Sylwester;)

[madohora]

Sylwester – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od łacińskiego przydomka silvestris oznaczającego "człowiek żyjący w lesie", "dziki". Poświadczone w Polsce od 1220 roku. Dawniej uważano, że imię Lasota powstało jako odpowiednik znaczeniowy Sylwestra, jednak Lasota jest poświadczony w dokumentach wcześniej i był szerzej nadawany. Istnieje dziesięciu świętych Sylwestrów, patronów tego imienia. Staropolskie formy i zdrobnienia tego imienia: Sylwester, Fester (por. niem. Vester), Syc, Syc(z)ek, Syc(z)ko, Sych, Sychno, Sychta, Sysz, Syszek, Syszka (masc.), Syszko (formy na Sy- możliwe także od innych imion, takich jak Sykstus i Sylwan).Żeński odpowiednik: Sylwestra

[madohora]

2 stycznia, jako wspomnienie św. Sylwestra z Troiny,
15 kwietnia, jako wspomnienie św. Sylwestra, opata z Réomé,
10 maja, jako wspomnienie św. Sylwestra, biskupa Besançon,
9 czerwca, jako wspomnienie św. Sylwestra z Val di Sieve,
20 listopada, jako wspomnienie św. Sylwestra, biskupa z Chalon-sur-Saône,
26 listopada, jako wspomnienie św. Sylwestra Gozzoliniego
31 grudnia, jako wspomnienie papieża Sylwestra I.

[madohora]

Silvester ist ein männlicher Vorname. Eine andere Schreibweise des Namens ist Sylvester.

[madohora]

łacina – Silvester
język angielski – Sylvester
język czeski – Silvestr
język francuski – Silvestre, Sylvestre
język hiszpański – Silvestre
język niemiecki – Silvester
język rosyjski – Сильвестр (Silwestr)
język serbski – Силвестер (Silwester)
język słowacki – Silvester
język węgierski – Szilveszter
język włoski – Silvestro

Sylwester I

[madohora]

Sylwester I, (ur. 2.poł. III wieku w Rzymie, zm. 31 grudnia 335 tamże) — papież (31 stycznia 314 - 31 grudnia 335), święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.Sylwester urodził się w Rzymie. Był synem Rufina - kapłana, który w czasie prześladowań dioklecjańskich przechowywał księgi liturgiczne i Pismo Święte należące do Kościoła w Rzymie lub według innych relacji po wczesnej śmierci ojca, jego matka Justa oddała go na wychowanie do pewnego uczonego i cnotliwego kapłana. Młodzieniec posiadł „mądrości książkowe” i „cnotliwe usposobienie”. Spowodowały one, iż ze szczególną miłością odnosił się do wędrujących pielgrzymów. Przyjmował ich do swego domu i otaczał wszechstronną opieką. W wieku trzydziestu lat Sylwester został wyświęcony na diakona, a następnie prezbitera. Jego gorliwa służba Bogu sprawiła, iż cieszył się powszechnym szacunkiem i w 314 roku został wybrany papieżem. Jego pontyfikat przypada na czas po ogłoszeniu edyktu mediolańskiego gwarantującego swobodę wyznania chrześcijanom – od 31 stycznia 314 do 31 grudnia 335 roku. W Liber Pontificalis (VII-VIII w.) i u Anastazego znajdujemy o nim niewiele więcej niż spis darowizn udzielonych Kościołowi przez Konstantyna Wielkiego. Papież polecił rzymski dzień słońca (dies solis) jako Dzień Pański (pamiątka zmartwychwstania Chrystusa) a Konstantyn Wielki dekretem w 321 roku ogłosił niedziele wolną od pracy. Na synodzie w Arles (Arelate), zwołanym przez Konstantyna Wielkiego, był reprezentowany przez kapłanów Klaudiusza i Wita oraz diakonów Eugeniusza i Syrycjusza. Synod ten dotyczył herezji donatystów. Na Soborze Nicejskim I zaś był reprezentowany przez kapłanów Wincentego i Wita. Mówi się, że prowadził sobór w Rzymie, który potępił herezję Ariusza i jego zwolenników. Dokonał uroczystej konsekracji bazylik św. Piotra na Watykanie (18 listopada 326[2]) i św. Jana na Lateranie (324), które zostały ufundowane przez Konstantyna Wielkiego, a to dało początek uroczystym konsekracjom podobnych budowli. Wiele legend z nim związanych okazało się nieprawdziwych, np. o ochrzczeniu przez niego Konstantyna Wielkiego – władcę na łożu śmierci ochrzcił Euzebiusz z Cezarei

[madohora]

Sylwester zmarł w Rzymie i został pochowany na cmentarzu św. Pryscylli przy Via Salaria. W VII w. wybudowano tam bazylikę ku jego czci. Obecnie część relikwii świętego znajduje się w kościele parafialnym w Nonantola – 11 km od Modeny. Innym kościołem pod jego wezwaniem jest kościół na Kwirynale. Jego imię związane jest z Orderem Rycerskim Świętego Sylwestra oraz nocą sylwestrową.

[madohora]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolicki obchodzone jest 31 grudnia.
Cerkiew prawosławna wspomina świętego 2/15 stycznia, tj. 15 stycznia wg kalendarza gregoriańskiego.

[madohora]

W ikonografii przedstawiany jest w szatach pontyfikalnych. Na prawosławnych ikonach przedstawiany jest jako stary mężczyzna z krótką siwą brodą i kędzierzawymi włosami w liturgicznych szatach biskupich, trzymający w dłoniach Ewangelię. Jego atrybutami są: kościół, księga, trzyramienny krzyż, paliusz, tiara, pastorał, gałązka oliwna, muszla, wąż z książką, anioł, smok u stóp, byk. Jest patronem zwierząt domowych.

[madohora]

[madohora]

Czy rok był suchy, czy było błoto, nigdy w Sylwestra nie będzie padało złoto.

[madohora]

Na święty Sylwester mroźno, zapowiedź na zimę mroźną.

[madohora]

Dzień Sylwestrowy pokaże czas lipcowy.

[madohora]

W noc sylwestrową łagodnie, będzie kilka dni pogodnie.

[madohora]

Na szczęście, na zdrowie, na ten Nowy Rok, aby Was nie bolała głowa ani bok

[madohora]

Sylwester II (łac. Silvester II), wcześniej znany jako Gerbert z Aurillac (ur. między 945 a 950 r. w Owernii en Auvergne – zm. 12 maja 1003 w Rzymie) - wybitny uczony, matematyk, filozof, wychowawca królewskich synów - późniejszego króla Francji Roberta II Pobożnego i cesarza Ottona III. 2 kwietnia 999 wybrany został z poparcia cesarza Ottona III na papieża, funkcję sprawował do śmierci 12 maja 1003. Urodził się w miejscowości Belliac, w prowincji Owernia, położonej w w południowo-centralnej Francji. W wieku 12 lat wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru św. Geralda w Aurillac. Pobierał tam pierwsze nauki, które kontynuował u boku biskupa Hatto z Vich, na obszarze Marchii Hiszpańskiej, prawdopodobnie także w katalońskim klasztorze Santa María de Ripoll. Poznał tam dziedziny nauki nieznane w północnej Europie, a studiowane w arabskiej Hiszpanii - matematykę, astronomię i mechanikę.
W latach 972-981 sprawował funkcję nauczyciela szkoły katedralnej w Reims. W 981 roku przybył do Italii, gdzie w Pawii dołączył do dworu Ottona II. Między innymi w tym czasie wziął udział w wygranej dyspucie z Oktrykiem, scholastykiem szkoły katedralnej w Magdeburgu, uważanym za najwybitniejszy umysł ówczesnych Niemiec. W roku następnym cesarz mianował go opatem klasztoru w Bobbio, nie sprawdził się jednak na tym stanowisku. Po śmierci cesarza Ottona II (983) udał się do Reims, gdzie został doradcą arcybiskupa Adalberona, który umierając w 989 roku wyznaczył Gerberta na swego następcę. Ten objął to stanowisko dopiero w 991 roku, po buncie kandydata królewskiego Arnulfa. Papież Jan XV zablokował jednak jego wybór, wobec tego Gerbert udał się na dwór cesarski i został wychowawcą młodocianego Ottona III. Cesarz po wyborze na tron papieski jego kuzyna Grzegorza V wsparł w 998 roku kandydaturę Gerberta na arcybiskupa Rawenny. W niecały rok później, również wspierany przez cesarza, został wybrany papieżem jako Sylwester II, był pierwszą osobą na tym stanowisku pochodzącą z Francji. Wspierał i zapewne inicjował dążenia Ottona III do odrodzenia pod jego berłem cesarstwa rzymskiego jako uniwersalnej monarchii chrześcijańskiej. Wspierał chrystianizację młodych państw, m.in. poprzez utworzenie arcybiskupstwa i pięciu biskupstw w Polsce, a także metropolii na Węgrzech. Uznawany za najwybitniejszego matematyka X wieku, rozpowszechnił w chrześcijańskiej Europie cyfry arabskie oraz system dziesiętny. Charles Seife twierdzi, że Sylwester II poznał cyfry arabskie w czasie podróży do Hiszpanii, ale była to wersja bez zera. Jako jeden z pierwszych uczonych europejskich zajmował się logiką formalną. Skonstruował abak Gerberta, a także pierwszy zegar mechaniczny i kilka instrumentów astronomicznych. Skonstruował również kilka instrumentów muzycznych, w tym organy. Jest autorem traktatu De rationali et de ratione uti, w którym rozważa m.in. kwestię klasyfikacji nauk. Był też słynnym kolekcjonerem manuskryptów. Ze względu na swoją rozległą matematyczną wiedzę, podejrzewany bywał o kontakty z siłami piekielnymi. Potrafił i posługiwał się tzw. notami tyrońskimi oraz abakusem, co u niewykształconych ludzi wywoływało kontrowersje.
Zginął w Rzymie, w tajemniczych okolicznościach, co stało się podstawą dla różnych legend o jego śmierci. Miał być według nich porwany przez diabły. Został pochowany w bazylice św. Jana na Lateranie.

[madohora]

[madohora]

Sylwester III, (wcześniej Jan z Sabiny) - papież w okresie od 20 stycznia 1045 do ok. 10 marca 1045. Jan był od 1011 biskupem Sabiny. W latach 1011–45 jest stale poświadczony w dokumentach cesarskiego opactwa Farfa w diecezji sabińskiej. W styczniu 1015 i kwietniu 1044 brał udział w synodach rzymskich. We wrześniu 1044 rzymianie pod wodzą rodu Krescencjuszy zbuntowali się przeciw rozpustnemu papieżowi Benedyktowi IX i wygnali go z miasta. Na jego miejsce w dniu 20 stycznia 1045 Jan został obrany na nowego papieża i przybrał imię Sylwester III. Jednak już w marcu 1045 król niemiecki Henryk III Salicki wkroczył zbrojnie do Rzymu i przywrócił na tron papieski Benedykta IX. Sylwester wycofał się wówczas do swojej diecezji Sabina, nie rezygnując z roszczeń do papiestwa. W międzyczasie Benedykt IX sprzedał godność papieską archiprezbiterowi Janowi Gracjanowi, który przybrał imię Grzegorz VI. Niedługo potem Benedykt IX zmienił jednak zdanie, przez co w 1045/46 było jednocześnie aż trzech pretendentów do papiestwa. Konflikt rozwiązała dopiero interwencja króla Henryka III, który na zwołanym przez siebie w grudniu 1046 synodzie w Sutri doprowadził do ogłoszenia depozycji całej trójki i mianował nowego papieża Klemensa II. Sylwester III został wówczas skazany na zesłanie do klasztoru, jednak wykonanie sentencji najwyraźniej zawieszono, gdyż z całą pewnością zachował godność biskupa Sabiny. 2 maja 1050 brał udział w synodzie rzymskim zwołanym przez papieża Leona IX. W 1058 przejściowo poparł antypapieża Benedykta X, jednak już w kwietniu 1059 jego podpis widnieje na brewe prawowitego papieża Mikołaja II. W rejestrach opactwa Farfa jest udokumentowany do czerwca 1062. W tym lub następnym roku musiał umrzeć, gdyż w październiku 1063 biskupem Sabiny był już jego następca Hubald.
Legalność pontyfikatu Sylwestra III jako papieża jest bardzo kontrowersyjna. Został on wybrany za życia poprzedniego papieża Benedykta IX, mimo braku dobrowolnej rezygnacji z jego strony. Z tego względu w historiografii przeważa opinia, że był on antypapieżem, jednak z uwagi na brak wystarczających podstaw źródłowych do definitywnej oceny wydarzeń z lat 1045–46, od roku 1947 na zasadzie in dubio pro reo zamieszcza się go na półoficjalnej liście legalnych następców św. Piotra w Annuario Pontificio.

[madohora]

[madohora]

Sylwester IV, Maginulf - antypapież 1105-1111 Maginulf archiprezbiter kościoła San Angelo wysunięty został na antypapieża w okresie sporu o inwestyturę. 18 listopada 1105 wybrano go jako następcę uwięzionych Teodoryka i Alberta. Nie utrzymał się w Rzymie. Wyrzucony został z niego kilka dni po elekcji. Osiadł na prowincji. W 1111 zrezygnował z tytułu papieskiego i podporządkował się Paschalisowi II.

[madohora]

Sylwester Braun ps. "Kris" (ur. 1 stycznia 1909 w Warszawie, zm. 9 lutego 1996 tamże) – absolwent wydziału geodezji, pracownik Biura Planowania Miasta. Znany jako twórca fotografii dokumentujących wydarzenia okresu okupacji hitlerowskiej i powstania warszawskiego. Był fotoreporterem działającym jako Polowy Sprawozdawca Wojskowy (PSW). Do Referatu Fotograficznego Biura Informacji i Propagandy Armii Krajowej dołączył dopiero w pierwszych dniach powstania. Nie był więc szkolony na fotoreportera wojennego. Ze wszystkich jego zdjęć ocalały jedynie te dokumentujące powstanie warszawskie. Wykonał ich ok. 3000, zachowało się 1520. Był oficerem personalnym baonu AK "Wilki". W mieszkaniu kamienicy przy ul. Kopernika 28 na 3. piętrze miał swoją pracownię i laboratorium. Kamienica ta spłonęła we wrześniu 1944. Najczęściej zdjęcia wykonywał w Śródmieściu. Charakterystyczne dla jego pracy jest fotografowanie seriami – zazwyczaj nie robił pojedynczych zdjęć. Wyszedł z Warszawy po kapitulacji, 6 października. Zbiegł z transportu do obozu jenieckiego, w styczniu 1945 powrócił do stolicy, aby zabrać ukryte negatywy. Wyjechał do Szwecji, a w 1964 do Stanów Zjednoczonych. Zmarł w Warszawie. W 1981 archiwum negatywów powstańczych przekazał Muzeum Historycznemu m. st. Warszawy. Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (26 lipca 1994)

[madohora]

Sylwester Bednarek (ur. 28 kwietnia 1989 w Łodzi) – polski lekkoatleta specjalizujący się w skoku wzwyż. Zawodnik klubu RKS Łódź.W 2005, zajął czwarte miejsca podczas mistrzostw świata juniorów młodszych w Marrakeszu, a rok później w mistrzostwach świata juniorów w Pekinie (2006). Szósty zawodnik mistrzostw Europy juniorów w Hengelo (2007). Wicemistrz świata juniorów z Bydgoszczy (2008 - 2,24). W 2009 wywalczył tytuł młodzieżowego mistrza Europy z wynikiem 2,28, złoty medal halowych mistrzostw Polski seniorów, zaś 21 sierpnia 2009 roku wywalczył brązowy medal na mistrzostwach świata w Berlinie. 3. miejsce z wynikiem 2,32 podzielił z Niemcem Raúlem Spankiem. Zajął 10. miejsce w mistrzostwach Europy w Barcelonie (2010). Po sezonie 2010 Bednarek przeszedł operację prawego kolana, po powrocie do treningu okazało się, że potrzebna jest kolejna operacja, co uniemożliwi Polakowi występy w sezonie 2011.
2 września 2009 odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi[10]. W Plebiscycie Przeglądu Sportowego został wybrany odkryciem roku 2009 w polskim sporcie. Rekordzista Polski juniorów młodszych - 2,26 (18 czerwca 2006, Warszawa) oraz halowy rekordzista Polski juniorów młodszych – 2,16 (6 stycznia 2006, Łódź). Jest także nieoficjalnym rekordzistą Polski młodzików – 2,06 (26 września 2004, Świecie)

[madohora]

Sylwester Chęciński (ur. 21 maja 1930 w Suścu k. Tomaszowa Lubelskiego) – polski scenarzysta i reżyser filmowy.W 1950 ukończył liceum ogólnokształcące w Dzierżoniowie, a w 1956 Wydziału Reżyserii łódzkiej PWSF. Najbardziej znany jest z trylogii "Sami swoi", "Nie ma mocnych" i "Kochaj albo rzuć". Pierwszy film, "Historię żółtej ciżemki", wyreżyserował w 1961. W latach 1976-1980 był zastępcą kierownika artystycznego zespołu filmowego "Iluzjon" a w latach 1988-1991 zastępcą kierownika artystycznego zespołu filmowego "Kadr". Zagrał w jednym filmie (Baśń o ludziach stąd, 2003). W 1974 w związku z jubileuszem Polski Ludowej odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

[madohora]

Sylwester Czereszewski (ur. 4 października 1971 r. w Gołdapi) – polski piłkarz występujący na pozycji napastnika, reprezentant Polski. Karierę piłkarską rozpoczynał w zespole Korony Klewki, skąd wiosną 1989 roku przeszedł do Stomilu Olsztyn. W klubie tym występował do jesieni 1997 roku, z małą przerwą na grę w Gwardii Szczytno jesienią 1992 roku. W roku 1994 awansował ze Stomilem do pierwszej ligi. W ekstraklasie zadebiutował w meczu z Zagłębiem Lubin 30 lipca 1994 roku, zaś pierwszą bramkę w ekstraklasie 21 sierpnia 1994 roku w meczu ze Wartą Poznań. W barwach Stomilu w ekstraklasie rozegrał 84 spotkania, w których strzelił 17 bramek. Swoją grą zwrócił uwagę działaczy Legii Warszawa, którzy sprowadzili go na Łazienkowską w przerwie zimowej sezonu 1996/1997.

W Legii występował do 2002 roku, z małą eskapadą do chińskiego zespołu Jiangsu Shuntian w 2001 roku. Z drużyną Legii zdobył Mistrzostwo Polski w sezonie 2001/2002, Puchar Polski 1996/1997, Puchar Ligi 2001/2002, Superpuchar Polski 1997/1998, a także koronę króla strzelców w sezonie 1997/1998. W barwach stołecznego klubu rozegrał w pierwszej lidze 116 spotkań, strzelił 45 bramek. W sezonie 2002/2003 występował w Lechu Poznań, rozgrywając 18 spotkań i strzelając 5 bramek. Górnik Łęczna był kolejnym etapem jego piłkarskiej kariery. Od sezonu 2003/2004 do wiosny 2005 roku strzelił 5 bramek w 20 meczach. Zwolniony z klubu wiosną 2005 pozostawał bez pracy, by jesienią trafić do Odry Wodzisław, w której rozegrał 7 spotkań, nie strzelając bramki. Powrót do gry po półrocznym rozbracie z piłką okazał się dla 35-letniego wówczas Czereszewskiego zupełnym niewypałem, w meczach Odry spisywał się bardzo słabo. W przewie zimowej sezonu 2005/2006 rozwiązał kontrakt z wodzisławskim pierwszoligowcem. Przed sezonem 2006/2007 rozważał grę w IV-ligowym OKS-ie 1945 Olsztyn (kontynuatora tradycji dawnego Stomilu), jednak ostatecznie nie zdecydował się. Na chwilę obecną nie gra w żadnym klubie, ostatecznie zdecydował się na zakończenie kariery czynnego piłkarza. W 1994 roku w plebiscycie tygodnika Piłka Nożna został uznany za Odkrycie Roku.
W styczniu 2007 roku zdecydował się pomóc własnym wizerunkiem OKS-owi 1945 Olsztyn. Zadeklarował swój czynny udział przy poszukiwaniu nowych źródeł finansowych dla powoli odradzającego się kontynuatora tradycji dawnego, pierwszoligowego Stomilu.
W październiku 2008 roku w Olsztynie założył prywatną szkółkę piłkarską dla chłopców w wieku 7-10 lat.

[madohora]

Sylwester Gruszka (ur. 31 grudnia 1891 w Skołoszowie – zm. 28 listopada 1956 w Sydney) – polityk, działacz państwowy, kapitan rezerwy. Syn Michała i Ewy z Bartoszewskich. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii austro-węgierskiej, a następnie dostał się do niewoli rosyjskiej. Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Po demobilizacji zajmował się organizowaniem polskiej służby zagranicznej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie. W 1933 uzyskał doktorat w zakresie prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zorientowany w sprawach Polonii niemieckiej i francuskiej, został mianowany konsulem generalnym w Kolonii i Frankfurcie n. Menem oraz radcą emigracyjnym Ambasady Polskiej w Paryżu. Następnie przez 10 lat zajmował się w swej pracy urzędowej i społecznej Polonią amerykańską, wśród której zyskał dużą popularność. Najpierw przebywał w Detroit, w latach 1935-1941 był zaś konsulem generalnym Rzeczypospolitej Polskiej w Nowym Jorku i radcą handlowym Ambasady Polskiej w Waszyngtonie. W 1938 przyjechał do Polski i odwiedził przebywającego wówczas w więzieniu brata Brunona. Od 1941 przebywał w Australii jako opiekun tamtejszej Polonii. Zmarł na zawał serca w Sydney 28 listopada 1956.

[madohora]

Sylwester Kaliski (ur. 19 grudnia 1925 w Toruniu, zm. 16 września 1978 w Warszawie) – polski wojskowy i naukowiec, generał dywizji WP, profesor, doktor habilitowany, inżynier, komendant-rektor Wojskowej Akademii Technicznej im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie (1967–1974), członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk (1969–1978), działacz partyjny i państwowy, członek Komitetu Centralnego PZPR (1975–1978), minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki (1974–1978), poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji. Urodził się 19 grudnia 1925 w Toruniu, syn Wincentego – podoficera artylerii Wojska Polskiego i Walerii. W czasie II wojny światowej przebywał w Niemczech, skąd zbiegł i powrócił do rodzinnego miasta. W Toruniu pracował w warsztacie tapicerskim i związał się z ruchem oporu. Następnie trafił do obozu koncentracyjnego w Potulicach. Po wyzwoleniu pracował w Milicji Obywatelskiej i jednocześnie kontynuował naukę.W 1945 eksternistycznie zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej Politechniki Gdańskiej, którą ukończył w 1949. Po powołaniu do wojska rozpoczął pracę w Głównym Kwatermistrzostwie Wojska Polskiego. W 1951 został pracownikiem naukowym Wojskowej Akademii Technicznej im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie, w latach 1967–1974 komendant-rektor WAT. W latach 1954–1978 pracownik Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN (IPPT PAN), od 1959 kierownik Pracowni Teorii Drgań Ośrodków Ciągłych w Zakładzie Badań Drgań. W 1966 awansowany na stopień generała brygady, a w 1972 na stopień generała dywizji, doktorat w 1957 na WAT, habilitacja w IPPT PAN, nominacja na profesora nadzwyczajnego w 1958, a na profesora zwyczajnego w 1967. Od 1962 członek-korespondent, a od 1969 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.
Był specjalistą w zakresie fizyki. Twórca i dyrektor Instytutu Fizyki Plazmy i Laserowej Mikrosyntezy w Warszawie. Wybitny specjalista w dziedzinie teorii pól sprzężonych, badań termojądrowych; twórca polskiej elektronofononiki. Podał teorię ciągłego wzmacniania ultradźwięków i hiperdźwięków w kryształach półprzewodnikowych. Był inicjatorem polskich badań nad mikrosyntezą termojądrową za pomocą lasera. Od 1959 redaktor naczelny czasopisma "Proceedings of Vibration Problems", a następnie "Journal of Technical Physics".
Od 28 stycznia 1959 w PZPR, w latach 1975–1978 członek Komitetu Centralnego PZPR , poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji z ramienia PZPR, przewodniczący Sejmowej Komisji Nauki i Postępu Technicznego, w latach 1974–1978 minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki.
Doktor honoris causa Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego i Uniwersytetu Sofijskiego. Laureat wielu nagród m.in. Maksymiliana Tytusa Hubera oraz czterokrotnie nagrody państwowej I stopnia (1964, 1970, 1974, 1978) i dwukrotnie nagrody ministra obrony narodowej I stopnia
Zginął tragicznie w wypadku samochodowym (prowadził samochód, jego żona była ciężko ranna). Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Według niepotwierdzonych informacji, otrzymanych od jednego z oficerów WP, gen. Sylwester Kaliski został zamordowany przez KGB, ponieważ pracując nad całkowicie polską bombą wodorową nie zgodził się na podzielenie się wiedzą ze Związkiem Sowieckim. Temat ten był poruszony w programie TVN "Nie do wiary" oraz w programie Nautilus Roberta Bernatowicza.