kreacja Barbary Krafftówny z
          tego okresu, rola tytułowa w Iwonie, księżniczce Burgunda Witolda Gombrowicza w
          reż. Haliny Mikołajskiej (1957) zwróciła uwagę krytyków. Aktorka zagrała tę
          nietypową rolę, zbudowaną głównie na mimice, nowocześnie i z temperamentem. – To
          był skok w kosmos. Wyjście z klasycznego teatru, z formy ustalonej przez
          pokolenia. Ta literatura zmieniła sposób myślenia o teatrze. Grając Gombrowicza,
          czuliśmy się jak w innym świecie – mówiła artystka wiele lat później[2]. Jako
          Liza w Panu Puntili i jego słudze Mattim Bertolta Brechta (reż. K. Swinarski,
          1958), narratorka zdarzeń scenicznych, była gapowata i nieporadna jak dziecko,
          ale przy tym zabawna. Ta obojętna mina, ten głos podwórzowej śpiewaczki, ta
          niby-interpretacja podobna do dukania na popisie szkolnym – cóż za świetna
          zabawa i jakie mądre wybrnięcie z trudnej roli Brechtowskiego ni to świadka, ni
          to konferansjera, a właściwie opowiadacza zdarzeń – nie kryła podziwu Agnieszka
          Osiecka[3]. Kolejne kreacje z tego okresu to tytułowa postać z Księżniczki
          Turandot Carlo Gozziego (1959) oraz Słowiczka w Ptakach Agnieszki Osieckiej i
          Andrzeja Jareckiego (1960) – oba przedstawienia w reżyserii Konrada
          Swinarskiego. Gra Krafftówny opierała się na pełnych wdzięku stylizacjach,
          nierzadko pastiszowych, ale niepozbawionych liryzmu. – Jako aktorka zawsze
          uciekałam od naturalizmu, od dosłowności – podkreślała[4]. Innego rodzaju
          wyzwaniem było zagranie postaci Abigail Williams w Procesie w Salem na podst.
          Czarownic z Salem Arthura Millera w reż. Ludwika René (1959). W 1959 aktorka r.
          występowała wraz z zespołem Teatru Dramatycznego w paryskim Teatrze Narodów,
          prezentując Parady Jana Potockiego, zrealizowane i wystawiane rok wcześniej w
          Warszawie. Reżyserką sztuki była Ewa Bonacka, a Barbara Krafftówna brawurowo
          zagrała Zerzabellę, zbierając wiele pochlebnych recenzji.

          Lata 1964–1969 przypadają na angaż w Teatrze Narodowym. Stworzyła tu wiele
          znakomitych kreacji, m.in. kurki (Elżbiety) w Kurce wodnej (1964) i Wandy
          Lektorowiczówny w Janie Karolu Macieju Wścieklicy (1966) Stanisława Ignacego
          Witkiewicza (oba widowiska w reż. Wandy Laskowskiej). Predyspozycje aktorskie
          Krafftówny i oryginalny, w pełni już ukształtowany wizerunek sprawiły, że
          aktorka idealnie odnalazła się w dramaturgii Witkacego. Recenzenci uznali ją za
          modelową aktorkę dramatów tego autora, podkreślając jako atut naturalną
          nienaturalność[5] Krafftówny na scenie. Występowała też jako Achiza w Żywocie
          Józefa Mikołaja Reja w reż. Kazimierza Dejmka (1965) i Tytania w Śnie nocy
          letniej Williama Szekspira w reż. W. Laskowskiej (1968). Z Żywotem Józefa zespół
          Teatru Narodowego objechał niemal całą Europę (gościnne występy i udział w
          festiwalach m.in. w Czechosłowacji, NRD, na Węgrzech, w Austrii, Holandii i we
          Włoszech). Równolegle z występami na scenie narodowej, Krafftówna udzielała się
          w realizacjach Studenckiego Teatru Satyryków, gdzie zagrała m.in. w Poczta się
          myli Stanisława Tyma w reż. Izabelli Cywińskiej (1966).

          W 1969 r. krótko występowała w Teatrze Syrena. Lata od 1969 do 1981 przypadają
          na angaż Krafftówny w warszawskim Teatrze Współczesnym. Widzowie mogli ją
          podziwiać w rolach Alicji w Play Strindberg Friedricha Dürrenmatta w reż.
          Andrzeja Wajdy (1970), gdzie wystąpiła wspólnie z Tadeuszem Łomnickim. Jej
          Dorota w Matce Witkacego (1970) oraz Lady Macbett i Lady Duncan w Macbett
          Eugène'a Ionesco (1972) były rolami przewrotnymi, zabarwionymi groteską (obie
          sztuki wyreżyserował Erwin Axer). W kolejnych latach zagrała Szarlottę w
          Wiśniowym sadzie Antoniego Czechowa w reż. Macieja Prusa (1976) oraz
          Szambelanową w Panu Jowialskim Aleksandra Fredry w reż. Jerzego Kreczmara (1977).

          Po latach Krafftówna wróciła na krótko do Teatru Dramatycznego. Zagrała wówczas
          dwie znaczące role: w 1982 r. wcieliła się w rolę Lulu w Skizie Gabrieli
          Zapolskiej w reż. Witolda Zatorskiego, a w 1982 r. – Wolumni w Koriolanie
          Williama Szekspira w reż. Krzysztofa Kelma. W 1982 r. wyjechała do Stanów
          Zjednoczonych, na zaproszenie Leonidasa Dudarewa-Ossetyńskiego, przedwojennego
          polskiego aktora i reżysera mieszkającego na stałe w USA. Wyjazd wiązał się z
          wcześniejsza propozycją zagrania w witkacowskiej Matce po angielsku. Aktorka nie
          znając tego języka, nauczyła się roli fonetycznie i z powodzeniem występowała na
          amerykańskich scenach. Pobyt za oceanem, planowany początkowo na pół roku,
          przeciągnął się do kilkunastu lat. Krafftówna zamieszkała początkowo w San
          Francisco, a później w Los Angeles, nie porzucając aktorstwa. Grała w polonijnym
          teatrze, wyreżyserowała Kram z piosenkami Leona Schillera. Przez lata
          współpracowała z zespołem studenckim Szkoły Teatralnej, Filmowej i Telewizyjnej
          w Los Angeles, kierowanym przez prof. Michaela Hacketta. W 1997 r. przyjechała
          do Polski ze spektaklem Biesiada u hrabiny Kotłubaj Witolda Gombrowicza,
          wyreżyserowanym przez Hacketta. Rok później zdecydowała się na powrót do Polski.

          W 2006 r., z okazji jubileuszu 60-lecia pracy artystycznej, Barbara Krafftówna
          wystąpiła w napisanym specjalnie dla niej monodramie Remigiusza Grzeli Błękitny
          diabeł, o ostatnich latach życia Marleny Dietrich. Tekst sztuki oparty jest na
          rozmowach autora z sekretarką Dietrich. Przedstawienie wspólnie z Krafftówną
          wyreżyserował Józef Opalski. Prapremiera odbyła się w Teatrze Muzycznym w Gdyni
          24 października 2006 r., a premiera w Teatrze Narodowym w Warszawie 20 listopada
          2006 r. Podczas prapremiery aktorka została odznaczona Krzyżem Komandorskim
          Orderu Odrodzenia Polski. W imieniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha
          Kaczyńskiego Order wręczyła jego małżonka, Maria Kaczyńska.

          W 2007 r. Krafftówna zagrała Matkę w Peer Gynt. Szkicach z dramatu Henryka
          Ibsena, a w 2008 – rolę tytułową w Alicji Lewisa Carrolla. Oba przedstawienia
          wyreżyserował Paweł Miśkiewicz w Teatrze Dramatycznym w Warszawie.

          Na 80. urodziny artystka wystąpiła w napisanej specjalnie na tę okazję sztuce
          Remigiusza Grzeli Oczy Brigitte Bardot. Premiera w Teatrze Na Woli im. Tadeusza
          Łomnickiego w Warszawie odbyła się 5 grudnia 2008 r. Reżyserem przedstawienia
          jest Maciej Kowalewski. Na scenie partnerował jubilatce Marian Kociniak. Za rolę
          w tym spektaklu Krafftówna otrzymała nominację do nagrody im. Norwida.
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:12
      zamknięty
      REBUS BEZ JEDNEJ LITERY

      SSS

      https://sen-sennik.pl/wp-content/uploads/2008/08/waz-sennik-weze-sennik.jpg

      S _ _ _(4 litery)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:19
        zamknięty
        SASS
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:19
          zamknięty
          Nauka nie poszła w las
          Słynny reżyser BARBARA - SASS

          --
          Madohora

          --
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:21
          zamknięty
          Barbara Sass-Zdort (ur. 14 października 1936 r. w Łodzi) - polska reżyserka i
          scenarzystka filmowa oraz telewizyjna. W 1958 roku ukończyła Wydział Reżyserii
          PWSF w Łodzi. W latach 1982-1986 przewodnicząca Koła Reżyserów Stowarzyszenia
          Filmowców Polskich. Jest laureatką wielu prestiżowych krajowych i europejskich
          nagród filmowych.

          Dorobek artystyczny

          Scenariusz:

          * Jak narkotyk (1999)
          * Pokuszenie (1995)
          * Pajęczarki (1993)
          * Historia niemoralna (1990)
          * W klatce (1988)
          * Dziewczęta z Nowolipek (1985)
          * Rajska jabłoń (1985)
          * Krzyk (1982)
          * Debiutantka (1981)
          * Bez miłości (1980)
          * Dziewczyna i gołębie (1973)
          * Ostatni liść (1972)
          * Sycylia (1957)

          Reżyseria:

          * Jak narkotyk (1999)
          * Pokuszenie (1995)
          * Pajęczarki (1993)
          * Historia niemoralna (1990)
          * Dziewczęta z Nowolipek (1985)
          * Rajska jabłoń (1985)
          * Krzyk (1982)
          * Debiutantka (1981)
          * Bez miłości (1980)
          * Dziewczyna i gołębie (1973)
          * Ostatni liść (1972)
          * Do przerwy 0:1 (1961)
          * Sycylia (1957)
          * Chcemy wiedzieć (1956)
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:13
      zamknięty
      Szarada Anagramowa

      Ja W KASK włożyłam KWIAT
      O! pięknie to wygląda. O! tak!


      K _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(11 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:20
        zamknięty
        KWIATKOWSKA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:23
          zamknięty
          W roli Ewy - bardzo spać chciała
          Nie mogła znaleźć łóżka, mieszkania
          Chyba dlatego za granicę wyjechała
          Tam miała dosyć tych miejsc do SPA-nia
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:27
          zamknięty
          https://gfx.filmweb.pl/p/44/82/44482/162943.1.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:14
      zamknięty
      Poukładaj jak puzzle

      SKA
      TRZE
      LEW
      TRZE



      T _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(14 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:20
        zamknięty
        TRZETRZELEWSKA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:29
          zamknięty
          Zapytam po dość długim czasie
          Czy ktoś jeszcze pamięta Basię?
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:31
          zamknięty
          Basia, właśc. Barbara Trzetrzelewska (ur. 30 września 1954 w Jaworznie) –
          polska piosenkarka, która na przełomie lat 80. i 90. odniosła światowy sukces
          nagrywając muzykę będącą mieszanką współczesnego jazzu i popu, o
          charakterystycznym południowoamerykańskim brzmieniu. Największym powodzeniem
          cieszyła się w Stanach Zjednoczonych, w Japonii, w Wielkiej Brytanii oraz we
          Francji. Jej głos ma rozpiętość trzech oktaw. Basia debiutowała w 1969 w lokalnej amatorskiej rockowej kapeli Astry z jej rodzinnego miasta, z którą wystąpiła na Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu. W latach 1972-1974 była częścią najpopularniejszej żeńskiej grupy wokalnej w Polsce - Alibabki, a w 1977 śpiewała z debiutującą wówczas grupą rockową
          Perfect. W tym samym roku na świat przyszedł jej syn, Mikołaj. W 1979 Basia zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, ale dwa lata później przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii. Tam od 1983 roku śpiewała obok Marka Reilly'ego w jazzowo-popowej grupie Bronze, w której poznała swojego wieloletniego współpracownika i współautora jej piosenek, keyboardzistę
          Danny'ego White'a (młodszego brata jazzowego gitarzysty Petera White'a). Grupa
          zmieniła nazwę na Matt Bianco i nagrała debiutancki album Whose Side Are You On,
          który ukazał się w 1984 roku i podbił całą Europę, sprzedając się w nakładzie
          ponad 1,5 mln egzemplarzy. Album przyniósł także aż dwa brytyjskie przeboje Top
          30: "Get Out of Your Lazy Bed" oraz "Half a Minute". Po tym sukcesie Basia i Danny White opuścili Matt Bianco w 1985, aby rozpocząć solową karierę Basi. Dwa lata później ukazał się jej pierwszy album Time and Tide. Najpierw Basia podbiła największy na świecie, rynek amerykański. Jej album rozszedł się tam w nakładzie ponad 1 mln egzemplarzy, przynosząc nawet popowy hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, tytułowy "Time and Tide". Na całym
          świecie rozeszło się blisko 2 mln sztuk. Druga płyta London Warsaw New York
          powtórzyła ten wyczyn w roku 1990. Ten album także sprzedano w nakładzie blisko
          2 mln kopii na świecie, z czego ponad 1 mln w Stanach Zjednoczonych i również
          przyniósł on kolejny hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, "Cruising for
          Bruising". Oba albumy trafiły na sam szczyt zestawienia Top Contemporary Jazz
          Albums Billboardu, a drugi trafił także na szczyt jej rocznego podsumowania,
          pobijając nawet nagrodzoną statuetką Grammy za najlepszy album roku, płytę Back
          on the Block Quincy'ego Jonesa. Sukcesy te uczyniły Basię sławną także poza
          granicami Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Azji (głównie w Japonii) oraz w
          Europie (głównie we Francji). W 1991 na rynek trafiło pierwsze wydawnictwo video
          Basi, A New Day, zawierające jej wszystkie wideoklipy oraz wywiad.
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:35
          zamknięty
          Jej trzeci studyjny album The Sweetest Illusion, wydany w 1994, na rynku amerykańskim osiągnął nakład ponad 0,5 mln kopii i przyniósł hit "Drunk on Love", który niespodziewanie trafił na 1. miejsce listy najczęściej granych piosenek w amerykańskich klubach, Billboard Dance Club Play. Poza Stanami Zjednoczonymi album podbił przede wszystkim Japonię. Na całym świecie także ta płyta osiągnęła sprzedaż ponad 1 mln egzemplarzy. Podczas światowej trasy koncertowej promującej tę płytę Basia po raz pierwszy w solowej karierze wystąpiła w Polsce i to z siedmioma koncertami. Natomiast podczas amerykańskich
          występów artystki w nowojorskim Neil Simon Theatre zarejestrowano jej pierwszy
          koncertowy album Basia on Broadway, który ukazał się w 1995. Trzy lata później
          Basia wydała składankę swoich największych przebojów Clear Horizon - The Best of
          Basia, na którą trafiły również cztery nowe piosenki. Był to zarazem pożegnalny
          album Basi dla koncernu Sony Music, z którym była związana od początku swojej
          światowej kariery. Oba albumy odniosły jednak umiarkowany sukces i to tylko w
          Japonii.

          Pomimo wieloletnich międzynarodowych sukcesów i oddanej rzeszy fanów, Basia
          porzuciła karierę w 1998. Miało to związek przede wszystkim ze śmiercią bliskich
          jej osób, zwłaszcza matki. Jednak w 2004 powróciła na scenę reformując z Dannym
          Whitem i Markiem Reillym brytyjską grupę Matt Bianco w oryginalnym składzie i
          wydając album Matt's Mood, który także zdobył uznanie krytyki. W 2005 wspólnie
          ruszyli także w międzynarodową trasę koncertową, a po jej zakończeniu Basia i
          White przystąpili do prac nad nowym solowym albumem wokalistki.

          Decyzją Ministra Kultury Waldemara Dąbrowskiego, Basia Trzetrzelewska otrzymała
          prestiżową odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej (legitymacja nr 942/2005),
          którą w imieniu Ministra, w Ambasadzie Polskiej w Londynie, 21 kwietnia 2005
          Basi wręczyła Dyrektor Instytutu Polskiego. Basia odznaczenie to otrzymała za
          promowanie polskiej kultury poza granicami kraju.

          W 2009, po blisko 15 latach, Basia powróciła na rynek z czwartym studyjnym
          albumem, It's That Girl Again, promowanym singlem "A Gift", a na rynku
          amerykańskim singlem "Blame It on the Summer". Płyta wydana została przez
          niezależne wytwórnie płytowe. Ukazała się najpierw w Japonii 11 marca, później w
          Stanach Zjednoczonych 24 marca, po czym w Europie wyłącznie w cyfrowym sklepie
          iTunes 30 marca, a w Polsce bez ograniczeń 17 kwietnia.
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:40
          zamknięty
          https://www.gala.pl/typo3temp/pics/b483ac8665.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:15
      zamknięty
      Szarada Anagramowa

      Ktoś mi dobrze RADZI dzisiaj
      Bym tej ziemi tak szybko nie kupowała
      NA niej IŁŁÓW jest bez liku
      W tym roku nie będę jej uprawiała


      R _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:21
        zamknięty
        RADZIWIŁŁÓWNA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:43
          zamknięty
          Dzisiaj w tym względzie już mamy zupełnie inne gusta
          A to była śliczna żoneczka króla Augusta
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:44
          zamknięty
          Barbara Radziwiłłówna (ur. 6 grudnia 1520 lub 1523 w Wilnie, zm. 8 maja 1551
          w Krakowie), druga żona Zygmunta Augusta, królowa polska, wielka księżna litewska.
          Barbara Radziwiłłówna była córką kasztelana wileńskiego i hetmana wielkiego
          litewskiego Jerzego Radziwiłła i Barbary z Kolów, siostrą hetmana Mikołaja
          Radziwiłła, zwanego Rudym. Poprzez swoją matkę Barbarę była w prostej linii
          potomkinią trzeciej żony Władysława Jagiełły Elżbiety z Pilczy, której proces
          obierania na królową Polski również toczył się w atmosferze skandalu.
          O jej urodzie krążyły legendy, jej piękno podkreślali nawet ci, którzy byli jej
          wrogami. Według opisu "była słusznego wzrostu, smukła, jej szczupła talia
          kontrastowała z szerokimi biodrami", zachwyt wzbudzało piękne oblicze - "twarz
          miała owalną, ciemne, wielkie oczy, jasną cerę", była blondynką, odpowiadała
          renesansowym wyobrażeniom piękna. Lubowała się w drogich sukniach,
          kosztownościach, ozdobach. Nade wszystko upodobała sobie kolor czerwony. W tym
          kolorze sprawiała sobie nie tylko suknie i birety, lecz takze poduszki, nawet
          powóz kazała wyłożyć szkarłatnymi materiami. Zgodnie z modą przyozdabiała się
          biżuterią. Lubowała się w pierścieniach, których nosiła zawsze kilka. Ulubioną
          jej ozdobę stanowiły jednak perły, których miała ogromną kolekcję (po jej
          śmierci ową kolekcję przez podstawionych ludzi wykupiła królowa angielska).
          18 maja 1537 r. poślubiła w Gieranojach starszego od siebie o lat ok. 15
          Stanisława Gasztołda, wojewodę nowogródzkiego, a potem trockiego, po czterech
          latach małżeństwa owdowiała. Na Stanisławie wygasł ród Gasztołdów. W myśl zasad
          starego prawa litewskiego po wygaśnięciu w linii męskiej rodu, jego dobra
          przypadały wielkiemu księciu. Opiekun Barbary, jej brat, Mikołaj Rudy, zwrócił
          się o pomoc do królowej Bony (chodziło o możliwość korzystania chociaż z części
          dóbr ziemskich). W październiku 1543 r. nastąpiło wydarzenie, które zmieniło
          całe życie Barbary. Do Gieranojów przyjechał król Zygmunt August. Oficjalnym
          celem wizyty było załatwienie spraw spadkowych po Gasztołdach. Wówczas
          prawdopodobnie nastąpiło pierwsze zbliżenie pomiędzy późniejszymi małżonkami.
          Pobyt króla został wtedy przedłużony, oficjalnie z powodu szerzącej się zarazy.
          Romans był kontynuowany w Wilnie, w tym czasie Zygmunt August był jeszcze
          małżonkiem Elżbiety Austriaczki. Dopiero gdy król został wdowcem, zawarł
          potajemny ślub z Barbarą w 1547 roku. Małżeństwo wywołało burzę wśród szlachty i
          spotkało się ze sprzeciwem Zygmunta Starego i Bony. Na sejmie piotrkowskim 1548,
          senatorowie pod wodzą prymasa Mikołaja Dzierzgowskiego, Piotra Kmity, Jana
          Tęczyńskiego, Andrzeja Górki i Izba Poselska z Piotrem Boratyńskim i Stanisławem
          Podlodowskim na czele, żądała unieważnienia małżeństwa. Król odparł wszystkie
          ataki, stanowczością i energią zmusił wszystkich po kolei oponentów do
          uległości, doprowadził do koronacji Barbary.
          Barbara Radziwiłłówna została koronowana na królową Polski 7 grudnia 1550 r. Jej
          małżeństwo podniosło znaczenie rodu Radziwiłłów i innych rodów litewskich, co
          spotkało się z oporem szlachty i magnaterii polskiej. Po przedwczesnej,
          spowodowanej najprawdopodobniej rakiem szyjki macicy[1] (nie ma żadnych dowodów,
          że śmierć Barbary nastąpiła na skutek otrucia zleconego przez królową Bonę)
          śmierci, pochowana została 24 czerwca 1551r w katedrze wileńskiej.
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:54
          zamknięty
          https://www.wilanow-palac.pl/files/55_per%C5%82y%20kr%C3%B3lowej%20barbary.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:15
      zamknięty
      Według Małego Jasia

      Nie róbcie takiej zdziwionej miny
      Razem z rokiem szkolnym ma imieniny


      W _ _ _ _ _ _ _ _ _(10 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:22
        zamknięty
        WRZEŚIŃSKA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:59
          zamknięty
          Z Kabaretu Olgi Lipińskiej najbardziej znana
          Co nie znaczy, że w innych rolach nie doceniana
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:06
          zamknięty
          Barbara Wrzesińska (ur. 15 stycznia 1938 w Warszawie) – polska aktorka.
          Występowała w Warszawie w teatrach: Współczesnym (1956-1973), Narodowym (1973-1976), Ateneum (1976-1993), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie. Najbardziej znana z telewizyjnych kabaretów Olgi Lipińskiej. Laureatka m.in. Złotego Ekranu (1972), odznaczona medalem Per aspera ad astra przez Fundację Sceny na Piętrze (2001).
          Odtwórczyni ról dramatycznych m.in. Honey - Kto się boi Wirginii Woolf? E. Albeego, Gladys - Aloes A. Fugarda, Ala - Tango S. Mrożka), komediowych i charakterystycznych (m.in. Molly - Opera za trzy grosze B. Brechta, Spika hrabina Tremendosa - Oni S.I. Witkiewicza, Eleonora - Zamek w Szwecji F. Sagan).
          Była przez trzy miesiące żoną Bohdana Łazuki.
          * 1969: Struktura kryształu (reż. Krzysztof Zanussi)
          * 1972: Trzeba zabić tę miłość (reż. Janusz Morgenstern)
          * 1972: Kopernik / Kopernik, serial telewizyjny (reż. Ewa i Czesław Petelscy)
          * 1975: Dulscy w roli Juliasiewiczowej (reż. Jan Rybkowski)
          * 1977: Lalka, serial telewizyjny (reż. Ryszard Ber)
          * 2006: Niania, serial telewizyjny
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:10
          zamknięty
          https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Lament_na_Placu_Konstytucji_w_Warszawie_-_Barbara_Wrzesi%C5%84ska_2.jpg/220px-Lament_na_Placu_Konstytucji_w_Warszawie_-_Barbara_Wrzesi%C5%84ska_2.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:16
      zamknięty
      Szarada Anagramowa

      Męczy mnie dzisiaj KAC nie będzie lepiej
      A wszystko widzę w kolorze SEPI


      P _ _ _ _ _ _ _(8 liter)
      • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:23
        zamknięty
        PIECZKA
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:14
          zamknięty
          To tak po polsku

          Jeżeli jesteś do Ogrodzieńca pojechać gotowa
          Tam w parku jest inwestycja nie całkiem gotowa
          Jak tylko kupiła i zaczęła ją remontować PIASECKA
          To zaraz rozgorzała wielka o to sprzeczka

          Znalazł się potomek gdzieś z Warszyckich rodu
          Rości sobie pretensje do domu i ogrodu
          I znowu wiek cały na sporach nam minie
          A pałac jak jest tak będzie w ruinie...

          E.S.
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:16
          zamknięty
          Barbara Piasecka-Johnson z.d. Piasecka (ur. 25 lutego 1937 we Wrocławiu) -
          filantrop, koneser sztuki i kolekcjoner. Wdowa po Johnie Seward Johnsonie I.
          Rozpoczęła swoją karierę jako kucharka i pokojówka w domu Johnsona, jednocześnie
          studiując sztukę na Uniwersytecie Wrocławskim. W roku 1971 została jego trzecią
          żoną. Po śmierci męża w roku 1983 rozpoczęła się walka Barbary z dziećmi
          Johnsona o imperium Johnson and Johnson. Prawna bitwa zakończyła się przyznaniem
          Barbarze pół miliarda dolarów i po 30 mln dla każdego z dzieci Johnsona.
          W 2006 roku Barbara Piasecka Johnson znalazła się na 74 miejscu wśród 400
          najbogatszych ludzi na świecie wg Forbesa. Jej majątek szacowany jest na 2,6
          miliarda dolarów. Po śmierci męża przebudowała rodzinną posiadłość w Princeton,
          Nowym Jersey i nazwała ją Jasną Polaną. W jej kolekcji dzieł sztuki znajdują się
          m.in. obraz Święta Prakseda przypisywany Vermeerowi, obrazy Atremisii
          Gentileschi[1], Fra Filippo Lippi[2] i inne. Obecnie mieszka w Monte Carlo,
          Monako. Uczestniczy w wielu akcjach dobroczynnych w Polsce.
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:17
          zamknięty
          https://www.google.pl/images?q=tbn:AhiNTOodWd89lM::www.wic.org/pic/johnson.gif&h=78&w=61&usg=__KMgZUkoJsDz0dCvCoHHjOt1ubqw
        • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 17:48
          zamknięty
          TUTAJ BYŁA - BARBARA PIASECKA
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:19
      zamknięty
      Barbórka nam minęła już
      Za rok znowu będzie no cóż
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 05.12.10, 23:20
      zamknięty
      https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Figura_%C5%9Bwi%C4%99tej_Barbary_737.jpg/180px-Figura_%C5%9Bwi%C4%99tej_Barbary_737.jpg
    • reniol2 Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 07:18
      zamknięty
      BARBARA
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 13:26
      zamknięty
      Barbara Kwiatkowska (pseudonim art. Barbara Lass, ur. 1 czerwca 1940 w
      Patrowie koło Gostynina, zm. 6 marca 1995 w Baldham koło Monachium) - polska
      aktorka filmowa. Popularność zdobyła rolą Ewy w komedii Tadeusza Chmielewskiego Ewa chce spać (1957). Tę rolę aktorka otrzymała dzięki zwycięstwu w konkursie tygodnika "Film"
      przeprowadzonym pod hasłem: "Piękne dziewczyny na ekrany". Barbara Kwiatkowska tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca "Skolimów" oraz uczyła się w warszawskiej Szkole Baletowej. Mimo edukacji tanecznej została zawodową aktorką. W 1959 roku wyszła za reżysera Romana Polańskiego. Rozwiedli się po kilku latach. uż w 1959 roku trafiła na Zachód, grając główną rolę - obok Jean-Louis rintignanta - we francuskim obrazie Tysięczne okno. Rok później wystąpiła wraz z Alain Delonem w filmie Co za radość żyć. Grała w produkcjach włoskich, francuskich i niemieckich. Wystąpiła m.in. w filmie Krzysztofa Zanussiego Blaubart (Sinobrody 1983) oraz w głównej roli - jako Ines - obok Helmuta Griema w Stachel im Fleisch (1981). Na planie filmu Rififi w Tokio poznała Karlheinza Böhma, który został jej drugim
      mężem. Owocem tego związku jest znana aktorka Katharina Böhm. Po drugim rozwodzie partnerem życiowym Barbary Kwiatkowskiej był, aż do jej śmierci, muzyk jazzowy - Leszek Żądło. Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa, działała w
      niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego.
      Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz
      Porozumienia Niemiecko-Polskiego. Między innymi to jej zasługą było wprowadzenie
      do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia. Zmarła nagle, 6 marca 1995 roku, podczas koncertu legendy muzyki swingowej Al Porcino. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Grób i pomnik jest dziełem wybitnego rzeźbiarza - Mariana Koniecznego. Koncert ku pamięci Barbary Kwiatkowskiej odbył się w Monachium w Teatrze "Kleine Komedie", 6 marca 2005 w dziesiątą rocznicę jej śmierci.
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:20
      zamknięty
      Myślałam, że pamięta jeszcze pokolenie "Stare"
      Panią Brylską Barbarę
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:26
      zamknięty
      Barbara Brylska (ur. 5 czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa.
      Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a
      Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła
      wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich,
      niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w
      Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się
      najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.Barbara Brylska (ur. 5
      czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa. Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich, niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:27
      zamknięty
      https://gfx.filmweb.pl/ph/99/15/479915/147853.0.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:28
      zamknięty
      Zagrała w filmie "Miłość na wybiegu" - to tak dla dzisiejszych Top Model
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:29
      zamknięty
      https://www.filmpolski.pl/z1/32o/1232_1.jpg
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 14:32
      zamknięty
      Wywodziła się z pogańskiej rodziny z Heliopolis. Ojciec (Diaskuros) wysłał ją
      na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się z chrześcijaństwem.Gdy Dioskuros
      dowiedział się, że Barbara została chrześcijanką chciał ją zmusić do wyparcia
      się wiary. Gdy to nie poskutkowało, doniósł na nią. Została uwięziona w wieży,
      gdzie miał przed śmiercią objawić się jej anioł z kielichem i hostią. Ścięta
      mieczem prawdopodobnie około roku 305 w Nikomedii lub Heliopolis, podczas
      prześladowań za panowania cesarza Maksymiana (305-311).
      Legenda
      Istnieje legenda, według której święta Barbara uciekając przed ojcem schroniła
      się w skale, która przed nią się rozstąpiła.
      Patronat
      Św. Barbara jest patronką dobrej śmierci i trudnej pracy m.in. górników,
      hutników, marynarzy, rybaków, żołnierzy, kamieniarzy, więźniów i wielu innych.
      Orędowniczka w czasie burzy i pożarów.
      Dzień obchodów
      Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 4 grudnia. W dniu
      wspominania Świętej, obchodzone jest tradycyjne święto górnicze - Barbórka.
      Kult
      Wielkim orędownikiem św. Barbary był papież św.Grzegorz I Wielki, znanym jej
      admiratorem był św. Stanisław Kostka. Również w Polsce kult św. Barbary był
      zawsze bardzo żywy. W modlitewniku Gertrudy, córki Mieszka II ( XIw. ),
      wspominana jest pod datą 4 grudnia. Na skutek reformy katolickiej liturgii w
      1969 ograniczono jej wenerację jedynie do kultów lokalnych, zaś imię usunięto z
      litanii świętych Kościoła Powszechnego.
      W kościele prawosławnym nadal jest powszechnie czczona.
      Ikonografia
      W ikonografii św. Barbara przedstawiana jest w długiej tunice i w płaszczu, z
      koroną na głowie, niekiedy w czepku. W ręku trzyma kielich i Hostię ((symbol
      Eucharystii). Według legendy tuż przed śmiercią anioł przyniósł jej Komunię
      Świętą. Czasami ukazywana jest z wieżą, w której była więziona ( wieża ma zwykle
      3 okienka, które miały przypominać Barbarze prawdę o Trójcy Świętej ), oraz z
      mieczem, od którego zginął.
      Atrybuty
      Anioł z gałązką palmową, dwa miecze u jej stóp, gałązka palmowa, kielich,
      księga, lew u stóp, miecz, monstrancja, pawie lub strusie pióro, wieża.
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 17:50
      zamknięty
      TUTAJ Z KOLEI BYŁA TROCHĘ ZAPOMNIANA - BARBARA BRYLSKA

      Jeżeli chodzi o krzyżówki według Małego Jasia - to zasadę jest, że określenia mogą być bardzo głupie i nie koniecznie wszystkim znane np. określenie piekarza może brzmieć - chebowniksmile
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 17:51
      zamknięty
      I tak już Barbórka spać się kładzie
      Minęło Święto, minął znów dzień
      Dzisiaj bawiła się na biesiadzie
      A jutro znowu gdzieś jakiś cień
    • madohora Re: Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych 09.12.10, 17:52
      zamknięty
      https://fotoforum.gazeta.pl/photo/1/rb/qa/wzpg/YJVUmOnq9Lql4ZgU6B.jpg
Pełna wersja