Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliński

18.08.11, 12:52
zamknięty
Ludwik Sempoliński, właśc. Bohdan Kierski (ur. 18 sierpnia 1899 w Warszawie, zm. 17 kwietnia 1981 w Warszawie) – polski aktor, reżyser, tancerz i pedagog.
Ukończył warszawską Szkołę Zgromadzenia Kupców przy ul. Waliców, a następnie podjął studia w Wyższej Szkole Handlowej, której jednak nie ukończył.
Związany z warszawskimi i krakowskimi teatrzykami rewiowymi, kabaretami i operetką. Debiutował w roku 1918 w kabarecie Sfinks piosenką Lecą mareczki, lecą, lecą….
W czasie II wojny światowej musiał się ukrywać – poszukiwany był przez hitlerowców za parodię Hitlera – piosenkę Ten wąsik. Występował w Wilnie, początkowo w operetce Lutnia, następnie w założonym przez siebie teatrzyku Miniatury. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej ucieka z Wilna i pod nazwiskiem Józef Kalina ukrywa się na prowincji. W roku 1944 wraca i wraz z Hanką Bielicką i Jerzym Duszyńskim reaktywuje swój teatr.
Po wojnie grał na scenach Łodzi, Krakowa i w warszawskim Teatrze Syrena. Znany z brawurowych wykonań różnych piosenek (m.in. Tomasz, ach Tomasz, skąd ty to masz). Autor wspomnień Wielcy artyści małych scen (wyd. 1968) i Druga połowa życia (wyd. 1985). Był także wykładowcą warszawskiej PWST, wychowawcą wielu znanych aktorów i piosenkarzy.
Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 111-III-30/31).
W 1954 roku w 10 rocznicę Polski Ludowej odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
    • madohora Filmografia 18.08.11, 12:53
      zamknięty
      1935 - Jaśnie pan szofer
      1935 - Manewry miłosne
      1936 - Pan Twardowski
      1936 - Barbara Radziwiłłówna
      1936 - Róża
      1937 - Piętro wyżej
      1937 - Trójka hultajska
      1938 - Paweł i Gaweł
      1938 - Moi rodzice rozwodzą się
      1938 - Sygnały
      1939 - Ja tu rządzę
      1939 - Sportowiec mimo woli
      1939 - Żołnierz królowej Madagaskaru
      1939 - O czym się nie mówi…
      1948 - Skarb
      1950 - Dwie brygady
      1951 - Warszawska premiera
      1955 - Irena do domu!
      1965 - Niekochana
      1967 - Raz, dwa, trzy…
      • madohora Re: Filmografia 26.10.16, 23:25
        zamknięty
        Znani, lubiani
        Dzisiaj...zapomniani
        Dzisiaj celebryci
        Każdy z nich się szczyci
        Choć potrafi mało
        Wielkim być by im się zdało
    • madohora Sylwetkę Sempolinskiego przypomina Onet.pl 18.08.11, 12:54
      zamknięty
      Sempoliński Ludwik (1899–1981), polski aktor, śpiewak, tancerz, reżyser, dyrektor teatru, pedagog, mistrz piosenki i monologu. Debiutował w 1918 w warszawskim Sfinksie. W 1923 zdał egzamin reżyserski. 1932–1933 kierownik artystyczny kinoteatru Hollywood w Warszawie. 1934 dyrektor kabaretu Nowy Momus.
      Występował w Wielkiej Rewii oraz w Cyruliku Warszawskim, gdzie zasłynął parodią Hitlera w programie Orzeł czy Rzeszka?, za co Niemcy prześladowali go w czasie okupacji. W 1944–1945 występował w Polskim Teatrze Komedii Muzycznej w Wilnie, z którym przybył do Łodzi, gdzie w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza grał m.in. Teofila w Głupim Jakubie T. Rittnera (1946). W 1948 wspólnie z M. Zimińską i T. Sygietyńskim założył teatr Duby Smalone.
      Był twórcą wszechstronnym. Jako aktor stworzył wiele ról w wodewilach i operetkach, zwłaszcza w repertuarze z epoki fin de siècle’u. Także reżyser spektakli muzycznych, m.in. Żołnierza królowej Madagaskaru S. Dobrzańskiego w gdańskim Teatrze Wybrzeże (1949). Spopularyzował wiele piosenek (Cała Warszawa, Ten wąsik, ach ten wąsik, Tomasz, skąd ty to masz i in.). Wybrana dyskografia: Madame pardon, Kropelka wspomnień. Od 1954 wykładał w warszawskiej PWST.
      Wystąpił w filmach: Jaśnie pan szofer M. Waszyńskiego (1935), Piętro wyżej L. Trystana (1937), Sportowiec mimo woli (1939, premiera 1940) i Ja tu rządzę M. Krawicza (1939, premiera 1941), Skarb L. Buczkowskiego (1949), Irena do domu J. Fethkego (1955) i in. Autor pamiętników: Wielcy artyści małych scen (1968), Druga połowa życia (1985). W 1959 L. Perski zrealizował film dokumentalny o Sempolińskim pt. Pan profesor.

      portalwiedzy.onet.pl/71269,,,,sempolinski_ludwik,haslo.html
    • madohora Ryszarda Hanin 29.08.11, 22:23
      zamknięty
      Ryszarda Hanin, także Ryszarda Hanin-Pasternak, właściwe nazwisko: Hahn (ur. 30 sierpnia 1919 we Lwowie, zm. 1 stycznia 1994 w Otwocku-Świdrze) – polska aktorka, pedagog.
      Od wczesnej młodości kształciła się w tańcu i śpiewie, grała w przedstawieniach amatorskich. Po maturze w 1937 wyjechała do Paryża na studia romanistyczne, gdzie uczęszczała również na zajęcia przygotowujące do aktorstwa. W 1939 r. wróciła do Lwowa i po wybuchu wojny pracowała w Domu Sierot, a następnie statystowała w "Krakowiakach i góralach" w Polskim Teatrze Dramatycznym. Po wkroczeniu Niemców do Lwowa wraz z mężem, Leonem Pasternakiem, ewakuowała się w głąb ZSRR, gdzie najpierw została spikerką Rozgłośni Polskiej ZPP, a następnie współzałożycielką i aktorką Teatru I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki, z którym wróciła do kraju. W Teatrze I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki w 1944 roku debiutowała na deskach teatralnych jako Aniela w "Ślubach panieńskich" A. Fredry. Następnie występowała w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi, gdzie w marcu 1945 roku zdała egzamin eksternistyczny. W 1949 r. przeniosła się do Warszawy, gdzie grała w: Teatrze Polskim (1949-54), 1957-63), Teatrze Domu Wojska Polskiego (Dramatycznym) (1954-57, od 1963 do śmierci). Występowała też gościnnie w innych teatrach. Współpracowała z Teatrem Telewizji od początku jego istnienia.
      Od 1951 r. aż do śmierci była wykładowcą PWST w Warszawie, w latach 1966-1969 prodziekanem Wydziału Aktorskiego tej uczelni.
    • madohora Filmografia 29.08.11, 22:23
      zamknięty
      1993 Obcy (film)
      1993 Żywot człowieka rozbrojonego, jako wdowa Zubrzyńska
      1992 Naprawdę krótki film o miłości, zabijaniu i jeszcze jednym przykazaniu (głos matki Wojtka)
      1991 Jeszcze tylko ten las, jako Kulgawcowa
      1989 Janka, jako Weronika, ciotka Janki
      1989 Deja vu, jako Wanda Pollack, matka Johnny'ego
      1988 Przyjaciele wesołego diabła
      1988 Bliskie spotkania z wesołym diabłem, jako turystka
      1987 Rzeka kłamstwa, jako Cyriakowa, matka Maryny
      1986 Inna wyspa (Karolka, pensjonariuszka zakładu)
      1985 Zdaniem obrony (opiekunka pałacu)
      1985 Rośliny trujące (film), jako Siarowa
      1984 Umarłem, aby żyć, jako służąca chorego na tyfus profesora
      1984 Kobieta z prowincji, jako matka Andzi
      1984 Skok śmierci (odc. 15) w 07 zgłoś się, jako gospodyni proboszcza w Ostrołęce
      1983 Wedle wyroków twoich..., jako siostra Teresa, przełożona klasztoru
      1983 Seksmisja, jako dr Jadwiga Yanda, córka Maksa
      1982 Śpiewy po rosie, jako Januszkowa
      1982 Coś się kończy, jako nauczycielka Stanisława
      1981 Ryś, jako Hela, gospodyni księdza
      1981 Errata, czyli sceny pokutne w nowych osiedlach
      1981 Biłek, jako Karolina, siostra Ignacego
      1980 Panienki, jako chora
      1979 Gwiazdy poranne, jako Aleksandra Walendowska
      1978 Płomienie, jako matka
      1977 "Babcia" (odc.3), "Wieczne zmartwienia" (odc.4), "Uśmiech losu" (odc.5), "Miłość" (odc.6), "Wiatr w oczy" (odc.7) w serialu telewizyjnym Noce i dnie, jako Żarnecka, kucharka Niechciców (w odcinku 5 nie występuje w czołówce)
      1976 Zofia, jako Zofia
      1976 Przepłyniesz rzekę
      1976 MISJA SPECJALNA (1), ROCZNICA (6), DO BRONI (9) w Polskie drogi, jako Ewelina Heimann, matka Johana (w odcinku 9 nie występuje w czołówce)
      1975 Noce i dnie, jako Żarnecka, kucharka w Serbinowie
      1975 Niespotykanie spokojny człowiek, jako Aniela Włodkowa
      1974 Zapamiętaj imię swoje, jako Halina Truszczyńska, przybrana matka Eugeniusza
      1974 Gra (film tv) w Najważniejszy dzień życia, jako Melania Kicała
      1973 Drzwi w murze, jako matka Krystyny
      1973 Ciemna rzeka, jako matka Zenka
      1972 Opowieść
      1971 Brylanty pani Zuzy, babka Joanny
      1971 Antek, jako matka Antka
      1970 Romantyczni, jako ciotka rezydentka
      1970 Przystań, jako Bosakowa
    • madohora Odznaczenia 29.08.11, 22:24
      zamknięty
      Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1955)
      Order Sztandaru Pracy II klasy (1974)
      Złoty Krzyż Zasługi (1953)
      Medal Za udział w walkach o Berlin (1968)
      Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju" (1973)
      Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967)
      Odznaka "Zasłużony Nauczyciel PRL" (1969)
      Odznaka Zasłużony Działacz Kultury (1978)
      Order Uśmiechu
    • madohora Nagrody 29.08.11, 22:25
      zamknięty
      Złote Lwy Gdańskie na XVI FPFF w Gdyni za najlepszą rolę żeńską (Kulgawcowa) w filmie Jeszcze tylko ten las (1991)
      Nagroda Szefa Kinematografii za twórczość filmową w dziedzinie filmu fabularnego za kreacje aktorskie w dziedzinie filmu fabularnego (1991)
      Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (1983)
      Nagroda ministra obrony narodowej I stopnia w dziedzinie teatru i filmu (1978)
      Nagroda ministra kultury i sztuki I stopnia w dziedzinie teatru (1975)
      Nagroda Przewodniczącego Komitetu do Spraw Radia i Telewizji (1975)
      Złota Kamera (przyznawana przez pismo "Film") w kategorii najlepszy aktor lub debiut aktorski – nagroda za rolę w filmie Drzwi w murze (1974)
      Złote Grono na VI Lubuskim Lecie Filmowym w Łagowie – nagroda za rolę kobiecą w filmie Drzwi w murze (1974)
    • madohora Ludwik Benoit 04.11.11, 11:55
      zamknięty
      Ludwik Benoit (ur. 18 lipca 1920 w Wołkowysku, zm. 4 listopada 1992 w Łodzi) – polski aktor teatralny i filmowy, charakteryzujący się niskim, basowym głosem.
      Był żonaty z aktorką Marią Zbyszewską. Ich syn – Mariusz Benoit – jest także aktorem. W 1970 roku ożenił się ponownie, z Jadwigą Jędrzejczak. Z tego związku pochodzi córka Anna Benoit (obecnie Benoit-Kołosko – łódzka dziennikarka radiowa).
      Znany m.in. z roli kasiarza w filmie Ewa chce spać i wachmistrza Luśni w Przygodach pana Michała. Zagrał w ponad 60 filmach i wielu spektaklach Teatru Telewizji. Użyczał też głosu postaciom animowanym, np. słoniowi w filmie i serialu Proszę słonia.
      Został pochowany w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Komunalnym Doły w Łodzi
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 04.11.11, 11:55
      zamknięty
      Absolwent Studia Aktorskiego Galla w Gdańsku (1946) i Szkoły Filmowej w Łodzi. Poszedł w ślady ojca, który również był aktorem. Odtwórca ról zarówno komediowych, jak i dramatycznych, w niektórych przypadkach przeszkadzała mu nieco charakterystyczna powierzchowność. Według krytyków najlepiej wypadał w rolach emocjonalncyh, w których ukazywał całą gamę uczuć[1].

      Aktor teatrów:

      Wybrzeże w Gdańsku (1946-1948),
      Polskiego w Poznaniu (1948-1949),
      Dramatycznego we Wrocławiu (1949-1955),
      Dramatycznego w Szczecinie (1955-1957, także dyr. nacz. i art.),
      im. Stefana Jaracza w Łodzi (1957-59),
      Teatru Nowego w Łodzi (1959-92).
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 04.11.11, 11:56
      zamknięty
      1946: Mickiewiczowskie ballady (reż. Halina Gall)
      1946: Homer i Orchidea jako Diodor (reż. Iwo Gall)
      1947: Żeglarz jako Paweł Szmidt (reż. I. Gall)
      1947: Ludzie są ludźmi jako Juliusz Szylong (reż. I. Gall)
      1947: Jak wam się podoba jako Książę Fryderyk (reż. I. Gall)
      1947: Balladyna jako Pustelnik, Popiel III wygnany (reż. I. Gall)
      1948: Król włóczęgów jako Oliwier (reż. I. Gall)
      1948: Pan inspektor przyszedł jako Inspektor Goole (reż. I. Gall)
      1948: Pastorałka jako Adam; Feldmarszałek; Ryczywół (reż. Hanna Małkowska)
      1949: Świerszcz za kominem jako Perribigl (reż. Stefan Drewicz)
      1949: Moskiewski charakter jako Ignacy Kriwoszein (reż. Henryk Szletyński)
      1950: Borys Godunow jako Muszkin (reż. Czesław Staszewski)
      1950: Henryk VI na łowach jako Henryk VI (reż. Maryna Broniewska)
      1950: Obcy cień jako Andrzej Iljicz Makiejew (reż. Zdzisław Karczewski)
      1951: Jak wam się podoba jako Amiens (reż. Edmund Wierciński)
      1951: Skąpiec jako Harpagon (reż. M. Broniewska)
      1952: Człowiek z karabinem jako Iwan Szadrin (reż. Jakub Rotbaum)
      1952: Proces jako Jan Wieniec (reż. J. Rotbaum)
      1953: Tania jako Aleksy Ignatow (reż. Szymon Szurmiej)
      1955: Maria Stuart jako Botwel (reż. L. Benoit)
      1956: Henryk VI na łowach (reż. L. Benoit)
      1956: Rozbójnik jako Rozbójnik (reż. L. Benoit)
      1957: Skowronek jako Cauchon (reż. L. Benoit)
      1958: Król Henryk IV jako Król Henryk IV (reż. Aleksander Bardini)
      1958: Wesele jako Wernyhora (reż. Stefania Domańska)
      1959: Książę i żebrak jako Jan Kanty (reż. Stanisław Cegielski)
      1960: Hamlet jako Duch ojca Hamleta (reż. Janusz Warmiński)
      1960: Juliusz Cezar jako Kaska (reż. Kazimierz Dejmek)
      1961: Opera za trzy grosze jako Jonatan Pryszcz (reż. J. Rotbaum)
      1961: Sprawa jako Iwan Żywiec (reż. Bohdan Korzeniewski)
      1962: Burza jako Kaliban (reż. Jerzy Merunowicz)
      1963: Ten, który dotrzymuje słowa jako Ze-Osiołek (reż. Józef Gruda)
      1963: Cyrano de Bergerac jako Carbon de Castel Jaloux (reż. Tadeusz Minc)
      1963: Maria Stuart jako Duglas (reż. L. Benoit)
      1964: Pan Geldhab jako Major (reż. Stanisław Łapiński)
      1965: Faust jako Faust (reż. Leo Nedomansky)
      1966: Ojciec jako Rotmistrz (reż. Tadeusz Byrski)
      1967: Sonata Belzebuba jako Teobald Rio Bamba (reż. Stanisław Kokesz)
      1967: Damy i huzary jako Rotmistrz (reż. Witold Zatorski)
      1969: Kordian jako Starzec (reż. T. Minc)
      1970: Zemsta jako Rejent Milczek (reż. W. Zatorski)
      1970: Na szkle malowane jako Żandarm (reż. Jan Skotnicki)
      1970: Sprawa Dantona jako Westermann (reż. Jerzy Zegalski)
      1971: Opowieści lasku wiedeńskiego jako Maestro (reż. J. Zegalski)
      1973: Don Juan jako Pan Niedziela (reż. J. Zegalski)
      1973: Upiory jako Stolarz Engstrand (reż. Andrzej Przybylski)
      1974: Wesele Figara jako Don Guzman Tuman (reż. Bohdan Korzeniewski)
      1975: Operetka jako Generał (reż. K. Dejmek)
      1975: Dialogus de Passione jako Lucyper (reż. K. Dejmek)
      1977: Fryderyk Wielki jako Minister Ewald (reż. K. Dejmek)
      1977: Dialogus de Passione jako Caiphas, Diabolus primus (reż. K. Dejmek)
      1978: Zwłoka jako Toto (reż. K. Dejmek)
      1978: Zemsta jako Dyndalski (reż. K. Dejmek)
      1979: Opowieść zimowa jako Owczarz (reż. Krystyna Skuszanka)
      1980: Pan Jowialski jako Szambelan (reż. Jerzy Kreczmar)
      1981: Uciechy staropolskie jako Pater; Lucyper; Nędza; Śmierć (reż. K. Dejmek)
      1982: Wesołego powszedniego dnia jako Szczęście (reż. Tadeusz Wiśniewski)
      1982: Damy i huzary jako Kapelan (reż. L. Benoit)
      1983: Tango jako Eugeniusz (reż. Wojciech Pilarski)
      1983: Rodzina jako Rosenberg (reż. Edward Dziewoński)
      1985: Przyjaciel wesołego diabła jako Kapitan (reż. Józef Zbiróg)
      1985: Siekierezada jako Wasyluk
      1986: Zmierzch jako Mendel Krzyk (reż. Jan Bratkowski)
      1987: Czego nie widać jako Selsdon Mowbray (reż. Jerzy Hutek)
      1987: Skąpiec jako Harpagon (reż. Maria Kaniewska)
      1988: Jaja jak berety jako Dziadek Władek (reż. J. Hutek)
      1989: Dożywocie jako Twardosz (reż. L. Benoit)
      1989: Kordian jako Prezes (reż. J. Hutek)
      1991: Wesołe kumoszki z Windsoru jako Shallow (reż. Stanisław Nosowicz)
      1991: Mąż od biedy jako Antreprener Józef Teksel (reż. Mariusz Pilawski)
      1991: Ułani jako Stary wiarus (reż. Andrzej Zaorski)
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 06.02.12, 13:23
      zamknięty
      Nie mam czasu aby zrobić z tego jakiś "album" - bo takich o których zapominamy jest więcej
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 28.03.12, 19:08
      zamknięty
      ...
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 09.07.12, 21:04
      zamknięty
      ***
    • madohora Tadeusz Łomnicki 17.07.12, 18:54
      zamknięty
      Tadeusz Łomnicki (ur. 18 lipca 1927 w Podhajcach, zm. 22 lutego 1992 w Poznaniu) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, pedagog oraz założyciel i pierwszy dyrektor warszawskiego Teatru Na Woli. Ogromny dorobek artystyczny Łomnickiego obejmuje 82 role sceniczne, 51 ról filmowych, 26 ról w spektaklach teatru TV, 12 reżyserii teatralnych. Dwie spośród jego sztuk – "Noe i jego menażeria" i "Kąkol i pszenica" doczekały się realizacji. Brat reżysera i scenarzysty Jana Łomnickiego.
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:55
      zamknięty
      Był aktorem o nieograniczonych, jak pisano, możliwościach wyrazu i umiejętnościach przeistaczania się. Do historii teatru przeszły jego role Orestesa w "Ifigenii w Taurydzie" Goethego, Artura Ui w "Karierze Artura Ui" Brechta, Solonego w "Trzech siostrach" Czechowa, Łatki w "Dożywociu" Fredry, Kapitana Edgara w "Play Strindberg" Dürrenmatta w reżyserii Andrzeja Wajdy – wszystkie w Teatrze Współczesnym, a także jego Prysypkin w "Pluskwie" Majakowskiego w Teatrze Narodowym oraz Horodniczy w "Rewizorze" Gogola i Sager w "Stalinie" Salvatore'a w Teatrze TV.
      Po ukończeniu Gimnazjum Handlowego w Dębicy (1942), przybył do Krakowa, gdzie łączył pracę zarobkową (robotnik kolejowy, praca w banku) z nauką gry na skrzypcach. W sezonie 1946/47 występował w Teatrze Miejskim w Katowicach. Po powrocie do Krakowa, w latach 1947-1949 występował w Miejskich Teatrach Dramatycznych: Słowackiego i Starym, gdzie zadebiutował jako dramaturg (sztuka "Noe i jego menażeria"). Od 1949 grał w Warszawie, zaangażowany do Teatru Współczesnego. Od roku 1952 był w zespole Teatru Narodowego. W 1957 ponownie przeszedł do zespołu Teatru Współczesnego i pozostał tam aż do 1974. Jako reżyser zadebiutował w 1965 na Małej Scenie Teatru Współczesnego. W 1969 został prorektorem, a w następnym roku rektorem warszawskiej PWST i był nim w latach 1970-1981. W 1976 założył i objął dyrekcję oraz kierownictwo artystyczne Teatru Na Woli. Zagrał tu m.in. Goyę w "Gdy rozum śpi" Vallejo w reżyserii Andrzeja Wajdy, Bukara w "Przedstawieniu "Hamleta" we wsi Głucha Dolna", Fantazego w "Fantazym" Słowackiego i Salieriego w "Amadeuszu" Shaffera. W 1981 zrezygnował z dyrekcji Teatru Na Woli, zakończył też swoją drugą kadencję jako rektor PWST.

      Choroba serca i operacja w Londynie spowodowały blisko 2-letnią przerwę w jego życiu zawodowym. Kiedy ciężko zachorował, operację serca w Londynie zorganizował i zapłacił za nią Roman Polański, u którego później przez kilka miesięcy mieszkał w Paryżu[1].

      W roku 1984 przeszedł do zespołu aktorskiego Teatru Studio. Od roku 1988, niezwiązany już etatem z żadną sceną, występował nadal gościnnie w Teatrze Dramatycznym, Powszechnym i Współczesnym. Pisał także wiersze, nowele, eseje i wspomnienia ("Spotkania teatralne", 1984).

      W ostatnich miesiącach życia bez reszty pochłaniała go praca nad szekspirowskim Królem Learem w Teatrze Nowym w Poznaniu. 22 lutego 1992 zmarł na atak serca, w czasie jednej z prób do tej sztuki[2][3]. Ostatnie jego słowa były słowami Leara: "Więc jakieś życie świta przede mną. Dalej, łapmy je, pędźmy za nim, biegiem, biegiem!". Po jego śmierci Jan Kott napisał: odszedł jeden z największych aktorów w jego pokoleniu. W Polsce i na świecie.

      Tadeusz Łomnicki zagrał również wiele ról filmowych – w takich produkcjach jak "Pokolenie", "Niewinni czarodzieje" "Człowiek z marmuru" Andrzeja Wajdy, "Eroica" Andrzeja Munka, "Kontrakt" Krzysztofa Zanussiego "Przypadek" i "Dekalog VIII" Krzysztofa Kieślowskiego oraz "Pan Wołodyjowski" i "Potop" Jerzego Hoffmana, gdzie zagrał postać pułkownika Michała Wołodyjowskiego.

      W czasie II wojny światowej Łomnicki należał do Szarych Szeregów, później był żołnierzem AK Armii Krajowej. Po wkroczeniu w 1944 roku Armii Czerwonej do Krakowa wstąpił do Milicji Obywatelskiej, którą opuścił niespełna rok później, aby urzeczywistnić swoje artystyczne marzenia. W 1951 roku złożył deklarację o przystąpienie do PZPR (Polska Zjednoczona Partia Robotnicza) (jego piąta żona Maria Bojarska w książce "Król Lear nie żyje" wspomina o zaświadczeniu, z którego wynika, że należał do partii już w 1948 roku). Początkowo odmawiano mu zgody na wstąpienie do partii z powodu jego AK-owskiej przeszłości, której zresztą nie ukrywał. W grudniu 1971 roku zasiadł w Prezydium VI Zjazdu PZPR, a na jego zakończenie został zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Na VII Zjeździe, w grudniu 1975 roku, ponownie na VIII Zjeździe w 1980 roku oraz po Nadzwyczajnym IX Zjeździe PZPR w lipcu 1981 r Łomnicki był wybierany członkiem KC PZPR. Po wprowadzeniu stanu wojennego oddał legitymację członkowską (17 XII 1981 roku). Mimo propozycji: najpierw Mieczysława Rakowskiego, a po 1989 roku – Lecha Wałęsy, do świata polityki nie wrócił. Od 1974 był także członkiem Prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

      22 lipca 1968 otrzymał nagrodę państwową I stopnia.[4] Dwukrotny laureat Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza – przyznawanej przez redakcję miesięcznika "Teatr". Najpierw otrzymał ją w pierwszej edycji nagrody, za sezon 1984/1985, za rolę Krappa w przedstawieniu „Ostatnia taśma Krappa” Samuela Becketta w Teatrze Studio w Warszawie. Natomiast drugi raz otrzymał ją pośmiertnie, za sezon 1991/1992, za rolę Icyka Sagera w przedstawieniu „Stalin” Gastona Salvatore’a w Teatrze TV.
      Jego imieniem w 1996 roku nazwano warszawski Teatr Na Woli, a w 2002 roku Teatr Nowy w Poznaniu. W ankiecie tygodnika "Polityka" przeprowadzonej w 1998 roku czytelnicy tego tygodnika uznali go za największego polskiego aktora XX wieku.
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:55
      zamknięty
      1946: Dwie godziny ∼ Kuba
      1948: Stalowe serca ∼ górnik Wiktor Tuszyński
      1950: Dwie brygady ∼ aktor Pietrzak grający Jarkę, syna Karhana
      1951: Załoga ∼ Józef Wietecha, uczeń Państwowej Szkoły Morskiej
      1953: Żołnierz zwycięstwa ∼ żołnierz pochodzący z Mogiły
      1953: Piątka z ulicy Barskiej ∼ Lutek Kozłowski
      1954: Pokolenie ∼ Stach
      1956: Trzy kobiety ∼ gość informujący o losach pułkownika Obertyna
      1957: Eroica ∼ porucznik Zawistowski
      1958: Zamach ∼ Marek
      1958: Ósmy dzień tygodnia ∼ Grzegorz Walicki, brat Agnieszki
      1958: Baza ludzi umarłych ∼ "Partyzant"
      1959: Kamienne niebo ∼ Maniuś
      1960: Niewinni czarodzieje ∼ Bazyli
      1961: Czas przeszły ∼ Antoni, członek oddziału
      1962: Zerwany most ∼ inżynier
      1963: Wiano ∼ nauczyciel Edek, chłopak Ulki
      1963: Mansarda ∼ Hilary
      1964: Życie raz jeszcze ∼ Jakuszyn
      1964: Pierwszy dzień wolności ∼ porucznik Jan
      1965: Potem nastąpi cisza ∼ major Świętowiec
      1965: Głos ma prokurator ∼ oskarżony Wojciech Trepa
      1966: Kontrybucja ∼ kasjer w banku
      1966: Lekarz stwierdza... ∼ dr Manfred Mauerer
      1966: Bariera ∼ lekarz w przychodni zakładowej
      1967: Zabijaka ∼ Łuczkow
      1967: Stajnia na Salvatorze ∼ Jan Gajewski "Zyga"
      1967: Ręce do góry ∼ Opel Rekord
      1969: Przygody pana Michała ∼ Michał Wołodyjowski
      1969: Pan Wołodyjowski ∼ Michał Wołodyjowski
      1970: Pan Dodek ∼ woźny w urzędzie
      1971: Gwiazda Wytrwałości ∼ Joachim Lelewel
      1972: Poślizg ∼ nerwowy klient warsztatu samochodowego
      1973: Nagrody i odznaczenia ∼ sekretarz partii
      1973: Listy naszych czytelników ∼ bohater
      1974: Potop ∼ Michał Wołodyjowski
      1976: Człowiek z marmuru ∼ reżyser Jerzy Burski
      1977: Tańczący jastrząb ∼ dyrektor
      1977: Żołnierze wolności ∼ Bolesław Kowalski, dowódca AL okręgu Warszawa-Miasto w Powstaniu Warszawskim
      1977: Granica ∼ starosta Czechliński
      1977: Akcja pod Arsenałem ∼ lekarz
      1978: ... Gdziekolwiek jesteś Panie Prezydencie ∼ Stefan Starzyński
      1979: Klucznik ∼ hrabia
      1980: Wizja lokalna 1901 ∼ burmistrz Mossenbach
      1980: Kontrakt ∼ Adam Ostoja-Okędzki
      1981: Przypadek ∼ komunista Werner
      1981: Limuzyna Daimler-Benz ∼ profesor Stefan Hahn
      1982: Dom ∼ adwokat-oświęcimiak, obrońca Kazanowicza (odc. 9)
      1984: Miłość z listy przebojów ∼ profesor, członek "teatrzyku"
      1984: Dom wariatów ∼ ojciec
      1985: Kronika wypadków miłosnych ∼ pastor Baum, ojciec Grety i Engela
      1988: Biesy ∼ kapitan
      1988: Dekalog VIII ∼ krawiec
      1989: Modrzejewska ∼ Fiodor F. Berg
      1989: Lawa ∼ ksiądz; mężczyzna w Salonie Warszawskim
      1990: Seszele ∼ śpiewak występujący w roli Scarpii
      1990: Pensjonat "Słoneczny blask" ∼ Gustaw Leski
      1990: Napoleon ∼ Michaił Kutuzow (odc. 5)
      1991: All of me ∼ dyrektor teatru
      1991: Ferdydurke ∼ wuj
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:55
      zamknięty
      1963: Pasażerka ∼ narrator
      1965: Lenin w Polsce ∼ Włodzimierz Lenin
      1967: Morderca zostawia ślad ∼ Rodecki
      1969: Pan Wołodyjowski ∼ Halim, sługa Azji
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:56
      zamknięty
      Order Sztandaru Pracy I klasy (1976)
      Order Sztandaru Pracy II klasy (1962)
      Złoty Krzyż Zasługi (1955)
      Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
      Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974)
      Medal Komisji Edukacji Narodowej (1973)
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:56
      zamknięty
      Samuel Beckett Ostatnia taśma (premiera tv 26 stycznia 1989 r.)
      Tankred Dorst Ja, Feuerbach przy współpracy reżyserskiej Jerzego Gruzy (premiera tv 26 marca 1990)
    • madohora Edward Wichura 17.07.12, 18:58
      zamknięty
      Edward Wichura (ur. 5 lipca 1927 w Przemyślu, zm. 4 czerwca 2006 w Wiązownej) – polski aktor, teatralny, filmowy i telewizyjny.
      7 maja 1950 zadebiutował w teatrze. Absolwent warszawskiej PWST (1951). Występował w Teatrze Nowym w Łodzi (1950–1962) oraz w teatrach warszawskich: Polskim (1962–1965), Klasycznym (1965–1969) i Rozmaitości (1972–1988).
      Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, obok swojego zmarłego tragicznie rok wcześniej syna - Marka Wichury
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 18:59
      zamknięty
      Ewa chce spać (1957) – policjant Teofil
      Kapelusz pana Anatola (1957) – dziennikarz
      Baza ludzi umarłych (1958) – inspektor z dyrekcji
      Kalosze szczęścia (1958) – "konsul amerykański" w sztuce "Kościuszko na obczyźnie"
      Pan Anatol szuka miliona (1958) – wręczający trofeum na zawodach pływackich
      Cafe pod Minogą (1959) – Niemiec
      Szczęściarz Antoni (1960) – naczelnik USC
      Czas przeszły (1961) – Maluschka
      Czarne skrzydła (1962) – porucznik Kapuścik, komendant policji
      Podziemny front (serial telewizyjny) (1965) – Rybaczek "Rybak", donosiciel Gestapo (odc. 2. Poste Restante)
      Wojna domowa (serial telewizyjny) (1965) – pomocnik fryzjera (odc. 2. Bilet za fryzjera)
      Niewiarygodne przygody Marka Piegusa (serial telewizyjny) (1966) – pan Piegus, ojciec Marka
      Sublokator (1966) – kierownik pralni
      Jak rozpętałem drugą wojnę światową (1969) – strażnik dezerterów (cz. 3. Wśród swoich)
      Kolumbowie (serial telewizyjny) (1970) – posterunkowy-szmalcownik (odc. 3. A jeśli będzie wiosna)
      Wiosna panie sierżancie (1974) – członek komisji egzaminacyjnej
      Czterdziestolatek (serial telewizyjny) (1975) – "specjalista" na Trasie Łazienkowskiej (odc. 8. Otwarcie trasy, czyli czas wolny)
      Kazimierz Wielki (1975) – karczmarz
      Dyrektorzy (1975) – mężczyzna rozmawiający z Czernym
      Hallo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy (1978) – Zbirski, autor rewii
      ... Gdziekolwiek jesteś Panie Prezydencie (1978)
      Buddenbrookowie (1979) – członek Komitetu Obywatelskiego
      Kariera Nikodema Dyzmy (serial telewizyjny) (1980) – Boczek
      Zamach stanu (1980) – adwokat Berenson, obrońca w procesie brzeskim
      Katastrofa w Gibraltarze (1983) – Stanisław Mikołajczyk, wicepremier w rządzie Władysława Sikorskiego
      C.K. Dezerterzy (1985) – żołnierz Havranek
      Złoty pociąg (1986) – członek kierownictwa Banku Polskiego
      Rzeczpospolitej dni pierwsze (1987)
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 19:00
      zamknięty
      Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1986)
      Srebrny Krzyż Zasługi (1955)
    • madohora Kazimierz Junosza-Stępowski 17.07.12, 19:37
      zamknięty
      Kazimierz Junosza-Stępowski (ur. 26 listopada 1880 w Wenecji, zm. 5 lipca 1943 w Warszawie) – jeden z najwybitniejszych polskich aktorów przedwojennego kina.
      Urodził się w bogatej rodzinie ziemiańskiej. Uczył się w Gimnazjum Nowodworskiego w Krakowie (1890-1892), później w gimnazjum jezuickim w Chyrowie (1892-1895), od 1895 w rosyjskim gimnazjum w Kamieńcu Podolskim. Aktorski debiut pod pseudonimem Junosza w roli Zabója w sztuce Alfreda Szczepańskiego Piast w 1898 roku w poznańskim Teatrze Polskim. Grał tutaj później niewielkie rólki do 1899 roku. W 1900 roku wstąpił do Klasy Dykcji i Deklamacji Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, gdzie uczył się pod kierunkiem Wincentego Rapackiego, Mieczysława Frenkla, Romana Żelazowskiego i Władysława Szymanowskiego. Już w następnym roku zaangażował się do krakowskiego teatru Józefa Kotarbińskiego. Występował w teatrach Krakowa, Łodzi, Poznania. W 1913 roku już jako znany aktor ponownie pojawił się w Warszawie. Zaangażował się do Teatru Polskiego prowadzonego przez Arnolda Szyfmana. Na deskach tej sceny odniósł liczne sukcesy teatralne. Z filmem zetknął się już w 1902 roku, występując w kilku jednoaktówkach realizowanych przez pioniera polskiej kinematografii Kazimierza Prószyńskiego. Przez długie lata występował w kilku filmach rocznie.
      Po wybuchu II wojny światowej prowadził przez pewien czas spółdzielczą kawiarnię aktorską "Znachor" przy ulicy Boduena nr 4. Pracowali tam znani aktorzy: Ewa Kunina, Maria Gella, Hanna Różańska, Anna Jaraczówna, Mieczysław Milecki i inni. Później porzucił jednak "Znachora" i pojawił się na scenie jawnego warszawskiego teatru "Komedia". Odmówił jednak np. udziału w antypolskim obrazie propagandowym "Heimkehr". 5 lipca 1943 roku został postrzelony w swym warszawskim mieszkaniu przez oddział egzekucyjny polskiego podziemia, gdy zasłaniał ciałem swą żonę, Jadwigę Galewską, narkomankę – konfidentkę gestapo. Po kilku godzinach zmarł. Przypuszcza się, iż faktycznym celem wyroku była żona aktora, a aktor zginął niezamierzenie.. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 18 B II 27).
      Na podstawie biografii Kazimierza Junoszy-Stępowskiego powstał film w reżyserii Jerzego Sztwiertni pt. Oszołomienie z 1988 roku.
      W 1935 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za szerzenie zamiłowania do polskiej literatury dramatycznej.
      Stryj Jaremy Stępowskiego
    • madohora Re: Znani, lubiani ale zapomniani Ludwik Sempoliń 17.07.12, 19:38
      zamknięty
      1902 – Przygoda dorożkarza – pasażer
      1902 – Powrót birbanta – birbant
      1916 – Ochrana warszawska i jej tajemnice – naczelnik ochrany Prozierow
      1916 – Studenci – Jan Paszkowski
      1917 – Tajemnica Alei Ujazdowskich
      1917 – Pokój nr 13
      1917 – Jego ostatni czyn – włamywacz
      1917 – Carat i jego sługi – Jerzy, syn Dymitra, książę Garin
      1917 – Kobieta – hrabia Łaski
      1918 – Mężczyzna – Jan Borowski
      1918 – Złote bagno – baron Oskar Rosset
      1918 – Sezonowa miłość – Darski
      1919 – Krysta – Łucki
      1920 – Bohaterstwo polskiego skauta – porucznik Janicki
      1920 – Córka pani X – lord Nootword
      1920 – Powrót- publicysta Jerzy Laski
      1921 – Cud nad Wisłą – agent bolszewicki
      1922 – Strzał – Jan Czarski/Ryszard Czarski syn Jana
      1922 – Tajemnica przystanku tramwajowego hrabia Roman Opolski
      1927 – Uśmiech losu – Jan Kozłowski
      1927 – Martwy węzeł – detektyw
      1927 – Ziemia obiecana – Karol Borowiecki
      1930 – Tajemnica lekarza – Richard Parson
      1930 – Wiatr od morza – Friedrich von Arffberg
      1931 – Uwiedziona – Rawicz
      1933 – Dzieje grzechu – Płaza-Spławski
      1934 – Przebudzenie
      1934 – Córka generała Pankratowa – generał Pankratow
      1934 – Młody las – profesor Pakotin
      1935 – Dzień wielkiej przygody – szmugler
      1935 – Kochaj tylko mnie – Żarski
      1936 – Ada! To nie wypada! – hrabia Orzelski
      1936 – Bohaterowie Sybiru – oficer gwardii carskiej
      1936 – Pan Twardowski – szatan
      1936 – Róża – naczelnik urzędu śledczego
      1936 – Tajemnica panny Brinx – Karol Ulbert, szef agencji detektywistycznej
      1936 – Trędowata – Maciej Michorowski
      1936 – Wierna rzeka – Olbromski
      1937 – Ordynat Michorowski – Maciej Michorowski
      1937 – Płomienne serca – pułkownik Włodzimierz Stępiński
      1937 – Ty, co w Ostrej świecisz Bramie – baron
      1937 – Znachor – profesor Rafał Wilczur, alias Antoni Kosiba
      1937 – Dziewczęta z Nowolipek – Mossakowski
      1938 – Sygnały – Filip
      1938 – Rena – prokurator Garda
      1938 – Kobiety nad przepaścią – Wolak
      1938 – Wrzos – prezes
      1938 – Druga młodość – Ludwik Mohort
      1938 – Ostatnia brygada – Kulcz
      1938 – Profesor Wilczur – profesor Rafał Wilczur
      1938 – Florian – dziadek Wereszczyński
      1938 – Moi rodzice rozwodzą się – Józef Nałęcz, mąż Ady
      1938 – Za winy niepopełnione – Józef Holski
      1939 – U kresu drogi – Jan Turwid
      1939 – Kłamstwo Krystyny – ojciec Marlecki
      1939 – Doktór Murek – prezes Jaźwicz
    • madohora Loda Halama 18.07.12, 22:30
      zamknięty
      Loda Halama, właśc. Leokadia Halama (ur. 20 lipca 1911 w Czerwińsku nad Wisłą, zm. 13 lipca 1996 w Warszawie) – polska tancerka, aktorka, choreograf, primabalerina Teatru Wielkiego w Warszawie; siostra Zizi i Alicji. Zanim rozpoczęła karierę, występowała wraz z matką i trzema siostrami w rodzinnym zespole Siostry Halama. W czasie wojny prowadziła działalność konspiracyjną. W 1943 wyjechała do Szwajcarii, a potem Wielkiej Brytanii, później mieszkała i pracowała w Los Angeles. Do Polski wróciła na stałe w 1985, choć mieszkała na zmianę w Warszawie i Londynie. W 1984 wydała wspomnienia pod tytułem Moje nogi i ja.
      W 1996 w uznaniu zasług dla Stolicy Rzeczypospolitej Polskiej uhonorowana została Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy
Inne wątki na temat:
Pełna wersja