Słynne Barbary - W Szaradach Anagramowych

[madohora]

Kalambur

Nie będę tutaj niczego przeliczać
Czy to jest Śląska okularnica

B _ _ _ _ _ _(7 liter)

[madohora]

Szarada Anagramowa

Byłam nad morzem W Mrzeżynie
Pisałam CI, że coś mnie minie
Lecz Z nim BURSZTYN zbierałam nad ranem
O wyznał mi, że jest zakochany

B _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter)

[kefirowa]

BURSZTYNOWICZ

[madohora]

Jak to szybko się zmienia
Już nie jest z młodego pokolenia

[madohora]

Barbara Bursztynowicz (ur. 27 stycznia 1954 w Bielsku-Białej) – polska aktorka filmowa i teatralna.
W roku 1977 ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Na co dzień jest aktorką Teatru Ateneum w Warszawie. Jej debiut filmowy miał miejsce w 1977 roku, w filmie Andrzeja Kostenki pt. Sam na sam. Widzowie znają ją także z wielu ról w Teatrze Telewizji, a także z popularnej telenoweli Klan, gdzie od roku 1997 wciela się w postać Elżbiety Lubicz-Chojnickiej. Jest żoną aktora Jacka Bursztynowicza z którym ma córkę Małgorzatę.

[madohora]

1977: Sam na sam
1979: Klincz
1980: Nic nie stoi na przeszkodzie
1981: W obronie własnej
1985: Rośliny trujące
1988: Oszołomienie
1996: Dzieci i ryby
1997-do tej pory: Klan, jako Elżbieta Chojnicka
2007: Mój dziadek, jako Lekarka
2009: Wódeczka i panienki jako Magda
2009: Na dobre i na złe, jako Julia Krzyżanowska (gościnnie)
2009: Siostry , jako Róża

[madohora]

1973: Detektyw Pchełka na tropie - Lori (stary dubbing, odcinek 03, niezależnie od Aleksandry Kisielewskiej)
1985-1989: Smerfy Sasetka
Laura (nowy dubbing odc. "Siostra Smerf")

1985-1988: Troskliwe misie - Złośnica
1987-1990: Kacze opowieści Szafirezada
1988: Denver, ostatni dinozaur – Heather Adams
1989: Dommel – Cherry
1990: Muminki – Alicja
1991: Ali Baba
1991: Słoń Benjamin (seria z 1991) - Karla Kolumna
1991-1992: Dzielny Agent Kaczor – Matka Klucha
1992-1996: Film pod strasznym tytułem
1996: Miłość i wojna – Elsie MacDonald
1997: Świat królika Piotrusia i jego przyjaciół – Wykonanie piosenki
1999: Bob Budowniczy – Marta
2000: Spotkanie z Jezusem – Tamra (wersja telewizyjna)
2004: Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń – Ciotka Józefina

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Gdy deszcz pada to NA drodze
Dużo KAŁUŻ na przeszkodzie.

K _ _ _ _ _ _(7 liter)

[kefirowa]

KAŁUŻNA

[madohora]

Nikt Basi lat nie policzy
Młode pokolenie zaliczy?

[madohora]

2006: Po rozum do mrówek – poszukiwaczka Kreela
2007: Don Chichot – fałszywa Dulcynea
2007: Koń wodny: Legenda głębin – dziewczyna słuchająca opowieści dorosłego Agnusa
2007: Rodzinka Robinsonów – Frannie, mama Alberta
2007: Film o pszczołach
2009: Barbie przedstawia Calineczkę – Janessa
2009: Potwory kontra Obcy – Susan Murphy / Gigantka
2009: Scooby-Doo: Strachy i patałachy
2009: Artur i zemsta Maltazara – księżniczka Selenia
2010: Disco robaczki – Gocha
2010: Milion dolarów
2010: Artur i Minimki 3. Dwa światy – księżniczka Selenia
2010: Safari 3D – niedźwiedzica polarna Sushi
2010: Megamocny
2011: Hop

[madohora]

2011: Każdy żyje jak umie, czyli Skąd się wzięli "Sami swoi" - jako Rózia,żona Jana
2011: Ręczna robota – jako pani Halinka
2011: Stacja dwunasta – jako Jola
2010: Srebrny szyling
2010: Profesor i pchła – jako Mała Księżniczka
2010: Pięcioro w jednym strączku – jako Ziarnko Groszku i Chora Dziewczynka
2010: Krasnoludek u kupca – jako Krasnoludek
2010: Głupi Jasiu – jako Księżniczka
2010: Śmierć Dantona – jako Lucylla Desmoulins
2010: Radiowęzeł – jako redaktor Danuta Warzecha
2010: Dekameron – jako Lidia
2009: Lala czyli pierwsza miłość – jako Vilma Barat
2009: Smak (słuchowisko Radio Merkury) – jako Amatorka truskawek
2008: Krowa niebiańska – jako przyjaciółka Eleonory Burskiej
2008: Złota mucha – jako mieszkanka Wybrzeża
2008: Lesio
2008: Miłości niekochanego – jako Lou
2008: Bazyliszek i Najlepszy kowboj na świecie z cyklu Bardzo inne słuchowisko
2008: Stacja Granica – jako łączniczka Jadzia
2008: Paweł Kohut i jego teatr
2008: Mrrruczuś – jako Kicia
2008: Prawie jamnik wielorasowy – jako Mysz
2008: Wielka wyprawa Śledzia – jako Mama
2008: Kolekcja Supłacza – jako Zielony

[madohora]

Barbara Kałużna (ur. 10 sierpnia 1975 w Gliwicach) – aktorka teatralna i filmowa. Absolwentka Szkoły Podstawowej nr 3 im. Arki Bożka w Gliwicach – Ostropie i V Liceum Ogólnokształcącego im. Andrzeja Struga w Gliwicach. Podczas edukacji w liceum równolegle kontynuowała naukę w Państwowej Szkole Muzycznej II st. w Gliwicach – w klasie śpiewu (1991–1993). W 1998 r. ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie.

[madohora]

Wcielała się w role popularnych bohaterek filmowych z seriali telewizyjnych (w tym także dotąd kontynuowanych) takich jak m.in.: postać Agnieszki Świątek z serialu Pierwsza miłość czy też Basi Olbrycht z serialu Sfora, jest także znana z postaci mecenas Ewy Galasik w serialu Samo Życie i Anity – dyrektorki szkoły w serialu Złotopolscy. Wystąpiła w serialu TVP Doręczyciel gdzie odtwarzała rolę Diany Albrecht.Obecnie odtwarza rolę Ewy w serialu ,,Ludzie Chudego. Gościnnie pojawiła się również w innych serialach: Pensjonat pod Różą, Dom czy też Miodowe lata. Wystąpiła także w filmach fabularnych m.in.Pogoda na jutro czy Nie ma zmiłuj. Jeszcze w trakcie studiów w Akademii Teatralnej zagrała w teatrze TV w spektaklu Fizjologia małżeństwa wg Honoriusza Balzaca u boku Krystyny Jandy. Otrzymała nagrodę im. A.Nardellego za najlepszy debiut teatralny – rola kobiety C w spektaklu Trzy wysokie kobiety Albee’ego w 1999 r. W latach 1998–2005 w zespole artystycznym Teatru Nowego w Poznaniu, na którego deskach brała udział także w programach kabaretu RAZ. Od sezonu 2005/2006 współpracuje z Teatrem Polskim w Bydgoszczy. W listopadzie 2006 wystąpiła gościnnie na scenie Teatru im. J. Osterwy w Lublinie w roli Maryny (w przedstawieniu wystawionym w 100. rocznicę premiery lubelskiej Wesela Stanisława Wyspiańskiego). W sezonie teatralnym 2007/2008 wystąpiła na scenie stołecznego Teatru Komedia w spektaklu pt. „Fredro dla dorosłych mężów i żon”. W sezonie 2008/2009 pojawia się na scenie Projektu Scena Warszawa w spektaklu "Some Girl's".Gra też gościnnie w spektaklu ,,Samotny Zachód,, w nowo powstałym teatrze Michała Żebrowskiego. Zagrała szereg ról dla teatru Polskiego Radia oraz w słuchowiskach pod wspólnym tytułem Audioteka w cyklu adaptacji powieści kryminalnych Joanny Chmielewskiej,które zostały także wydane w postaci audio-booków. Obsadzana często w dubbingu zarówno w filmach animowanych jak np.: Po rozum do mrówek, Rodzinka Robinsonów albo ostatnio Potwory kontra Obcy jak również w filmach fabularnych np.: Koń wodny: Legenda głębin. Dubbinguje z powodzeniem postacie w grach komputerowych Wiedźmin czy też Mass Effect. Pełni rolę lektora w niektórych stacjach radiowych. Jej motto życiowe to: "Wierzę, że wszystko co dajesz, wraca. I dobro i zło". Użycza często swego charakterystycznego głosu w spotach reklamowych w radiu i telewizji. Głos Barbary Kałużnej w banku nagrań lektorskich firmy RPM jest zamieszczony w kategorii VIP wraz z głosem lektorki filmowej Krystyny Czubówny. Zamieszczony jest także w banku głosów firmy lektorów Rozgłos oraz Strefa Medialna a także studia nagrań radiowych MFM i dubbingu Studio PRL.
Uczestniczyła także w kampanii reklamowej Federacji Konsumentów („dobrze znać swoje prawa, prawda?”oraz była twarzą sesji reklamowej popularnego tygodnika Pani Domu. Wzięła ponadto udział w cyklu programów edukacyjnych przygotowanych przez firmę Headlines – dla TVP jako pani Kasia.

[madohora]

2010–2011: Hotel 52 – jako Anna Wójcik, pracownica Jerzego Hajdara
2010–2011: Ludzie Chudego – jako Ewa, sąsiadka Chudziszewskich
2008–2011: Ojciec Mateusz – jako Stefańska, mama Ani i recepcjonistka
2007–2008: Doręczyciel – jako Diana Albrecht – asystentka szefa firmy kurierskiej "Błysk"
1998–2008: Złotopolscy – jako Anita – dyrektorka szkoły w Złotopolicach
2006: Samo Życie – jako mecenas Ewa Galasik – pełnomocnik Kacpra Szpunara
2006: U fryzjera – jako sierżant Wańka (odc. 8 /cz. Do woja)
2005–2008: Na dobre i na złe – jako Barbara Leśniewska
2004–2008: Pierwsza miłość – jako Agnieszka Świątek-sąsiadka i przyjaciółka Teresy Żukowskiej
2004: Stacyjka – jako Dunka Greta Hansen
2004: Pensjonat pod Różą – jako Agnieszka
2003: Pogoda na jutro – jako Ola Kozioł i „Claudia”
2000–2003: Miodowe lata – jako dziennikarka Kinga Wróblewska i Marzena Paciuszko oraz jako Dorotka – asystentka stomatologa
2002: Sfora – jako Basia, żona podkomisarza Olbrychta
2002: Sfora: Bez litości – jako Basia, żona podkomisarza Olbrychta
2001: Sieć z cyklu Wielkie rzeczy – jako sąsiadka Walerków
2000: M jak miłość – jako kelnerka w pubie
2000: Nie ma zmiłuj – jako Małgosia, dziewczyna Tomka Kowala „Szczeny”
2000–2001: Miasteczko – jako kelnerka Madzia
2000: Cienie (etiuda filmowa)
1999: Operacja Koza – jako tłumaczka Jimmy’ego w szkole policyjnej
1980–2000: Dom – jako Kasia, koleżanka Joli i Krzyśka Talara, syna Andrzeja

[madohora]

Zwariowane Melodie – odc. Królik Bugs: Zwariowany i zakochany – jedna z kur
1992–1998: Batman
2002–2005: Looney Tunes: Maluchy w pieluchach – Lola
2004: Pierwsza Miłość – Agnieszka Świątek
2004–2007: Danny Phantom – Paulina
2006: Fillmore na tropie – Trace
2007: Krowy na wypasie – Daisy
2008: Była sobie Ziemia
2008: Z życia nastoletniego robota – Wisteria, siostra dr Wakeman
2008: Lola i Virginia – Haide
2009: Mighty B – Chelsea
2010: True Jackson
2010: Superszpiedzy – Megan
2010: Aniołki i spółka – Urie
2010: Antoś – Rafałek, Kasia, Grażynka
2011: Hip-Hip i Hurra – żyrafa Róża
2011: Przyjaciele z Kieszonkowa – Ima

[madohora]

2007: Juiced 2: Hot Import Nights – Narrator
2007: Wiedźmin – Wiejska dziewka,
Przekupka

2008: Assassin's Creed – Animus
2008: Mass Effect – Nassana Dantius
2009: Dragon Age: Początek – Wynne
2010: Heroes of Might and Magic V: Dzikie Hordy – Biara
2010: Mass Effect 2 – Kasumi Goto,
Nassana Dantius,
oficer Dara

2010: ModNation Racers – Dziennikarka i Fan nr 1
2010: Arcania: Gothic 4 – dusza Ahnnosiri i Gilana
2011: Test Drive Unlimited 2- GPS
2011: League of Legends – Poppy i Sivir
2011: Wiedźmin: Efekt uboczny – Miłka
2011: Wiedźmin 2: Zabójcy Królów – Ves
2011: nieSławny: inFamous 2 – Lucy Kuo
2011: Harry Porter i insygnia śmierci – Alecto Carrov
2011: Rage - dr Elisabeth i Spiker Władzy
2011: 1812erce Zimy- Marzena
2011: Ratchet & Clank: 4 za Jednego-Żeński Komputer

[madohora]

Szarada Anagramowa

Pan D
Dziwi się
Że KUC KARY
Już jest taki stary.

K _ _ _ _ _ _ _(8 liter)

[kefirowa]

KURDYCKA

[madohora]

Możesz być spokojny
To nie jest minister wojny

[madohora]

Barbara Kudrycka z domu Stelmaszyńska (ur. 22 stycznia 1956 w Kolnie) – profesor nauk prawnych, w latach 2004–2007 deputowana do Parlamentu Europejskiego, od 2007 minister nauki i szkolnictwa wyższego w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska, posłanka na Sejm VII kadencji.

[madohora]

Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1985 na UW uzyskała stopień doktora nauk prawnych, a w 1995 na tej samej uczelni obroniła habilitację z zakresu prawa administracyjnego i administracji publicznej. W 2003 otrzymała tytuł naukowy profesora nauk prawnych. Zawodowo związana z Uniwersytetem w Białymstoku, została profesorem tej uczelni. Od 2002 do 2005 kierowała Katedrą Prawa Administracyjnego, a od 2002 do 2006 także Zakładem Nauki Administracji Publicznej. W latach 1998–2007 zajmowała stanowisko rektora Wyższej Szkoły Administracji Publicznej im. Stanisława Staszica w Białymstoku, 1 września 2007 została prezydentem tej uczelni.

W pracy naukowej specjalizuje się w etyce służby publicznej, naukach administracyjnych i prawie administracyjnym. Jest autorką pięciu książek i około 70 artykułów naukowych. Jest członkinią międzynarodowych i krajowych organizacji zajmujących się reformami administracji publicznej i przeciwdziałaniem korupcji. W latach 2001–2009 była członkinią Komisji Ekspertów ds. Administracji Publicznej ONZ (ECOSOC), w latach 2002–2009 prezesem Stowarzyszenia Instytucji i Uczelni Administracji Publicznej Europy Centralnej i Wschodniej (NISPACEE)oraz członkinią Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Edukacji Administracji Publicznej (SEAP). Należy do Transparency International Polska i Amnesty International.

[madohora]

Od lutego 1978 do grudnia 1981 należała do PZPR. W 1980 zapisała się do NSZZ "Solidarność"[1]. Od 2004 działa w Platformie Obywatelskiej.

Od 20 lipca 2004 do 15 listopada 2007 sprawowała mandat posła do Parlamentu Europejskiego, została wybrana z listy PO w okręgu obejmującym województwa podlaskie i warmińsko-mazurskie. W PE była członkinią m.in. Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz delegacji do spraw stosunków z Białorusią.

16 listopada 2007 została powołana na urząd ministra nauki i szkolnictwa wyższego w pierwszym rządzie Donalda Tuska. W latach 2007–2011 z jej inicjatywy przeprowadzono reformy systemowe szkolnictwa wyższego[2] i nauki[3]. W 2011 otrzymała nagrodę "PROstudencki autorytet w życiu publicznym" przyznawaną przez środowiska studenckie.
W 2011 kandydowała w wyborach do Sejmu RP z pierwszego miejsca na liście komitetu wyborczego Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 24 w Białystoku i uzyskała mandat poselski. Oddano na nią 41 047 głosów (9,57% głosów oddanych w okręgu). W drugim rządzie Donalda Tuska zachowała stanowisko ministra nauki i szkolnictwa wyższego

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Nie chcesz tego KWIATKA
Nie smakuje ci czekoladka
Lecz WOSK ci wywróży mnie
Czy tego chcesz czy też nie...

K _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(11 liter)

[kefirowa]

KWIATKOWSKA

[madohora]

W roli Ewy - bardzo spać chciała
Nie mogła znaleźć łóżka, mieszkania
Chyba dlatego za granicę wyjechała
Tam miała dosyć tych miejsc do SPA-nia

[madohora]

Barbara Kwiatkowska (pseudonim art. Barbara Lass, ur. 1 czerwca 1940 w Patrowie koło Gostynina, zm. 6 marca 1995 w Baldham koło Monachium) - polska aktorka filmowa. Popularność zdobyła rolą Ewy w komedii Tadeusza Chmielewskiego Ewa chce spać (1957). Tę rolę aktorka otrzymała dzięki zwycięstwu w konkursie tygodnika "Film", mającego wyłonić główną bohaterkę tego filmu (nie jest natomiast prawdą, że była laureatką konkursu pod hasłem: "Piękne dziewczyny na ekrany").Barbara Kwiatkowska tańczyła w Zespole Pieśni i Tańca "Skolimów" oraz uczyła się w warszawskiej Szkole Baletowej. Mimo edukacji tanecznej została zawodową aktorką.
W 1959 roku wyszła za reżysera Romana Polańskiego. Rozwiedli się w 1962 roku.

[madohora]

Już w 1959 roku trafiła na Zachód, grając główną rolę - obok Jeana-Louisa Trintignanta - we francuskim obrazie Tysięczne okno. Rok później wystąpiła wraz z Alainem Delonem w filmie Co za radość żyć. Grała w produkcjach włoskich, francuskich i niemieckich. Wystąpiła m.in. w filmie Krzysztofa Zanussiego Blaubart (Sinobrody 1983) oraz w głównej roli - jako Ines - obok Helmuta Griema w Stachel im Fleisch (1981). Na planie filmu Rififi w Tokio poznała Karlheinza Böhma, który został jej drugim mężem. Owocem tego związku jest znana aktorka Katharina Böhm. Po drugim rozwodzie partnerem życiowym Barbary Kwiatkowskiej był, aż do jej śmierci, muzyk jazzowy - Leszek Żądło. Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa, działała w niepodległościowym Klubie Niezależnej Myśli Politycznej imienia Juliusza Mieroszewskiego.
Była wiceprzewodniczącą i jednym z założycieli Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego. Między innymi to jej zasługą było wprowadzenie do monachijskiej telewizji kablowej Telewizji Polonia. Zmarła nagle na wylew krwi do mózgu[1], 6 marca 1995 roku, podczas koncertu legendy muzyki swingowej Al Porcino. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Grób i pomnik jest dziełem wybitnego rzeźbiarza - Mariana Koniecznego.
Koncert ku pamięci Barbary Kwiatkowskiej odbył się w Monachium w Teatrze "Kleine Komedie", 6 marca 2005 w dziesiątą rocznicę jej śmierci.

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

On po BALU telefon mi DA
Przecież mi to obiecał

L _ _ _ _ _(6 liter)

[kefirowa]

LABUDA

[madohora]

No i o co te krzyki
To jest pani z polityki

[madohora]

Barbara Lidia Labuda z domu Ciesielska (ur. 19 kwietnia 1946 w Żmigrodzie) – polska polityk, działaczka opozycji demokratycznej w czasach PRL. Posłanka na Sejm X, I i II kadencji, minister w Kancelarii Prezydenta RP, w latach 2005–2010 ambasador RP w Luksemburgu.

[madohora]

Ukończyła w 1970 studia na Wydziale Filologii Romańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1984 na Wydziale Filologicznym UWr uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. Pracowała w Instytucie Filologii Romańskiej na tej uczelni. W drugiej połowie lat 70. współpracowała z Komitetem Obrony Robotników. W 1980 wstąpiła do "Solidarności", w stanie wojennym skazano ją na karę 1,5 roku pozbawienia wolności. W 1989 została posłanką na Sejm kontraktowy z poparciem Komitetu Obywatelskiego. W 1991 i 1993 uzyskiwała ponownie mandat poselski z wrocławskiej listy Unii Demokratycznej. W 1994 została członkiem Unii Wolności. Odeszła z niej rok później, popierając w drugiej turze wyborów prezydenckich w 1995 Aleksandra Kwaśniewskiego. Do 1997 pozostawała posłem niezrzeszonym, nie ubiegała się o reelekcję. Od 1995 do 2005 pełniła funkcję ministra w Kancelarii Prezydenta RP. Pod koniec drugiej kadencji Aleksandra Kwaśniewskiego została powołana na urząd ambasadora RP w Luksemburgu. W tym samym roku opublikowała książkę Poszukiwania. Odwołana ze stanowiska ambasadora z dniem 31 lipca 2010. W 2011 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

ŻAK do DWU zliczyć nie potrafi
Na wszystko w około tylko się gapi
I nagle patrzy LINA zwisa z krzaka
To nie lina? Lecz żmija zygzakowata.

L _ _ _ _ _ _ _ _ _(10 liter)

[kefirowa]

LUDWIŻANKA

[madohora]

Zapomniana już Barbara
W rolach także była "stara"

[madohora]

Barbara Ludwiżanka (ur. 24 stycznia 1908 w Stanisławowie, zm. 26 października 1990 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa.Pochodziła z lwowskiej rodziny o tradycjach artystycznych, jej ojciec Adam Ludwig był śpiewakiem operowym. Ukończyła Szkołę Aktorską przy Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu. Na teatralnej scenie debiutowała już w 1924 w Teatrze Polskim w Poznaniu, którego aktorką pozostała do roku 1937; z wyjątkiem lat 1930-34; kiedy to grała w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. W 1937 przeniosła się do Łodzi, gdzie do wybuchu wojny występowała w Teatrze Miejskim. W czasie II wojny światowej przebywała w Warszawie. Została aresztowana i wywieziona na roboty przymusowe do III Rzeszy. Po wojnie i powrocie do kraju związała się ponownie z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie (lata 1945-47). W sezonie 1947-48 grała po raz kolejny w Łodzi. Od 1948 występowała już tylko w teatrach Warszawy; w latach 1948-65 w Teatrze Polskim, a następnie w latach 1965-83 w Teatrze Współczesnym.
Na ekranie pojawiła się już w latach 20. Po wojnie do ról filmowych powróciła dopiero w 1963. Swoje najsłynniejsze filmowe kraecje stworzyła w Sublokatorze (1966; reż. Janusz Majewski), Nocach i dniach (1975; reż. Jerzy Antczak), Seksmisji (1983; reż. Juliusz Machulski). Wielokrotnie występowała w audycjach radiowych Polskiego Radia oraz w spektaklach Teatru Telewizji.

[madohora]

Milionowy spadkobierca (1928) jako prezeska klubu tępicielek łowców posagów
Gwiaździsta eskadra (1930)
Ubranie prawie nowe (1963) jako Weronika Binkowska, matka Róży
Godzina pąsowej róży (1963) jako Genowefa, gosposia
Sublokator (1966) jako Maria Orzechowska
Piękny był pogrzeb, ludzie płakali (1967) jako Marcinkowska, wdowa po profesorze
Poradnik matrymonialny (1967) jako matka Roksany
Duch z Canterville (1967) jako Patrycja Otis, matka Virginni
Zwariowana noc (1967) jako guwernantka Róża
Bardzo starzy oboje (1967) jako Balbina
Zjazd rodzinny (1968; film węgierski; orginalny tytuł - Keresztelo) jako teściowa Menyherta
Tabliczka marzenia (1968) jako ciotka Ludki
Piąta rano (1969) jako babcia
Jak zdobyć pieniądze, kobietę i sławę (1969) jako pani Klara
Dzięcioł (1970) jako żona mjr. Przebóg-Łaskiego, teściowa Stefana
Portfel (1970) jako Zofia Kwiatkowska, żona Łukasza
150 na godzinę (1971) jako "światowa" pani
Kłopotliwy gość (1971) jako matka Piotrowskiego
Chłopi (1971-72; serial TV) jako Jagustynka
Chłopi (1973) jako Jagustynka
Chłopcy (1973) jako hrabina de Profundis
Domy z deszczu. Impresja z Konstantego Paustowskiego (1975) jako Marfusza
Noce i dnie (1975) jako Jadwiga Ostrzeńska, matka Barbary
Noce i dnie (1977; serial TV) jako Jadwiga Ostrzeńska, matka Barbary
Granica (1977) jako Ziembiewiczowa, matka Zenona
Wiśnie (1979) jako Julia
Ciosy (1980) jako matka Teresy
07 zgłoś się (1976-87; serial TV) jako wdowa Izabella Wrońska z Czajkowskich (w odc. 10. pt. Grobowiec rodziny von Rausch z 1981)
Seksmisja (1983) jako Julia Novack, najstarsza starowinka w Azylu Zasłużonej Starości
Wedle wyroków twoich... (1983) jako stara Żydówka w areszcie
Ceremonia pogrzebowa (1984) jako Michasia Cendrowska, gosposia
Inna wyspa (1986) jako staruszka, pensjonariuszka zakładu
Koniec świata (1988)

[madohora]

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1977)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1965)
Złoty Krzyż Zasługi (1955)
Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)
Nagroda ministra kultury i sztuki I stopnia za całokształt twórczości aktorskiej (1985)
Srebrny Hugo na III Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago – nagroda za najlepszą rolę kobiecą w filmie Sublokator w reż. Janusza Majewskiego (1967)
Nagroda Główna na VI Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Panamie za najlepszą rolę kobiecą w filmie Sublokator (1967)
Nagroda Komitetu do Spraw Radia i Telewizji (1967)

[madohora]

Skojarzenia

PIEKARZ - PIEKARCZYK
MULARZ - ?

[kefirowa]

MULARZ

[madohora]

Nie Mularz lecz Mularczyk

[madohora]

Taka sobie "rolka"
Kiepska Mariolka?

[madohora]

Barbara Mularczyk (ur. 5 kwietnia 1984 we Wrocławiu) – polska aktorka niezawodowa. Znana z serialu komediowego Świat według Kiepskich, w którym gra rolę Marioli Kiepskiej. Ukończyła studia dziennikarskie. 17 września 2011 zawarła związek małżeński z Rafałem Potockim

[madohora]

od 1999: Świat według Kiepskich – Mariola Kiepska
2002: D.I.L. – ekspedientka Aleksandra

[madohora]

REBUS



P _ _ _ _ _ _ _(8 liter)

[kefirowa]

PIASECKA

[madohora]

To tak po polsku

Jeżeli jesteś do Ogrodzieńca pojechać gotowa
Tam w parku jest inwestycja nie całkiem gotowa
Jak tylko kupiła i zaczęła ją remontować PIASECKA
To zaraz rozgorzała wielka o to sprzeczka

Znalazł się potomek gdzieś z Warszyckich rodu
Rości sobie pretensje do domu i ogrodu
I znowu wiek cały na sporach nam minie
A pałac jak jest tak będzie w ruinie...

E.S.

[madohora]

Barbara Piasecka-Johnson z.d. Piasecka (ur. 25 lutego 1937 we Wrocławiu) -
filantrop, koneser sztuki i kolekcjoner. Wdowa po Johnie Seward Johnsonie I.
Rozpoczęła swoją karierę jako kucharka i pokojówka w domu Johnsona, jednocześnie
studiując sztukę na Uniwersytecie Wrocławskim. W roku 1971 została jego trzecią
żoną. Po śmierci męża w roku 1983 rozpoczęła się walka Barbary z dziećmi
Johnsona o imperium Johnson and Johnson. Prawna bitwa zakończyła się przyznaniem
Barbarze pół miliarda dolarów i po 30 mln dla każdego z dzieci Johnsona.
W 2006 roku Barbara Piasecka Johnson znalazła się na 74 miejscu wśród 400
najbogatszych ludzi na świecie wg Forbesa. Jej majątek szacowany jest na 2,6
miliarda dolarów. Po śmierci męża przebudowała rodzinną posiadłość w Princeton,
Nowym Jersey i nazwała ją Jasną Polaną. W jej kolekcji dzieł sztuki znajdują się
m.in. obraz Święta Prakseda przypisywany Vermeerowi, obrazy Atremisii
Gentileschi[1], Fra Filippo Lippi[2] i inne. Obecnie mieszka w Monte Carlo,
Monako. Uczestniczy w wielu akcjach dobroczynnych w Polsce.

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Z przymrużeniem oka

Tutaj kontrola! To jest NIK
PIW już nie wypije nikt
Będziemy badać zawartość piany
Nie ma piany? O rany!

P _ _ _ _ _(6 liter)

[kefirowa]

PIWNIK

[madohora]

Jaki ten świat dziwny
To minister...

[madohora]

Barbara Elżbieta Piwnik (ur. 1955) – polska prawniczka, w latach 2001–2002 minister sprawiedliwości i prokurator generalny. Ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1980 orzekała jako asesor sądowy w okręgu Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach. W 1982 powołana na sędziego Sądu Rejonowego w Łukowie, rok później przeniosła się do Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim. W 1984 po raz pierwszy była urzędnikiem w Ministerstwie Sprawiedliwości. W 1987 awansowana do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie, orzekała w sprawach karnych. Prowadziła m.in. sprawy członków tzw. gangu pruszkowskiego oraz oskarżonych o zabójstwo studenta Wojciecha Króla, a także afery FOZZ (odeszła ze składu po wejściu w skład rządu, w związku z czym proces karny musiał zostać prowadzony od początku). Była rzecznikiem Sądu Okręgowego w Warszawie, a w 2001 dyrektorem Departamentu Sądów i Notariatu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Od 19 października 2001 do 6 lipca 2002 sprawowała urząd ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego w rządzie Leszka Millera. Po odejściu z rządu powróciła do orzekania jako sędzia w Wydziale Karnym Sądu Okręgowego w Warszawie. Odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001). Jest bratanicą majora Jana Piwnika "Ponurego".

[madohora]

Szarada Anagramowa

Nie otworzę tych KAS
Teraz ogarnia mnie starach
Bo idę zaraz PO ŁOM
Lub zabrać kasę do domu.

P _ _ _ _ _ _ _(8 liter)

Tak jak słynny Jerzy
--
Madohora

[kefirowa]

POŁOMSKA

[madohora]

Choć nazwisko dość jest znane
To aktorstwo jej pisane

[madohora]

Barbara Połomska (ur. 9 stycznia 1934 w Bydgoszczy) - polska aktorka. Absolwentka szkoły muzycznej (1952) i krakowskiej PWST, którą ukończyła w 1956. Związana z łódzkim Teatrem Powszechnym

[madohora]

1954 - Opowieść atlantycka
1955 - Godziny nadziei
1956 - Cień
1956 - Warszawska syrena
1957 - Eroica
1957 - Skarb kapitana Martensa
1958 - Ósmy dzień tygodnia
1958 - Zadzwońcie do mojej żony
1958 - Zvijezda putuje na jug
1959 - Inspekcja pana Anatola
1960 - Zezowate szczęście
1965 - Uprzejmy morderca
1966 - Piekło i Niebo
1970 - Stawka o życie
1975 - Zawodowcy
1982 - Matka Królów
1983 - Fucha
1984 - Uczeń mistrza Rumianka
1985 - W cieniu nienawiści
1989 - Gdańsk 39
1989 - Janka
1990 - Dziewczyna z Mazur
1990 - W piątą stronę świata
1991 - Nad rzeką której nie ma
1991 - Skarga
1992 - Daens
1992 - Kawalerskie życie na obczyźnie
1993 - 20 lat później
1993 - Dwa księżyce
1993 - Straszny sen Dzidziusia Górkiewicza
1995 - Dzieje mistrza Twardowskiego

[madohora]

Szarada Anagramowa

To taki czas
Zbłądziłem w LAS
Usłyszałem RYK
I stał tam dzik...

R _ _ _ _ _(6 liter)

[madohora]

Myślę że to przeoczenie
Rylska też występuje na scenie

[madohora]

RYLSKA

[madohora]

Barbara Rylska (ur. 20 stycznia 1936 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, aktorka Teatru Kwadrat w Warszawie. W 1959 ukończyła PWST w Warszawie, w tym samym roku zadebiutowała w teatrze.

[madohora]

1963: Ostatni kurs - piosenkarka Krystyna, szefowa bandy
1963: Smarkula - Stefa, narzeczona Florka
1963: Rozwodów nie będzie (Zdarzenie I) - Bożena, świadek na ślubie Aliny i Tomasza
1967: Julia, Anna, Genowefa... - piosenkarka Sieniawska
1972: Poszukiwany, poszukiwana - żona dyrektora
2000: Rodzina zastępcza - ciotka Adela
2000: Lokatorzy - ciocia z Ameryki
2000-2001: Adam i Ewa - Melania Laudańska, ciotka Adama

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Jak to jest
To był AS SS
Dostał w nos
Rozpracował go Kloss

To się wie
Że w HD

S _ _ _(4 litery)

[kefirowa]

SASS

[madohora]

Nauka nie poszła w las
Słynny reżyser BARBARA - SASS

[madohora]

Barbara Sass-Zdort (ur. 14 października 1936 r. w Łodzi) - polska reżyserka i
scenarzystka filmowa oraz telewizyjna. W 1958 roku ukończyła Wydział Reżyserii
PWSF w Łodzi. W latach 1982-1986 przewodnicząca Koła Reżyserów Stowarzyszenia
Filmowców Polskich. Jest laureatką wielu prestiżowych krajowych i europejskich
nagród filmowych

[madohora]

Scenariusz:

* Jak narkotyk (1999)
* Pokuszenie (1995)
* Pajęczarki (1993)
* Historia niemoralna (1990)
* W klatce (1988)
* Dziewczęta z Nowolipek (1985)
* Rajska jabłoń (1985)
* Krzyk (1982)
* Debiutantka (1981)
* Bez miłości (1980)
* Dziewczyna i gołębie (1973)
* Ostatni liść (1972)
* Sycylia (1957)

[madohora]

Reżyseria:

* Jak narkotyk (1999)
* Pokuszenie (1995)
* Pajęczarki (1993)
* Historia niemoralna (1990)
* Dziewczęta z Nowolipek (1985)
* Rajska jabłoń (1985)
* Krzyk (1982)
* Debiutantka (1981)
* Bez miłości (1980)
* Dziewczyna i gołębie (1973)
* Ostatni liść (1972)
* Do przerwy 0:1 (1961)
* Sycylia (1957)
* Chcemy wiedzieć (1956)

[madohora]

WÓJT - WÓJCIK
SOŁTYS - ?

S _ _ _ _ _ _ _(8 liter)

[kefirowa]

SOŁTYSIK

[madohora]

Pierwsze kroki stawiała w Wadowicach
Spacerowała tam po ulicach

[madohora]

Barbara Sołtysik (ur. 5 sierpnia 1942 w Wadowicach) - polska aktorka teatralna i filmowa.
W 1964 ukończyła PWST w Warszawie. Debiut teatralny rok później 31 stycznia. W 1977 otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury.
Była żoną Jana Englerta, z którym ma troje dzieci: syna i 2 córki (bliźniaczki).

[madohora]

2008-: Barwy szczęścia - Wanda Jeleń
1999: Egzekutor
1995: Tato – Sędzia
1994: 25 (k)latek
1993: Goodbye Rockefeller – Mama Julii
1992: Żegnaj Rockefeller – Kuczmańska, mama Julii
1991: V. I. P. – Kobieta w samochodzie
1990: Dziewczyna z Mazur
1990: W piątą stronę świata
1989: Po upadku. Sceny z życia nomenklatury – Anna
1989: Odbicia – matka Małgosi
1988: Oszołomienie – Matka córki wywiezionej do obozu
1988: Błąd w rachunku – docent Turyłło
1988: Pole niczyje – Wanda Ziarnicka
1988: Trójkąt Bermudzki – żona Jarka
1988-1991: Pogranicze w ogniu – matka Franka
1987: Rzeka kłamstwa – wujenka
1986: Ostatni dzwonek
1985: Żuraw i czapla – Matka Kaski
1983: Soból i panna – Gość baranostwa
1983: Stan wewnętrzny – Pracownica w biurze projektów
1981: Ślepy bokser – Jadwiga
1980-2000: Dom – Teresa Bawolikowa
1980: Dziewczyna i chłopak – Barbara Jastrzębska
1977: Akcja pod Arsenałem – Harmonistka
1977: Niedziele pewnego małżeństwa w mieście przemysłowym średniej wielkości -Kochanka Milewskiego
1977: Dziewczyna i chłopak – matka Tomka i Tosi
1976: Con amore – Chora
1972: Poślizg – Halina
1970: Życie rodzinne – kreślarka
1969: Paragon gola – Pielęgniarka
1969: Do przerwy 0:1 – Pielęgniarka
1969: Dzień oczyszczenia – Maryna, żona Trzmiela
1967: Kiedy miłość była zbrodnią – Dziewczyna z Hitlerjugend
1967: Cyrograf dojrzałości
1965: Sam pośród miasta – Ekspedientka w delikatesach
1965: Potem nastąpi cisza – Zosia Brzycka
1962: Miłość dwudziestolatków (Amour à vingt ans, L') – koleżanka Basi

[madohora]

2004-2006: Pensjonat pod Różą – Danuta Tarnowska, babcia Ani
2002-2006: Samo Życie – Siostra Matylda
2002-2003: Psie serce – Anna Drozd, matka Stefana
1984: 5 dni z życia emeryta – Nerwowa kobieta przy kiosku
1976: Polskie drogi – Maria, żona Gorączki
1973: Stawiam na Tolka Banana – Milicjantka
1967-1968: Stawka większa niż życie – Radiotelegrafistka Marta

[madohora]

Reżyseria dubbingu

1998: Pippi
1998: Gargantua
1997: Życzenie Annabelli
1997: Świat królika Piotrusia i jego przyjaciół
1995: Balto
1994: Księżniczka Łabędzi (Wersja telewizyjna)
1990-1998: Świat Bobbiego
1989: Mała Syrenka
1989: Bouli
1986: Amerykańska opowieść
1984-1991: Mapeciątka
1977: Podróże Guliwera
1947: Konik Garbusek
Dziwne, dzikie i nieznane
Przygody przyrody
TAZ

[madohora]

Użyczyła głosu

2000-2003: Weterynarz Fred (Fetch the Vet)
1992-1998: Bajki zza okna – Głosy postaci anim. (1996)

[madohora]

Szarada Anagramowa Podwójna

RATA TA Rata ta
Duża TA RATA

T _ _ _ _ _(6 liter)

[kefirowa]

TATARA

[madohora]

Powiem dziś
Była miss

[madohora]

Barbara Tatara-Kacperska (ur. 29 lutego 1984 w Łodzi) – polska modelka, Miss Polonia 2007.
Na co dzień mieszka w Konstantynowie Łódzkim. Absolwentka III Liceum Ogólnokształcącego w Łodzi. Absolwentka Wydziału Filologii Słowiańskiej na Uniwersytecie Łódzkim. Jest również studentką Clark University w Łodzi. Deklaruje biegłą znajomość języka angielskiego, serbskiego, rosyjskiego i bułgarskiego. Pracuje jako modelka od 2000 roku. Na konkursie Miss Earth 2007 znalazła się w TOP 15 w minikonkursie strojów kąpielowych. W lipcu 2008 roku wzięła udział w najbardziej medialnym konkursie piękności na świecie – Miss Universe, którego gala odbyła się w Wietnamie.
6 czerwca 2009 wyszła za mąż za Rafała Kacperskiego. Obecnie prowadzi własną firmę.

[madohora]

Szarada Anagramowa

Ona zawsze CHOWA jakiś WIC
Zaraz go wyciągnie Z kieszeni.

W _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter)

[kefirowa]

WACHOWICZ

A ona nie była Ewa?

[madohora]

Ewa to była modelka
A Barbara w biografie wielkich zerka

[madohora]

Barbara Wachowicz (ur. 18 maja 1937 na Podlasiu) – polska pisarka, autorka biografii wielkich Polaków, fotografik, scenarzystka. Pisarka, która propaguje polski patriotyzm, postawy honoru i prawości. Autorka pasjonujących opowieści o życiu, twórczości, miłościach, tajemnicach Wielkich Polaków: Mickiewicza, Słowackiego, Sienkiewicza, Żeromskiego, Kościuszki, a także o najwybitniejszych postaciach polskiego harcerstwa. Tworzyła scenariusze filmowe i telewizyjne, audycje radiowe, wystawy, widowiska sceniczne (np. "Wigilie polskie" 1988). Laureatka m.in. Srebrnego Asa, Złotego Mikrofonu, tytułu Mistrza Mowy Polskiej Vox Populi, wyróżniona Medalem Polonia Mater Nostra Est za: "wyjątkowy dar przekazywania młodzieży skarbów narodowego dziedzictwa". Na wniosek dzieci otrzymała Order Uśmiechu. W dniu 31 lipca 2006, w przededniu rocznicy wybuchu powstania warszawskiego, podczas uroczystej sesji Rady Miasta na Zamku Królewskim, otrzymała honorowe obywatelstwo Miasta Warszawy. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Dnia 20.12.2009 w poznańskim Teatrze Wielkim podczas "Wigilii Polskich" otrzymała od wojewody wielkopolskiego Piotra Florka medal "Ad perpetuam rei memoriam" ("Na wieczną rzeczy pamiątkę"). Medal ten po raz pierwszy został przyznany osobie urodzonej poza granicami Wielkopolski. Jej ulubionym kolorem jest fioletowy (długopisem tej barwy podpisuje dzieła). Jest honorowym Obywatelem Miasta Płońsk, Węgrowa, Warszawy.

[madohora]

"Ty jesteś jak zdrowie". Z Mickiewiczem nad Wilią, Niemnem i Świtezią. Ze Słowackim w Krzemieńcu. Z Orzeszkową nad Niemnem"
"Dom Sienkiewicza"
"Malwy na lewadach"
"Marie jego życia"
"Czas nasturcji"
"Nazwę Cię Kościuszko! Szlakiem bitewnym Naczelnika w Ameryce"
"Wigilie Polskie. Adam Mickiewicz"
"Ciebie jedną kocham. Tropami Stefana Żeromskiego w najściślejszej ojczyźnie."
Seria Wierna rzeka harcerstwa "Druhno Oleńko! Druhu Andrzeju! Gawęda o twórcach Harcerstwa Polskiego, Oldze i Andrzeju Małkowskich"
""Kamyk" na szańcu. Gawęda o druhu Aleksandrze Kamińskim w stulecie urodzin"
"Rudy, Alek, Zośka. Gawęda o bohaterach "Kamieni na szaniec""
"To "Zośki" wiara! Gawęda o Harcerskim Batalionie AK "Zośka" cz. 1"
"To "Zośki" wiara! Gawęda o Harcerskim Batalionie AK "Zośka" cz. 2"

[madohora]

Order Uśmiechu
Medal "Milito Pro Christo" i dyplom "Benemerenti" (2010)
Medal Polonia Mater Nostra Est (2001)
Medal "Ad perpetuam rei memoriam"
Złoty Mikrofon
Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (2003)

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

JEF wziął SAK
I wyrusza z nim W świat.

F _ _ _ _ _ _ _(8 liter)

Jak słynny aktor

[kefirowa]

FIJEWSKA

[madohora]

Aż mi się kręci łezka
Barbara Fijewska?

[madohora]

Barbara Fijewska (ur. 6 października 1919 w Warszawie, zm. 1 stycznia 2005 tamże) – polska choreograf teatralny i filmowy, reżyser teatralny, aktorka filmowa, tancerka, pedagog (nauczycielka rytmiki i tańca w PWST w Łodzi. Absolwentka Prywatnej Szkoły Tańca Scenicznego Tacjanny Wysockiej i Studium Iwo Galla w Warszawie. Siostra aktora Tadeusza Fijewskiego.
W latach 1932-1939 występowała jako tancerka estradowa. Od 1947 r. współpracowała z wieloma teatrami, jako autorka układów tanecznych i ruchu scenicznego. W 1949 r. zadebiutowała jako reżyser teatralny.
Odznaczenia: Medal 200-lecia Teatru Narodowego, Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955), Srebrny Krzyż Zasługi (1955), Krzyż Kawalerskim OOP (1978).

[madohora]

02.06.1957 – Leon Schiller, Kram z piosenkami, Teatr Nowy w Łodzi
12.07.1964 – Agnieszka Osiecka, Piosenka prawdę ci powie, Teatr Powszechny w Łodzi (z Jerzym Wyszomirskim)
05.06.1975 – Jacques Offenbach, Słomkowy kapelusz, Teatr Muzyczny w Łodzi
19.03.1978 – Kasper Stefanowicz, Taka noc nie powtórzy się..., Teatr Bagatela w Krakowie
17.05.1981 – Ewa Szelburg-Zarembina, Za siedmioma górami, Teatr Nowy w Łodzi
20.03.1982 – Feridun Erol i Roman Gorzelski, Szeryf Brandy, Teatr Powszechny w Łodzi (reż. z autorami i choreogr.)
18.06.1983 – Wojciech Bogusławski, Krakowiacy i górale, reż. J. Krasowski, Teatr Narodowy
03.12.1994 – Leon Schiller, Kram z piosenkami, Teatr im. S. Jaracza w Łodzi

[madohora]

1958 – Żołnierz królowej Madagaskaru, reż. Jerzy Zarzycki, choreogr. z Jerzym Kaplińskim

[madohora]

Sezon 1946/47 – 48/49 – Teatr Wojska Polskiego w Łodzi: 08.11.1946 – Józef Bliziński, Pan Damazy, reż. Aleksander Zelwerowicz, Teatr Powszechny w Łodzi – Helena (gościnnie)
30.11.1946 – Wojciech Bogusławski, Krakowiacy i górale, reż. Leon Schiller – Krakowianka
20.07.1948 – Aleksander Fredro, Śluby panieńskie, reż. Stanisław Daczyński – Klara

Sezon 1949/50 – 51/52 – Teatr Polski w Warszawie: 25.10.1949 – Aleksander Fredro, Mąż i żona, reż. Bohdan Korzeniewski – Justysia
31.10.1950 – Carlo Goldoni, Sprytna wdówka, reż. Jerzy Wyszomirski – Marionette

Sezon 1952/53 – 1974/75 – Teatr Narodowy: 05.07.1953 – Nikołaj Gogol, Rewizor, reż. Bohdan Korzeniewski, Teatr Narodowy – Maria
28.05.1953 – Jan August Kisielewski, Karykatury, reż. Jerzy Rakowiecki – Joasia
22.12.1953 – Jerzy Lutowski, Kret, reż. J. Wyszomirski – Teresa
05.06.1954 – Bolesław Prus, Pensja pani Latter, reż. Erwin Axer, Teatr Współczesny w Warszawie – Zofia Wencel (gościnnie)

[madohora]

[madohora]

1947 – Ostatni etap, reż. Wanda Jakubowska – Anielka
1956 – Tajemnica dzikiego szybu, reż. W. Berestowski – Miksina
1957 – Dwie godziny, reż. Stanisław Wohl, Jerzy Wyszomirski
1971 – 150 na godzinę, reż. Wanda Jakubowska – Żona Wróbla

[madohora]

Szarada Anagramowa

Książę na ŁÓW wyruszył z RANA
DZIWIŁ się bardzo, bo śliczna panna
W lesie pod drzewem klęczała
I rzewnymi łzami się zalewała

R _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(13 liter)

[kefirowa]

RADZIWIŁŁÓWNA

[madohora]

Dzisiaj w tym względzie już mamy zupełnie inne gusta
A to była śliczna żoneczka króla Augusta

[madohora]

Barbara Radziwiłłówna (ur. 6 grudnia 1520 lub 1523 w Wilnie, zm. 8 maja 1551
w Krakowie), druga żona Zygmunta Augusta, królowa polska, wielka księżna litewska.
Barbara Radziwiłłówna była córką kasztelana wileńskiego i hetmana wielkiego
litewskiego Jerzego Radziwiłła i Barbary z Kolów, siostrą hetmana Mikołaja
Radziwiłła, zwanego Rudym. Poprzez swoją matkę Barbarę była w prostej linii
potomkinią trzeciej żony Władysława Jagiełły Elżbiety z Pilczy, której proces
obierania na królową Polski również toczył się w atmosferze skandalu.
O jej urodzie krążyły legendy, jej piękno podkreślali nawet ci, którzy byli jej
wrogami. Według opisu "była słusznego wzrostu, smukła, jej szczupła talia
kontrastowała z szerokimi biodrami", zachwyt wzbudzało piękne oblicze - "twarz
miała owalną, ciemne, wielkie oczy, jasną cerę", była blondynką, odpowiadała
renesansowym wyobrażeniom piękna. Lubowała się w drogich sukniach,
kosztownościach, ozdobach. Nade wszystko upodobała sobie kolor czerwony. W tym
kolorze sprawiała sobie nie tylko suknie i birety, lecz takze poduszki, nawet
powóz kazała wyłożyć szkarłatnymi materiami. Zgodnie z modą przyozdabiała się
biżuterią. Lubowała się w pierścieniach, których nosiła zawsze kilka. Ulubioną
jej ozdobę stanowiły jednak perły, których miała ogromną kolekcję (po jej
śmierci ową kolekcję przez podstawionych ludzi wykupiła królowa angielska).
18 maja 1537 r. poślubiła w Gieranojach starszego od siebie o lat ok. 15
Stanisława Gasztołda, wojewodę nowogródzkiego, a potem trockiego, po czterech
latach małżeństwa owdowiała. Na Stanisławie wygasł ród Gasztołdów. W myśl zasad
starego prawa litewskiego po wygaśnięciu w linii męskiej rodu, jego dobra
przypadały wielkiemu księciu. Opiekun Barbary, jej brat, Mikołaj Rudy, zwrócił
się o pomoc do królowej Bony (chodziło o możliwość korzystania chociaż z części
dóbr ziemskich). W październiku 1543 r. nastąpiło wydarzenie, które zmieniło
całe życie Barbary. Do Gieranojów przyjechał król Zygmunt August. Oficjalnym
celem wizyty było załatwienie spraw spadkowych po Gasztołdach. Wówczas
prawdopodobnie nastąpiło pierwsze zbliżenie pomiędzy późniejszymi małżonkami.
Pobyt króla został wtedy przedłużony, oficjalnie z powodu szerzącej się zarazy.
Romans był kontynuowany w Wilnie, w tym czasie Zygmunt August był jeszcze
małżonkiem Elżbiety Austriaczki. Dopiero gdy król został wdowcem, zawarł
potajemny ślub z Barbarą w 1547 roku. Małżeństwo wywołało burzę wśród szlachty i
spotkało się ze sprzeciwem Zygmunta Starego i Bony. Na sejmie piotrkowskim 1548,
senatorowie pod wodzą prymasa Mikołaja Dzierzgowskiego, Piotra Kmity, Jana
Tęczyńskiego, Andrzeja Górki i Izba Poselska z Piotrem Boratyńskim i Stanisławem
Podlodowskim na czele, żądała unieważnienia małżeństwa. Król odparł wszystkie
ataki, stanowczością i energią zmusił wszystkich po kolei oponentów do
uległości, doprowadził do koronacji Barbary.
Barbara Radziwiłłówna została koronowana na królową Polski 7 grudnia 1550 r. Jej
małżeństwo podniosło znaczenie rodu Radziwiłłów i innych rodów litewskich, co
spotkało się z oporem szlachty i magnaterii polskiej. Po przedwczesnej,
spowodowanej najprawdopodobniej rakiem szyjki macicy[1] (nie ma żadnych dowodów,
że śmierć Barbary nastąpiła na skutek otrucia zleconego przez królową Bonę)
śmierci, pochowana została 24 czerwca 1551r w katedrze wileńskiej.

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

Myśli WESZ o jakiejś KARZE
(T)RELE nie są szczytem marzeń.

T _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(14 liter)

Literę w nawiasie należy wykorzystać dwa razy

[kefirowa]

TRZETRZELEWSKA

[madohora]

Zapytam po dość długim czasie
Czy ktoś jeszcze pamięta Basię?

[madohora]

Basia, właśc. Barbara Trzetrzelewska (ur. 30 września 1954 w Jaworznie) –
polska piosenkarka, która na przełomie lat 80. i 90. odniosła światowy sukces
nagrywając muzykę będącą mieszanką współczesnego jazzu i popu, o
charakterystycznym południowoamerykańskim brzmieniu. Największym powodzeniem
cieszyła się w Stanach Zjednoczonych, w Japonii, w Wielkiej Brytanii oraz we
Francji. Jej głos ma rozpiętość trzech oktaw. Basia debiutowała w 1969 w lokalnej amatorskiej rockowej kapeli Astry z jej rodzinnego miasta, z którą wystąpiła na Festiwalu Awangardy Beatowej w Kaliszu. W latach 1972-1974 była częścią najpopularniejszej żeńskiej grupy wokalnej w Polsce - Alibabki, a w 1977 śpiewała z debiutującą wówczas grupą rockową
Perfect. W tym samym roku na świat przyszedł jej syn, Mikołaj. W 1979 Basia zamieszkała w Stanach Zjednoczonych, ale dwa lata później przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii. Tam od 1983 roku śpiewała obok Marka Reilly'ego w jazzowo-popowej grupie Bronze, w której poznała swojego wieloletniego współpracownika i współautora jej piosenek, keyboardzistę
Danny'ego White'a (młodszego brata jazzowego gitarzysty Petera White'a). Grupa
zmieniła nazwę na Matt Bianco i nagrała debiutancki album Whose Side Are You On,
który ukazał się w 1984 roku i podbił całą Europę, sprzedając się w nakładzie
ponad 1,5 mln egzemplarzy. Album przyniósł także aż dwa brytyjskie przeboje Top
30: "Get Out of Your Lazy Bed" oraz "Half a Minute". Po tym sukcesie Basia i Danny White opuścili Matt Bianco w 1985, aby rozpocząć solową karierę Basi. Dwa lata później ukazał się jej pierwszy album Time and Tide. Najpierw Basia podbiła największy na świecie, rynek amerykański. Jej album rozszedł się tam w nakładzie ponad 1 mln egzemplarzy, przynosząc nawet popowy hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, tytułowy "Time and Tide". Na całym
świecie rozeszło się blisko 2 mln sztuk. Druga płyta London Warsaw New York
powtórzyła ten wyczyn w roku 1990. Ten album także sprzedano w nakładzie blisko
2 mln kopii na świecie, z czego ponad 1 mln w Stanach Zjednoczonych i również
przyniósł on kolejny hit Top 30 na liście Billboard Hot 100, "Cruising for
Bruising". Oba albumy trafiły na sam szczyt zestawienia Top Contemporary Jazz
Albums Billboardu, a drugi trafił także na szczyt jej rocznego podsumowania,
pobijając nawet nagrodzoną statuetką Grammy za najlepszy album roku, płytę Back
on the Block Quincy'ego Jonesa. Sukcesy te uczyniły Basię sławną także poza
granicami Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Azji (głównie w Japonii) oraz w
Europie (głównie we Francji). W 1991 na rynek trafiło pierwsze wydawnictwo video
Basi, A New Day, zawierające jej wszystkie wideoklipy oraz wywiad.

[madohora]

Jej trzeci studyjny album The Sweetest Illusion, wydany w 1994, na rynku amerykańskim osiągnął nakład ponad 0,5 mln kopii i przyniósł hit "Drunk on Love", który niespodziewanie trafił na 1. miejsce listy najczęściej granych piosenek w amerykańskich klubach, Billboard Dance Club Play. Poza Stanami Zjednoczonymi album podbił przede wszystkim Japonię. Na całym świecie także ta płyta osiągnęła sprzedaż ponad 1 mln egzemplarzy. Podczas światowej trasy koncertowej promującej tę płytę Basia po raz pierwszy w solowej karierze wystąpiła w Polsce i to z siedmioma koncertami. Natomiast podczas amerykańskich
występów artystki w nowojorskim Neil Simon Theatre zarejestrowano jej pierwszy
koncertowy album Basia on Broadway, który ukazał się w 1995. Trzy lata później
Basia wydała składankę swoich największych przebojów Clear Horizon - The Best of
Basia, na którą trafiły również cztery nowe piosenki. Był to zarazem pożegnalny
album Basi dla koncernu Sony Music, z którym była związana od początku swojej
światowej kariery. Oba albumy odniosły jednak umiarkowany sukces i to tylko w
Japonii.

Pomimo wieloletnich międzynarodowych sukcesów i oddanej rzeszy fanów, Basia
porzuciła karierę w 1998. Miało to związek przede wszystkim ze śmiercią bliskich
jej osób, zwłaszcza matki. Jednak w 2004 powróciła na scenę reformując z Dannym
Whitem i Markiem Reillym brytyjską grupę Matt Bianco w oryginalnym składzie i
wydając album Matt's Mood, który także zdobył uznanie krytyki. W 2005 wspólnie
ruszyli także w międzynarodową trasę koncertową, a po jej zakończeniu Basia i
White przystąpili do prac nad nowym solowym albumem wokalistki.

Decyzją Ministra Kultury Waldemara Dąbrowskiego, Basia Trzetrzelewska otrzymała
prestiżową odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej (legitymacja nr 942/2005),
którą w imieniu Ministra, w Ambasadzie Polskiej w Londynie, 21 kwietnia 2005
Basi wręczyła Dyrektor Instytutu Polskiego. Basia odznaczenie to otrzymała za
promowanie polskiej kultury poza granicami kraju.

W 2009, po blisko 15 latach, Basia powróciła na rynek z czwartym studyjnym
albumem, It's That Girl Again, promowanym singlem "A Gift", a na rynku
amerykańskim singlem "Blame It on the Summer". Płyta wydana została przez
niezależne wytwórnie płytowe. Ukazała się najpierw w Japonii 11 marca, później w
Stanach Zjednoczonych 24 marca, po czym w Europie wyłącznie w cyfrowym sklepie
iTunes 30 marca, a w Polsce bez ograniczeń 17 kwietnia.

[madohora]

[madohora]

Szarada Anagramowa

SSAK I WRZEŃ ma dość
Łatwo teraz wpada w złość.

W _ _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter)

[kefirowa]

WRZESIŃSKA

[madohora]

Z Kabaretu Olgi Lipińskiej najbardziej znana
Co nie znaczy, że w innych rolach nie doceniana

[madohora]

Barbara Wrzesińska (ur. 15 stycznia 1938 w Warszawie) – polska aktorka.
Występowała w Warszawie w teatrach: Współczesnym (1956-1973), Narodowym (1973-1976), Ateneum (1976-1993), Teatr Scena Prezentacje w Warszawie. Najbardziej znana z telewizyjnych kabaretów Olgi Lipińskiej. Laureatka m.in. Złotego Ekranu (1972), odznaczona medalem Per aspera ad astra przez Fundację Sceny na Piętrze (2001).
Odtwórczyni ról dramatycznych m.in. Honey - Kto się boi Wirginii Woolf? E. Albeego, Gladys - Aloes A. Fugarda, Ala - Tango S. Mrożka), komediowych i charakterystycznych (m.in. Molly - Opera za trzy grosze B. Brechta, Spika hrabina Tremendosa - Oni S.I. Witkiewicza, Eleonora - Zamek w Szwecji F. Sagan).
Była przez trzy miesiące żoną Bohdana Łazuki.

[madohora]

1969: Struktura kryształu (reż. Krzysztof Zanussi)
1972: Trzeba zabić tę miłość (reż. Janusz Morgenstern)
1972: Kopernik / Kopernik, serial telewizyjny (reż. Ewa i Czesław Petelscy)
1975: Dulscy w roli Juliasiewiczowej (reż. Jan Rybkowski)
1977: Lalka, serial telewizyjny (reż. Ryszard Ber)
1978 Zielona miłość - Magda (matka "Sarny")
1979: Terrarium
2006: Niania, serial telewizyjny

[madohora]

2010: Alicja w Krainie Czarów
2007: Rodzinka Robinsonów – Babcia Lucille
2006: Mój brat niedźwiedź 2 – Innoko
1976: Pogoda dla bogaczy − Maggie
1971: Prywatny detektyw – Ellen
1964: Różowa Pantera: Strzał w ciemności'

[madohora]

Lucy Crown wg Irwina Shawa
Pan Jowialski wg Aleksandra Fredry
Igraszki z Diabłem wg Jana Drdy

[madohora]

w kabaretach:
Głupia sprawa - 10 spektakli 1968-1970
Gallux Show - 10 spektakli 1970-1974
Właśnie leci kabarecik - 10 spektakli 1975-1977
Kurtyna w górę - 18 spektakli 1977-1981
Kabaret Olgi Lipińskiej

[madohora]

[kefirowa]

BRYLSKA

[madohora]

Myślałam, że pamięta jeszcze pokolenie "Stare"
Panią Brylską Barbarę

[madohora]

2009 - Miłość na wybiegu jako Marta
2008 - Admirał jako niania małego Kołczaka
2007 – Szczęśliwego Nowego Roku. Kontynuacja (ros. Ирония судьбы. Продолжение jako Nadia
2002-2006 – Samo Życie jako Celina Żmuda, malarka, matka Barbary Kornackiej (2005-)
2001 – Casus Belli, Symfonia Ciszy (Symphony of Silence) jako Eva
2000 – Down House jako Jepanczyna
1999 – Na dobre i na złe jako matka Jakuba
1998 – Ekstradycja 3 jako żona Osowskiego
1996 – Wirus jako dyrektorka domu dziecka
1994 – Polska śmierć jako Psychiatra, Natchnij mnie wiarą jako ona sama
1993 – Tylko strach jako redaktorka tv, Lepiej być piękną i bogatą jako gospodyni przyjęcia ,Wynajmę pokój jako matka Olka, Basia jako ona sama
1993-1994 – Bank nie z tej ziemi jako Członkini komitetu strajkowego w fabryce w Rylcu
1991 – Ał, ograblenie pojezda, Za wsio nado płatit
1989 – Gdańsk 39 jako Burchardtowa
1988 – Czas połnołunija jako Zakonnica
1988 – Ballada o Januszku jako nauczycielka
1987 – Vera Lenz, Między ustami a brzegiem pucharu jako pani Mielżyńska, Misja specjalna jako aptekarka Grażynka, Rzeka kłamstwa jako aktorka, Ballada o Januszku jako sąsiadka
1986 – Republika nadziei jako pani Wodniczakowa, Kurs na lewo jako matka Sylwii, Epizod Berlin – West jako Monika
1985 – Republika ostrowska jako Pani Wodniczakowa, matka Edwarda, W cieniu nienawiści jako nieznajoma, Skalpel, proszę! (Skalpel, prosím) jako Volejnikova
1984 – Michał
1982 – Rächer, Retter und Rapiere jako Sybilla, 3 + Jedna
1980 – Młyn Lewina (Levins Muhle) jako Marie (głos), Archiv des Todes, Kariera Nikodema Dyzmy jako Evita
1979 – Do krwi ostatniej... jako Ewa Koszelska, Wściekły jako Golewiczowa
1978 – Romans Teresy Hennert jako Teresa Hennert, Sto koni do stu brzegów jako Krystyna, Życie na gorąco jako Marta Feining-Meran
1977 – Tichý American v Praze jako Milena, Umiraj w krajen słuczaj jako Linda, piosenkarka kabaretowa
1976 – Koncert pre pozostalých jako Alicja
1975 – Ironia losu (Ironiya sudby, ili S lyogkim parom!, w Polsce film rozpowszechniany pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku") jako Nadia, Dyrektorzy jako Elżbieta
1974 – Visa für Ocantros jako Jagoda, Godzina za godziną jako przyjaciółka Tadeusza
1973 – Rozwód (Scheidungsprozess) jako Hanka, Miasta i lata (Goroda i gody) jako Marie Urbach
1972 – Anatomia miłości jako Ewa
1971 – Patrząc pod słońce, Wiktoryna, czyli czy pan pochodzi z Beauvais? jako Wiktoryna, Pygmalion XII (Pigmalion XII) jako Erika Bongert
1970 – Pogoń za Adamem jako Halina, Album polski jako 2 role: Maria, Anna, Wyzwolenie (Osvobozhdeniye) jako Helena
1969 – Przygody pana Michała jako Krzysia, Białe Wilki (Weiße Wölfe) jako Catherine, Ludzie z piwnicy, Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię jako Ewa Salm, Pan Wołodyjowski jako Krzysia
1968 – Morderstwo w poniedziałek (Mord am Montag) jako Hanna Stern, Na tropie sokoła (Spur des Falken) jako Catherine
1967-1968 – Stawka większa niż życie jako Inga w odc. 17 "Spotkanie"
1967 – Etude
1966 – Niebo, Wygrana, przegrana, Bumerang jako Ewa, Faraon jako Kama, kapłanka fenicka
1965 – Potem nastąpi cisza jako Ewa Kraczyńska
1964 – Późne popołudnie jako pływaczka Jeżykówna
1963 – Ich dzień powszedni jako siostra Grażyny, Yokmok jako dziewczyna
1958 – Kalosze szczęścia epizod

[madohora]

Barbara Brylska (ur. 5 czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa.
Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a
Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła
wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich,
niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w
Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się
najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.Barbara Brylska (ur. 5
czerwca 1941 w Skotnikach) – polska aktorka filmowa. Rola w Faraonie (1966) Jerzego Kawalerowicza otworzyła jej drogę do kariery, a Krzysi w Panu Wołodyjowskim i Przygodach pana Michała (obydwa 1969) - zapewniła wielką popularność. W latach 70. była popularną amantką w filmach radzieckich, bułgarskich, niemieckich i czechosłowackich. Po filmie Ironia losu (1975) Eldara Riazanowa, w Polsce rozpowszechnianym pod tytułem "Szczęśliwego Nowego Roku", stała się najbardziej znaną polską aktorką w krajach b. ZSRR.

[madohora]

1976-1987 – 07 zgłoś się dwie różne role: w odc. 4 jako Ewa, była urzędniczka PKO, partnerka Sucheckiego, w odc. 21 Zofia Gambetti, wspólniczka Rolsona

[madohora]

1972 – Anatomia miłości wykonanie piosenki Jestem cała w twoich rękach
1969 – Pan Wołodyjowski wykonanie utworu muzycznego pod tytułem Ballada śmiertelna

[madohora]

1971 – Nagroda (tytuł "Gwiazdy Filmowego Sezonu" na III LLF w Łagowie)
1973 – Nagroda (tytuł "Gwiazdy Filmowego Sezonu" na V LLF w Łagowie)
1975 – Odznaczenie (Złoty Krzyż Zasługi z okazji 30-lecia kinematografii w Polsce Ludowej)
1977 – Nagroda ("Złote Kwiaty" dla najpopularniejszej aktorki krajów socjalistycznych)
1979 – Nagroda (dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za zasługi w propagowaniu polskiej kultury za granicą)
1985 – Odznaczenie (Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski)

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

****

[madohora]

****

[madohora1]