Mikołów

  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:33
    CMENTARZ MIKOŁÓW POMNIK
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:34
    ***
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:35
    *
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:47
    CZASEM NATURA Z NAMI WYGRYWA
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:50
    CHYBA NAJBARDZIEJ OKAZAŁY KRZYŻ NA CMENTARZU PARAFIALNYM W MIKOŁOWIE - www.robertwkaptirze.flog.pl
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:51
    BOŻA MĘKA NA CMENTARZU PARAFIALNYM W MIKOŁOWIE - www.polskaniezwykla.pl
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:52
    Pierwszy cmentarz katolicki w Mikołowie istniał przy kościele pw. św. Mikołaja aż do końca XVIII wieku. Gdy w drugiej połowie XIII wieku zbudowano nowy kościół parafialny (dziś kościół pw. MB Śnieżnej), i przy tym kościele powstał cmentarz. Przez 500 lat funkcjonowały dwa cmentarze w Mikołowie: przy kościele pw. św. Mikołaja i przy kościele pw. św. Wojciecha, i przez cały ten czas na obydwu grzebano zmarłych. Z biegiem czasu utarło się przekonanie, że godny pochówek należy się przy kościele pw. św. Wojciecha, zwłaszcza z momentem nastania reformacji protestantów grzebano tylko przy kościele pw. św. Mikołaja.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:55
    Parafia mikołowska posiadała więc dwa cmentarze, które przez wieki wystarczały z uwagi na niewielką liczbę mieszkańców. Na początku XIX wieku do Mikołowa dotarły również zmiany spowodowane industrializacją. W 1820 roku stary cmentarz przy kościele pw. św. Wojciecha kilkakrotnie naprawiano, ale z biegiem czasu stawał się niewystarczalny. W 1820 roku powstał nowy, większy cmentarz usytuowany na polu farskim. To jest ta część współczesnego cmentarza, która usytuowana jest najbliżej kościoła pw. św. Wojciecha. W 1864 roku nowy cmentarz został znacznie powiększony. W 1876 roku doszło do kolejnego powiększenia obszaru cmentarza. Jako, że był to czas kulturkampfu rejencja opolska nie zgodziła się na to powiększenie cmentarza motywując odmowę względami sanitarnymi. Powołując się na względy epidemiologiczne, rejencja zaczęła bowiem forsować powstawanie cmentarzy gminnych. Brak środków finansowych zahamował realizację projektu budowy cmentarzy gminnych. Po zakończeniu kulturkampfu 25 lipca 1885 rejencja zgodziła się na powiększenie wspólnego cmentarza parafialnego w Mikołowie.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:58
    Przed kaplicą cmentarną znajduje się grób ks. proboszcza Grzegorza Warwasa, który w 1843 roku rozpoczął budowę nowego kościoła pw. św. Wojciecha. Jest to najstarsza obecnie mogiła na cmentarzu. Obok – mogiła z krzyżem AK, w której spoczywa wychowawca młodzieży, harcmistrz Paweł Krawczyk. Na wysokości kaplicy znajdują się groby kapłańskie. Tam spoczywają zarówno dawni proboszczowie i wikarzy mikołowscy, jak i kapłani pochodzący z Mikołowa. Nieopodal grobów znajduje się mogiła mikołowskiego kleryka. Po lewej stronie kaplicy stoi okazały, wykuty z piaskowca krzyż, ustawiony w 1873 roku. Za kaplicą, po prawej stronie znajduje się mogiła przykryta pamiątkową płytą, miejsce spoczynku ofiar II wojny światowej. Dziś budzi ona wiele kontrowersji wśród nielicznych żyjących świadków. Również za tą kaplicą, po prawej stronie alejki, pod murem, leży niewielki kamień nagrobny rosyjskiego żołnierza z czasów I wojny światowej.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 21:59
    CMENTARZ W MIKOŁOWIE KRZYŻ
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:02
    Kaplica została wybudowana już w XIX wieku. Do jej powstania przyczynił się mikołowski ród Eiseneckerów. Kaplica wyznaczała koniec najstarszej części mikołowskiego cmentarza.
    Została zbudowana z kamienia, w stylu neogotyckim, który swoimi korzeniami sięga XVIII – XIX wieku. Monument cechuje się smukłością i strzelistością. Kaplica posiada cztery niewielkie, wąskie, ale za to wysokie okna – po dwa na lewej i prawej ścianie. Posiada dwuspadowy dach, który został poddany renowacji po 2000 roku. Pierwotny dach pokryty był eternitem. U frontu kapliczki mieszczą się duże, dwuskrzydłowe, żelazne drzwi, które pozwalają na wejście do wnętrza kapliczki. Obok drzwi, u frontu, po lewej i prawej stronie, mieszczą się tabliczki upamiętniające spoczywających w niej poprzednich proboszczów parafii św. Wojciecha w Mikołowie. Nad drzwiami mieści się portal, w którym usytuowana została płaskorzeźba Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego. Nad portalem znajduje się łaciński napis oznaczający zmartwychwstanie, który został uszkodzony odłamkiem bomby w czasie II wojny światowej. Jeszcze wyżej znajduje się rozeta z witrażem.
    We wnętrzu kaplicy panuje swoista harmonia. W podłodze mieści się płyta z czterema uchwytami, zamykająca komorę grobową, w której znajdują się trumny ze szczątkami poprzednich proboszczów. Od 2011 roku znajduje się w niej trumna z ciałem ks. kanonika Alfonsa Janika. Na samym końcu wnętrza budowli mieści się masywny pomnik Jezusa modlącego się.
    W kaplicy spoczywają zasłużeni proboszczowie parafii św. Wojciecha w Mikołowie:
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:04
    Urodził 18 grudnia 1893 w Starych Gliwicach (Łabędy) w rodzinie rolniczej. Był najstarszym z czworga dzieci Klemensa (pochodzącego z Żernicy) i Katarzyny z d. Mazur (rodem z Krzyżowic) - oboje rodzice spoczęli na cmentarzu w Chełmie. Po ukończeniu szkoły ludowej podjął naukę w gimnazjum w Gliwicach. Od 1914 roku studiował teologię we Wrocławiu. Studia w 1915 roku przerwała wojna. W 1915 roku powołano go do 156. pułku piechoty w Bytomiu. Brał udział w bitwach na frontach we Francji, Belgii oraz Litwie i Łotwie. Opłacił to trwałym kalectwem (niedowład ręki). Przez miesiąc przebywał w szpitalu w Belgii, a po powrocie na front został ciężko ranny pod Dinaburgiem (14 października 1915). Leczono go w szpitalu w Tylży i Tczewie, przeszedł leczenie ambulatoryjne we Wrocławiu. Po wyjściu z wojska kontynuował studia teologiczne, święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1919. Pracował duszpastersko w Szczecinie (1920), Kamieniu Pomorskim (1921-1922). Po plebiscycie przeniósł się na teren Polskiego Śląska. Pracował na placówkach w Żorach (1923), Mysłowicach (1923-1927), Bielszowicach (1927-1929) i Załężu (1929-1931). Od 1924 roku był kapelanem rezerwy WP.
    Po dwunastu latach kapłaństwa został skierowany do Chełmu Wielkiego (od 31 sierpnia 1931). Kontynuował tradycje chełmskiego duszpasterstwa zwłaszcza w zakresie śpiewu i muzyki kościelnej. Odnowił działalność Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej, organizując dla jego członków rekolekcje zamknięte. Powołał do życia Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej. Organizował pielgrzymki do Częstochowy. Z jego inicjatywy powstał Katolicki Dom Ludowy, poświęcony 22 września 1935. W latach 1933-1937 pełnił funkcję wizytatora nauki religii w szkołach powszechnych dekanatu mysłowickiego. Pełnił także funkcję dziekana dekanatu mysłowickiego od 1957 roku aż do przejścia na emeryturę. 15 listopada 1968 opuścił Chełm, udając się do swej siostry do Mikołowa. Zmarł 16 września 1975 w Mikołowie i tam spoczął na miejscowym cmentarzu. W kościele parafialnym w Chełmie przy wejściu do kościoła została umieszczona tablica pamiątkowa ku jego pamięci.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:04
    Urodził się 14 marca 1911 w Zabrzu w rodzinie Wincentego i Józefy z d. Kłaczek. W 1922 roku rodzina Smandzichów przeprowadziła się do Knurowa. W młodości należał do Sodalicji Mariańskiej, a w 1931 roku został przyjęty do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. 28 czerwca 1936 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bpa S. Adamskiego i 30 czerwca 1936 został skierowany na dwa miesiące do Knurowa jako wikariusz. Następnie od 29 sierpnia 1936 był wikarym w parafii św. Augustyna w Lipinach. 6 września 1938 został kapelanem w Zakładzie ks. Ludwika Markiefki w Bogucicach, gdzie był jednocześnie opiekunem nowicjatu Sióstr Jadwiżanek. Po likwidacji zakładu został mianowany wikarym w parafii św. Szczepana w Bogucicach. Następnie od lipca 1942 roku był lokalistą w Kokoszycach, później wikarym w parafii św. Antoniego w Siemianowicach Śląskich, a od 20 listopada 1942 wikarym w Józefce i Chorzowie Batorym. 15 maja 1943 został mianowany wikarym w Piekarach Śląskich. Od 30 sierpnia 1947 ks. Smandzich był rektorem kościoła NMP Wspomożenia Wiernych w Wełnowcu i diecezjalnym Dyrektorem Krucjaty Eucharystycznej. 1 sierpnia 1950 został ustanowiony administratorem parafii MB Bolesnej w Rybniku, a od grudnia proboszczem. Od 5 listopada 1952 pełnił funkcję egzaminatora prosynodalnego z homiletyki, a od 23 grudnia 1954 dziekana dekanatu rybnickiego. 12 maja 1955 został zwolniony z obu funkcji.
    Stanowisko dziekana ponownie podjął 2 kwietnia 1957, jednak 3 lipca 1957 został proboszczem w parafii św. Wojciecha w Mikołowie. Od 7 listopada 1958 pełnił funkcję wicedziekana dekanatu mikołowskiego, a od l grudnia 1962 dziekana. 22 marca 1965 został członkiem Diecezjalnej Rady Liturgicznej, a 11 lutego 1966 członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Od 1968 roku jako Diecezjalny Duszpasterz Kobiet prowadził godzinę stanową w Piekarach Śląskich. 7 marca 1969 został członkiem Diecezjalnej Komisji Historycznej i Diecezjalnej Rady Kapłańskiej, recenzentem prac proboszczowskich z homiletyki i ojcem duchownym ss. wizytek w Siemianowicach Śląskich. W 1971 roku otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości, a 4 kwietnia 1972 został członkiem Komisji ds. Przekazu Ewangelicznego w czasie I Synodu Diecezjalnego. 13 kwietnia 1978 przeszedł na emeryturę. W 1979 roku prowadził cztery serie rekolekcji zamkniętych dla księży i wziął udział w Ogólnopolskim Spotkaniu Diecezjalnych Duszpasterzy Pomocników Matki Kościoła, a w 1987 roku udział w kongresie „Des Colloqiums Europaischer Pfarrgemeinden" w Austrii. 15 kwietnia 1989 powierzono mu funkcję ojca duchownego księży dekanatu mikołowskiego. Zmarł 6 maja 1993 w swoim domu w Kamionce. Pogrzeb odbył się w Mikołowie, tam spoczął na miejscowym cmentarzu.
    Był autorem trzech pozycji liturgicznych i ascetycznych: Dobrze nam tu być (Opole 1949), Przystąpię do ołtarza Bożego (Katowice 1982), i Za furtą klasztorną (Katowice 1985). Od 1965 roku redagował Skarbiec modlitw i pieśni. Zebrał też i przygotował do druku Gawędy Stacha Kropiciela (Katowice 1994), autorstwa ks. K. Kosyrczyka. Był autorem wspomnienia o ks. Józefie Stokowym pt. Kapłan według Serca Bożego i opracował 10 pogodnych błogosławieństw. W rękopisie pozostały Pamiętniki z lat 1964-1993.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:05
    Urodził się 3 września 1910 w Katowicach w rodzinie Józefa i Cecylii z d. Osypka. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w gimnazjum w Mikołowie. W 1929 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1934.
    Po święceniach był na zastępstwie wakacyjnym w parafii św. Jana Chrzciciela w Bojszowach. Następnie jako wikariusz duszpasterzował w parafiach: św. Jadwigi w Chorzowie, św. Michała Archanioła w Orzegowie, Wniebowzięcia NMP w Hajdukach Wielkich, św. Józefa w Chorzowie i św. Józefa w Załężu.
    12 września 1946 został mianowany administratorem w parafii Chrystusa Króla w Świerklańcu. 23 lipca 1957 został zatwierdzony na stanowisku proboszcza. Do 1958 roku pracował w parafii samodzielnie. Wiele czasu poświęcał na katechizację, to spowodowało że został mu przydzielony do pomocy ks. Alfred Prochasek jako wikariusz. Ks. Kawka zlecił mu część swoich obowiązków, szczególnie katechetycznych. W parafii obchodził swój srebrny jubileusz kapłaństwa 24 czerwca 1959. Dużo jednak chorował i w 1965 roku przeszedł na emeryturę. Zamieszkał w klasztorze sióstr służebniczek w Piotrowicach i tam zmarł 21 marca 1971. Spoczął na cmentarzu w Mikołowie.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:06
    Urodził się 9 lutego 1863 w ówczesnej Hucie Laura (dziś Siemianowice) w rodzinie górnika, potem dozorcy maszyn Wojciecha i Weroniki z d. Walkiewicz, pochodzących z Królestwa. Szkołę ludową ukończył w Siemianowicach. Po tragicznej śmierci ojca, dzięki korepetycjom i pomocy brata, kontynuował naukę rozpoczętą jesienią 1876 roku w Gimnazjum św. Macieja. W gimnazjum studiował historię i literaturę polską, posiadał dzieła Mickiewicza, Korzeniowskiego i Malczewskiego. Choć pisał wiersze niemieckie wzorowane na J. Eichendorffie, wkrótce przeszedł wyraźną ewolucję narodową pod wpływem podjętych wycieczek i pielgrzymek: w 1883 roku do Krakowa i w 1884 roku do Częstochowy. W tej ostatniej podjął decyzję poświęcenia się pracy duchownego. 16 marca 1885 otrzymał świadectwo maturalne. 28 kwietnia 1885 immatrykulował się na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Zaangażował się w organizacjach studentów polskich, takich jak Towarzystwo Literacko - Słowiańskie, Towarzystwo Górnośląskie czy Societas Hosiana. W październiku 1885 roku brał udział w zjeździe polskich akademików w Gnieźnie. W latach 1886-1887 odbył obowiązkową służbę wojskową w armii pruskiej. Dyplom ukończenia studiów uzyskał 10 sierpnia 1888 i jesienią wstąpił do wrocławskiego alumnatu.
    Po uzyskaniu 27 czerwca 1889 święceń kapłańskich został skierowany do parafii św. Barbary w Królewskiej Hucie, a w sierpniu tegoż roku został przeniesiony do parafii św. Jadwigi w Królewskiej Hucie. Tu nawiązał kontakty z polską młodzieżą (m.in. z Wojciechem Korfantym), oddziałując na nią w duchu narodowym i pomagając tajnemu kółku oświatowemu.
    W 1892 roku został przeniesiony do Łącznika w powiecie prudnickim, a potem do Solca pod Białą. Po śmierci proboszcza w 1894 roku przez pewien okres zarządzał tą ostatnią parafią. W grudniu 1894 roku został przeniesiony do Szymiszowa w powiecie strzeleckim, gdzie pod koniec 1895 roku został proboszczem. Rok później przeniósł się do parafii w Ligocie pod Białą (powiat prudnicki). W 1900 roku był jednym z organizatorów Towarzystwa Szerzenia Elementarzy im. ks. Engela.
    Po wyborczym zwycięstwie Korfantego (25 czerwca 1903) podjął pod koniec lipca tegoż roku inicjatywę utworzenia Polskiego Towarzystwa Ludowego, którego został pierwszym prezesem. W 1904 roku został przedstawicielem Śląska w Polskim Centralnym Komitecie Wyborczym. Od 1906 roku stał się przywódcą nielicznej grupy duchowieństwa śląskiego otwarcie opowiadającego się po stronie polskiej. W wyborach do parlamentu (25 stycznia 1907) został wybrany posłem, jednak z powodu niezadowolenia kard. G. Koppa zrzekł się mandatu.
    Od tej chwili jego działalność społeczna i polityczna, aż do wojny, uległa poważnemu ograniczeniu. W tym czasie skoncentrował się na sprawach duszpasterskich. W latach 1908-1909 wybudował w Ligocie nowy kościół pw. św. Stanisława Biskupa (konsekrowany 16 czerwca 1912). Ozdobił go trzema witrażami wykonanymi według projektów specjalnie przygotowanych przez Włodzimierza Tetmajera. Był autorem wielu wierszy pisanych przeważnie przed wojną, początkowo po niemiecku i po łacinie. Od 1884 roku coraz częściej pisał po polsku.
    W czasie I wojny światowej był przewodniczącym Śląskiego Komitetu Wykonawczego Niesienia Pomocy Głodującej Ludności Królestwa (koniec 1915 roku). Był tymczasowym przewodniczącym „Towarzystwa Oświaty na Śląsku im. św. Jacka", utworzonego w Opolu 1 października 1917. Za główne zadanie członków towarzystwa uznawał kształcenie się w języku, literaturze narodowej i nauce społecznej. W 1920 roku złożył prezesurę towarzystwa jako zbyt uciążliwą wobec odległości Ligoty od głównych centrów polskich, wybrano go jednak prezesem honorowym.
    W grudniu 1918 roku sejm dzielnicowy zaboru pruskiego wybrał go do Naczelnej Rady Ludowej. 30 kwietnia 1920 uzyskał nominację na dziekana. 27 kwietnia 1921, zagrożony zamachem na swe życie, usunął się na Śląsk polski. Dopiero latem 1922, gdy zwolniła się parafia św. Wojciecha w Mikołowie, został mianowany tam proboszczem. Zdążył jeszcze 29 czerwca 1922 witać w tym mieście wkraczające wojsko polskie. Odnowił kościół i zbudował dom parafialny.
    Zasłużonego duchownego i działacza spotykały różne zaszczyty. O tym, jak był ceniony świadczy, iż strona polska stawiała w 1922 roku jego kandydaturę na biskupa katowickiego. Gdy funkcję administratora apostolskiego na polskim Śląsku objął ks. August Hlond, został powołany do grona księży - konsultorów. Po utworzeniu diecezji katowickiej, w styczniu 1926 roku otrzymał nominację na archidiakona Kapituły Katedralnej, a 26 stycznia 1928 – na komisarza biskupiego regionu zachodniego. Szczyt godności duchownych osiągnął, gdy w 1930 roku obdarowano go tytułem prałata, a 29 kwietnia 1931 (po śmierci ks. Kapicy) mianowano prepozytem Kapituły. Państwo polskie już 2 lutego 1923 odznaczyło go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 3 października 1934. W jego pogrzebie wzięli udział bp S. Adamski i bp J. Gawlina, a kazanie wygłosił jego wieloletni towarzysz walk narodowych, ks. Paweł Brandys. Spoczął w kaplicy na mikołowskim cmentarzu.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:07
    Urodził się 27 stycznia 1882 w Piekarach Śląskich w rodzinie górnika Emanuela i Apolonii z d. Franiel. Uczęszczał do gimnazjum w Bytomiu. 12 marca 1903 zdał egzamin dojrzałości. Po maturze został przyjęty na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. 22 czerwca 1907 przyjął święcenia kapłańskie.
    W czasie wakacji pomagał w pracy duszpasterskiej w parafii Imienia Najświętszej Maryi Panny i św. Bartłomieja w Piekarach. Od 20 października 1907 pracował w parafii św. Jadwigi w Królewskiej Hucie. 20 grudnia 1908 otrzymał nominację na kapelana w kaplicy zamkowej rodziny Ballestremów w Pławniowicach k. Gliwic. Pełnił również duszpasterstwo w miejscowej kaplicy dla ludności wioski oraz w kościele w Rudnie.
    W czasie pobytu w Pławniowicach uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim doktorat z teologii. 10 stycznia 1913 mianowany wikariuszem w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach, a następnie w Lipinach (od 5 listopada 1914). W Lipinach w latach 1922 - 1923 był substytutem. Tam też był prezesem związków i stowarzyszeń religijnych zarówno polskich (Związek św. Józefa), jak i niemieckich (Gesellen-Verein i Junglings-Verein). Założył Kasyno Polskie dla mężów i młodzieńców oraz kółko śpiewacze Gwiazdka , prowadził wykłady religijne w Towarzystwie Polek, poświęcał sztandary Sokoła i powstańców śląskich.
    W 1923 roku pracował w kancelarii Administracji Apostolskiej w Katowicach. 2 września 1923 został zatwierdzony na stanowisku proboszcza w Bieruniu Starym. W dekanacie mikołowskim pełnił funkcję wizytatora nauki religii dla szkół powszechnych w Tychach i Murckach. Ponadto, od października 1932 roku, był cenzorem książek oraz egzaminatorem i sędzią prosynodalnym.
    Był autorem wielu książek, artykułów, rozpraw, broszur hagiograficznych, liturgicznych, kaznodziejskich i metodycznych. Współpracował z wieloma wydawnictwami polskimi i niemieckimi. Wydał m.in. w formie książkowej, swoją pracę doktorską o św. Antonim Padewskim - Św. Antoni z Padwy. Jego życie, twórczość i chwała pośmiertna , a także Gwiazdy Katolickiej Polski. Żywoty wielkich sług bożych . Od 1924 roku współpracował regularnie z redakcją „Gościa Niedzielnego”. Należał także do zarządu Polskiego Towarzystwa Historycznego.
    29 stycznia 1935 został mianowany proboszczem w parafii pw. św. Wojciecha w Mikołowie. W 1936 roku wybrany na wicedziekana dekanatu mikołowskiego. 29 października 1952 mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Katowicach. Zmarł nagle 28 kwietnia 1957 w Mikołowie. Spoczął w kaplicy na mikołowskim cmentarzu.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:08
    Urodził się 29 marca 1944 w Kórnicy k. Głogówka, na terenie diecezji opolskiej, w rodzinie Aleksandra i Marii z d. Sobek. Jego ojciec zmarł w obozie w 1945 roku. W swojej rodzinnej miejscowości w latach 1951-1958 uczęszczał do szkoły podstawowej. Następnie uczył się w Liceum Ogólnokształcącym w Głogówku, które ukończył w 1962 roku. Wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Szczególnie interesował się socjologią religii. Wiedzę z tej dziedziny pogłębiał także później, jako ksiądz studiując w Papieskim Instytucie Teologicznym we Wrocławiu. 4 czerwca 1967 w Krakowie z rąk bp. Juliusza Bieńka przyjął święcenia diakonatu. Święceń kapłańskich 2 czerwca 1968 w katowickiej Katedrze Chrystusa Króla udzielił mu bp Herbert Bednorz. Pracę duszpasterską rozpoczął na zastępstwach wakacyjnych w Ochojcu i Krzyżowicach. Następnie był wikariuszem w parafiach: św. Szczepana w Katowicach-Bogucicach (1968-1971), św. Piotra i Pawła w Świętochłowicach (1971-1974) i św. Anny w Janowie (1974-1978). W ostatniej z tych parafii sprawował opiekę duchową na chorymi w miejscowym szpitalu. W latach 1978-1980 pełnił posługę kapelana szpitalnego w klinikach przy ul. Francuskiej i Reymonta w Katowicach. Mieszkał na probostwie parafii Niepokalanego Poczęcia NMP i uczestniczył w parafialnej pracy duszpasterskiej. 11 października 1979 został mianowany diecezjalnym Duszpasterzem Chorych i Służby Zdrowia. Funkcję tę pełnił do 1982 roku. Od lipca 1980 roku posługiwał w Mikołowie, najpierw jako wikariusz-ekonom, a od 24 września 1980 jako proboszcz parafii św. Wojciecha. Już w październiku 1980 roku został dziekanem dekanatu mikołowskiego. Urząd ten sprawował przez dwie kadencje do 1992 roku. Był także duszpasterzem akademickim na terenie miasta Mikołów. W latach 1992-2011 pozostawał członkiem Archidiecezjalnej Komisji Ekumenicznej. Postarał się o przeprowadzenie znaczących prac renowacyjnych i konserwatorskich oraz o wybudowanie domu parafialnego. Za jego czasów kościół parafialny św. Wojciecha został podniesiony do godności bazyliki mniejszej. W uznaniu zasług dla kościoła katowickiego w 2003 roku otrzymał godność kanonika honorowego Kapituły Metropolitalnej Katowickiej. 31 lipca 2010 został zwolniony z urzędu proboszcza i przeszedł na emeryturę. Pozostał w Mikołowie i zamieszkał w domu przy probostwie, gdzie pomagał w posłudze duszpasterskiej. Zmarł 25 lipca 2011 w Mikołowie. Spoczął w kaplicy na mikołowskim cmentarzu.
  • madohora Re: Mikołów 12.06.22, 22:09
    MIKOŁÓW KAPLICA CMENTARNA

  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 20:50
    MIKOŁÓW JEDEN Z NAJSTARSZYCH GROBÓW NA CMENTARZU W MIKOŁOWIE
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 20:52
    MIKOŁÓW GRÓB POLEGŁYCH W 1939 ROKU
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 21:06
    MIKOŁÓW CMENATARZ
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 21:07
    MIKOŁÓW CMENTARZ
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 21:08
    MIKOŁÓW
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 21:10
    Urodził się 17 stycznia 1829 w Raciborzu. Święcenia kapłańskie przyjął 1 lipca 1854 we Wrocławiu. Jego pierwszą placówką wikariuszowską były Michałkowice przy proboszczu ks. Antonim Stabiku. W latach 1858-1866 był proboszczem w Bojszowach, a następnie przez 32 lata proboszczem w Bieruniu Starym (1866-1898). W 1870 roku został ustanowiony dziekanem dekanatu mikołowskiego, natomiast w 1895 roku komisarzem książęco - biskupim na komisariat pszczyński. Należały do niego dekanaty: pszczyński, mikołowski, mysłowicki, bytomski i tarnogórski. W 1871 roku wybrany został na okres jednej kadencji posłem do sejmu pruskiego. Na urząd proboszcza parafii św. Wojciecha w Mikołowie został wprowadzony pod koniec września 1898 roku, pomimo jego obaw i podeszłego wieku. Był świadomy ciężaru odpowiedzialności i wymagań, jakie niesie ze sobą tak zacna i liczna parafia. Zdaniem K. Prusa ks. Schumann był kapłanem bardzo zacnym; pilny i pracowity, mimo podeszłego wieku, a poza tym charakter miły, szlachetny i pobożny. Zmarł 6 maja 1904. Parafianie wówczas przygotowywali się do jego jubileuszu pięćdziesięciolecia kapłaństwa, które miał obchodzić na początku lipca 1904. Byli bardzo przywiązani do swojego proboszcza, postanowili dać temu wyraz i ufundowali okazałą i bogato zdobioną monstrancję. Niestety ks. Schumanowi nie było dane dożyć tego jubileuszu, a monstrancja pozostała w mikołowskim kościele, jako pamiątka tego wybitnego proboszcza i służy parafii do dnia dzisiejszego. Ks. Schumann w testamencie zapisał 1000 marek na odprawianie w Mikołowie mszy fundowanych.
  • madohora Re: Mikołów 18.06.22, 21:12
    GRÓB SCHUMANNA
Inne wątki na temat:
Pełna wersja