madohora1 Re: Gliwice. Park Chopina. Palmiarnia 17.08.12, 11:12 zamknięty Miasto Gliwice położone jest w południowo-zachodniej Polsce w województwie śląskim, na Wyżynie Katowickiej nad rzeką Kłodnicą. Zarządcą Parku jest Miejski Zakład Usług Komunalnych. Park jest położny w centrum Gliwic w pobliżu ul. Zwycięstwa, która jest jedną z głównych ulic miasta. Rozciąga się na powierzchni 5 ha, a w jego sąsiedztwie zlokalizowana jest sieć spokojnych uliczek. Od wschodniej strony graniczy z ulicą Aleksandra Fredry, na której znajduje się lokalny targ i Miejski Zakład Usług Komunalnych, od strony zachodniej graniczy z ulicą Henryka Sienkiewicza, gdzie stoją piękne przedwojenne wille. Jedna z nich była kiedyś własnością rodziny Schaffgotschów, a obecnie znajduje się w niej przedszkole. Od strony południowej przylega do parku ulica Leona Berbeckiego, która łączy ze sobą wcześniej wymienione uliczki. Dzięki temu, że park leży w centrum miasta, można łatwo go znaleźć oraz dojechać do niego m. in. dwoma liniami tramwajowymi oraz liniami autobusowymi. Park jest ogrodzony fantazyjnie wykutym, stalowym płotem oraz nieregularnie obsadzonym żywopłotem. Do parku można wejść przez 6 pięknych bram: dwie z nich usytuowane są od zachodu (wejście od ulicy H. Sienkiewicza), dwie kolejne od południa (z ulicy L. Berbeckiego), dwie ostatnie od wschodu (wejście od ulicy A. Fredry). Główną atrakcją parku jest czynna przez cały rok Miejska Palmiarnia. W parku znajdują się pomniki: “Gliwiczanom – ofiarom wojen i totalitaryzmu” oraz Fryderyka Chopina, a naprzeciwko niego fontanna. Park jest ciekawy również pod względem flory. Występuje tam wiele interesujących okazów drzew oraz dwa pomniki przyrody. Obecnie park pełni funkcje: rekreacyjną, edukacyjną i wypoczynkową. Link
madohora1 Re: Gliwice. Park Chopina. Palmiarnia 17.08.12, 11:16 zamknięty Pierwsza wzmianka o Gliwicach pochodzi z roku 1276. Przez miasto z południa na północ przebiegał bursztynowy szlak handlowy. Obecnie Gliwice to jedno z najbardziej urokliwych miast Śląska, w którym znajdują się liczne zabytki ze wszystkich okresów jego trwania. Od roku 1880 plany miejskiej zabudowy Gliwic ukazują w pełni ukształtowany park miejski im. Fryderyka Chopina. Zajmował 8 ha powierzchni centralnej części miasta pomiędzy Kanałem Gliwickim a Kłodnicą. Charakteryzuje go geometryczna forma i sztuczne linie oraz fantazyjne formy żywopłotów oraz wykorzystanie naturalnego położenia i malowniczej dzikiej zieleni drzew i krzewów. W parku znajdowały się promenada parkowa oraz dukty alei i ścieżek, które przechodziły harmonijnie w system pierścieni ulic w centrum miasta, całkowicie wolnych od ruchu kołowego. Przy głównej promenadzie rosły świerki, modrzewie, klony, kasztanowce, dęby wąskolistne, jesiony, robinie i magnolie a także krzewy ozdobne, liliodendrony i rododendrony. W północnej części zespołu parkowego tuż przy szklarniach znajdował się uroczy Domek Ogrodnika. Niezwykły charakter parku Chopina jest wynikiem umiejscowionej w nim Palmiarni Miejskiej. Dynamiczny rozwój obiektów rozpoczął się w 1924 roku, kiedy zorganizowano dzięki inicjatywie dr. R. Riedel’a wielką wystawę botaniczną, a ściślej – palmową, która była zaczątkiem powstałej w następnych latach palmiarni. Już od 1913 r. rozpoczęto gromadzenie palm i kwiatów. W sierpniu 1925 r. otwarto w nowo wybudowanej palmiarni pierwszy na Śląsku wielki basen o pojemności 120 m3 wody dla największej na świecie rośliny wodnej Victoria regia. Znajdowało się tu ZOO oraz akwarium z egzotycznymi rybami, żabami, żółwiami, a nawet żyły tam dwa aligatory. Od początku funkcjonowała hodowlana szklarnia dla roślin egzotycznych. W pierwszych latach na okres zimowy zamykano część szklarni z basenem. W latach 20. wokół palmiarni założono ogródek skalny z mnóstwem roślin górskich, w tym alpejskich. Gwałtowny rozwój ilościowy roślin i zwierząt, a także wzrost palm spowodował powiększenie palmiarni. W 1935 r. w błyskawicznym tempie wzniesiono wysoką na 12 m szklarnię o powierzchni 504 m2. Stała się ona głównym pawilonem wystawowym. Powiększono też kaktusiarnię i dobudowano akwaria. W 1926 roku palmiarnię odwiedziło około 8 000 osób, a w 1936 roku było ich już 30 000. W 1936 r. w palmiarni znalazła się sprowadzona z Ameryki Południowej anakonda oraz dwa młode pawiany. Kompleksu nie ominęły zniszczenia wojenne. W styczniu 1945 roku palmiarnia uległa całkowitej degradacji, która spowodowała utratę wszystkich zwierząt i całej roślinności, za wyjątkiem największych palm. Dzięki wysiłkowi inż. Krzeczewskiego i pracowników obiektu ponownie otwarto tę placówkę w październiku 1948 r. Powierzchnia nowej palmiarni wynosiła 1376 m2, posiadała około 600 gatunków roślin. Uruchomiono podgrzewany całorocznie basen na rośliny wodne oraz 28 akwariów. W 1947 r. przystąpiono do rozbudowy ogródka skalnego w alpinarium. Dzięki temu palmiarnia stała się po kilku latach jedną z największych tego typu w kraju. W latach 70. kompleks osiągnął szczytowy rozwój. Posiadał wtedy ok. 8000 roślin, w tym ok. 150 palm liczących do 200 lat, kaktusy sięgające 5-6 m, banany, figowce, ananasy i cytrusy. W basenie znów rosła wiktoria królewska, trzcina cukrowa, ryż, cykasy, bawełna, rośliny owadożerne, róża chińska i wiele innych. Zaszła konieczność przeprowadzenia remontu, jednak z rozpoczęciem prac zwlekano, aż do czasu gdy główna konstrukcja groziła zawaleniem. W 1978 r. rozpoczęto przebudowę, najpierw wzniesiono konstrukcje i powłoki nowych pawilonów, a następnie zdemontowano stare szklarnie. Część hal była czynna aż do 1985 r. Ze względu na brak funduszy budową ciągle targały trudności. Obecnie, po unowocześnieniu i poszerzeniu kolekcji, palmiarnia funkcjonuje w nowym architektonicznym kształcie, znacznie bogatsza o egzotyczne okazy. Składa się z czterech pawilonów podzielonych tematycznie. Powierzchnia palmiarni wzrosła do około 2000 m2, a najwyższy pawilon mierzy 22 m co umożliwia dalszy wzrost palm, których wiek datuje się na ponad 100 lat. Prace nad renowacją Parku Chopina rozpoczęto w 1994 r., przywracając jego walory estetyczne i rekreacyjne, z wykorzystaniem dawnych założeń w jego urządzaniu z przełomu XIX i XX wieku. Opracowania projektu podjęła się firma „Aqua-Tech” wraz z Beatą Majerską z zespołem oraz Aleksander Skupin i Krzysztof Nitsch. Grupa ta otrzymała wyróżnienie w konkursie na najlepszą przestrzeń urbanistyczno-architektoniczną w zakresie przestrzeni publicznej województwa śląskiego. Konkurs został zorganizowany w 2001 roku przez Zarząd Województwa Śląskiego przy współpracy Stowarzyszenia Architektów Polskich i Towarzystwa Urbanistów Polskich pod patronatem Marszałka Województwa Śląskiego Jana Olbrychta. Regularnie w parku odbywa się akcja „Jedzenie zamiast bomb” zorganizowana dla głodujących w każdą drugą i czwartą sobotę miesiąca o godzinie 13.30. Posiłki przygotowywane są z warzyw, które nie zostały sprzedane na targu. W parku odbywają się ważne wystawy i koncerty. Link
madohora1 Re: Gliwice. Park Chopina. Palmiarnia 17.08.12, 11:20 zamknięty Park o powierzchni 5 ha jest usytuowany w centrum miasta. Stanowi prawdziwą oazę ciszy i spokoju. Znajdują się tu liczne alejki spacerowe. Odwiedzający park mogą podziwiać wspaniałe, rzadko występujące okazy dendroflory. Jednym z nich jest pomnik przyrody – dąb szypułkowy, którego obwód na wysokości 130 cm ma 428 cm. Jego wiek jest szacowany na 250 lat. Możemy się również zachwycać rzadko występującym tulipanowcem amerykańskim (o obwodzie 219 cm), platanem klonolistnym (o obwodzie 302 cm), katalpą żółtokwiatową (o obwodzie 180 cm), jarzębem szwedzkim (o obwodzie 238 i 234 cm), iglicznią trójcierniową (o obwodzie 87 cm), bukiem pospolitym (odmiana miedziana o obwodzie 234 cm), leszczyną turecką (o obwodzie 35 cm), głogiem kropkowanym (o obwodzie 35 i 162 cm), wiązem górskim (o obwodzie 349 cm) oraz bukiem pospolitym (odmiana zwisła o obwodzie 196 cm). Najczęściej występującymi drzewami są kasztanowce, klony zwyczajne i lipy szerokolistne oraz drobnolistne. Wśród krzewów w parku znajdziemy: derenia, magnolię, świerk biały, ketmię syryjską, rododendrony, forsycje, berberysy, tawułę, śnieguliczki i jaśminowce. Natomiast wśród traw dominują życica trwała, kostrzewa łąkowa, wiechlina łąkowa oraz mietlica. Na uwagę zasługuje również głaz narzutowy, pomnik przyrody. Park Chopina jest piękny, gdyż odpowiednie służby zajmują się regularnym koszeniem trawy oraz dbają o rośliny, dzięki czemu jest chętnie odwiedzany przez ludzi. Jest miejscem często odwiedzanym, które skłania nie tylko do wypoczynku, ale zatrzymania się w pędzie codziennego życia i zadumy nad przeszłością tego miasta. www.parki.org.pl/parki-miejskie/park-fryderyka-chopina-w-gliwicach Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 11:40 zamknięty Palmiarnia Miejska w Gliwicach - palmiarnia znajdująca się przy ulicy Aleksandra Fredry na terenie Parku Fryderyka Chopina (dawniej Park Miejski - niem. Stadtpark). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 11:46 zamknięty Budynek palmiarni to nowoczesna konstrukcja architektoniczna o powierzchni 2000 m2, w którym rośnie ponad 5600 roślin, a najstarsze okazy mają nawet ponad 100 lat. Palmiarnia jest podzielona na cztery pawilony tematyczne, w których poza egzotycznymi roślinami znajdują się również: terraria z gadami, akwaria z żółwiami, egzotyczne papugi i kanarki. W 2012 palmiarnia jest rozbudowywana o kolejne dwa pawilony – tym razem akwarystyczne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 11:50 zamknięty Przed wejściem do palmiarni znajdują się rzeźby lwów leżących. Rzeźby lwy leżące w Gliwicach (niem. Liegende Löwen) – rzeźby znajdują się przed Palmiarnią Miejską w parku Fryderyka Chopina (dawny Stadtpark) w Gliwicach i przedstawiają dwa lwy z uniesionymi głowami. Rzeźby wykonane są z żeliwa i zostały odlane w 1830 roku w Hucie Gliwice. Autorem rzeźb był Johann Gottfried Schadow. Podobne[1], odlane przy pomocy tego samego, oryginalnego modelu, zachowanego do dziś w GZUT, stały ongiś na Cmentarzu Hutniczym. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 12:07 zamknięty Pierwsze szklarnie na terenie obecnego Parku Chopina w Gliwicach powstały już około 1880. Obecna palmiarnia powstała w 1924 i od tego czasu była wielokrotnie przybudowywana. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 12:09 zamknięty Pawilon I - rośliny użytkowe Pawilon II - rośliny tropikalne Pawilon III - historyczny Pawilon IV - sukulenty Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 12:14 zamknięty Świnka morska (Cavia porcellus) – gatunek udomowionego gryzonia z rodziny marowatych (Caviidae). Popularne zwierzę domowe. Świnka morska pochodzi z Ameryki Południowej, początkowo występowała na terenach Peru, Brazylii i Paragwaju. Została udomowiona przez Inków i rozprzestrzeniona na znaczną część Ameryki Południowej. Do Europy przybyła wraz z pierwszymi odkrywcami i stała się często hodowanym zwierzęciem domowym. W Ameryce Południowej mięso świnki morskiej stanowi przysmak, pieczone świnki podawane są w restauracjach. "Cuy" - popularne w Ameryce Południowej danie ze świnki morskiej Świnka morska, niegdyś popularne zwierzę laboratoryjne, wykorzystywane w badaniach naukowych, obecnie zastępowana jest przez myszy i szczury, które szybciej się rozmnażają. Link
susa-66 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 11:34 zamknięty Nie wiedziałam, że świnki morskie występują w naturze na śląsku LOL __ świnka morska kraków fotograf a> Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 17:16 zamknięty Jakby się tak poszukało to nie jedna "świnka" (nie koniecznie morska) by się znalazła Temat wątku traktuje o miejscach a tematem była Gliwicka Palmiarnia - świnka jest dodatkiem. A ja tak coś w egzotykę wchodzę... Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 12:21 zamknięty Trzykrotka (Tradescantia L.) – rodzaj roślin z klasy jednoliściennych, z rodziny komelinowatych (Commelinaceae), pochodzących z Ameryki. Należy do niego ok. 70 gatunków występujących od południowej Kanady do północnej Argentyny. Gatunkiem typowym jest Tradescantia virginiana L.. Naukowa nazwa rodzajowa upamiętnia Johna Tradescanta starszego (ok. 1570–1638), ogrodnika Karola I Stuarta Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 13:10 zamknięty Królik – polska nazwa zwyczajowa kilku gatunków zajęczaków z rodziny zającowatych. Mianem tym określa się zwierzęta należące do rodzajów Sylvilagus (m.in. królik bagienny i królik błotny) oraz Oryctolagus, do którego należy królik europejski (królik dziki) oraz jego udomowiona forma – królik domowy. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 13:17 zamknięty Mrówkowate (Formicidae) – rodzina owadów należąca do rzędu błonkówek, podrzędu trzonkówek. Bardzo rozpowszechnione, występują praktycznie pod każdą szerokością geograficzną, tworzą społeczności kastowe żyjące w gniazdach. Liczbę gatunków mrówek szacuje się na ok. 12 tysięcy. W Polsce występują 103 gatunki. U mrówkowatych, podobnie jak u pszczołowatych, prócz samców i samic występuje również kasta robotnic, czyli samic o niedorozwiniętych narządach rozrodczych. U niektórych gatunków bywa nawet po kilka postaci robotnic. Robotnice opatrzone bardzo silnymi żuwaczkami i wielkimi głowami noszą nazwę żołnierzy. Niekiedy pomiędzy samicami rozwiniętymi płciowo a robotnicami właściwymi występują formy pośrednie. Samce i samice są prawie u wszystkich gatunków skrzydlate, robotnice zawsze bezskrzydłe. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 14:44 zamknięty Marantowate (Marantaceae) – rodzina roślin jednoliściennych z rzędu imbirowców (Zingiberales). Znanych jest ok. 550 gatunków zaliczanych do 32 rodzajów rosnących w tropikalnych rejonach Ameryki Południowej, Azji i Afryki. Charakterystyka: Pokrój . Wieloletnie byliny osiągające wysokość od kilku cm do 2-3 m. Liście Duże, często w wielu odcieniach zieleni lub wielobarwne. Cechą charakterystyczną rodziny jest posiadanie na ogonkach liści tzw. poduszek stawowych, które pozwalają na bardzo szybkie zmiany położenia blaszki liściowej w stosunku do kąta padania promieni słonecznych, np. w południe są niemal poziome, wieczorem ustawiają się pionowo do góry. Zdaniem niektórych badaczy podczas zmian położenia liści u dużych okazów można usłyszeć cichy szelest. Kwiaty Drobne, niepozorne, niesymetryczne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 15:08 zamknięty Trójskrzyn, kroton (Codiaeum) – rodzaj roślin z rodziny wilczomleczowatych. Należy do niego 16 gatunków krzewów występujących na wyspach Pacyfiku i w Azji południowo-wschodniej. Niektóre gatunki, zwłaszcza trójskrzyn pstry Codiaeum variegatum należą do najpopularniejszych roślin doniczkowych. Nazwa handlowa "kroton" stosowana w odniesieniu do trójskrzyna pstrego jest niefortunna, bowiem myli się z rodzajem Croton też z rodziny wilczomleczowatych, którego przedstawiciele spotykani są w całej strefie równikowej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 15:42 zamknięty W trzecim pawilonie ekspozycyjnym zgromadzono najstarsze i jedne z najbardziej okazałych roślin jakie można oglądać w Palmiarni. Szczególnie jesteśmy dumni z palm - feniksów kanaryjskich, których wiek przekroczył 120 lat. Zostały one przywiezione w 1924 roku na wystawę botaniczną zorganizowaną w szklarniach Palmiarni. Dużym zainteresowaniem cieszą się również palmy z rodzajów latania i niebochronka, które podobnie jak 15 metrowe araukarie i brachychiton pamiętają jeszcze „starą Palmiarnię" Goście mogą odpocząć w altance i na ciekawie wkomponowanych w zieleń ławeczkach. W środkowej części pawilonu w oczkach wodnych rosną papirusy i pandany, a cichy szum kaskady pozwala na chwilę refleksji. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 15:43 zamknięty Arekowce, palmowce (Arecales Bromhead) – rząd roślin należących do jednoliściennych. Jest to takson monotypowy – z jedną rodziną, określaną jako arekowate lub palmy (Arecaceae Schultz Sch.). Liczy w zależności od ujęcia od ok. 2 tys. do 3 tys. gatunków. Należące tu rośliny występują na wszystkich kontynentach w strefie międzyzwrotnikowej (stosunkowo niewielkie ich zróżnicowanie w porównaniu do innych obszarów tropikalnych jest w Afryce), z nielicznymi przedstawicielami w strefie klimatu umiarkowanego (w Europie południowej występuje karłatka niska). Do palm należą rośliny drzewiaste o wzroście zwykle monopodialnym. Liście są okazałe, często w formie pióropusza na szczycie pędu, pierzaste lub dłoniaste. Wiele roślin z tej rodziny ma ogromne znaczenie użytkowe, np. kokos właściwy, daktylowiec właściwy, olejowiec gwinejski, sagownica zwyczajna i winodań wachlarzowata. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 15:50 zamknięty ODCISKI ROŚLIN W WĘGLU KARBON OK. 310 MLN LAT TEMU Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 16:49 zamknięty Skrzydłokwiat, skrzydłolist (Spathiphyllum Adans.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny obrazkowatych, obejmujący 49 gatunków pochodzących z Ameryki Środkowej i Południowej (od Meksyku do Peru i Brazylii), Azji Południowo-Wschodniej (od Filipin i Celebesu do Nowej Gwinei) oraz z zachodniej Oceanii (Karoliny) Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 17:04 zamknięty Storczykowate (Orchidaceae Juss.) – rodzina roślin obejmująca ponad 20 tysięcy gatunków bylin (samożywnych i myko-heterotroficznych). Jest jedną z najbogatszych w gatunki rodzin roślin wyższych. W Polsce, w stanie dzikim, występuje około 50 gatunków z 24 rodzajów i wszystkie one podlegają ochronie gatunkowej. Rośliny z rodziny storczykowatych o efektownych i oryginalnych kwiatach są potocznie nazywane orchideami. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.08.12, 17:12 zamknięty Mimoza, czułek (Mimosa) – rodzaj tropikalnych roślin, rozpowszechniony w Ameryce Południowej oraz na wyspach Oceanu Spokojnego.Wyróżnia się niezwykłą czułością na dotyk. W momencie dotyku roślina reaguje zamykaniem (składaniem) liści (ruchy sejsmonastyczne). Listki odcinków drugiego rzędu składają się do góry i stykają ze sobą górnymi powierzchniami, całe odcinki zbliżają się do siebie a ogonek wiotczeje i zwisa, tak samo roślina reaguje na brak światła słonecznego (czyli w nocy). Mechanizm tego ruchu polega na zmianach turgoru w komórkach poduszeczek funkcjonujących jako tzw. staw przegubowy. Poduszeczki są zlokalizowane u nasady liścia oraz u podstaw wszystkich odcinków liścia i składają się ze zdrewniałej, sztywnej osi osadzonej u podstawy tkanki miękiszowej. Ruch tej osi silnie podrażnia utwory czuciowe, znajdujące się po dolnej stronie poduszeczek. Sygnał przenoszony jest prawdopodobnie przez aminokwasy. W efekcie następuje regulacja ilości wody w wakuolach komórek liścia – po dotknięciu woda jest wydalana z komórek przez co tracą one turgor i liście wiotczeją. Taka reakcja na bodziec występuje u wielu gatunków z rodzaju Mimosa, ale najkrótszy czas reakcji na bodziec wykazują liście mimozy wstydliwej – nawet 0,08 sek. Po ustąpieniu bodźca powrót do położenia wyjściowego zajmuje 15–20 min. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 19.08.12, 23:58 zamknięty Cibora papirusowa (Cyperus papyrus L.) – gatunek roślin należący do rodziny ciborowatych. Pochodzi z Afryki (z wyjątkiem jej północno-zachodniej części) oraz wysp na Oceanie Indyjskim[2]. Rośnie na brzegach wód. Już w starożytności była stosowana do wyrobu papirusu – materiału pisarskiego. Jest to także roślina włóknista. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 18:39 zamknięty Agamowate, agamy (Agamidae) – rodzina jaszczurek. Obejmuje ponad 350 gatunków klasyfikowanych w około 50 rodzajach. Mają dobrze rozwinięte kończyny i długi ogon. Charakterystyczną ich cechą, gdy są podniecone, jest kiwanie głową tak jak legwany, przez co zresztą nazywane są legwanami Starego Świata. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 18:43 zamknięty Aksolotl (nah. āxōlōtl) – neoteniczna, wodna forma niektórych płazów ogoniastych z rodzaju Ambystoma[1][2][3] w obrębie rodziny ambystomowatych (Ambystomatidae). Obydwie nazwy: aksolotl i ambystoma meksykańska są często stosowane w literaturze zamiennie, co może powodować nieporozumienia w interpretacji tych terminów, zwłaszcza, że w wielu językach nazwą axolotl również określana jest ambystoma meksykańska. W języku polskim termin aksolotl, w ścisłym znaczeniu, oznacza stan rozwoju osobniczego – charakterystyczne, wodne stadium larwalne (larwa neoteniczna[3]) kilku różnych gatunków płazów (niektóre źródła[4] przypisują ten stan tylko jednemu gatunkowi – ambystomie meksykańskiej), natomiast ambystoma meksykańska, zwana też aksolotlem meksykańskim, a czasem w skrócie aksolotlem[5], to nazwa konkretnego gatunku opisanego naukowo pod nazwą Ambystoma mexicanum – pospolitego w hodowlach amatorskich i laboratoryjnych. Link
madohora1 Fotel teściowej:) 20.08.12, 19:22 zamknięty Echinocactus grusonii – gatunek rośliny z rodziny kaktusowatych. Roślina ma wiele nazw potocznych, np. "złota beczka", "poduszka teściowej" lub "fotel teściowej". Występuje głównie w Meksyku (San Luis Potosi, Zacatecas, Queretaro).Jest to duży sukulent o kulistym kształcie, osiągający nawet metr wysokości i 40-80 centymetrów średnicy. Jest jasnozielony, ma 20-35 ostro zaznaczonych żeber z stosunkowo niewielkimi areolami pokrytymi filcem. Wyrastają z nich długie (3-5 centymetrów) ciernie o złocistożółtej barwie. Zwykle roślina ma od 8 do 10 cierni bocznych i 3 do 5 środkowych. W lecie pojawiają się dzienne kwiaty, jaskrawożółte długości 4 do 6 cm. Kwitnie w starszym wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:45 zamknięty Gliwice (wymowa ?/i (śl. Glywicy, łac. Glivitium, niem. Gleiwitz, czes. Glivice albo Hlivice) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, położone na Górnym Śląsku, w województwie śląskim, położone na Wyżynie Śląskiej, nad rzeką Kłodnicą. Siedziba władz ziemskiego powiatu gliwickiego oraz kurii diecezji gliwickiej. Miasto przyłączono do Polski w 1945 roku. W latach 1945-1950 należało do województwa śląskiego. W latach 1950-1998 miasto należało do województwa katowickiego, Gliwice zajmują 17. miejsce na liście największych miast Polski według powierzchni, 18. miejsce na liście największych miast Polski według ludności, jest także 4. największym miastem województwa śląskiego według ludności. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:46 zamknięty Dawniej historycy, głównie niemieccy, wiązali pochodzenie nazwy Gliwice/Gleiwitz (pisane również dawniej: Glywice czy Glewitze; łac. Glivitium) od czeskiego pojęcia chlewa (oboczność g do h). Taką tezę postawił między innymi autor pierwszej monografii miasta niemiecki autor Beno Nietsche. Stąd można stwierdzić, że XIII-wieczna nazwa miejscowa została powiązania z czeskim pochodzeniem. Twierdzenie Beno Nietschego zostało zweryfikowane przez niemieckich i polskich językoznawców i zastąpione dwiema innymi koncepcjami: Gliw albo Gliwa – to imię osobowe, które występowało na terenie Śląska w średniowieczu. W tym przypadku Gliwice posiadają nazwę patronimiczną utworzoną od imienia właściciela ziemi lub jej dzierżawcy, względnie założyciela, zasadźcy Gliwic. Gliw – w językach słowiańskich oznacza często teren gliniasty, obszar podmokły, wilgotny. Ciekawostką jest fakt, że w językach słoweńskim, chorwackim i serbskim termin glive / gljive oznacza grzyby, zaś gljivice – małe grzybki. Według tej wykładni nazwa Gliwic jest nazwą topograficzną, utworzoną od właściwości obszaru na którym założono miasto.[4][5] Jedna i druga teza ma swoich zwolenników i przeciwników, choć językoznawcy raczej skłonni się przychylać się do drugiej, topograficznej wykładni. W wielu opracowaniach niemieckich można się jeszcze spotkać z tezą wcześniejszą, powielaną bezpośrednio od Beno Nietschego Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:48 zamknięty Rynek w Gliwicach ma kwadratowy kształt, a z każdego rogu odchodzą dwie uliczki. Kształt rynku oraz uliczki gliwickiej Starówki został ukształtowany w okresie lokacji miasta w średniowieczu. Na środku rynku znajduje się ratusz, a w zachodniej części fontanna z Neptunem. Kamienice znajdujące się przy rynku pochodzą w większości z XIX i XX wieku i zostały poważnie zniszczone podczas II wojny światowej. Po 1946 roku rynek odbudowano i zrewaloryzowano według projektu inżyniera Franciszka Maurera, absolwenta Politechniki Lwowskiej i późniejszego profesora Politechniki Śląskiej. W 2010 roku została przeprowadzona wymiana nawierzchni rynku oraz przeprowadzone prace archeologiczne ,podczas których znaleziono studnie. W ostatnich latach przeprowadzano też renowację kamieniczek, znajdujących się przy rynku. Przy Rynku zlokalizowane są następujące historyczne obiekty, wpisane do rejestru zabytków[1]: ratusz miejski z przełomu XVIII i XIX wieku (nr rej.: 319/60 z 7 marca 1960); „Dom Plastyka” (Rynek 6), wybudowany po 1945 (nr rej.: 1325/84 z 14 sierpnia 1984). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:52 zamknięty „Dom Plastyka” (Rynek 6), wybudowany po 1945 (nr rej.: 1325/84 z 14 sierpnia 1984). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:55 zamknięty Fontanna z Neptunem w Gliwicach – fontanna znajdująca się na rynku w jego zachodniej części. Przedstawia Neptuna na delfinie. Jest wykonana z piaskowca. Fontanna stoi na cokole wewnątrz kwadratowego basenu. Została wybudowana w 1794 roku. Stworzył ją Johannes Nitsche, rzeźbiarz barokowy, pochodzący z Opawy. Edmund Całka w swojej pracy: Świat gliwickich legend, pisze, że pruskie władze przeznaczyły ratusz dla regimentu dragonów. Postanowili zrobić drewniane koryto do pojenia koni, lecz radcom miejskim się ten pomysł nie spodobał. Zlecono wybudowanie fontanny. Miejski konserwator zabytków, Ewa Pokorska, jest zdania, że fontannę wybudowano w związku z budową kanału kłodnickiego. Fontanna miała być symbolem połączenia Gliwic z morzem. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 21:58 zamknięty Pierwszy ratusz w Gliwicach wybudowano już pod koniec XIII wieku jednak obecny budynek ratusza został wybudowany w XV wieku. Jego wysokość wynosi 41,5 metra. W piwnicach budynku znajdują się pozostałości murów pierwszego ratusza. Obecnie w budynku znajduje się Pałac Ślubów oraz sale reprezentacyjne, a w piwnicach kawiarnia. Obiekt wpisano do rejestru zabytków 7 marca 1960 (nr rej.: 319/60). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 22:43 zamknięty Początki ewangelicyzmu na Górnym Śląsku sięgają czasów Reformacji. Pierwszy zbór ewangelicki powstał w Tarnowskich Górach w 1531 r. i obejmował on także ewangelików gliwickich. Pierwsza wzmianka o społeczności ewangelickiej w Gliwicach pochodzi z 1790 roku. Oficjalne uznanie parafii przez władze nastąpiło 14 września 1809 r. W latach 1804-1872 nastąpił bardzo szybki rozwój parafii. Liczba jej członków wzrosła z 351 do 3000. Brali oni aktywny udział we władzach miast, łącznie ze stanowiskiem burmistrza miasta Gliwic.Nabożeństwa odbywały się w ratuszu, czasami również w kościele św. Barbary. W roku 1815 władze przekazały ten kościół ewangelikom. Z uwagi na zły stan techniczny kościółka św. Barbary, nieużywanego, zamkniętego przez władze miejskie w marcu 1853 r., w 1856 r. odbyło się wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę nowego kościoła ewangelickiego tuż obok rozebranego. W 1859 r. odbyło się poświęcenie nowo wybudowanego kościoła, jeszcze bez wieży. Kościół wraz z wieżą został oddany w roku 1863 – trudności z wybudowaniem wieży wynikały ze słabego, grząskiego podłoża. W roku 1900 rozpoczęto budowę kolejnych dwóch kościołów ewangelickich: w Gliwicach przy ul. Jagiellońskiej, oraz w Łabędach przy ul. Strzelców Bytomskich. We wrześniu 1902 r. odbyło się poświęcenie obu kościołów. Pomimo różnych zawirowań dziejowych społeczność ewangelicka w Gliwicach umacniała się i w 1939 r. liczyła już 12 tys. osób. Wykazywała przy tym dużą aktywność społeczną. Prowadziła dom opieki, dom dziecka, 4 szkoły, 2 przedszkola, punkt pomocy dla najuboższych, stację opieki nad bezdomnymi. Prowadziła również swój dom wczasowy. Po zakończeniu II wojny światowej ewangelicy w Gliwicach przeżywali ciężki okres. Zostali pozbawieni swoich kościołów: kościół św. Barbary został przekazany przez władze państwowe do użytku katolickiego duszpasterstwa wojskowego jako kościół garnizonowy, kościół przy ul. Jagiellońskiej został zabrany przez zakon pallotynów, zaś w kościele w Łabędach wojsko radzieckie urządziło kuźnię. W 1946 r. w parafii pracę rozpoczął ks. Wilhelm Firla. Nabożeństwa odbywały się w małej salce dawnego Domu Opieki. Parafia w tym czasie liczyła ok. 2 tys. wiernych. W wyniku usilnych starań w 1948 roku zakon pallotynów zwrócił zabrany kościół przy ul. Jagiellońskiej. Po wykonaniu koniecznych remontów, 16 października 1949 roku w Gliwicach i w Łabędach uroczyste nabożeństwo odprawił ks. bp Jan Szeruda. W maju 1952 roku ks. W. Firla został przeniesiony do Sorkwit na Mazurach. Po nim parafię przejął ks. Alfred Figaszewski, który po 40-letniej pracy w tej parafii w 1992 roku przeszedł na emeryturę. Od 1992 r. do wprowadzenia w urząd biskupa Kościoła w styczniu 2010 r., pracę duszpasterską w parafii prowadził jako proboszcz ks. Jerzy Samiec. Obecnie proboszczem-administratorem parafii jest ks. Andrzej Wójcik. Nawiązując do przedwojennej działalności ewangelików na polu społecznym, w 1995 roku powstało Ewangelickie Towarzystwo Edukacyjne, które prowadzi społeczną szkołę podstawową, gimnazjum i liceum ogólnokształcące przy ul. Franciszkańskiej 5, w budynku dawnego domu opieki Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 20.08.12, 22:50 zamknięty Kościół św. Barbary w Gliwicach (Kościół Garnizonowy) - kościół parafialny parafii wojskowej w Gliwicach w dzielnicy Śródmieście, dawny kościół ewangelicki. Kościół został zbudowany według projektu berlińskiego architekta Augusta Stülera.Kościół św. Barbary został wybudowany w latach 1856-1859 przez miejscową parafię ewangelicką. Uroczyste poświęcenie kościoła nastąpiło 1 listopada 1859 roku. Podczas budowy wieży wystąpiły poważne problemy konstrukcyjne. Na wysokości 18,3 m odchyliła się ona od pionu o 15 cm. Po zabiegach prostowania osiągnęła poziom 25,3 m. Zwieńczono ją strzelistym hełmem o wysokości 19,2 m wysokości co łącznie dało imponującą wysokość 44,5 m. Obiekt oddano do użytku dopiero w 1863 roku. Po II wojnie światowej przekazano go duszpasterstwu Wojska Polskiego. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 10:29 zamknięty ZACHOWANE EMPORY CHARAKTERYSTYCZNE DLA KOŚCIOŁÓW EWANGELICKICH Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 10:52 zamknięty MIEJSCE GDZIE PIERWOTNIE STAŁA KAPLICA Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:03 zamknięty Obecnie budynek należy do Kościoła Ewangelicko-Metodystyczny w RP Parafia Gliwice - początkowo należał do parafii ewangelickiej Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:04 zamknięty Budynek z roku 1899 o budowie szachulcowej Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:06 zamknięty Przy ul. Moniuszki z kolei postawiono znacznej wielkości Dom Towarzystwa Ewangelickiego wraz z zabudowaniami sali teatru postawionego w podwórzu posesji. Budynki te stoją do dziś, chociaż pełnią zupełnie inną funkcję. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:12 zamknięty Na chwilę odejdziemy od tematu ewangelików - podobno to jest najpiękniejszy budynek w Gliwicach Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:38 zamknięty Kościół Ewangelicko - Augsburski (Ewangelicki, Luterański) bierze swój początek w czasach Reformacji XVI wieku. 31 października 1517 r. ks. dr Marcin Luter przybija do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze 95 tez. Kierowane są do ludzi uczonych, profesorów i teologów. Wzywa w nich Luter do publicznej debaty na temat życia i nadużyć w Kościele Zachodnim przełomu wieków. Ks. Marcin Luter nie chce rozłamu Kościoła, nie chce utworzenia nowego Kościoła; chce jedynie jego reformy, ukrócenia nadużyć, niemoralnego życia duchowieństwa, odrzucenia wszystkiego, co niezgodne jest w nim z duchem Ewangelii Chrystusowej. Hierarchowie kościelni z papieżem włącznie nie widzą potrzeby zmian w Kościele, nie chcą odnowy oblicza Kościoła. Dlatego właśnie Marcin Luter ze zwolennikami ruchu reformatorskiego postanawiają powrócić do pobożności i duchowości Kościoła pierwszych wieków chrześcijaństwa. Bardzo szybko poglądy i pisma Marcina Lutra dotarły do Polski. Najpierw w Wielkopolsce, na Mazurach i na Śląsku stopniowo powstawać zaczynają ewangelickie parafie. Nabożeństwa odprawiane są w języku polskim, powstają zbiory kazań - postylle, katechizmy, śpiewniki. Najwięcej zwolenników Reformacja znalazła wśród chłopów i mieszczan. Pomimo niechęci czy wrogości ze strony króla, Reformacja znajdowała coraz więcej zwolenników. Ciężkie doświadczenia luteranom na ziemiach polskich przyniosła kontrreformacja XVII i XVIII wieku. Jest to czas, kiedy ewangelicy pozbawiani byli kościołów, szkół. Konfiskowano Biblie, postylle i inną literaturę religijną. Księżom ewangelickim zakazywano odprawiania nabożeństw. Tak więc do okresu zaborów przetrwało niewiele zborów. Później na terenach pod władzą cara rosyjskiego i króla pruskiego powstają nowe parafie założone przez kolonistów niemieckich, którzy szukali lepszych warunków życia dla siebie i swoich rodzin. Ich potomkowie szybko się polonizują i biorą aktywny udział w życiu społeczno-politycznym kraju. Po II wojnie światowej Kościół Ewangelicko - Augsburski nabiera cech diaspory. Ewangelickie parafie rozproszone są po całym kraju. Wyjątek stanowi Śląsk Cieszyński, gdzie mieszka niemal połowa ewangelików w Polsce Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:49 zamknięty Szkoły ETE istnieją aby zapewnić dostęp do wszechstronnego wykształcenia dzieciom i młodzieży z Gliwic i okolic. Edukacja w Szkołach ETE oparta jest na trzech filarach; w naszych szkołach uczniowie zdobywają wiedzę, rozwijają umiejętności, a ich charakter staje się szlachetniejszy. Jesteśmy przekonani, że tylko wtedy kiedy proces edukacyjny będzie uwzględniał pracę nad wszystkimi trzema aspektami - wiedzą, umiejętnościami i charakterem będziemy mogli odpowiednio przygotować młodych ludzi by mądrze i odpowiedzialnie postępowali. Szkoły ETE są szkołami chrześcijańskimi - oznacza to, że sposób pracy i postępowania jest oparty na wartościach chrześcijańskich. Okazujemy miłość i akceptację wszystkim naszym uczniom, ponieważ wszyscy ludzie zostali stworzeni na Boży obraz, równocześnie sprawiedliwie oceniając ich zachowanie. Nie wymagamy od rodziców ani od uczniów przynależności do któregokolwiek z kościołów, ale oczekujemy zrozumienia, poszanowania oraz stosowania się do zasad panujących w szkole. Szkoły ETE są prowadzone poprzez Ewangelickie Towarzystwo Edukacyjne przy wsparciu naszej Parafii. ETE powołało pierwszą szkołę - Liceum Ogólnokształcące w 1995 roku. W 1999 powstało gimnazjum a w 2008 szkoła podstawowa. W 2009 roku wszystkie trzy szkoły oficjalnie przyjęły imię Alberta Schweitzera. Szkoły ETE są wspierane poprzez Radę Honorową Szkół ETE, w której zasiadają: ks. bp Jan Szarek, prof. Jerzy Buzek, prof. Andrzek Karbownik. Szkoły mogą się też poszczycić wieloma osiągnięciami oraz wybitnymi absolwentami. Więcej informacji o szkołach można znaleźć na stronie internetowej: www.szkolyete.pl Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 11:55 zamknięty Istniejący w dzielnicy hutniczej cmentarz Hutniczy został założony w roku 1808 przez pierwszych dyrektorów huty dla swoich pracowników. Z racji ich przynależności do parafii ewangelickiej należy przyjąć, że cmentarz ten w początkowym okresie był cmentarzem ewangelickim, na którym protestanci chowali swoich współwyznawców. na cmentarzu Hutniczym pochowano znakomitości Starej Huty Gliwickiej będące wyznania ewangelickiego: – Christoph Mendel – hrabia Ferdynand Einsiedel – Theodor Erdmann Kalide – W. Brand – Wilhelm Kiss – Gerhard Peschke – Rheinhold Arns – Wilhelm Schulze – Gustaw Schark – von Wildheim Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 21:37 zamknięty Mimo, iż jego budowę realizowano w latach 1954 – 1958, Śląski Ogród Zoologiczny jest jednym z najmłodszych w Polsce i zarazem największych pod względem zajmowanej powierzchni oraz liczebności zwierząt pochodzących ze wszystkich kontynentów. Na powierzchni niemal 48 ha żyje ponad 2200 zwierząt reprezentujących ok. 280 gatunków. W powstałej w roku 1975, jedynej tego rodzaju w Polsce, Skalnej Kotlinie Dinozaurów zrekonstruowano naturalnej wielkości figury gadów kopalnych sprzed kilkudziesięciu milionów lat. Wielką popularnością wśród najmłodszych gości ogrodu cieszy się Mini ZOO – dziecięcy ogródek umożliwiający bezpośredni kontakt z małymi i łagodnymi zwierzętami. Śląskie ZOO intryguje również atrakcjami… architektonicznymi. Głównym wejściem do ZOO jest XIX-wieczna, kamienna brama przeniesiona do Parku Śląskiego w roku 1960. Zabytkowa brama przeszła renowację i stanowi jedną z niewielu pozostałości po doszczętnie zburzonym po II wojnie światowej pałacu Donnersmarcków w Świerklańcu. Sympatycy historii architektury nie powinni także przeoczyć oryginalnej konstrukcji dużej woliery dla ptaków pochodzącej z roku 1969. W ciągu roku w śląskim ZOO gości ok. 400 tys. zwiedzających. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 21.08.12, 21:57 zamknięty Pelikany, pelikanowate (Pelecanidae) – rodzina ptaków z rzędu pelikanowych.Rodzina pelikanowatych obejmuje gatunki wodne zamieszkujące cały świat poza okolicami okołobiegunowymi, wschodnią częścią strefy klimatu umiarkowanego Ameryki Południowej, północno-zachodnią Afryką oraz Nową Zelandią i Oceanią. Gatunki Starego Świata preferują wody śródlądowe, podczas gdy zamieszkujące Nowy Świat to ptaki morskie. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 10:45 zamknięty Przechodząc obok pelikanów mijałyśmy mamę z dzieckiem na etapie pyatń :"a co to jest, a dlaczego?" no i mały zapytał: - Mamo a co to za ptaki? Na co padła odpowiedź: - Widzisz Krzysiu to są ptaki wodne! Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 11:04 zamknięty Łabędź czarny (Cygnus atratus) – gatunek dużego ptaka z rodziny kaczkowatych (Anatidae).Łabędź czarny ma upierzenie w większości czarne, z pasem białych lotek na krawędzi skrzydeł, wyraźnie widocznych w locie. Ma długą szyję i jaskrawoczerwony dziób z białym końcem. Nogi są ciemnoszare. Samce są nieco większe od samic i mają dłuższy, prostszy dziób. Młode ptaki są ciemnobrązowe, mają pióra jasno obrzeżone. Tak jak inne blaszkodziobe, łabędzie czarne gubią w czasie pierzenia wszystkie lotki jednocześnie i nie mogą przez około 4-5 tygodni latać. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 11:17 zamknięty Kaczki (Anatinae) – podrodzina ptaków z rodziny kaczkowatych. Są to ptaki wodne średniej wielkości o stosunkowo krótkiej szyi. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 11:33 zamknięty Strusie (strusiowate) – monotypowy rząd (Struthioniformes) ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes obejmujący rodzinę strusi (Struthionidae). Strusie obejmują nielotne ptaki lądowe, zamieszkujące półpustynie i sawanny Afryki, na terenach na południe od Sahary (cztery podgatunki) oraz Syrię i Półwysep Arabski (podgatunek wymarły około 1940). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 11:37 zamknięty Kob żółty (Kobus kob) – gatunek antylopy. Występuje w Afryce od Senegalu po Kenię na sawannie i innych terenach trawiastych. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:13 zamknięty Daniel (Dama dama) – gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych o wyglądzie i trybie życia podobnym do jelenia szlachetnego. Pochodzi z Azji Mniejszej. Sprowadzony przez Fenicjan, a później Rzymian na obszary śródziemnomorskie, rozpowszechniony w wielu krajach, również w Polsce. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:20 zamknięty Kuc szetlandzki – rasa koni zaliczanych do kuców, pochodząca z Wysp Szetlandzkich. Jest to jedna z najmniejszych ras występujących obecnie kuców – ich niski wzorst jest wynikiem naturalnego procesu skarłowacenia. W 1890 roku założono pierwszą księgę stadną. Na skutek działalności człowieka, kuce szetlandzkie, występujące początkowo jedynie na Szetlandach, rozprzestrzeniły się na cały świat . Jedyna w Polsce stadnina kuców szetlandzkich znajduje się w Imnie pod Golczewem. Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie od prehistorycznych form kuca, które skarłowaciały w krańcowo surowych warunkach klimatycznych . Charakterystyczna dla kuców szetlandzkich jest ich wytrzymałość, długowieczność, upartość i łagodność. Nikt dokładnie nie wie, jak i kiedy powstała ta rasa. Pierwsze znaleziska na Wyspach Szetlandzkich (archipelag na Oceanie Atlantyckim, około 200 km na północ od wybrzeży Wielkiej Brytanii) pochodzą z 500 roku p.n.e. Wiadomo, że aż do dzisiaj rasa ta pozostała praktycznie niezmieniona. Jedynie około 1000 lat temu mogło dojść do krzyżówki z nieistniejącym już kucem norweskim. W 1890 roku kucowi szetlandzkiemu założono w Anglii księgę stadną. Od tamtej pory prowadzona jest hodowla w czystości rasy. W XIX wieku kuce szetlandzkie wykorzystywano do pracy w angielskich kopalniach, obecnie świetnie nadają się do małych bryczek i dziecięcej jazdy wierzchem. Zgodnie z wzorcem rasowym , wysokość w kłębie wynosi maksymalnie do 107 cm. Głowa o prostym i suchym profilu, szyja jest mocna, łopatki długie, a kłąb słabo zaznaczony. Kłoda (tułów) tych koni jest masywna; klatka piersiowa jest głęboka. Zad silny i okrągły. Kończyny są krótkie; kopyta małe i twarde. Umaszczenie wszystkich rodzajów, oprócz tarantowatego . Kuce te odznaczają się bujną grzywą i ogonem, czasami zdarzają się szczotki pęcinowe. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:27 zamknięty Słoń afrykański (Loxodonta africana) – gatunek ssaka z rodziny słoniowatych, największy ze współcześnie żyjących gatunków ssaków lądowych. Wcześniej uznawany jako jeden gatunek wraz z afrykańskim słoniem leśnym (Loxodonta cyclotis). Zwierzę stadne, zamieszkuje afrykańską sawannę, lasy i stepy od południowych krańców Sahary po Namibię, północną Botswanę i północną część Afryki. W starożytności wykorzystywane jako zwierzęta bojowe. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:29 zamknięty KTOŚ STRZELIŁ KORKOWCEM I SŁOŃ SIĘ TROCHĘ ROZZŁOŚCIŁ Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:35 zamknięty Psittacula - rodzaj ptaków z rodziny papugowatych (Psittacidae), obejmujący gatunki występujące w Afryce i Azji. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:38 zamknięty Gwarek czczony (Gracula religiosa), zwykle nazywany gwarkiem – średni ptak z rodziny szpakowatych, zamieszkujący południową Azję od Indii i Cejlonu po Malezję i Indonezję. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:44 zamknięty Hipopotam nilowy (Hippopotamus amphibius), z greckiego ‘ιπποπόταμος (hippopotamos, hippos znaczy "koń", potamos znaczy "rzeka") – gatunek dużego, przeważnie roślinożernego ssaka, należącego do rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae), w obrębie której wyróżnia się dwa współcześnie żyjące gatunki (drugim jest dużo mniejszy hipopotam karłowaty). Hipopotam nilowy jest jedynym żyjącym przedstawicielem rodzaju Hippopotamus. Zasiedlają rzeki i jeziora w Afryce na południe od Sahary do 2000 m n.p.m. Hipopotamowate to jedyna rodzina rzędu parzystokopytnych prowadząca ziemnowodny tryb życia. W ciągu dnia najczęściej pozostają w wodzie; aktywne dopiero o zmierzchu i nocą, skubią wtedy trawę na łąkach w pobliżu wody, zjadają także rośliny wodne. W poszukiwaniu pożywienia potrafią zapuszczać się do 8 km w głąb lądu. Przebywają w stadach składających się z dominującego samca i podlegających mu samic w liczbie od 10 do 40 osobników. Samce bronią i przewodzą terytorium obejmujące pewien odcinek rzeki i na nim gromadzą swój harem. Na lądzie hipopotamy są raczej indywidualistami i nie przejawiają instynktu terytorialnego. Rozmnażanie i poród odbywa się w wodzie. Samica po ośmiomiesięcznej ciąży rodzi 1 młode. Młode ssie matkę przez okres 1 roku, również pod wodą. Pomimo fizycznych podobieństw do świń i innych znanych parzystokopytnych, ich najbliżsi żyjący krewni to walenie – wieloryby, morświny, delfiny itp. Wspólny przodek wielorybów i hipopotamów oddzielił się od innych parzystokopytnych około 60 milionów lat temu. Najstarsze znane skamieniałości hipopotamów z rodzaju Kenyapotamus, pochodzą sprzed 16 milionów lat, odnaleziono je w Afryce. Hipopotamy mają charakterystyczny wygląd: beczkowaty tułów, brak owłosienia na ciele, krótkie nogi, dużą głowę i znaczne rozmiary. Pod względem wielkości dorównują nosorożcom białym, ustępując jedynie słoniom. Pomimo popularności w większości ogrodów zoologicznych i przedstawieniu w kulturze masowej jako rubasznego grubaska, są jednymi z najbardziej niebezpiecznych i agresywnych ssaków. Populacja szacowana jest na 125-150 tys. osobników na wolności, jednak wciąż[3] zagrażają im kłusownicy i utrata naturalnych siedlisk. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 12:47 zamknięty TEMPERATURA BYŁA TAK WYSOKA, ŻE TRUDNO MU SIĘ DZIWIĆ ŻE NAWET NOSA NIE WYTKNĄŁ Z WODY Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 13:05 zamknięty Ara – rodzaj ptaków z rodziny papugowatych (Psittacidae), zamieszkujących Amerykę Południową. Charakteryzują się dużymi rozmiarami i bardzo długim ogonem, kolorowym upierzeniem oraz dużym, hakowato zakończonym dziobem. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. Odżywiają się owocami i orzechami, których skorupę kruszą za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągały w hodowli wiek do 65 lat. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 13:21 zamknięty W 1975 roku w zoo powstała skalna Kotlina Dinozaurów. Znajdują się tam gady kopalne, które zostały zrekonstruowane na podstawie badań archeologów przeprowadzonych na pustyni Gobi w Mongolii. Jest to jedyna tego typu rekonstrukcja w naszym kraju. Link
madohora1 Re: Śląski Ogród Zoologiczny 22.08.12, 17:07 zamknięty Chaus, kot błotny, kot bagienny, kot trzcinowy (Felis chaus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Występuje od dolnego Egiptu po Indie, Nepal, Cejlon i Półwysep Indochiński. Opisany w 1777 roku. Spokrewniony ze żbikiem. Jeden z dwóch kotów (obok kota nubijskiego) znanych z egipskich malowideł; chaus był przez Egipcjan używany do polowania na ptaki. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:10 zamknięty Jeżozwierze, jeżozwierzowate (Hystricidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni. Największym z gatunków jeżozwierzy jest żyjący także w południowej Europie jeżozwierz afrykański (Hystrix cristata). Niekiedy, błędnie, nazwą "jeżozwierz" określa się żyjące w Ameryce ursony. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:14 zamknięty Żółwie (nazwa systematyczna nieustalona, zobacz niżej) – rząd owodniowców z gromady zauropsydów (Sauropsida)[1] lub według linneuszowskiej klasyfikacji rząd z gromady gadów (Reptilia). Rząd żółwi dzieli się na 2 podrzędy, 14[2] rodzin i obejmuje 328 gatunków oraz 124 podgatunki żyjące w czasach nowożytnych, tj. od 1500 roku n.e. W tym czasie wyginęło 8 gatunków oraz 2 podgatunki[3]. Charakteryzują się obecnością pancerza chroniącego cały tułów. Wśród żółwi spotyka się zwierzęta zarówno mięsożerne, jak i roślinożerne, wodne i lądowe. Wszystkie są jajorodne. Zapłodnienie wewnętrzne odbywa się za pomocą narządu kopulacyjnego. Żółwie pomimo tego, iż są mniej zróżnicowane morfologicznie od innych gadów, potrafiły opanować najróżnorodniejsze środowiska poczynając od mórz, a na terenach pustynnych kończąc. Występują na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy, lecz zdecydowana większość to mieszkańcy ciepłej i umiarkowanej strefy wszystkich kontynentów oraz wysp oceanicznych i oceanów. Istnieje kilka gatunków żółwi, które zamieszkują Amerykę Północną, Europę i Australię, gdzie występuje klimat umiarkowany (mroźna zima lub bardzo gorące lato). Gatunki te potrafią przetrwać w takim klimacie, ponieważ zapadają w sen zimowy (hibernacja) lub sen letni (estywacja). Jedynym żółwiem występującym na terenie Polski w granicach swojego naturalnego obszaru występowania jest żółw błotny. Czasem spotykane są gatunki obce polskiej faunie m.in.: żółw stepowy, żółwiak drapieżny, żółw jaszczurowaty, żółw ostrogrzbiety, żółw grecki, żółw czerwonolicy – zostały one introdukowane[4]. Dział zoologii zajmujący się żółwiami to chelonologia. 23 maja obchodzony jest Światowy Dzień Żółwia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:19 zamknięty Nosorożec biały (afrykański, szerokopyski, tęponosy) (Ceratotherium simum) – gatunek ssaka nieparzystokopytnego z rodziny nosorożców. Jest to największy z żyjących obecnie nosorożców, a także największe – oprócz słoni – współczesne zwierzę lądowe. Uzbrojony jest w dwa rogi. Pierwszy osiąga długość do 1,5 metra. Na wolności nosorożce białe mogą żyć nawet do 40 lat. Nie są tak agresywne jak nosorożce czarne. Mogą biec z prędkością 45 km/h. Na początku XX wieku uważano nosorożca białego za całkowicie wymarłego, jednak w parku KwaZulu-Natal w RPA odnaleziono 50 osobników, które objęto ochroną. Nazwa nosorożec biały nie ma związku z ubarwieniem zwierzęcia. Początkowo gatunek nazywał się wyd rhino (wyd - po afrykanersku „szeroki” i określenie to odnosiło się do szerokiego pyska nosorożca. Nazwa zwierzęcia została przez angielskich osadników źle przetłumaczona na white rhino („nosorożec biały” i ta wersja się utrwaliła. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 21:54 zamknięty Ogończowate, ogończe (Dasyatidae) – rodzina ryb chrzęstnoszkieletowych zaliczana do płaszczek orleniokształtnych, obejmująca ponad 70 gatunków, w tym jadowite. Niektóre gatunki są niebezpieczne dla człowieka. Występują w gorących i umiarkowanie ciepłych wodach niemal całego świata. Większość gatunków morskich. Niektóre spotykane w wodach słonawych lub słodkich. ciało płaskie, w kształcie zbliżonym do rombu lub tarczy o średnicy od 10 cm u Dasyatis acutirostra do 3 m u Dasyatis brevicaudata szerokie płetwy piersiowe podobne do skrzydeł, brak płetwy grzbietowej i ogonowej przynajmniej jeden ostry, ząbkowany, jadowity kolec na długim ogonie, kolce po wypadnięciu odrastają jajożyworodne, samica rodzi od kilku do kilkunastu młodych Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 22:09 zamknięty Paw indyjski (paw niebieski, paw zwyczajny) (Pavo cristatus) - duży ptak grzebiący z rodziny kurowatych. Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie. Samiec bardzo barwny. Głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. To co nazywa się "pawim ogonem" to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się "pawie oka", na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie. Tren samca osiąga ostateczną długość między 3 a 6 rokiem życia. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 22:43 zamknięty Brama wjazdowa do zoo pochodzi z parku w Świerklańcu Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:31 zamknięty Gerezy (Colobinae) – podrodzina małp wąskonosych w rodzinie makakowatych (Cercopithecidae). Gerezy zamieszkują różne siedliska wielu stref klimatycznych (lasy deszczowe, namorzyny, lasy górskie) Afryki i Azji. Są to małpy średniej wielkości o bardzo różnorodnym ubarwieniu. Charakteryzuje je długi ogon oraz dłonie pozbawione kciuka. Colobinae to prawie wyłącznie zwierzęta roślinożerne, w których diecie przeważają liście, kwiaty i owoce. Rzadziej zdarza im się jeść owady i inne małe zwierzęta. W trawieniu, szczególnie trudnych do strawienia liści, pomaga im żołądek złożony z dwóch części. W pierwszej, wielokomorowej, górnej części o środowisku zasadowym rozkładany jest błonnik, dalsze zaś trawienie odbywa się w drugiej, dolnej części – typowym dla pozostałych naczelnych żołądku o odczynie kwaśnym. Bakterie oraz niezwykłe połączenia enzymów z łatwością radzą sobie z trudnym do strawienia pokarmem i neutralizacją toksyn. Wyjątkowo długie jelita podnoszą poziom absorpcji substancji odżywczych. Większość gatunków prowadzi nadrzewny tryb życia. Mogą wykonywać dalekie skoki z drzewa na drzewo. Na ogół żyją w stadach liczących do 10 osobników, którym przewodzą spokrewnione ze sobą samice. Często łączą się w tymczasowe lub stałe stada z innymi gatunkami małp, z którymi współpracują np. w wypatrywaniu drapieżników. Gerezy żyją około 20 lat. Ciąża trwa od 6 do 7 miesięcy. Samica rodzi jedno małe. Co ciekawe, niemal wszystkie młode znacznie różnią się ubarwieniem od osobników dorosłych. Samice opiekują się cudzymi dziećmi, czasem nawet karmią je własną piersią. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:37 zamknięty Węże (Serpentes) – podrząd gadów z rzędu łuskonośnych. Charakteryzują się wydłużonym, beznogim ciałem i aparatem szczękowym umożliwiającym niezwykle szerokie rozwarcie szczęk, a co za tym idzie połykanie ofiar w całości, brakiem błony bębenkowej i ucha środkowego. Liczba kręgów, które mają (podobnie jak u waranów) dodatkowe powierzchnie stawowe, może sięgać 400. Węże (jadowite i właściwe) mają tylko jedno (prawe) płuco (dusiciele mają dwa), wydłużoną wątrobę, nerki ułożone jedna za drugą. Mają dobrze rozwinięty narząd Jacobsona. Węże są grupą monofiletyczną. Rozmnażają się płciowo. Do chwili obecnej opisano ponad 3000 gatunków węży. W bazie danych The Reptile Database 18 stycznia 2009 figurowało 3149 gatunków[2]. W Polsce występuje 5 gatunków: gniewosz plamisty (Coronella austriaca) wąż Eskulapa (Elaphe longissima) zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix) zaskroniec rybołów[3] (Natrix tesselata) żmija zygzakowata (Vipera berus) Węże są mięsożerne. Połykają ofiary w całości, mimo że często wielokrotnie są one większe od samego węża. Połykanie polega na nasuwaniu się węża na swoją ofiarę. Jest to możliwe dzięki bardzo ruchliwej trzewioczaszce oraz specyficznemu ułożeniu podskórnych naczyń krwionośnych, które tworzą sieć zmieniających kształt rombów. Wśród węży występują gatunki jadowite. Szacuje się, że stanowią one od 10-25% wszystkich gatunków węży. Różnice w szacunkach pochodzą stąd, że niektóre węże uważa się za tzw. warunkowo jadowite (zęby jadowe położone w tyle szczęki, płytkie ukąszenie nie wprowadza więc jadu). Jad węży wytwarzany jest w specjalnym gruczole jadowym i spływa do ostrych zębów jadowych, którymi zwierzę uśmierca ofiarę. Dział zoologii zajmujący się wężami to ofiologia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:40 zamknięty Mandryl (Mandrillus sphinx) – ssak z rzędu naczelnych, rodziny makakowatych, blisko spokrewniony z drylem, największa z małp zwierzokształtnych. Mandryle żyją w tropikalnych lasach Afryki Zachodniej (Kamerun, Gabon i Kongo). Występują w lasach różnego typu. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 17:56 zamknięty Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Ponad 31 tysięcy współcześnie żyjących gatunków opisano naukowo, a co roku naukowcy opisują 100–150 nowych gatunków morskich i nieco więcej słodkowodnych[1]. W Polsce występuje około 120 gatunków. Szacuje się, że nie odkryto jeszcze co najmniej 5000 gatunków, głównie ryb głębinowych ze strefy klimatu tropikalnego Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 18:01 zamknięty Kameleonowate, kameleony (Chamaeleonidae) – rodzina gadów z grupy jaszczurek, słynąca ze zdolności do zmiany ubarwienia, długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają chwytny ogon i palce zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Nazwa kameleon wywodzi się z gr. chamailéōn - lew na ziem Większość gatunków występuje w Afryce i na Madagaskarze. Nieliczne spotykane są w innych regionach: południowa Europa (1 gatunek), Bliski Wschód (1 gatunek), Indie (1 gatunek), Hawaje (1 podgatunek kameleona Jacksona Chamaeleo jacksonii xantholophus) - wprowadzony sztucznie, zaaklimatyzowany) i Cejlon (1 gatunek). Biotopem kameleonów są tropikalne, wilgotne lasy oraz tereny pustynne i skaliste. Większość gatunków wiedzie nadrzewny tryb życia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 18:53 zamknięty Sowy (Strigiformes) – rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmuje gatunki drapieżne, które przystosowały się do polowania nocą i o zmroku, choć niektóre gatunki powróciły do dziennego trybu życia. Zamieszkują cały świat, prowadząc zasadniczo osiadły tryb życia, lecz niektóre północne populacje koczują lub stały się wędrowne. Link
madohora1 Egzotarium w Sosnowcu 23.08.12, 17:44 zamknięty Park Kresowy (Park Kruczkowskiego, Park Prusa), przy ul. Kresowej w Sosnowcu z egzotarium oraz przylegającymi zbiornikami wodnymi - Stawiki. Ulokowany w pobliżu nowego budynku III Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa w Sosnowcu. Powstał w 1935 r. na powierzchni 4,8 ha. Pierwszy ogólnodostępny park miejski. Występuje tu ponad 50 gatunków drzew i krzewów, najstarsze drzewa liczą ok. 70 lat. Nazwę Park Kresowy zawdzięcza położeniu przy ulicy Kresowej, zaś nazwę Park Kruczkowskiego zawdzięcza pomnikowi pisarza Leona Kruczkowskiego, umieszczonego tam w latach 70. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 17:47 zamknięty Leon Kruczkowski był wibitnym pisarzem. W latach 1926 - 1933 mieszkał i tworzył w Kazimierzu Górnym, gdzie napisał powieść "Kordian i cham", wydaną w 1931 roku. Równocześnie pracował jako nauczyciel przedmiotów ścisłych w szkole w Maczkach. Kruczkowski był także posłem i członkiem Rady Państwa. Jego Pomnik postawiony został w Parku Kruczkowskiego na Starym Sosnowcu w latach 70-tych Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 18:57 zamknięty Obiekt Egzotarium zlokalizowany jest na terenie parku miejskiego im. Leona Kruczkowskiego, po wschodniej stronie ul. Kresowej. Usytuowany jest wśród drzew przy głównej alejce prowadzącej od ul. Piłsudskiego w Sosnowcu w kierunku rzeki Brynicy. Teren jest wydzielony i ogrodzony, z widoczną szklarnią palmiarni od strony wejścia z alejki. Od 1935 roku w Sosnowcu istniały ogrody miejskie i ogrodnictwo botaniczne z pięknymi okazami roślin egzotycznych. Uległy one zniszczeniu w okresie okupacji. W 1954 roku rozpoczęto w tym rejonie budowę Palmiarni i Akwarium dla miasta Sosnowca. Budowę zakończono w 1956 roku i przekazano do użytku jako placówkę dydaktyczną. Obecnie część botaniczna Egzotarium obejmuje ponad 80 gatunków roślin z różnych stref klimatycznych i geograficznych świata. Należą do różnych grup ekologicznych i reprezentują określone formacje roślinne: pustynne i półpustynne, tropiki amerykańskie i azjatyckie, formacje ciepłego klimatu śródziemnomorskiego, wysp oceanicznych i inne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 19:00 zamknięty Trójskrzyn, kroton (Codiaeum) – rodzaj roślin z rodziny wilczomleczowatych. Należy do niego 16 gatunków krzewów występujących na wyspach Pacyfiku i w Azji południowo-wschodniej. Niektóre gatunki, zwłaszcza trójskrzyn pstry Codiaeum variegatum należą do najpopularniejszych roślin doniczkowych[2]. Nazwa handlowa "kroton" stosowana w odniesieniu do trójskrzyna pstrego jest niefortunna, bowiem myli się z rodzajem Croton też z rodziny wilczomleczowatych, którego przedstawiciele spotykani są w całej strefie równikowej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 21:45 zamknięty Kaktusowate (Cactaceae Juss., zwyczajowo nazywane kaktusami) – rodzina sukulentów łodygowych (wieloletnich, zielnych lub częściowo zdrewniałych) należąca do rzędu goździkowców. Należy do niej, w zależności od systemu klasyfikacyjnego, od 24 do 220 rodzajów, w tym od 1500 do 2000 gatunków. Występują głównie na kontynentach amerykańskich, skąd pochodzą. Przystosowane do suchych warunków, największe zróżnicowanie osiągają na terenach półpustynnych i górskich, choć są także rodzaje występujące w lasach deszczowych. Charakterystyczną cechą budowy roślin z tej rodziny jest posiadanie areoli nieobecnych u innych roślin oraz acykliczne lub spiralne ułożenie elementów kwiatu (brak okółków). Kaktusowate mają szereg zastosowań praktycznych, zwłaszcza wśród ludów tubylczych Ameryk. Na świecie zyskały popularność jako uprawne rośliny ozdobne i kolekcjonerskie. Niekontrolowany zbiór kaktusowatych spowodował zagrożenie dla trwałości naturalnych populacji wielu gatunków. Z tego powodu wiele z nich trafiło do Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych i zostało objętych ochroną. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 21:49 zamknięty Dracena (Dracaena L.) – rodzaj liczący około 40 gatunków sukulentów drzewiastych i krzewiastych. Występują w subtropikalnych i tropikalnych rejonach Azji, Afryki oraz na Wyspach Kanaryjskich. Gatunkiem typowym jest Dracaena draco. W środowisku naturalnym większość dracen tworzy pnie i osiąga kilkumetrowe rozmiary, ale spotykamy również gatunki będące krzewami. Kwiaty draceny są zielonkawobiałe lub kremowe, pachnące, zebrane w kwiatostany (typu kłos lub baldach). Rośliny uprawiane w mieszkaniach kwitną jednak rzadko. Dracena jest często myloną z roślinami z rodzaju kordylina (różnią się m.in. barwą korzeni – u kordyliny są ona białe z bulwkowatymi zgrubieniami, natomiast u draceny żółtopomarańczowe, bez bulwek). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:00 zamknięty Trzykrotka (Tradescantia L.) – rodzaj roślin z klasy jednoliściennych, z rodziny komelinowatych (Commelinaceae), pochodzących z Ameryki. Należy do niego ok. 70 gatunków występujących od południowej Kanady do północnej Argentyny. Gatunkiem typowym jest Tradescantia virginiana L.[4]. Naukowa nazwa rodzajowa upamiętnia Johna Tradescanta starszego (ok. 1570–1638), ogrodnika Karola I Stuarta. Byliny, przeważnie o płożących się pędach. Ulistnienie skrętoległe, czasem naprzemianległe, liście wydłużone, całobrzegie, kształtu jajowatego, siedzące lub zwężające się u nasady. Kwiaty przeważnie dość drobne, zebrane w kwiatostany wsparte podsadkami podobnymi do liści lub od nich odmiennymi. Obupłciowe kwiaty są promieniste, trójkrotne, okwiat barwny, pręcików 6, zalążnia trójkomorowa, w każdej komorze z 1 lub 2 zalążkami. Owocem jest torebka trójkomorowa w każdej z 1 lub 2 nasionami Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:34 zamknięty Stała ekspozycja zwierząt w Egzotarium obejmuje głównie ryby i gady. Szczególnie cenna jest kolekcja egzotycznych ryb akwariowych, obejmująca około 40 gatunków. Najbardziej atrakcyjna jest tu kolekcja pielęgnic. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:39 zamknięty Pielęgnicowate, pielęgnice (Cichlidae) – klad w randze rodziny ryb okoniokształtnych (Perciformes) obejmujący ponad 1600 gatunków opisanych naukowo oraz kilkaset odkrytych, oczekujących na formalny opis, co czyni ją jedną z najliczniejszych w gatunki rodzin kręgowców. Jest jedyną słodkowodną rodziną wargaczowców (Labroidei). Pojawiły się prawdopodobnie we wczesnej kredzie, przed rozpadem Gondwany. Spośród innych okoniokształtnych wyróżnia je zaawansowana budowa szczęk, specjalizacja pokarmowa oraz rozwinięte strategie rozrodcze, co uznawane jest za przyczynę ich sukcesu ewolucyjnego – skolonizowały większość tropikalnych wód śródlądowych Ameryki i Afryki. Szybka specjacja i radiacja adaptacyjna pielęgnicowatych stały się przedmiotem zainteresowania biologów ewolucyjnych. Wykazują bardzo dużą różnorodność pod względem morfologicznym, behawioralnym i ekologicznym. Większość z nich budową przypomina okonia – ciało krępe, lekko wygrzbiecone, bocznie ścieśnione, z charakterystycznym układem płetw. Polska nazwa zwyczajowa nawiązuje do ich sposobu traktowania potomstwa – opiekują się ikrą i narybkiem. Większe gatunki są poławiane lokalnie ze względu na smaczne mięso, mniejsze stanowią przedmiot handlu dla potrzeb akwarystyki. Żywiące się larwami komarów ograniczają rozprzestrzenianie się malarii. Liczne gatunki introdukowano w różnych krajach świata. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:42 zamknięty Kajmany (Caimaninae) – podrodzina gadów z rodziny aligatorów, obejmująca gatunki z rodzajów Caiman, Melanosuchus i Paleosuchus. Kajmany mają duże płytki kostne wzmacniające rogowe tarczki brzuszne. Długość dorosłych kajmanów od 1,5 – kajman Schneidera (Paleosuchus trigonatus) – do 4,5 m – kajman czarny (Melanosuchus niger) (choć prehistoryczne kajmany, takie jak Purussaurus, osiągały nawet 11 m długości[1]). Występują w Ameryce Środkowej i Południowej. Na dużej masywnej głowie pomiędzy oczami na kościach czaszki pod oczodołami występuje kościsty twór, przypominający poprzeczkę okularów. Podobny kostny twór mają kajman czarny i kajman szerokopyski. Pysk średniodługi. Ubarwienie ciała zazwyczaj ciemnooliwkowe. Młode osobniki są żółte z ciemnymi plamami na ciele i ogonie. Wraz z wiekiem żółty kolor zanika. Podgatunki różnią się między sobą kolorem, rozmiarami i kształtem czaszki. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:46 zamknięty Pielęgnica brabancka Moora (Tropheus moorii) – słodkowodna ryba z rodziny pielęgnicowatych. Hodowana w akwariach. Występowanie: litoral skalisty całego Jeziora Tanganika w Afryce, na głębokościach 2 – 3 metrów. Gatunek endemiczny.Ciało lekko bocznie spłaszczone, krępe, wysoko wygrzbiecone. Szeroki otwór gęb owy skierowany w dół. Znanych jest ponad 50 form barwnych. Dorastają do ok. 14 cm. Terytorialne, agresywne wobec przedstawicieli tego samego gatunku. Wymagają dużego akwarium z kryjówkami wśród kamieni. Jedną z metod rozproszenia agresji jest trzymanie dużej liczby osobników w odpowiednio dużym zbiorniku. W dużych stadach tworzą struktury hierarchiczne. Wprowadzenie nowych osobników do takiego stada jest bardzo trudne. Na okres rozrodu dobierają się w pary. Samica składa na oczyszczonej skale kilkanaście dużych ziaren ikry. Zapłodnioną przez samca ikrę samica inkubuje w pysku przez około sześć tygodni. Potrafi w tym czasie pobierać pokarm nie wypuszczając narybku z pyska. Lubią zeskrobywać glony z kamieni. Wymagają urozmaiconego pokarmu. Nie należy podawać rureczników (Tubifex), serca wołowego i czerwonych larw komarów (ochotki). Dymorfizm płciowy: trudny do uchwycenia, samce nieco większe, mają dłuższe płetwy brzuszne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 22:50 zamknięty Bocja wspaniała (Chromobotia macracanthus syn. Botia macracanthus) – słodkowodna ryba z rodziny Botiidae, wcześniej klasyfikowanej w randze podrodziny Botiinae w piskorzowatych. Gatunek bardzo popularny w akwarystyce. Pochodzenie: Sumatra i Borneo. Środowisko życia – słodkowodne zbiorniki wodne o zamulonym dnie, temperaturze 24-28 °C, twardości 5–10°n i odczynie pH 6,0–7,5. Bocja wspaniała żywi się zarówno pokarmem roślinnym jak i zwierzęcym, chętnie zjada ślimaki wodne. W warunkach naturalnych ryby te osiągają długość 30 cm, w warunkach akwariowych rzadko przekraczają 20 cm. Największą aktywność wykazują o zmierzchu i w ciągu nocy. Cechą charakterystyczną wszystkich bocji są 4 pary wąsów znajdujące się w okolicach otworu gębowego. Bocja wspaniała jest rybą stadną. Jej hodowla wymaga stosunkowo dużych zbiorników. Przetrzymywanie tych ryb w zbiornikach o pojemności poniżej 200 l i w liczbie poniżej 3-4 sztuk jest niewskazane. W towarzystwie ryby są ciekawskie, wykazują dużą aktywność, trzymane pojedynczo są ospałe, mogą również zachowywać się agresywnie. Akwarium powinno być gęsto obsadzone roślinnością oraz powinno posiadać szereg kryjówek w postaci zatopionych korzeni, skorup orzechów kokosowych itp. Bocja wspaniała uchodzi za rybę trudno rozmnażalną w warunkach akwariowych (wędruje w celu odbycia tarła) jednak jej rozmnażanie jest możliwe przy zastosowaniu hormonów. Bocja jest rybą stosunkowo drogą i z tego powodu dość powszechnie stosowaną przez hodowców praktyką jest ubezpłodnienie młodych ryb za pomocą akwarystycznych środków leczniczych podawanych w dawkach znacznie przekraczających zalecenia producenta Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 23:13 zamknięty Akara pomarańczowopłetwa (Andinoacara rivulatus) – endemiczny gatunek słodkowodnej ryby z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae). Bywa hodowana w akwariach. Występuje na terenie Ameryki Południowej w dorzeczu rzek Esmeraldas w północno-zachodnim Ekwadorze i Tumbes w Peru. Głowa dość duża, z pyskiem o grubych wargach. Oczy duże, źrenice są obramowane złotym kolorem. Ubarwienie głowy i przedniej części tułowia jest jasnobrązowe. W okolicy ust oraz na pokrywach skrzelowych występują nieregularne pasy i kropki. W środkowej części zielonkawo-niebieskawego tułowia przebiegają dwie pionowe pręgi, które w górnej części połączone są czarną kropką. Na pozostałej powierzchni ciało pokryte jest zielonymi i niebieskimi kropkami. Kolor płetw granatowy, fioletowy. Zachowanie zróżnicowane: od spokojnego do bardzo agresywnego. Samiec większy, ma dłuższe zakończenie płetwy grzbietowej i odbytowej. Na płetwie grzbietowej, od jej drugiej części jak i na końcu płetwy ogonowej występuje pomarańczowa obwódka. Na czole w części nad oczami występuje guz tłuszczowy. W chwili silniejszego podniecenia kolor czoła zmienia się z brązowego na kakaowy. Samica słabiej ubarwiona, mniejsza, płetwy zakończone okrągło. W okresie tarła widoczne jest grube pokładełko. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 23.08.12, 23:21 zamknięty Księżniczka z Burundi, lirniczka (Neolamprologus brichardi) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny pielęgnicowatych. Hodowana w akwariach. Występowanie: litoral skalny i żwirowy północnej części Jeziora Tanganika w Afryce, na głębokości 5 – 10 m. Gatunek endemiczny. Ciało bocznie spłaszczone, lekko wygrzbiecone, szaro-brązowe. Ciemny pas biegnący od oka do krawędzi pokryw skrzelowych. Na pokrywach skrzelowych owalna, żółta plama. Końce płetw silnie wydłużone, brzegi płetw białe. Ryby planktonożerne. Dorastają do 10 cm długości. Pływają w środkowej i dolnej partii wody. Dobierają się w pary. Są rybami terytorialnymi, agresywnymi, szczególnie w okresie rozrodu. Dymorfizm płciowy: samce posiadają wyściółkę tłuszczową na czole oraz dłuższe płetwy i są większe od samic. Tarło odbywa się w szczelinach skalnych. Samica składa do 200 sztuk ikry na ściankach lub sklepieniu kryjówki. Okres wylęgania larw wynosi ok. 3 dni (przy temperaturze 27 °C). Po ośmiu dniach narybek rozpoczyna samodzielne żerowanie. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 10:43 zamknięty Gurami olbrzymi, gurami właściwy (Osphronemus goramy) – gatunek ryby okoniokształtnej z rodziny guramiowtych (Osphronemidae). Występuje w bagnach, jeziorach i rzekach Azji Południowo-Wschodniej. W wielu krajach został introdukowany do hodowli. Przeciętnie osiąga długość 45 cm, maksymalnie 70 cm. Na Sumatrze odnotowany w pokładach mioceńskich. Wykorzystywane jest świeże mięso, spożywane po przygotowaniu na parze, smażone lub pieczone Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 10:52 zamknięty Tilapia – rodzaj słodkowodnych ryb okoniokształtnych z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae), ustanowiony przez Andrew Smitha w 1840 roku. Nazwa rodzaju pochodzi z języka Buszmenów i oznacza rybę. Ciało krępe, krótkie lub średnio wydłużone, dość wysokie. Pomiędzy twardymi i miękkimi promieniami płetwy grzbietowej brak widocznej przerwy. Zęby małe, ścieśnione, wszystkie karbowane, ułożone w 2 lub więcej rzędach w każdej szczęce. Łuski duże[3]. Jednolite ubarwienie ciała zmienia się w zależności od stanu emocjonalnego ryby, a także w okresie godowym Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 11:13 zamknięty Duch brazylijski, duch amazoński(Apteronotus albifrons) – gatunek słodkowodnej ryby strętwokształtnej z rodziny Apteronotidae, aktywnie wykorzystującej zmysł elektrorecepcji, hodowany w akwariach. Ameryka Południowa: od Wenezueli po rzeki Paragwaj i Parana oraz w peruwiańskich dopływach Amazonki. zasiedla szybko płynące wody nad piaszczystym dnem o temperaturze 24-28 °C. Dorasta do 50 cm długości. Kształt ciała ducha brazylijskiego jest typowy dla większości strętwokształtnych – wydłużony, silnie bocznie ścieśniony, zwężający się ku tyłowi – przypomina kształt noża (do tego nawiązuje angielska nazwa knifefish, ryba-nóż). Płetwa odbytowa silnie wydłużona i umięśnona. Ubarwienie ciała czarne z jasnymi przebarwieniami na trzonie i płetwie ogonowej. Nie udokumentowano rozmnażania w akwarium. Jego narządy elektryczne – utworzone z przekształconej tkanki nerwowej – wytwarzają słabe pole elektryczne o częstotliwości ok. 1 kHz wykorzystywane do elektronawigacji i wyszukiwania ofiary w ciemnościach lub w wodzie silnie zamulonej. Na całej powierzchni ciała, od głowy do ogona, rozmieszczone są dwa rodzaje licznych i bardzo czułych, wyspecjalizowanych elektroreceptorów: jedne wykrywają zmiany pola elektrycznego wysokiej częstotliwości generowanego przez własne narządy elektryczne (elektrorecepcja aktywna), drugie (ampułkowe) odbierają sygnały niskiej częstotliwości generowane przez inne organizmy znajdujące się w wodzie (elektrorecepcja pasywna). W narządzie linii bocznej znajdują się dodatkowo mechanoreceptory. Duch brazylijski prowadzi nocny tryb życia. Żywi się głównie larwami owadów, a także innymi, drobnymi bezkręgowcami. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 17:17 zamknięty Agamowate, agamy (Agamidae) – rodzina jaszczurek. Obejmuje ponad 350 gatunków klasyfikowanych w około 50 rodzajach. Mają dobrze rozwinięte kończyny i długi ogon. Charakterystyczną ich cechą, gdy są podniecone, jest kiwanie głową tak jak legwany, przez co zresztą nazywane są legwanami Starego Świata. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 17:21 zamknięty Grupę oceanicznych stawonogów (kraby, langusty) szkarłupni (jeżowce, rozgwiazdy), niektórych ryb oceanicznych (ryba młot, ryba piła i inne), a także koralowców (fragmenty szkieletów korali z raf koralowych) wyeksponowano w szklanych gablotach w postaci preparatów. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 17:33 zamknięty Pyton siatkowy (Python reticulatus lub Broghammerus reticulatus) – gatunek węża z rodziny Pythonidae. Wąż ten bardzo dobrze pływa, zarówno w rzekach, jak i w oceanach. Występuje w całej Azji płd.-wsch., zamieszkuje również Filipiny i Indonezję. Badania Rawlings i współpracowników (2008) sugerują, że najbliższym żyjącym krewnym pytona siatkowego jest pyton timorski, a oba te gatunki są bliżej spokrewnione z żyjącymi w Australii lub na Nowej Gwinei pytonami z rodzajów Morelia, Leiopython, Liasis, Antaresia, Aspidites, Apodora i Bothrochilus niż z gatunkami zaliczanymi do rodzaju Python. Tym samym pozostawienie pytona siatkowego i pytona timorskiego w rodzaju Python uczyniłoby ten rodzaj parafiletycznym; autorzy zaliczyli te dwa gatunki do odrębnego rodzaju Broghammerus Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 17:43 zamknięty Pyton tygrysi (Python molurus) – gatunek węża z rodziny pytonów. Jeden z największych gatunków pytonów świata. Mniejszy jedynie od pytona siatkowego. Gatunek inwazyjny[2]. Wyróżnia się dwa podgatunki pytona tygrysiego: • Pyton tygrysi jasnoskóry (Python molurus molurus) – podgatunek nominalny Zamieszkuje wschód Pakistanu, Indie, Nepal i Cejlon (Sri Lanka). • Pyton tygrysi ciemnoskóry (Python molurus bivittatus) Żyje w Birmie, na południu Chin, w Laosie, Malezji i Indonezji, a także na wyspach: Celebes, Jawa i Borneo. Podnoszony przez część autorów do rangi odrębnego gatunku Python bivittatus (tak np. Schleip i O’Shea, 2010) Systematyka nie wyróżnia podgatunku P.m. pimbura – który oficjalnie zaliczany jest do P.m. molurus. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 17:49 zamknięty Boa dusiciel (Boa constrictor) – gatunek węża z rodziny dusicieli, jeden z przedstawicieli podrodziny boa. Prawdopodobnie najbardziej znany z dusicieli, jego wizerunek został rozpowszechniony w literaturze i filmie. Mimo utrwalonej przez nie opinii nie stanowi zagrożenia dla człowieka. Jeden z częściej hodowanych węży w domowych terrariachpotrzebne źródło. Jest gatunkiem poważnie zagrożonym wyginięciem, niektóre podgatunki zostały prawie doszczętnie wytrzebione. Stosunkowo duży dusiciel o krępej budowie, ciało osiąga największy obwód w okolicy połowy długości. Głowa niewielka, wyraźnie wyodrębniona, o trójkątnym kształcie, oczy niewielkie, charakterystyczna pionowa źrenica, tęczówka jasnożółta. Ubarwienie różni się nieco w zależności od podgatunku. Podstawowe tło – szare lub beżowe, po bokach ciała ciemniejsze, wzdłuż całego ciała przebiegają poprzecznie nieregularne pasy o barwie ciemnobrązowej, ceglastej czasem czarnej, otoczone żółtymi lub białymi obwódkami. Bliżej ogona pasy rozszerzają się i pod koniec zlewają, niekiedy przybierając tam barwę czerwoną. Po bokach ciała widoczne mniejsze brązowe lub czarne plamy o kształcie zbliżonym do rombów. Wzdłuż głowy przebiegają mniej lub bardziej wyraźne trzy ciemniejsze pas Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 18:04 zamknięty Żółw jaszczurowaty, skorpucha jaszczurowata, żółw kajmanowy (Chelydra serpentina) – gatunek gada z rodziny żółwi skorpuchowatych z podrzędu żółwi skrytoszyjnych. Karapaks spłaszczony, barwy brązowej lub oliwkowo-brązowej, z 3 rzędami rogowych guzów. Tylna część karapaksu głęboko powcinana jak piła. Plastron mocno zredukowany, zbudowany z 10 tarcz. Głowa duża i masywna, z dziobem ostro zakończonym. Szczęki bardzo ostre, zakończone potężnymi hakami. Szyja bardzo gruba, pokryta brodawkowatą skórą. U przednich kończyn pięć, a u tylnych cztery palce z dużymi pazurami; palce spięte błonami pławnymi. Brodawkowata skóra na kończynach tworzy zwisające fałdy. Ogon bardzo długi, do 2/3 długości karapaksu, pokryty na grzbietowej krawędzi wzdłużnym spłaszczonym grzebieniem powstałym z rogowych płytek (podobnie jak u krokodyli). Z powodu swojej grubości szyja, ogon i odnóża mogą być chowane do pancerza tylko częściowo. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 19:06 zamknięty Kakadu (Cacatuidae) – rodzina ptaków z rzędu papugowych. Obejmuje gatunki występujące w różnego typu zadrzewionych okolicach, zamieszkujące Australię, Nową Gwineę i okoliczne wyspy. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami czubek na głowie krępa sylwetka dziób krótki i bardzo silny ubarwienie od białego, przez różowe i szare po czarne na grzbiecie pióra pudrowe podstawę pożywienia stanowią orzechy gniazda w dziuplach jaja wysiadują oboje rodzice ptaki długowieczne, dożywają ponad 40 lat Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 24.08.12, 19:29 zamknięty Żako, papuga popielata, papuga szara[4] (Psittacus erithacus) – gatunek średniego ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju Psittacus. Upierzenie przeważnie szare z białymi akcentami. Ogon czerwony lub kasztanowaty zależnie od podgatunku. Wyróżnia się dwa podgatunki: żako większa (Psittacus erithacus erithacus) i żako mniejsza (Psittacus erithacus timneh). Osobniki z podgatunku P. e. erithacus są większe (około 33 cm) z czarnym dziobem, szarym opierzeniem, czerwonym ogonem. Niedojrzałe mają ogony ciemny, aż do ich pierwszego pierzenia, które następuje w ciągu 18 miesięcy życia. Ptaki te początkowo również mają szare tęczówki, które zmieniają się w bladożółty kolor po mniej więcej roku. Żako kongijskie występuje na wyspie Książęcej, wyspie Bioko, w południowo-wschodniej części Wybrzeża Kości Słoniowej, zachodniej Kenii, Tanzanii Północno-Zachodniej, na południu Demokratycznej Republiki Konga i w północnej Angoli. Osobniki z podgatunku P. e. timneh są mniejsze (około 30 cm). Mają ciemniejszy kolor (grafitowo-brązowy lub ciemnoszary), ciemniejszy bordowo-szary ogon i jasną górną część dzioba. Żako liberyjskie jest charakterystyczne dla zachodniej części lasów równikowych Gwinei i sąsiadujących z sawannami Afryki Zachodniej od Gwinei-Bissau, Sierra Leone i Mali do co najmniej 70 km na wschód od rzeki Bandama. Żako liberyjskie rozpoczyna naukę mówienia szybciej niż żako kongijskie i często jest mniej nerwowe w obrębie obcych i nowych sytuacji. Są jednak mniej popularne w sklepach (zwykle jedna papuga liberyjska na kilka-kilkanaście kongijskich). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 12:29 zamknięty Grupę oceanicznych stawonogów (kraby, langusty) szkarłupni (jeżowce, rozgwiazdy), niektórych ryb oceanicznych (ryba młot, ryba piła i inne), a także koralowców (fragmenty szkieletów korali z raf koralowych) wyeksponowano w szklanych gablotach w postaci preparatów. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 12:31 zamknięty Krokodyl nilowy (Crocodylus niloticus) – jeden z trzech gatunków krokodyli występujących w Afryce i drugi pod względem wielkości w rodzinie krokodylowatych. Może osiągać długość 5,5 metrów i masę blisko 1 tony. Występuje prawie w całej Afryce na południe od Sahary i na Madagaskarze. Był czczony w starożytnym Egipcie. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 12:39 zamknięty ]Ogonice (Appendiculariae) - gromada małych zwierząt morskich zaliczanych do osłonic. Żyją w toni wodnej na niewielkich głębokościach. Osiągają do 10 mm długości. Owalne, przezroczyste ciało posiada długi ogon. Odżywiają się głównie planktonem i są rozdzielnopłciowe. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 12:45 zamknięty Homary (Nephropidae) - rodzina skorupiaków należąca do rzędu dziesięcionogów. Poławiane gospodarczo na dużą skalę. Są źródłem mięsa, zaliczanym do owoców morza. Żyją w strefie dennej zbiorników wód słonych. Ich ciało składa się ze szczypiec, odnóży krocznych, głowotułowia i odwłoku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 13:04 zamknięty Koralowce (Anthozoa, z gr. anthos – kwiat + zoon – zwierzę, kwiatozwierz) – gromada wyłącznie morskich, skałotwórczych parzydełkowców (Cnidaria) występujących jedynie pod postacią polipa, zwykle kolonijnie, na niewielkich głębokościach, przytwierdzonych do dna morskiego, głównie w strefie ciepłej i gorącej, w dobrze naświetlonych i natlenionych wodach. W zapisie kopalnym znane są od kambru. Do najbardziej znanych przedstawicieli koralowców należą m.in.: koral czerwony (Corallium rubrum), zwany również szlachetnym, rafotwórcze korale madreporowe (Madreporaria) oraz koral korkowiec (Alcyonium palmatum). W polskiej strefie Bałtyku odnotowano 2 rzadko spotykane gatunki ukwiałów: ukwiał tęgoczułki i ukwiałek arkoński. Ponadto w Bałtyku żyje również kolonijna piórówka świecąca[2]. Trwałe struktury wapienne wytwarzane przez koralowce są podstawą do powstawania nowego ekosystemu znanego jako rafa koralowa. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 13:10 zamknięty Kraby (Brachyura, z języka greckiego krótki odwłok/ogon) – grupa krótkoodwłokowych skorupiaków z rzędu dziesięcionogów (Decapoda). Kraby są najliczniejszą (opisano 10 500 gatunków) grupą dziesięcionogów, u której pierwsza para odnóży krocznych przekształciła się w szczypce. Wielkość ciała bardzo zróżnicowana, o rozpiętości odnóży od kilku milimetrów (Pinnotheres pisum) do prawie 4 m (japoński krab pacyficzny). Głowotułów jest szeroki, okrągławy lub trapezowaty, okryty twardym pancerzem (karapaks). Czułki obu par silnie skrócone. Odwłok zredukowany, krótki i wąski, podwinięty pod głowotułów. Brak uropodiów, odnóża odwłokowe służą do podtrzymywania jaj (pleopodia) lub jako narządy kopulacyjne (gonopody). Kraby są bardzo zwinne. Mogą poruszać się do przodu, do tyłu lub bokiem. Chelipedy (szczypce) nie są wykorzystywane w lokomocji. Większość gatunków nie potrafi pływać, ale członkowie rodziny Portunidae wykazują tę zdolność, a zwłaszcza kalinek błękitny (Callinectes sapidus), który jest najlepszym pływakiem spośród skorupiaków. Kraby zasiedlają wszystkie typy środowisk morskich na wszystkich głębokościach, oraz środowiska słodkowodne i lądowe. Większość żyje w ciepłych morzach, nieliczne zasiedliły wody słodkie i zimne morza, natomiast w tropikach wiele gatunków żyje w wilgotnych środowiskach lądowych, wracając do morza tylko na okres rozrodu. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 13:26 zamknięty Agamowate, agamy (Agamidae) – rodzina jaszczurek. Obejmuje ponad 350 gatunków klasyfikowanych w około 50 rodzajach. Mają dobrze rozwinięte kończyny i długi ogon. Charakterystyczną ich cechą, gdy są podniecone, jest kiwanie głową tak jak legwany, przez co zresztą nazywane są legwanami Starego Świata. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 13:31 zamknięty Agama błotna - Smukła jaszczurka o zielonym ubarwieniu, zamieszkująca nadbrzeżne lasy w Azji dość szybko stała się gatunkiem popularnym w hodowli amatorskiej. Wymaga jednak dużego terrarium i odpowiednio zbilansowanej diety.Smukła jaszczurka o stosunkowo dużej głowie, długich kończynach i bocznie spłaszczonym ogonie, stanowiącym ponad połowę długości ciała. Przez środek grzbietu biegnie niewielki grzebień skórny. W ubarwieniu dominują różne odcienie zieleni, niekiedy może być tez brązowo-zielona, przy czym strona spodnia jest zawsze jaśniejsza. Na ogonie oraz na tułowiu widoczne są nieco ciemniejsze pręgi, a na grzbiecie cienkie, niebieskie paski, najlepiej widoczne u osobników młodych. Samice drobniej zbudowane, są nieznacznie mniejsze od samców. Najczęściej spotykana w nadbrzeżnych zaroślach oraz w lasach, gdzie wyciągnięta na gałęzi wygrzewa się w promieniach słońca. Zagrożona skacze do wody, w której potrafi błyskawicznie się poruszać (stąd jej druga nazwa: agama wodna). Sprawnie pływa, składając kończyny wzdłuż ciała i poruszając na boki spłaszczonym ogonem, ponadto doskonale nurkuje. Równie szybko porusza się na lądzie, skacząc miedzy gałęziami, a na otwartych przestrzeniach niekiedy biegnie wyprostowana na tylnych kończynach, podobnie jak bazyliszki. Jest płochliwą jaszczurkę, żyje przeważnie w grupach złożonych samca oraz kilku samic zamieszkujących dane terytorium. Do godów dochodzi przeważnie w grudniu i styczniu. Samica kopie gniazdo około 2 miesiące po kopulacji. Jaja są składane do płytkiej jamki wykopanej wilgotnej ziemi, powyżej poziomu wody jednak najczęściej w jej sąsiedztwie. Młode legną się przeważnie po 2-3 miesiącach od złożenia jaj i mierzą wtedy niespełna 15 cm. Poluje na rozmaite drobne zwierzęta. Podstawą jej diety są wszelkie bezkręgowce, głównie różne gatunki owadów. Poluje także na drobne jaszczurki, żaby oraz pisklęta mniejszych gatunków ptaków. Niekiedy uzupełnia pokarm o owoce lub zielone części roślin, przy czym udział pokarmu roślinnego zależny jest zarówno od wieku jak i osobistych preferencji zwierzęcia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 13:48 zamknięty Kameleonowate, kameleony (Chamaeleonidae) – rodzina gadów z grupy jaszczurek, słynąca ze zdolności do zmiany ubarwienia, długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają chwytny ogon i palce zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Nazwa kameleon wywodzi się z gr. chamailéōn - lew na ziemi. Większość gatunków występuje w Afryce i na Madagaskarze. Nieliczne spotykane są w innych regionach: południowa Europa (1 gatunek), Bliski Wschód (1 gatunek), Indie (1 gatunek), Hawaje (1 podgatunek kameleona Jacksona Chamaeleo jacksonii xantholophus) - wprowadzony sztucznie, zaaklimatyzowany) i Cejlon (1 gatunek). Biotopem kameleonów są tropikalne, wilgotne lasy oraz tereny pustynne i skaliste. Większość gatunków wiedzie nadrzewny tryb życia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 14:01 zamknięty Scynkowate, scynki, śligi (Scincidae) – najbogatsza w gatunki rodzina jaszczurek, obejmująca ok. 1200 gatunków.Azja Południowo-Wschodnia, Australia, Nowa Gwinea, Afryka, Madagaskar, Cejlon, Polinezja, środkowa Azja, Ameryka, Europa (kilka gatunków). Głowa pokryta dużymi symetrycznymi tarczkami. Ciało pokryte okrągłymi lub rombowymi łuskami zachodzącymi na siebie tak ściśle, że powierzchnia ich ciał jest bardzo błyszcząca i śliska. Zęby stożkowate, osadzone na wewnętrznej powierzchni kości szczęk (pleurodontyzm). Język krótki przystosowany do lizania, pokryty niewielkimi łuskowatymi brodawkami. Ogon łatwo odpada (poza nielicznymi gatunkami) i szybko regeneruje (autotomia). Kończyny u większości dobrze wykształcone, zredukowane (Lerista i Chalcides) bądź ich brak (Brachymeles, Isopachys, Typhlosaurus, Acontias). Brak gruczołów i otworów udowych. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 15:54 zamknięty Skrzydłokwiat, skrzydłolist (Spathiphyllum Adans.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny obrazkowatych, obejmujący 49 gatunków pochodzących z Ameryki Środkowej i Południowej (od Meksyku do Peru i Brazylii), Azji Południowo-Wschodniej (od Filipin i Celebesu do Nowej Gwinei) oraz z zachodniej Oceanii (Karoliny) Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 16:23 zamknięty Skupisz się teraz na bliskiej osobie A ona oparcie znajdzie w tobie Przed tobą też jakiś wyjazd nie daleki Lecz wrócisz z niego szczęśliwy i lekki Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.08.12, 16:24 zamknięty Cibora papirusowa (Cyperus papyrus L.) – gatunek roślin należący do rodziny ciborowatych. Pochodzi z Afryki (z wyjątkiem jej północno-zachodniej części) oraz wysp na Oceanie Indyjskim[2]. Rośnie na brzegach wód. Już w starożytności była stosowana do wyrobu papirusu – materiału pisarskiego. Jest to także roślina włóknista. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 19:37 zamknięty Pterophyllum – rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae) o charakterystycznym, niemal trójkątnym kształcie ciała uformowanym przez rozbudowane, długie płetwy – grzbietową i odbytową. Długie płetwy piersiowe przekształcone są w nitkowate wyrostki. W języku polskim określane są jako skalary, żaglowce lub ryby księżycowe. Pochodzą z Ameryki Południowej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.08.12, 19:44 zamknięty Ukwiały (Actiniaria) – rząd bezszkieletowych, osiadłych lub półosiadłych koralowców sześciopromiennych (Hexacorallia) żyjących pojedynczo, często intensywnie ubarwionych, z wyraźnymi deseniami. Zwierzęta te często żyją w symbiozie z innymi organizmami. Do najbardziej znanych ukwiałów zalicza się: Aiptasia diaphana, Actinia equina oraz ukwiały symbiotyczne Discosoma, Stoichactis, Radianthus. Niektóre gatunki są hodowane w akwariach morskich. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 31.08.12, 23:12 zamknięty W pewien słoneczny poranek wybrałyśmy się do Parku Śląskiego, który kiedyś nosił nazwę Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku. Było to możliwe rano, bo niestety w całym kwartale w Bytomiu nie było światła i miałyśmy przymusowe wolne. Najpierw podawałyśmy trochę, że ćwiczymy na siłowni na wolnym powietrzu a potem poszłyśmy na dłuższy spacer. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 31.08.12, 23:15 zamknięty Spacer zaczęłyśmy od Rosarium, gdzie rosną takie piękne grążele (nenufary). A czym są grążele? Roślinami wodnymi (hydrofity) blisko spokrewnione z grzybieniami i do nich podobne. Tak samo kłącza rosną na dnie, liście i kwiaty na długich szypułkach pływają po powierzchni wody. Różnią się od grzybieni budową kwiatów, które składają się z 4-6 żółtych płatków kielicha i znacznie mniejszych płatków korony. Owoc u grążeli pływa na powierzchni wody aż do dojrzenia (u grzybieni tonie). Żyłki nerwacji drugiego rzędu widlasto rozchodzą się przy brzegu liścia (u grzybieni są połączone). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 31.08.12, 23:23 zamknięty Potem przeszłyśmy się w kierunku Planetarium, jakoś tak wyszło że bardzo dawno tam nie byłyśmy. Niestety byłyśmy za wcześnie na to by skorzystać z jakiegoś seansu. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 31.08.12, 23:24 zamknięty Planetarium Śląskie – największe i najstarsze[1] planetarium i obserwatorium astronomiczne w Polsce. Zostało założone 4 grudnia 1955 roku w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku położonym pomiędzy Chorzowem a Katowicami. Budowę Planetarium Śląskiego im. Mikołaja Kopernika rozpoczęto z okazji Roku Kopernikowskiego jeszcze w 1953 roku. Zbudowano je na najwyższym wzniesieniu parku tzw. Górze Parkowej. „Sercem” Planetarium Śląskiego jest potężny projektor, noszący również nazwę „planetarium” lub nazywany inaczej „UPP” (ang. Universal Projection Planetarium). Projektor został wyprodukowany przez zakłady Zeissa w Jenie. Waży on ponad 2 tony, natomiast wysokość przy pionowym ustawieniu wynosi 5 m. Odtwarza on wygląd nieba z dowolnego miejsca na Ziemi o dowolnej porze, naśladując rzeczywisty firmament. Ekranem projekcji jest największa w kraju kopuła o średnicy 23 metrów. Widownia może pomieścić 400 osób. W zespole budynków Planetarium Śląskiego znajduje się także obserwatorium astronomiczne (z największym w Polsce 30 centymetrowym refraktorem), kilkumetrowy zegar słoneczny, stacja klimatologiczna i stacja sejsmologiczna. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 31.08.12, 23:50 zamknięty Rosarium Uroczyste otwarcie rosarium w Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka w Chorzowie nastąpiło 24 czerwca 1968 roku równocześnie z otwarciem Pierwszej Międzynarodowej Wystawy Róż. Z okazji tej wystawy została wydana przez Pocztę Polską seria przepięknych znaczków. Rosarium jest największym w Polsce i jednym z największych w Europie różanym ogrodem, stanowi więc ważną atrakcję turystyczną miasta. Posiada kolekcję ponad trzystu odmian róż na powierzchni 7 ha. Z inicjatywą utworzenia na terenie parku rosarium wyszło Polskie Towarzystwo Miłośników Róż w 1964 roku. Projekt ogrodu wykonał zespół Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie pod kierunkiem prof. Władysława Niemirskiego. Roboty ziemne zakończono w 1965 roku, a jesienią 1966 roku wykonano główną część nasadzeń. Różany ogród jest ciekawym miejscem z jeszcze innego powodu. Został zaprojektowany jako kwietnik w kształcie ogromnego plastra miodu złożonego z komórek o powierzchni 7,5m2 każda. Na ogród składa się 385 komórek, a w każdej komórce znajduje się inna odmiana róż. Ogółem na terenie rosarium rośnie około 30 000 róż. Posadzono w nim odmiany róż wielokwiatowych, wśród których górują róże pienne. Zobaczyć można również róże czepne, parkowe, miniaturowe oraz kolekcję odmian polskich hodowców. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 18:36 zamknięty W minioną niedzielę na rynku w Nikiszowcu miał miejsce plener malarski z okazji 66 lat Grupy Janowskiej Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 19:53 zamknięty Kolonia Zuzanna − mała kolonia robotnicza (znajdująca się między Śródmieściem Katowic i Giszowcem), powstała w drugiej połowie XIX wieku na terenie gminy Janów, zamieszkiwana przez górników kopalni "Susanne". Przyłączona do Katowic w 1960 roku. Z powodu rozbudowy węzła drogowego Bielsko-Warszawa/Katowice-Kraków uległa całkowitej likwidacji; decyzją Rady Miasta wykreślona z planu Katowic w 1983 roku Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 19:56 zamknięty JAK WIDAĆ NA PRZYSTANKU ZACHOWAŁA SIĘ NAZWA - KOLONIA ZUZANNA Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 20:00 zamknięty NIE DOSZŁAM DO DRUGIEGO WIADUKTU BO PRĘDZEJ BY MNIE COŚ ROZJECHAŁO. DZISIAJ NA MIEJSCU DAWNEJ KOLONII PRZEBIEGA AUTOSTRADA A4 Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 21:26 zamknięty Kolonia Amanda − kolonia robotnicza, powstała dla pracowników nieistniejącej już kopalni "Agnes Amanda". Obecnie wchodzi w skład Janowa-Nikiszowca dzielnicy Katowic. Powstała w połowie wieku XIX na terenach leśnych gminy Janów, za dzisiejszą hutą "Ferrum". Zabudowę stanowiły domki parterowe i piętrowe. W latach 1951−1954 wchodziła w skład miasta Szopienice, w 1954 została włączona do Katowic. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 21:29 zamknięty Dzisiaj zachowała się tylko nazwa na przystanku autobusowym Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 21:32 zamknięty DZISIAJ W LESIE ZNAJDUJE SIĘ JAKAŚ FIRMA Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 21:59 zamknięty Tak było w 1969 roku ZAUTOMATYZOWANA DOŚWIADCZALNA KOPALNIA "JAN" Film dokumentalny Produkcja: Polska Rok produkcji: 1969 Gatunek: Film dokumentalny Dane techniczne: Barwny.35 mm.4 akty.1106 m. Budowa nowej,całkowicie zautomatyzowanej kopalni "Jan" i jej rozruch. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 10.09.12, 23:10 zamknięty NO CÓŻ I TAKIE WIDOCZKI SĄ NIEUNIKNIONE Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 11.09.12, 20:25 zamknięty Wiem, że "Na Misiu" ale tak mi bardziej pasowało do rymu. Byłam tam wczoraj ale po odwiedzeniu Zuzanny, Amandy i kilku innych miejsc nie miałam już siły by dalej penetrować las. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 21:43 zamknięty Tym razem korzystając z tego, że mamy Dni Dziedzictwa wybrałam się na wycieczki organizowane przez Muzeum w Gliwicach. Na kursie byłam chyba jedyną osobą a może jedną z niewielu, która zachwycała się architekturą drewnianą. Uwielbiam małe, wiejskie kościółki bądź cerkwie. Dla mnie cenne tym bardziej, że przetrwały. Poza tym ja upajam się niczym świeżą kawą dość specyficznym zapachem, który panuje w takich miejscach. No cóż, czasami coś komuś po prostu śmierdzi a dla mnie wręcz odwrotnie. Wiadomo, że budownictwo drewniane wymaga szczególnej konserwacji. Muszę dodać też, że wycieczki były bardzo dobrze zorganizowane i żałuję, że nie mogłam zobaczyć więcej. Niestety czas i komunikacja nie za bardzo mi pasowały. Zapraszam do zapoznania się z fotoreportażem z imprezy. Madohora Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 21:46 zamknięty W pierwszej kolejności odwiedziliśmy Ostropę a w niej oprócz drewnianego kościółka udało nam się też zobaczyć wnętrze nowego kościoła. Ale najpierw naszą uwagę przykuł pewien pomnik. A na razie kilka słów na temat samej miejscowości. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 21:49 zamknięty Ostropa (niem. Ostroppa, Stroppendorf) – dzielnica miasta Gliwice od 1975 roku. W latach 1945-54 siedziba gminy Ostropa. 24 marca 1286 - książę kozielsko-bytomski Kazimierz II lokował na prawie niemieckim wieś Roztropa. Około 1430 - spalenie kościoła przez husytów. 1557 - państwo gliwickie (w jego skład wchodziły również wsie: Knurów, Krywałd, Ostropa, Trynek i Szobiszowice otrzymał w dzierżawę Fryderyk von Zetritz (Certycz). 1596 - rada miejska Gliwic wykupiła od Zetritza prawa książęce nad państwem gliwickim. 1640 - budowa kościoła św. Jerzego. XVII wiek - wojna trzydziestoletnia, zburzenie przez Szwedów kościoła. 1711 - wojna austriacko-pruska. Od 1742 - w granicach Prus. 1807 - Ostropa otrzymała własnego proboszcza, który wprowadził wiele obrzędów, między innymi Osterriten (wielkanocnej procesji konnej). 1925 - 1927 - budowa nowego kościoła. 1927, 19 stycznia - część wsi włączono do Gliwic. 1975 - całkowite włączenie wsi w granice miasta Gliwice. Kościół św. Jerzego - kościół spalony w czasie wojen husyckich, wzmiankowany w 1340 roku. Obecny kościół pochodzi z 1640 roku. W XVII wieku częściowo zburzony przez Szwedów, odbudowany w latach 1667-1668. Posiada drewnianą konstrukcję na ceglanej podmurówce oraz murowane, późnogotyckie prezbiterium i zakrystię dobudowane w 1693 roku. Polichromia i wystrój wnętrza są barokowe. Od 1926 roku kościół nie jest używany. Kościół Ducha Świętego - neobarokowy kościół poświęcony 25 września 1927 roku. W 1928 roku wzniesiono nowy ołtarz, wstawiono ławki, z Wrocławia sprowadzono dzwony, witraże wykonano w Ratyzbonie. Kapliczki - kapliczki z XIX wieku z rzeźbami św. Jan Nepomucena i św. Urbana. Pomnik wojenny - pomnik ku czci poległych i zaginionych w I wojnie światowej. Pomnik odrestaurowano w 1991 roku. Wieża ciśnień - wieża wodna z XIX/XX wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 21:53 zamknięty Pierwsza rzecz na którą ja zwróciłam uwagę (niestety nie mam zdjęcia) to była dość nietypowa kapliczka przydrożna, która wyglądała jak...miniaturowa wieża ciśnień. A pierwsze co zobaczyliśmy gdy wyszliśmy z autokaru to Pomnik wojenny - pomnik ku czci poległych i zaginionych w I wojnie światowej, który odrestaurowano w 1991 roku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 21:57 zamknięty Kościół jest położony ok. 6 km na zachód od centrum Gliwic. Kościół posiada drewnianą nawę główną konstrukcji zrębowej na ceglanej podmurówce oraz wieżę i kruchtę konstrukcji słupowej. Dobudowane murowane, późnogotyckie prezbiterium i zakrystię. Polichromia i wystrój wnętrza barokowe. Kościół obecnie nie jest używany. Znajdujące się we wnętrzu bezcenne malowidła i barokowa polichromia są pochłaniane przez drewnojady i inne szkodniki. Koszty renowacji tej pięknej, znajdującej się na Szlaku Architektury Drewnianej świątyni są ogromne i obecnie nie ma na to wystarczających funduszy. 17 kwietnia 2005 r., we wnętrzu świątyni, na spektaklu "Teatru A" spotkali się widzowie. Zbierano wówczas pieniądze na renowację, przyczyniło to się też do rozpropagowania informacji o zabytkowym kościele i potrzebie jego remontu. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 22:00 zamknięty Kościół wzmiankowany w 1340 roku, spalony w czasie wojen husyckich. Obecny, orientowany kościół św. Jerzego pochodzi z 1640 roku. W XVII wieku częściowo zburzony przez Szwedów, odbudowany w latach 1667-1668. W 1693 r. dobudowano murowane prezbiterium i zakrystię. W 1807 r., erygowano w Ostropie parafię. W 1925 r. przystąpiono do budowy, obok starego, murowanego, nowego neobarokowego kościoła Ducha Świętego. Wyposażenie wnętrza zostało częściowo przeniesione ze starego kościoła do nowego. Od 1926 r. kościół nie jest używany. Od 2006 r. z inicjatywy proboszcza parafii św. Ducha Józefa Kary przy udziale specjalistów z Politechniki Śląskiej rozpoczął się proces pozyskiwania środków z funduszy europejskich na pokrycie prac remontowych w kościele św. Jerzego. W sierpniu 2008 r. rozpoczęły się prace remontowe. W 2009 roku ukończony został etap prac, polegający na wymianie pokrycia gontowego dachu, wieży i drewnianych ścian nawy, oraz odmalowanie murowanego prezbiterium kościoła. Obecnie trwają prace wewnątrz świątyni, konserwowane i odnawiane są polichromie i freski, oraz rekonstruowane cenne, zabytkowe wyposażenie. Remont ma trwać do 2012 roku, w efekcie remontu kościół ma być na powrót przeznaczony do celów sakralnych, oraz udostępniony turystycznie. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.09.12, 23:13 zamknięty Kościół Ducha Świętego - neobarokowy kościół poświęcony 25 września 1927 roku. W 1928 roku wzniesiono nowy ołtarz, wstawiono ławki, z Wrocławia sprowadzono dzwony, witraże wykonano w Ratyzbonie. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 12:54 zamknięty Smolnica (niem. Smolnitz) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Sośnicowice. Wieś sąsiaduje z dzielnicami Gliwic: Ostropa, Wilcze Gardło oraz z miejscowościami: Żernica, Nieborowice, Pilchowice, Leboszowice, Trachy, Sośnicowice. We wsi znajduje się między innymi remiza Ochotniczej Straży Pożarnej, boisko do piłki nożnej, koszykówki, siatkówki oraz kilka małych stadnin koni. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie katowickim. Nazwy wsi Smolnica na przestrzeni lat: Smolitz - około 1228 roku Smolicz - od 1447 roku Smolice - 1679 rok Smolitz, Schmolitz - 1687 rok Schmolnitz (na mapie Śląska[2] z 1736 roku) Smolnitz - do 1936 roku Eichenkamp - od 1936 do 1945 roku Smolnica - od 1945 roku Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 13:10 zamknięty Pierwsza wzmianka o wsi Smolnica pochodzi z roku 1228, a o parafii w Smolnicy z 1305 roku (Z najnowszych badań wynika, że dokument ,,Liber funadationis episcopatus Vratislaviensis” spisano już w 1295 roku). Tu podano że wieś Smolitz została założona (wtórnie?) na prawie niemieckim. Prawdopodobnie wtórna lokacja została nadana dla zachęty do osadnictwa na terenach złupionych przez najazd Mongołów. Posiadała 47 łanów ziemi[3]. W 1376 r. Smolnicę zarejestrowano jako samodzielną parafię w podziale biskupstwa - diecezji Wrocław, w ostatniej połowie XIV - archidiakonat Opole, archiprezbiterat Gliwice pod nr 8: Smolnitz. Smolnica figuruje jako samodzielna parafia. Tak samo w obrachunku świętopietrza z 1447 r. znowu pod nr 8 jako samodzielna parafia[4]. W roku 1506 właścicielem Smolnicy był niejaki Mikołaj, który wraz z całą wsią wziął pożyczkę w wysokości 15 nowych groszy czeskich, od proboszcza Sośnicowic, prawdopodobnie na rozwój wsi podupadłej w wyniku wojen husyckich lub innych klęsk[3]. W roku 1600 lub 1603 ewangelicy wybudowali istniejący do dzisiaj kościółek drewniany pw. św. Bartłomieja. W 1667 roku stał się kościołem filialnym parafii pilchowickiej, prawdopodobnie wcześniej Smolnica podupadła w wyniku wojny trzydziestoletniej. Lokalizacja pierwszego kościoła katolickiego nie jest znana, prawdopodobnie mógł zostać zniszczony w czasie wojny trzydziestoletniej. Z tego kościoła zachował się częściowo tryptyk z około 1470 roku, ze szkoły praskiej (obecnie w muzeum w Raciborzu)[5]. Jego kopia znajduje się nad ołtarzem w nowym kościele. W 1943 roku Smolnica ponownie stała się niezależną parafią. Miejscowa legenda wspomina że w czasie wojny trzydziestoletniej odbyła się tu walka z wojskami szwedzkimi. Inna legenda wspomina o skarbach zakopanych przez Szwedów pod Trzema Dębami (miejsce w pobliżu hałdy między Smolnicą a Leboszowicami przy ścieżce dydaktycznej w lasach smolnickich). W tym czasie istniała tam wieś (lub przysiółek) o prawdopodobnej nazwie Kozurowka (Kocurówka)[2]. Jak wynika z miejscowych podań, mieszkali tam "Szwedzi" - prawdopodobnie dezerterzy z najemnej armii Mansfelda. Z podań wynika, że wieś ta wymarła na skutek degeneracji pokoleniowej, spowodowanej brakiem asymilacji osiedleńców. W drugiej połowie XVII wieku Smolnica należała do dóbr Georga Bernharda von Welczek, kanclerza księstwa opolsko-raciborskiego. Jest on znany między innymi z powitania Jana III Sobieskiego na Śląsku, kiedy ten podążał na odsiecz Wiednia (wymieniony z tego powodu w poemacie "Pan Tadeusz" Adama Mickiewicza jako hrabia Wilczek - austriacki poseł do króla Sobieskiego; opis zachowania posła niezgodny z pełnym uznania opisem w „Kurierze wojennym”.[6]). Z kroniki parafialnej[4] : "Właścicielem wsi w latach 1715-1769 był Julius Gebhardt von Hoym, potem w latach 1769-1815 Amalia von Hohenlohe-Ingelfingen hrabina von Hoym. Potem w 1884 r. patronat objął Herzog von Ujest. W 1830 r. Smolnica należała administracyjnie pod zarząd okręgu Opole - Regierung Oppeln, do powiatu Tost-Glewitz; poczta była w Gliwicach. W tymże roku było w Smolnicy 58 domów, jeden pański folwark, 1305 mieszkańców, wszyscy katolicy. Kościół w Pilchowicach, pow. Rybnik, jedna katolicka szkoła i jeden nauczyciel, jeden młyn wodny, jedna kopalnia rudy żelaza z pięcioma szybami (5 Schachten). Pracowało w niej 17 robotników, którzy wydobywali 3216 wiader rudy żelaza. Folwark mieścił się w górnej wsi od strony wschodniej w kierunku Żernicy. Zaś w 1864 r. mieszkało tu czterech wielkich gospodarzy, dwudziestu pięciu średnio- i dziewięciu małorolnych oraz trzydziestu jeden chałupników. Znajduje się tu na cmentarzu stary, drewniany kościół, w którym poza odpustem, kiermaszem i uroczystymi pogrzebami nie ma nabożeństw. Jeden dzwon oznaczony jest rocznikiem 1603. Kościół parafialny jest w Pilchowicach. Od 1843 r. Smolnica ma własną, katolicką szkołę, do której w 1864 r. uczęszczało 130 dzieci uczonych przez jednego nauczyciela." W latach 1936-1945 miejscowość nosiła nazwę Eichenkamp[1]. W latach 1937-1941 na terenie podmokłego lasku należącego do wsi Smolnica wybudowano osiedle Wilcze Gardło, które jest obecnie dzielnicą Gliwic. W latach 1975-1979 wybudowano nowy kościół pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej. W 1999 roku zamknięto szkołę podstawową. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 13:19 zamknięty Kościół cmentarny pw. św. Bartłomieja – zabytkowy, drewniany kościół katolicki znajdujący się na cmentarzu parafialnym w Smolnicy w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem parafii św. Bartłomieja w Smolnicy w dekanacie Gliwice-Ostropa w diecezji gliwickiej. Świątynia znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 13:21 zamknięty Kościół został wybudowany w 1600 lub 1603 roku przez luteran[3]. W 1667 roku stał się kościołem filialnym parafii pilchowickiej[4]. Początkowo miał niewielkie rozmiary i określany był jako kaplica. Rozbudowany został pod koniec XVII lub na początku XVIII wieku. Obecny kościół jest budowlą jednorodną, powstałą w latach 1776–1777. Do jegu budowy wykorzystano drewno sosnowe, a w więźbie dachowej nad nawą drewno świerkow Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 13:27 zamknięty Kościół drewniany o konstrukcji zrębowej, wzniesiony jest na podmurówce z kamienia. Ma wieżę o konstrukcji słupowej. Ściany i dachy kościoła pokryte są zewnątrz gontem, wieża czołowa szalowana jest deskami. W ołtarzu głównym znajdował się tzw. „Tryptyk Smolnicki” – tryptyk, malowany na desce z ok. 1600, wywieziony po II wojnie światowej do muzeum w Raciborzu, który zaginął w 1950. We wcześniejszej wersji ołtarza umieszczone były figury św. Barbary i św. Doroty, datowane na 1470/1500. Wyposażenie zakrystii stanowi m.in. skrzynia, datowana na XVII wieku Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 18.09.12, 13:33 zamknięty Trwają prace remontowe stąd brak wyposażenia w kościele Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 16:20 zamknięty Żernica (niem. Deutsch Zernitz) – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice. W latach 1973-1977 miejscowość była siedzibą gminy Żernica. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego. Pierwotna nazwa wsi to Zernitz. Pochodzi ona od polskiego słowa "ziarno", czyli po niemiecku Korn, albo też od słowa "ściernisko", czyli Stoppelfeld. Owa nazwa świadczy o tym, że w zamierzchłych czasach rozpościerały się tu uprawne pola, otoczone dziewiczymi lasami. Gdy w wiosce zamieszkali koloniści niemieccy dla odróżnienia Żernicy od innych wsi o tej samej nazwie, przemienili ją na "Deutsch Zernitz" względnie "Teutsch Zernitz". Łacińska nazwa miejscowości brzmi: "Sirdnicha". Sporządzający akty prawne, prawdopodobnie niemiecki mnich, nie potrafił poradzić sobie z wymową twardej polskiej mowy, zmienił nazwę polskiej miejscowości. Stąd też Żernica różnie się nazywała: "Sirdniz", "Ziernik", "Sirdnicza", "Schirdnicza", "Ziernicia" i tak dalej. W 1246 roku Niemcy zmienili nazwę wioski z Zernitz na "Deutsch Zernitz". Przez następne wieki nazwa miejscowości wiele razy uległa zmianie. Około roku 1305 istniały dwie miejscowości o podobnej nazwie, z których następnie "Syrdnicza Senciani" - "szlachetna Sernica" uległa zagładzie. W 1936 roku nazwa wsi uległa kolejnej zmianie, a brzmiała "Haselgrund". W tym, bowiem czasie na niemieckim Śląsku wszystkie nazwy słowiańskiego pochodzenia przemianowano na germańskie. O nazwie Haselgrund stanowiło położenie wioski, jak również znajdujące się tutaj liczne krzaki orzechów laskowych. Od marca 1945 roku cały Górny Śląsk objęły polskie władze cywilne. W tym czasie wioskę nazwano "Żernica" i tak się nazywa po dziś dzień. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 16:23 zamknięty Według najstarszych odkryć dokonanych w okolicy Gliwic, Żernica zamieszkana była już w epoce kamiennej[potrzebne źródło]. Urodzajna ziemia, bogactwo ryb i zwierzyny oraz świetne położenie sprzyjały temu, aby zamieszkał tu człowiek. Na ślady kultury tej epoki składają się znalezione tu narzędzia i sprzęty z krzemienia. W IV wieku p.n.e. rozprzestrzeniła się tu nowa kultura, którą przenieśli wędrujący spod Moraw ludzie. Za czasów pierwszych Piastów okolice Gliwic, czyli również i Żernicę zamieszkiwali Polanie, którzy przybyli tu z Wielkopolski. Pierwszym, który rozpoczął pracę misjonarską na Śląsku był św. Metody. Rozpoczął on swoja pracę w 885 roku. W czasie swojego bytu Żernica przechodziła "z rąk do rąk", od państwa do państwa. Już w 990 roku Śląsk, między innymi także Żernicę, zajęli Czesi. Wioska została w posiadaniu Czech do roku 1050, kiedy to Kazimierz I Odnowiciel, syn Mieszka II przyłączył okoliczne tereny do Polski. Sto lat później, w 1150 roku na ziemi żernickiej osiedlili się pierwsi niemieccy koloniści. Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła w Żernicy pochodzi z 1200 roku, a sam kościół XII wieku. Powstał on z inicjatywy księcia, który w owych czasach zamieszkiwał te ziemie. W 1246 roku książę Mieszko II udzielił żernickim kolonistom specjalnych praw i przywilejów. Na mocy tychże przywilejów koloniści niemieccy zmienili nazwę miejscowości. W 1258 roku, w oddalonej o kilkanaście kilometrów od Żernicy miejscowości Rudy, zakon cystersów założył klasztor. Klasztor ten w latach późniejszych związany był w sposób bardzo ścisły z parafią św. Michała Archanioła. W 1283 roku opat Bartłomiej, zawarł układ z właścicielem Żernicy - Stefanem Zborowiczem, na mocy którego Żernica stała się fundacją klasztoru w Rudach. Odtąd wszelkie prawa przynależności przysługiwały opactwu cysterskiemu. Ważną datą parafii w Żernicy jest rok 1279, gdyż od tego roku datuje się istnienie Parafii Żernica[potrzebne źródło]. W 1339 roku opat Mikołaj II przydzielił sołtysowi żernickiemu połowę stawu rybnego. Dwa wieki później, w 1566 roku opat Marcin II zastawił za cenę 1300 talarów żernickie dobra. W międzyczasie (1428-1430) Górny Śląsk spustoszyli husyci, Żernicę także. Po upływie stu lat opat Piotr III odnowił przywileje Żernicy, zobowiązał on tym samym w 1659 roku sołtysa i jego następców do płacenia 18 groszy w odpust św. Michała Archanioła. W 1683 roku przez Gliwice, a także częściowo przez Żernicę przemaszerowały wojska Jana III Sobieskiego, które szły na odsiecz Wiednia. W roku 1679 i 1688 odbyły się wizytacje kościelne. W protokole pierwszej wizytacji nadmieniono, że wioska może poszczycić się księdzem, który pochodził z Żernicy. Był on synem sołtysa o nazwisku Pendzich. Ks. G. F. Pendzich urodził się ok. 1638 roku. Odznaczał się wielką pracowitością i skromnością. Przez pięć lat pracował jako kapłan w diecezji krakowskiej, a przez następnych 11 lat był proboszczem w Przyszowicach. Około roku 1716 koło kościoła zostało zbudowane probostwo. Jednak na skutek ogromnego zawilgocenia i zagrzybienia budynku w 1980 roku rozpoczęła się budowa nowej plebanii, do której w 1983 roku wprowadzili się mieszkańcy. Po upływie niedługiego czasu do budynku wdała się wilgoć i plebania wymagała prac remontowych, które zostały zakończone w 2000 roku. Lata 1804-1822 są to lata, w których to w parafii administruje ostatni duszpasterz z zakonu Ojców Cystersów, który pochodził z Żor. Był on ostatnim cystersem, gdyż w 1810 roku nastąpiło zniesienie klasztoru w Rudach, a tym samym więzy Żernicy z Rudami zostały zerwane. W 1808 roku na żernickim rynku została wybudowana kaplica św. Jana Nepomucena. Do dziś dnia, co roku podczas uroczystości Bożego Ciała kaplica ta jest ostatnim ołtarzem, przed którym wierni modlą się w czasie procesji. W związku z zerwaniem więzi z Rudami w 1822 roku duszpasterstwo w wiosce objęli księża diecezjalni. Księża ci mieli wiele pracy przed sobą, w tym musieli załatwić procesy obciążające parafię. Zadanie to udało się spełnić ks. Rinke. Z jego inicjatywy powstały budynki potrzebne kościołowi. Po księdzu Rinke urząd proboszcza objął ks. F. Kromschmidt, któremu zawdzięcza się park wokół kościoła. Resztki tego parku przetrwały do czasów obecnych. W latach 1914 i 1939 wybuchły wojny. W tym czasie proboszczem parafii był ks. Stawinoga. Ksiądz ten charakteryzował się otwartym sposobem mówienia na ambonie. Z tego też powodu w czasie wojen był on ciągle prześladowany przez władze niemieckie[potrzebne źródło]. Stało się to powodem jego rezygnacji z probostwa w 1942 roku. Jego następcą był ks. proboszcz Ernst Kiesling. 22 stycznia 1945 roku mieszkańcy Żernicy dostali rozkaz opuszczenia wioski, lecz tylko nieliczni go spełnili. W cztery dni później z pól spod Ostropy wjechały do wioski czołgi radzieckie, pojawili się żołnierze. W marcu Żernica znalazła się pod administracją polską, zaś 9 maja rozległo się bicie dzwonów, które symbolizowało zakończenie działań wojennych[potrzebne źródło]. W roku 1950 parafię w Żernicy objęli Misjonarze świętej Rodziny, którzy pełnią swoją posługę po dzień dzisiejszy. Z tego względu, że kościół św. Michała uległ podniszczeniu i stał się za mały, Misjonarze Świętej Rodziny zostali zmuszeni do zbudowania kościoła zastępczego. Pod koniec lat sześćdziesiątych, w tajemnicy przed władzami świeckimi zaadaptowano na kościół zabytkową stodołę. W odpust Św. Michała Archanioła, 27 września 1970 r., biskup opolski Franciszek Jop, dokonał poświęcenia nowego kościoła pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego. W połowie lat siedemdziesiątych została dobudowana dzwonnica, a przez następnych kilka lat kościół został upiększany. W 1980 roku parafia obchodziła jubileusz 700-lecie istnienia. W uroczystość odpustową Św. Michała Archanioła w 1998 roku została poświęcona kaplica przedpogrzebowa na cmentarzu w Żernicy. Aktualnie trwają prace renowacyjne zabytkowego kościoła św. Michała. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 16:32 zamknięty Historia kościoła św. Michała Archanioła w Żernicy ściśle wiąże się z zakonem cystersów, którzy w 1258 roku w niedalekich Rudach założyli klasztor. Wieś była wymienia w dokumentach już w XIII wielu, gdzie zapisano jest nazwę Sidniz oraz Ziernik a od 1283 roku stała się własnością cystersów z Rud. Przez ponad pięć wieków w latach 1283 - 1810 cystersi sprawowali posługę duszpaseterską w Żernicy i Nieborowicach. W latach 1376 i 1447 kościół wzmiankowany był jako kościół parafialny. Pierwotna drewniana świątynia została zniszczona przez husytów, którzy w latach 1425 = 1430 pustoszyli Górny Śląsk. W 1661 roku został wzniesiony kościół na nowo z fundacji Andreasa Emanuela Pospela, opata cysterskiego w Rudach. Kościół został wówczas ozdobiony malowidłami. Starsza od kościoła jest dzwonnica - jej górna część (izbica) jest datowania na rok 1518. Dzwonnica była prawdopodobnie dzwonnicą wolno stojącą a później została dostawiona do zbudowanego kościoła. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 17:34 zamknięty Kościół był kilkakrotnie naprawiany i remontowany w 1813 przeprowadzono naprawę wieży, około 1836 roku wybudowano kruchtę północną i część sobót oraz remontowano zakrystię, w 1856 roku wzmocniono ściany zakrystii wzmocniono lisicami a dwa lata później wykonano nową sygnaturkę. Około 1864 wykonano generalny remont kościoła. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 17:42 zamknięty Po wybudowaniu w 1970 roku w Żernicy nowego kościoła stara drewniana świątynia przestałą być użytkowana i niszczała. Ostatecznie w latach 998 - 2008 za posługi ks. proboszcza Pawła Ludwga obiekt został poddany gruntownej renowacji. Remont objął cały kościół, dzwonnicę, naprawiono też fundamenty oraz dach. W trakcie remontu odkryto bogatą polichromię. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 17:56 zamknięty Kościół Świętego Michała Archanioła jest budową drewnianą, orientowaną o konstrukcji zrębowej, zbudowaną w większości z drewna jodłowego, na podmurówce z kamienia łamanego. Prezbiterium jest na rzucie zbliżonym do kwadratu, zakończone od strony wschodniej trójbocznie a nawa zbudowana na planie prostokąta. Jest szersza od prezbiterium. Od północy do prezbiterium przylega zakrystia połączona z przedsionkiem. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 01.10.12, 22:09 zamknięty Wilcza – wieś w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Pilchowice. Pierwsze zapiski o wsi pochodzą z 1486 roku. Dawniej dzieliła się ona na Wilczę Górną i Dolną. W latach 1945-54 siedziba gminy Wilcza. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa katowickiego. We wsi znajdują się: pałac neogotycki z drugiej połowy XIX wieku, mieszczacy się w parku z drugiej połowy XIX wieku o geometrycznym układzie, drewniany kościół parafialny pod wezwaniem św. Mikołaja z 1755 roku, kapliczka z końca XIX wieku z obrazem Matki Boskiej Królowej Polski, gospoda z przełomu XIX i XX wieku, kamień graniczny z 1883 roku z napisem "trimerc" nad przydrożnym rowem przy ulicy Karola Miarki 36a, pomniki przyrody (dęby szypułkowe). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 01.10.12, 22:15 zamknięty Kościół św. Mikołaja w Wilczej - drewniany kościół pochodzący z I poł. XVIII wieku zbudowany przez cieślę Jakuba Sedlaczka z Gliwic. Budowę ukończono w 1755 roku. Kościół został zbudowany na trójdzielnym rozplanowaniu. Posiada wieżę czołową zbudowaną na słup. Wieńczy ją nadwieszona izbica z piramidalnym hełmem. Kościół znajduje się na szlaku architektury drewnianej województwa śląskiego. Wcześniej na jego miejscu stał kościół zbudowany i poświęcony w 1657 roku. Był on prawdopodobnie drugim kościołem od czasu założenia wsi. Kościół wcześniejszy został zniszczony w czasie wojny trzydziestoletniej, kiedy to ucierpiała sama wieś i okoliczne tereny. Jego opis znajdujemy w najstarszych zachowanych wizytacjach z lat 1679 i 1687. Miał on 27 łokci długości i 12 szerokości, dwoje drzwi i cztery okna. Ściany wewnątrz były ozdobione kilkoma obrazami, kościół posiadał galerię, zaś ławy były rozmieszczone według porządku barokowego (secundum ordinem). Kościół posiadał wieżę przyłączoną z trzema dzwonami. Wokół niego znajdował się cmentarz. W kościele były trzy ołtarze. Główny posiadał snycerkę barokową (novam sculpturam), był pomalowany i pozłocony, zaś wewnątrz znajdował się obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Wizytacja z 1687 roku opisuje go następująco: Kościół przyłączony do kościoła w Pilchowicach we wiosce Wilcza jest cały drewniany pod wezwaniem Świętego Mikołaja Biskupa i Wyznawcy poświęcony, lecz przez heretyków zbezczeszczony; zakrystia drewniana ze strony Ewangelii, ołtarz jeden formalny pozłocony Najświętszej Dziewicy Maryi, podstawa z muru, lecz zbezczeszczona. Najświętszy Sakrament jest przechowywany w tabernakulum w worku płóciennym ukrytym w cyborium z mosiądzu pod kluczem, powinien w przyszłości troskać się proboszcz dla Najświętszego Sakramentu o puszkę srebrną. Chrzcielnica kamienna położona w środku kościoła, wewnątrz pod kluczem woda chrzcielna czysta, święte oleje są przechowywane w zakrystii; galeria jedna, katedra ze strony Epistoły prosta. Dzwonnica drewniana wysoka na kształt wieży, wewnątrz dwa dzwony, trzeci w wieżyczce nad kościołem; kostnica drewniana, cmentarz płotem drewnianym dobrze ogrodzony, dobre dachy wszędzie. Obecny kościół posiada prezbiterium o trójbocznym zamknięciu i szerszą nawę prostokątną nakrywają oddzielne dachy siodłowe. Z częścią ołtarzową (od strony północnej) łączy się drewniana, zrębowa zakrystia. Do kościoła prowadzą dwa wejścia – od zachodu (główne) i południa (boczne) poprzedzone małymi kruchtami. Nad nawą góruje wieżyczka na sygnaturkę z latarnią zakończoną baniastą kopułką. Kościół ma soboty. W prezbiterium występuje pozorne sklepienie kolebkowe, zaś nawa pokryta jest stropem płaskim i fasetami. Chór muzyczny (z półkolistym występem), umieszczony w tylnej części nawy, wsparty jest na dwóch ozdobnych słupach. Ściana prezbiterialna (od wschodu) posiada rzadko spotykane okrągłe okienko z kratą kowalską z zadziorami. Wnętrze kościoła zdobi głównie barokowe wyposażenie. Na specjalną uwagę zasługuje obraz wotywny Matki Boskiej Frydeckiej z 1709 roku z napisem morawskim. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 00:16 zamknięty Sierakowice (niem. Gross Schierakowitz, Graummannsdorf,) – wieś sołecka położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Sośnicowice. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego. Liczące około 1300 mieszkańców Sierakowice są pod względem wielkości drugą po Sośnicowicach miejscowością w gminie. Drugą lokatę zajmuje też sołectwo Sierakowice pod względem powierzchni, która stanowi 21% obszaru gminy. Areał lasów wynosi 1600 ha i jako dominujący w strukturze gruntów sołectwa zajmuje aż 67% jego powierzchni. Grunty rolne z przewagą IV, rzadkiej V i III klasy bonitacyjnej zajmują 29% obszarów sołectwa. Tylko 4% czyli około 100 ha terenu jest zainwestowanych i urządzonych, co obejmuje także zabudowę gospodarczą związaną z produkcją rolniczą i handlową oraz drogi i ulice. Kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej - Kościół filialny z 1675 roku. Kapliczka św. Jana Nepomucena - kapliczka znajduje się w pobliżu kościoła. Dworski dom mieszkalny Fragment historycznego układu ruralistycznego Obszar doliny potoku Sośnicowickiego Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 00:25 zamknięty Kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej - zabytkowy, drewniany kościół katolicki znajdujący się w Sierakowicach w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem filialnym parafii Trójcy Świętej w Rachowicach w dekanacie Pławniowice w diecezji gliwickiej. Pierwsze wzmianki o kościele w Sierakowicach pochodzą z 1447 roku [3], został on jednak rozebrany w 1673 r. W 1675 wybudowano obecny kościół. W 1679 połączono parafie w Sierakowicach i pobliskich Rachowicach. W 1679 roku kościół w Sierakowicach jest już opisywany jako kościół filialny parafii rachowickiej. Budowniczym świątyni był cieśla Joseph Jozek. Kościół wielokrotnie odnawiano, m. in. w latach 1819-1820, 1886, 1947, 1953 i 1957. W roku 2001 odkryto oryginalne polichromie z XVII wieku, które następnie poddano gruntownej renowacji w latach 2003-2010. W roku 2011 zbudowano nowe organy. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 11:41 zamknięty W 2001 r. odkryto we wnętrzu całego kościoła zamalowane polichromie figuralne z XVII wieku[4]. Dekorację malarską całkowicie odkryto spod przemalowań oraz poddano konserwacji w latach 2003-2010. Polichromie wykonane są w technice tłustej tempery, bezpośrednio na drewnie. Sceny i przedstawienia namalowane we wnętrzu kościoła[5]: Prezbiterium Ściana południowa: Obmycie nóg Apostołom przez Chrystusa, Chrystus w Emaus, Chrystus Dobry Pasterz, Anioł Stróż, Św. Jan Ewangelista, Św. Krzysztof, Zwiastowanie NMP (zachowana częściowo). Ściana zachodnia: Personifikacje Cnót, Święci Apostołowie Piotr i Jan w drodze do Grobu Pańskiego, Adam i Ewa. Ściana północna: Sąd Ostateczny, Archanioł Gabriel, Św. Mateusz Ewangelista, Chwała Chrystusa ze Zbawionymi, Anioł wzywający do pokuty i nawrócenia, Św. Antoni z Padwy. Ściana wschodnia: Jawnogrzesznica obmywająca nogi Chrystusowi, Chrystus u Łazarza i sióstr Marii i Marty, Objawienia św. Jana na wyspie Patmos - polecenie napisania listów do Kościołów oraz przekazanie księgi ostatecznych wyroków, Archanioł Rafael, Św. Łukasz Ewangelista, Archanioł Michał, Św. Marek Ewangelista, Krzyż przydrożny, Adam i Ewa. Sklepienie: Chrystus Zmartwychwstały z Bogiem Ojcem, Św. Ludwik IX Król Francji, Św. Leopold III Margrabia Austrii, Św. Kazimierz, Królewicz Polski, Św. Stefan I Król Węgier, Prorok Mojżesz, Król Dawid, Arcykapłan Aaron. Nawa Ściana wschodnia: Zmartwychwstanie Chrystusa, Spotkanie Chrystusa Zmartwychwstałego z uczniami w drodze do Emaus, Niewiasty idące do Grobu Chrystusa. Ściana północna: Nawrócenie Szawła pod Damaszkiem, Powołanie celnika Mateusza, Zaślubiny NMP ze św. Józefem, Adoracja NMP przez nierozpoznanego świętego, Pogrzeb NMP, św. Aleksy, Obfity połów, Wesele w Kanie Galilejskiej, Chrystus Pantokrator ze sceną fundacyjną, Chrystus nauczający z łodzi, Owoc Ofiary Bezkrwawej (wydobywanie dusz czyśćcowych), Ofiara Bezkrwawa (msza święta), Wjazd Chrystusa do Jerozolimy w Niedzielę Palmową, Św. Karol Boromeusz, Św. Stanisław, Św. Joachim, Św. Roch, Wiara kobiety kananejskiej. Ściana południowa: Chrystus powierza władzę Piotrowi, Chrystus i Zacheusz, Narodzenie NMP, Św. Jakub Apostoł adorujący NMP, Św. Łukasz malujący obraz NMP, Św. Gerard z Csanad, Św. Tomasz z Akwinu, Św. Jakub Apostoł, Synowie Zebedeusza, Córka Jaira i kobieta cierpiąca na krwotok, Św. Wawrzyniec, Święta Rodzina powracająca z Egiptu, Św. Rozalia, Św. Apolonia, Św. Małgorzata z Antiochii, Św. Katarzyna Aleksandryjska z Chrystusem Oblubieńcem, nierozpoznany święty, Św. Walenty, Bogacz i ubogi Łazarz. Ściana zachodnia: Św. Hilarion z Gazy, Św. Jan Chrzciciel, Św. Paweł z Teb, Św. Antoni z Egiptu, Św. Hieronim, Św. Gallus (przedstawienie częściowo zachowane), Miłosierny Samarytanin, Chrystus wypędzający przekupniów ze świątyni, Chrystus wypędzający Złego Ducha, Chrystus uzdrawiający głuchoniemego (scena zachowana częściowo). Balustrada chóru muzycznego: Pojmanie Jezusa, Jezus przed Annaszem, Jezus przed Kajfaszem, Jezus przed Piłatem, Jezus przed Herodem, początek Męki Pańskiej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 12:40 zamknięty Katarzyna Aleksandryjska, cs. Wielikomuczenica Jekatierina (ur. ok. 282, zm. ok. 300) – męczennica chrześcijańska, jedna z Czternastu Świętych Wspomożycieli, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 12:41 zamknięty Według legendy urodziła się w Aleksandrii w Egipcie i była córką króla Kustosa. Przez lata uchodziła za jedną z najpopularniejszych świętych Kościoła katolickiego, jednak współcześni badacze podważają jej istnienie. Prawdopodobnie za podstawę legendy o Katarzynie z Aleksandrii posłużył życiorys Hypatii z Aleksandrii. Według tradycji była bogatą i wykształconą chrześcijanką z Aleksandrii, która przyjęła śluby czystości. Poniosła śmierć męczeńską w wieku 18 lat. Otwarcie krytykowała prześladowania chrześcijan i postępowania cesarza Maksencjusza lub Maksymiana, żonę którego nawróciła na chrześcijaństwo. Wyrok śmierci zapadł po dyspucie religijnej, w której Katarzyna okazała się bieglejsza od pięćdziesięciu mędrców niechrześcijańskich, część z nich nawracając. Niezadowolony z takiego obrotu sprawy cesarz skazał Katarzynę na śmierć po torturach; odstąpiono od łamania kołem po zniszczeniu narzędzia tortur przez anioła i wyrok wykonano przez ścięcie. Wśród najstarszych autorów, wspominających Katarzynę, byli święty Rufin i Euzebiusz z Cezarei Palestyńskiej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 12:42 zamknięty Kult świętej rozwinął się zarówno w kościele zachodnim, jak i w prawosławiu. W Polsce wystawiono ku jej czci ponad 170 budowli sakralnych; w 1571 w Braniewie Regina Protmann założyła zgromadzenie zakonne katarzynek. Kilkadziesiąt miejscowości polskich wywodzi swoją nazwę od imienia Katarzyny, postać świętej znajduje się w herbach m.in. Działdowa, Tyczyna i Nowego Targu. Męczeństwo świętej stało się także tematem malarskim, m.in. dzieł Rafaela, Caravaggio i Hansa Memlinga. Na szczycie Góry Świętej Katarzyny na Synaju znajduje się niewielka Kaplica św. Katarzyny, gdzie według tradycji, ciało 18-letniej świętej Katarzyny zostało umieszczone przez aniołów na najwyższym szczycie. W X w. zostało przeniesione przez mnichów-pustelników na dół góry i umieszczone w złotej trumnie w wybudowanym klasztorze św. Katarzyny. Od tego czasu szczyt nazwany został na jej cześć, a miejsce to zaczęto łączyć z jej kultem. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 12:43 zamknięty Święta Katarzyna stała się patronką wielu miast, uczelni (m.in. Sorbony) i świątyń. Jest patronką zakonu katarzynek, Nowego Targu, Dzierzgonia, uniwersytetów, różnych zawodów (m.in. adwokatów, bibliotekarzy, drukarzy, filozofów chrześcijańskich, kolejarzy, młodych dziewcząt, studentów i uczonych). Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim 25 listopada[2]. Cerkiew prawosławna wspomina męczennicę Katarzynę 24 listopada/7 grudnia[b], tj. 7 grudnia wg kalendarza gregoriańskiego. Jej atrybutami są: anioł, Dziecię Jezus, filozofowie, gałązka palmowa, koło, na którym była łamana, korona w ręku, krzyż, księga, miecz, piorun. W ikonografii przedstawiana jest w koronie, z palmą męczeństwa w dłoni i kołem do łamania kości (czasem jeszcze z książką i mieczem). Ukazywana jest też podczas mistycznych zaślubin z Chrystusem lub w więzieniu, w obecności Chrystusa. W okresie gotyku i renesansu często występuje razem ze świętymi Barbarą, Dorotą i Małgorzatą. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 02.10.12, 15:34 zamknięty NAJSTARSZY NAGROBEK NA CMENTARZU OBOK KOŚCIOŁA NAJSTARSZA DATA TO 1872 ROK Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 12:26 zamknięty Rachowice (niem. Rachowitz, Buchenlust[1])– wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Sośnicowice. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 12:37 zamknięty Wieś Rachowice powstała w drugiej połowie XIII wieku. Wzmiankowana w 1305 roku jako wieś na prawie niemieckim. Nazwa niemiecka wsi to: Rachowitz (zniemczona na Buchenlust przez nazistów w 1936 roku). W 1475 roku rycerz Mikołaj Bierawa sprzedał dwór i wieś rycerzowi Christofowi Dziecko. W 1571 roku Rachowice przeszły w ręce Larischów, a w 1602 roku właścicielem był Orzeski von Syrin. W latach 1625-1711 wieś była w posiadaniu rodu von Holy. W 1720 roku dobra nabył Polak hrabia Gabriel Wyhowski, a od 1730 roku Rachowice stały się własnością hrabiów von Hoditz, którzy byli właścicielami dóbr sośniowickich. W styczniu 1945 roku żołnierze sowieccy podpalili plebanię. Wraz z plebanią spłonęły wszystkie dokumenty parafialne oraz księgi metrykalne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 12:42 zamknięty Zabytki Kościół Świętej Trójcy – kościół istniał już w 1305 roku. Wzmiankowany w latach 1376 i 1447. Zakrystia i prezbiterium gotyckie z XV/XVI wieku – murowane, nawa i wieża – drewniane. W kościele zachował się oryginalny, drewniany, dębowy portal z XVII wieku, wspaniały przykład niegdysiejszej sztuki ciesielskiej. Uwagę zwracają również kute, stalowe drzwi do zakrystii, stanowiące przykład XV-wiecznej sztuki hutniczej i kowalskiej. We wnętrzu kościoła barokowy ołtarz główny, bogato rzeźbiony i złocony, z licznymi rzeźbami figuralnymi. Na uwagę zasługuje też ogrodzenie kościoła wykonane w XVIII/XIX wieku, nakryte dwuspadowym daszkiem gontowym. Kapliczka – kapliczka z połowy XIX wieku, wyremontowana w 1982 roku. Pomnik Juliusza Rogera – pomnik lekarza związanego głównie z Rudami Raciborskimi znajdujący się w lesie na wschód od wsi. Pomnik – Obelisk – pomnik ku czci ofiar I wojny światowej z 1918 roku oraz ku czci poległych na frontach i zmarłych w czasie II wojny światowej. Rzeźba św. Jana Nepomucena – barokowa rzeźba z XVIII wieku. Spichlerz – drewniany obiekt z pierwszej połowy XIX wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 12:47 zamknięty Dąb bezszypułkowy – dąb o obwodzie 326 cm, znajdujący się w lesie na wschód od wsi i 750 m na południe od pomnika Juliusza Rogera. Dąb szypułkowy – dąb o obwodzie 305 cm z uszkodzonym pniem, znajdujący się w lesie na wschód od wsi, dojście niebieskim szlakiem 2,2 km od gajówki Potempa w stronę Kozłowa. Dęby szypułkowe – dęby o obwodach od 320 cm do 348 cm. Lipa drobnolistna – lipa o obwodzie 362 cm. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 13:05 zamknięty Pomnik – Obelisk – pomnik ku czci ofiar I wojny światowej z 1918 roku oraz ku czci poległych na frontach i zmarłych w czasie II wojny światowej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 13:22 zamknięty Kościół Świętej Trójcy – kościół istniał już w 1305 roku. Wzmiankowany w latach 1376 i 1447. Zakrystia i prezbiterium gotyckie z XV/XVI wieku – murowane, nawa i wieża – drewniane. W kościele zachował się oryginalny, drewniany, dębowy portal z XVII wieku, wspaniały przykład niegdysiejszej sztuki ciesielskiej. Uwagę zwracają również kute, stalowe drzwi do zakrystii, stanowiące przykład XV-wiecznej sztuki hutniczej i kowalskiej. We wnętrzu kościoła barokowy ołtarz główny, bogato rzeźbiony i złocony, z licznymi rzeźbami figuralnymi. Na uwagę zasługuje też ogrodzenie kościoła wykonane w XVIII/XIX wieku, nakryte dwuspadowym daszkiem gontowym. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 13:37 zamknięty Kościół św. Trójcy w Rachowicach - zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Rachowicach w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem parafialnym w dekanacie Pławniowice w diecezji gliwickiej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 13:57 zamknięty Wieś Rachowice wzmiankowana jest w 1305 roku; prawdopodobnie istniał tam już kościół pw. Trójcy Świętej. W wykazie z 1447 roku wymieniana jest parafia w Rachowicach[4]. Murowane prezbiterium pochodzi z przełomu XV wiek i XVI wieku. Obecna, drewniana nawa kościoła wybudowana została około 1668 roku, nieco później (1679-1688 r.) do nawy od strony zachodniej dostawiono wieżę - dzwonnicę. W 1705 roku dzwonnica została zniszczona przez pożar[5]. Wieżę odbudowano w latach 1780–1790. Kościół remontowano w latach 1856 (ołtarze boczne), 1866 (malowanie kościoła), 1902 (uzupełnienie wystroju), 1938, 1945–1957 (po zniszczeniach wojennych) oraz 1998-2012 (renowacja ołtarzy, remont dachu). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 18:39 zamknięty MOŻE NIE O TO MI CHODZIŁO GDY ROBIŁAM TO ZDJĘCIE ALE TUTAJ WIDAĆ JAK DO ŚWIĄTYNI WCHODZI ŚWIATŁO. W DREWNIANYCH KOŚCIÓŁKACH OKNA SĄ TYLKO PO JEDNEJ STRONIE Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 18:45 zamknięty Kościół orientowany, otoczony cmentarzem. Nawa kościoła drewniana, o konstrukcji zrębowej, otoczona sobotami wspartymi na słupach z zastrzałami, po stronie północnej soboty oszalowane, od północy pokryta gliną i pobielona, od południa obita gontem. Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu, od wschodu przylega do niej węższe prezbiterium zamknięte 3-bocznie, oszkarpowane. Prezbiterium i zakrystia murowane z cegły, otynkowane. Przy prezbiterium od strony północnej znajduje się 5-boczna zakrystia. Dach wspólny dla nawy i prezbiterium, 2-spadowy, pokryty gontem. Na wieży wysoki dach namiotowy, 8-boczny, gontowy. Nad prezbiterium 6-boczna wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona gontową kopułką. Elewacje pobite gontem. Na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajduje się żeliwna płyta nagrobna Franciszka Imieli (odlew Huty Gliwickiej). Wieża drewniana o konstrukcji słupowej, przylegająca do nawy od strony zachodniej, w jej przyziemiu znajduje się kruchta wejściowa. Na wieży trzy dzwony odlane po II wojnie światowej w pracowni Felczyńskich w Przemyślu (wcześniejsze zarekwirowano podczas wojny). Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 04.10.12, 20:07 zamknięty Prezbiterium gotyckie (XV/XVI wiek), murowane z cegły, węższe, wydzielone łukiem tęczowym o wykroju półkolistym. W prezbiterium i zakrystii sklepienia kolebkowe z lunetami, w nawie i kruchcie znajduje się strop płaski. Nawa prostokątna, o konstrukcji zrębowej. Od strony zachodniej nawy znajduje się chór muzyczny, 3-boczny, wsparty na dwóch drewnianych kolumnach. Wyposażenie głównie barokowe. Ołtarz główny barokowy, sprzed 1679 roku, zawierający obraz Trójcy Przenajświętszej (prawdopodobnie z XVII wieku). Za ołtarzem XIX-wieczna adnotacja o pożarze w 1705 roku. Ołtarze boczne późnobarokowe, z XVIII wieku. W ołtarzu prawym wizerunek Piety (XVIII wiek), w lewym - św. Antoni z Padwy. Kosz ambony z XVII wieku, noga i baldachim - z XIX wieku. Nowe organy wykonane zostały w latach 2008-2009 na wzór wcześniejszych, XVIII-wiecznych (z zachowaniem oryginalnego prospektu organowego z XVII wieku) według projektu prof. Juliana Gembalskiego. Wykonawcą instrumentu był organmistrz Henryk Hober z Olesna Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 12:22 zamknięty WOKÓŁ AMBONY CZTERECH EWANGELISTÓW - CZĘSTY MOTYW ZWŁASZCZA W STARSZYCH KOLORACH - TUTAJ WIDAĆ - SĄ NAWET PODPISANI - JANA I ŁUKASZA Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 12:42 zamknięty Kościół położony jest na cmentarzu. Z pierwotnego ogrodzenia cmentarza zachowała się tylko drewniana bramka, kryta gontem. Przy bramce znajduje się pomnik upamiętniający poległych w obu wojnach światowych. W pobliżu zakrystii natomiast znajduje się krzyż "Męka Pańska" z 1830 r. oraz figurka św. Jana Chrzciciela. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 12:59 zamknięty Wieś Rachowice powstała w drugiej połowie XIII wieku. Wzmiankowana w 1305 roku jako wieś na prawie niemieckim. Nazwa niemiecka wsi to: Rachowitz (zniemczona na Buchenlust przez nazistów w 1936 roku). W 1475 roku rycerz Mikołaj Bierawa sprzedał dwór i wieś rycerzowi Christofowi Dziecko. W 1571 roku Rachowice przeszły w ręce Larischów, a w 1602 roku właścicielem był Orzeski von Syrin. W latach 1625-1711 wieś była w posiadaniu rodu von Holy. W 1720 roku dobra nabył Polak hrabia Gabriel Wyhowski, a od 1730 roku Rachowice stały się własnością hrabiów von Hoditz, którzy byli właścicielami dóbr sośniowickich. W styczniu 1945 roku żołnierze sowieccy podpalili plebanię. Wraz z plebanią spłonęły wszystkie dokumenty parafialne oraz księgi metrykalne. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 13:02 zamknięty Spichlerz – drewniany obiekt z pierwszej połowy XIX wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 14:35 zamknięty Bojszów (niem. Boitschau, Lärchenhag) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec. Wieś położona jest w pobliżu Lasów Raciborskich. Wieś wzmiankowana w 1376 roku. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936-1945 miejscowość nosiła nazwę Lärchenhag. Kościół Wszystkich Świętych - wzmiankowany jako parafialny w 1447 roku, około 1700 zamieniony na filialny kościoła w Rachowicach. Obecny zapewne z końca XV wieku, odnawiany i remontowany w XVIII wieku, 1862 i 1905 roku. Kościół o drewnianej konstrukcji zrębowej na ceglanej podmurówce, oszalowany deskami i pokryty gontem, od południowego zachodu wieża z 1719 roku. Wystrój wnętrza barokowy, ołtarze z XVIII wieku, późnogotyckie portale z początku XVI wieku. Kościół Nawiedzenia NMP - kościół parafialny z 1983 roku. Dwie drewniane bramki - na cmentarzu przykościelnym z XVIII wieku, pozostałości dawnego ogrodzenia cmentarnego. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 14:40 zamknięty Pierwsze wzmianki o parafii w Bojszowie pochodzą z 1376 roku[1]. Kościół wymieniony jest także w 1447[2]. Ostatnie badania dendrologiczne wskazują, że obecny kościół pochodzi z 1506 r. Fundatorem kościoła była rodzina Ozorowskich. Kościół był używany przez protestantów w okresie reformacji, odzyskany przez katolików w początku XVII wieku. Około 1598 Bojszów i Łączę połączono w jedną parafię, zaś około 1700 r. powiększono ją o Rachowice. Samodzielną parafią Bojszów stał się ponownie w 1959 r. Kościół remontowano po wojnie trzydziestoletniej, a później także w XVIII wieku oraz w latach 1862, 1905 i 1964. Po 1982, ze względu na postawienie nowego kościoła, używany okazjonalnie podczas ślubów i pogrzebów. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 14:52 zamknięty Świątynia o konstrukcji zrębowej z wieżą o konstrukcji słupowej z 1719, na ceglanej podmurówce. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, zwrócone w kierunku północno-wschodnim. Do prezbiterium przylega od północy zakrystia z 1509 r. Nawa szersza i wyższa z kruchtą. Do nawy w 1545 r. dobudowano wieżę czołową. Wieża posiada ściany szalowane deskami i podwieszoną izbicę przykrytą stożkowym hełmem na rzucie ośmioboku. Dach kościoła gontowy, powyżej nawy, wieżyczka na sygnaturkę, szalowana deskami i przykryta daszkiem namiotowym. Wokół świątyni soboty, ściany powyżej sobót szalowane deskami i pobite gontem na absydzie prezbiterium. Wnętrze głównie barokowe. Ołtarz główny z około 1700 roku z obrazem Zesłania Ducha Świętego. Późnogotycka dębowa kropielnica z XVI wieku. Późnogotyckie są również portale z początku XVI wieku. Wewnątrz kościoła współczesna polichromia patronowa na stropie z 1965. Wokół kościoła cmentarz z drewnianym parkanem i bramką z 1728 o konstrukcji słupowej. W pobliżu znajduje się nowy, murowany kościół parafialny Nawiedzenia NMP. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 15:55 zamknięty STARA CHRZCIELNICA ZABEZPIECZONA DESKAMI Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 16:46 zamknięty Rudziniec (niem. Rudzinitz, Rudgershagen) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec, siedziba gminy Rudziniec oraz nadleśnictwa Rudziniec. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego. W miejscowości znajdują się 2 gniazda bociana białego. Populacja wsi wynosi 1633 osoby. Wieś wzmiankowana w 1305 roku jako Rudno Małe. Na terenie wsi znaleziono kilka toporków z okresu neolitu. Przed II wojną światową nosiła nazwę Rudzinitz (od 1936 Rudgershagen). W II połowie XIX wieku w miejscu tartaku powstała nad kanałem Kłodnickim huta stali Pielahütte (Huta Piła). W ostatnich dniach III powstania śląskiego w Rudzińcu mieścił się sztab wojsk powstańczych. Kościół św. Michała Archanioła - kościół parafialny zbudowany w 1657 roku z wieżą z 1853 roku. Kościół jednonawowy, o konstrukcji drewnianej zrębowej. Wnętrze kościoła barokowe. Pałac - obiekt zbudowany w 1876 roku, przebudowany w 1907 roku w stylu neorenesansu. Obecnie szkoła podstawowa. Obok park krajobrazowy. Pomnik - Krzyż - pomnik ku czci mieszkańców Rudzińca poległych i zaginionych w czasie I wojny światowej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 17:05 zamknięty Kościół św. Michała Archanioła w Rudzińcu – zabytkowy kościół katolicki znajdujący się w Rudzińcu w powiecie gliwickim w województwie śląskim. Jest kościołem parafialnym w dekanacie Ujazd w diecezji opolskiej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 17:09 zamknięty Pierwsze wzmianki o kościele w Rudzińcu pochodzą z 1447 roku. W 1 połowie XVII wieku świątynia przeszła w ręce protestantów. Obecny kościół wybudowany został w 1657 roku (data pod oknem prezbiterium) z fundacji Wacława Pełki, ówczesnego właściciela Rudzińca. Na belce zrębowej za ołtarzem zachowany jest napis "Ioan Joannes Machocsky", prawdopodobnie jest to podpis cieśli, który budował kościół. W 2 połowie XVII wieku kościół, znów katolicki, stał się filią parafii w Rudnie. W roku 1853 do kościoła dostawiono wieżę – dzwonnicę, w 1872 wykonano ceglaną podmurówkę. W 1936 roku wykonano zachodni przedsionek. Od 1945 kościół w Rudzińcu jest kościołem parafialnym. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 17:13 zamknięty Kościół jest orientowany, drewniany na ceglanej podmurówce, o konstrukcji zrębowej z wieżą - dzwonnicą o konstrukcji słupowej. Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu. Prezbiterium jest węższe, prostokątne, zamknięte trójbocznie. Do prezbiterium od strony północnej przylega prostokątna zakrystia. Od strony zachodniej do nawy kościoła dostawiona jest wieża z kruchtą w przyziemiu, do niej przylega od zachodu przedsionek o konstrukcji szkieletowej. Wieża, przedsionek, zakrystia oraz górne partie nawy i prezbiterium są oszalowane deskami. Nawa i prezbiterium kryte są odrębnymi, 2-spadowymi dachami z pokryciem gontowym. Wieża zwieńczona jest dachem ostrosłupowym, 4-spadowym. Elewacje nawy i prezbiterium wzbogacają gontowe zadaszenia. Kościół otoczony jest cmentarzem. Naprzeciw kościoła znajduje się murowana kapliczka przydrożna z XVIII/XIX wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 18:34 zamknięty WOKÓŁ KOŚCIOŁA ZNAJDUJĄ SIĘ PRZYDASZKI Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 20:13 zamknięty Kościół jest 1-nawowy z chórem muzycznym w części zachodniej nawy, wspartym na 6 słupach. Drzwi z kruchty do nawy drewniane, deskowe z XVII-wiecznymi okuciami. Prezbiterium jest węższe i niższe od nawy. Tęcza posiada kształt prostokątny, w 1936 roku została wzmocniona żelaznymi szynami. Belka tęczowa z krucyfiksem, widoczna na zdjęciach z 1943 roku, nie zachowała się. W prezbiterium znajduje się pozorne sklepienie kolebkowe, w nawie, zakrystii i przedsionku – strop belkowy podbity deskami. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 20:22 zamknięty Całe wnętrze kościoła udekorowane jest polichromią z 1657 roku. Wyposażenie kościoła w większości jest barokowe, XVIII-wieczne: ołtarz główny z obrazami Wniebowzięcie Matki Boskiej oraz św. Michał Archanioł, na antepedium obraz Dobry Pasterz. Ołtarz boczny lewy z obrazem Matka Boska Częstochowska, ołtarz boczny prawy z obrazem Pieta. W kruchcie znajduje się kamienna kropielnica z XVII/XVIII wieku. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 20:34 zamknięty Dekoracja malarska figuralno-ornamentalna, barokowa z 1657 roku, pokrywa całe wnętrze kościoła. Na poszczególnych ścianach znajdują się następujące przedstawienia: prezbiterium – dekoracja zakomponowana w dwóch rzędach. Rząd dolny przedstawia sceny pasyjne (kolejno od strony północnej): Ostatnia Wieczerza Chrystus w Ogrójcu Pojmanie Biczowanie Naigrywanie Upadek pod krzyżem Ukrzyżowanie Opłakiwanie Zmartwychwstanie oraz Trójca Święta. W górnym rzędzie znajdują się postacie świętych: św. Paweł św. Helena św. Anna Samotrzeć św. Agnieszka św. Jadwiga Śląska św. Katarzyna Aleksandryjska. Pod oknem widoczne fragmenty nieczytelnego napisu i data 1657. Sklepienie ozdobione patronową dekoracją ornamentalno-roślinną. nawa: ściana północna – monumentalna scena Sądu Ostatecznego z przedstawieniem w części dolnej postaci fundatora kościoła Wacława Pełki[5], w narożniku wschodnim znajduje się wizerunek św. Józefa z Dzieciątkiem ściana południowa – w części centralnej Boże Narodzenie, u góry Bóg Ojciec wśród muzykujących aniołów i Duch Święty pod postacią gołębicy, w części dolnej Dzieciątko Jezus w żłóbku oraz adorujący Go Maryja, Józef, trzej Królowie oraz aniołowie, w narożniku wschodnim św. Maria Magdalena ściana wschodnia (tęczowa) – św. Marcin na koniu (od północy) oraz św. Jerzy zabijający smoka (od południa). W części centralnej tęczy monogram IHS ściana zachodnia – nad chórem muzycznym św. Hieronim na tle krajobrazu sklepienie – ozdobione patronową dekoracją ornamentalną parapet chóru muzycznego – Chrystus i apostołowie (kolejno od południa): św. Piotr św. Jan św. Andrzej św. Jakub Starszy św. Filip św. Bartłomiej Chrystus Zmartwychwstały św. Tomasz św. Jakub Młodszy św. Juda Tadeusz św. Szymon św. Maciej św. Paweł. W dolnej części ścian nawy i prezbiterium występuje dekoracja w formie podwieszonych kotar. Polichromia była poddana pracom konserwatorskim w 1961 roku (wykonane przez Pracownie Konserwacji Zabytków w Warszawie). Kolejną kompleksową konserwację dekoracji malarskich przeprowadzono w latach 1999-2004 (konserwator Jarosław Adamowicz). Przed przystąpieniem do konserwacji wykonano między innymi fotografie IR i UV, które pozwoliły na odczytanie i zrekonstruowanie niewidocznych fragmentów. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 20:37 zamknięty parapet chóru muzycznego – Chrystus i apostołowie (kolejno od południa): św. Piotr św. Jan św. Andrzej św. Jakub Starszy św. Filip św. Bartłomiej Chrystus Zmartwychwstały św. Tomasz św. Jakub Młodszy św. Juda Tadeusz św. Szymon św. Maciej św. Paweł Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 05.10.12, 21:49 zamknięty ściana północna – monumentalna scena Sądu Ostatecznego z przedstawieniem w części dolnej postaci fundatora kościoła Wacława Pełki[5], w narożniku wschodnim znajduje się wizerunek św. Józefa z Dzieciątkiem ściana południowa – w części centralnej Boże Narodzenie, u góry Bóg Ojciec wśród muzykujących aniołów i Duch Święty pod postacią gołębicy, w części dolnej Dzieciątko Jezus w żłóbku oraz adorujący Go Maryja, Józef, trzej Królowie oraz aniołowie, w narożniku wschodnim św. Maria Magdalena ściana wschodnia (tęczowa) – św. Marcin na koniu (od północy) oraz św. Jerzy zabijający smoka (od południa). W części centralnej tęczy monogram IHS ściana zachodnia – nad chórem muzycznym św. Hieronim na tle krajobrazu sklepienie – ozdobione patronową dekoracją ornamentalną Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 16:09 zamknięty BYSTRE OKO SPOSTRZEŻE TUTAJ PODOBIZNĘ KRÓLA SZWEDZKIEGO KAROLA GUSTAWA Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 16:21 zamknięty TO CUDO STAŁO W KOŚCIELE W RUDZIŃCU A ZROBIONE JEST W CAŁOŚCI Z ZIAREN ZBÓŻ I SŁOMY Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 16:50 zamknięty Poniszowice (niem. Ponischowitz, Muldenau[1]) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie śląskim, w powiecie gliwickim, w gminie Rudziniec. Wieś wzmiankowana w 1223 roku. W okresie hitlerowskiego reżimu w latach 1936-1945 miejscowość nosiła nazwę Muldenau/Oberschlesien. Zabytki na terenie Poniszowic drewniany kościół parafialny p.w. św. Jana Chrzciciela płyta nagrobna nagrobka Antoniego von Fragstein und Niemsdorff na terenie cmentarza krzyż na "Sznurowej Górze" upamiętniający starcie wojsk czeskich z oddziałami hrabiego Mansfelda w czasie wojny trzydziestoletnie Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 16:59 zamknięty Kościół pw. Narodzenia św. Jana Chrzciciela i Matki Boskiej Częstochowskiej w Poniszowicach - kościół z XV wieku znajdujący się w Poniszowicach (gmina Rudziniec, powiat gliwicki, województwo śląskie), na terenie diecezji gliwickiej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 17:02 zamknięty Kościół w Poniszowicach wzmiankowano już w 1175 roku[1]. Kościół ten, po zniszczeniu przez wichurę w 1399 r., odbudowano w 1404. Obecny pochodzi z 1499 roku. W 1570 r. obok kościoła wzniesiono wolno stojącą dzwonnicę. W 1650 dobudowano kaplicę boczną, ufundowaną przez Franciszka Rogojskiego ze Słupska, zaś w 1852 - lożę kolatorską, ufundowaną przez Aleksandra Zawadzkiego. Kościół był przebudowywany także w latach 1775 (dobudowanie sobót), 1834-1835 (podmurowanie kościoła), 1844 (budowa nowego lub powiększenie chóru muzycznego), 1908 (odnowienie kościoła), 1914 (odeskowanie sobót), 1980- 1982 (remont dachu, w trakcie którego usunięto między innymi dwa słupy znajdujące się w nawie). Od roku 2009 w kościele prowadzone są prace remontowe i konserwatorskie, do tej pory wykonano m.in. rekonstrukcję sobót (zostały rozebrane i odtworzone ze względu na ich zły stan techniczny) i konserwację wyposażenia. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 17:09 zamknięty Kościół znajduje się na cmentarzu, otoczonym kamiennym murem z lat 1830-1837 i 1865. W ogrodzenie wmurowano kartusz herbowy (1700 r.) i epitafium (1724 r.) Jana Antoniego von Fragstein und Niemsdorff[4], właściciela Poniszowic. W pobliżu kościoła znajduje się także krzyż głodowy z 1844 roku z płaskorzeźbą Matki Boskiej Bolesnej. Link
madohora1 Re: Na Śląskim Szlaku IV 06.10.12, 18:23 zamknięty Jest to świątynia orientowana, usytuowana na wzgórzu. Kościół zbudowano w konstrukcji zrębowej. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, przy nim od północy znajduje się prostokątna zakrystia z lożą kolatorską na piętrze – fundacji Aleksandra Zawadzkiego z 1852[2]. Nawa kwadratowa, pierwotnie przedzielona dwoma ośmiobocznymi słupami, przy niej od północy przylega kaplica, dawniej spowiedzi, przedtem św. Józefa, a obecnie Matki Bożej – ufundowana przez Franciszka Rogojskiego ze wsi Słupsko k. Gliwic z około 1650[2]. Nawę kościoła obiegają zamknięte soboty, przebiterium ozdabia szeroki przydaszek. Dach gontowy, nad nawą półszczytowy jednostronny, ze szczytem zachodnim przechodzącym płynnie na soboty, nad prezbiterium dach niższy, dwuspadowy przechodzący w trójspadowy. W dachu nad nawą umieszczono ośmioboczną wieżyczkę na sygnaturkę. Wyposażenie kościoła barokowe i manierystyczne. Ołtarz główny wczesnobarokowy, z 1655 roku, a poświęcony dwa lata później, początkowo pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. Obecnie znajduje się w nim obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, przywieziony z Częstochowy w 1850 r. Ołtarze boczne wczesnobarokowe. Ołtarz lewy, z 1653 roku, z obrazem z 1657 roku ukazującym Zmartwychwstanie Pańskie. Ołtarz prawy, z 1650 roku, z obrazem św. Barbary. Na chórze organy z 1851 r., wykonane przez organomistrza Haasa z Baborowa, wcześniej znajdowały się w kościele w Ujeździe. Obok kościoła masywna wolno stojąca dzwonnica z 1570[3], konstrukcji słupowej. Wieża posiada nadwieszoną izbicę oraz namiotowy dach czterospadowy, przechodzący w ośmiospadowy. Wewnątrz wieży zabytkowe dzwony, najstarszy "Słowo Pańskie" z 1536 roku. Pozostałe trzy dzwony wykonane w miejsce dwóch, zarekwirowanych w 1942 r. Z kościoła pochodzą późnogotyckie hermy śś. Małgorzaty i Katarzyny – od 1988 r. w Muzeum Diecezjalnym w Opolu. Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:30 zamknięty TO SĄ PODOBNO ŁAWKI. MIAŁY BYĆ PODŚWIETLANE ALE NIC Z TEGO... Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:31 zamknięty NA DODATEK STOJĄ NA SAMYM ŚRODKU TRAWNIKA Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:41 zamknięty POZOSTAŁOŚĆ PO BUDOWIE CZY ABSTRAKCYJNA RZEŹBA? Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:51 zamknięty I NAWET NIE MOŻNA SIĘ POGNIEWAĆ NA AUTORA NAPISU, BO NIESTETY MA RACJĘ BETONOWY MISZ - MASZ Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:54 zamknięty Z DNIEM 1.10.2O12 W KATOWICACH NIE BĘDZIE DWORCA PKS. ZAŁĄCZAM WIĘC KILKA HISTORYCZNYCH ZDJĘĆ. NA DZIEŃ DZISIEJSZY NIKT, ŁĄCZNIE Z PRACOWNIKAMI NIE WIE GDZIE BĘDĄ SIĘ W KATOWICACH ZATRZYMYWAĆ AUTOBUSY. Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:56 zamknięty PRZY DWORCU PKS OD STRONY SOKOLSKIEJ WISI REKLAMA GAZETY, KTÓRA KRZYCZY DO NAS DUŻYMI LITERAMI - NASZE MIASTO BUDZI CIĘ Z UŚMIECHEM. Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:57 zamknięty TAK WIĘC - UŚMIECHNIJMY SIĘ TO OSTATNIE ZDJĘCIE Z KRZĄTANINY PODRÓŻNYCH PRZY DWORCU PKS W KATOWICACH Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 26.09.12, 23:59 zamknięty BUDYNEK DWORCA - MUSICIE MI UWIERZYĆ NA SŁOWO, ŻE SIEDZIAŁA TAM JEDNA PANI W KASIE, BO BIURA PODRÓŻY JUŻ SIĘ WYPROWADZIŁY, NIE DZIAŁAŁA INFORMACJA. Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 27.09.12, 00:01 zamknięty PODJEŻDŻA PRYWATNY BUS - KIERUNEK WISŁA Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 17.12.12, 23:02 zamknięty www.google.pl/maps/vt/data=LtgX-e3f8ctI3U5dJtbt7EJ1ZfRneYme,UfhV7-iDMEvMXclnic8HcZomu3sqZJTqSWAIV_ldgQ_qNl1M7C3pMO95QTr3suZLh4eWleINtBVJrog4hTD44cYuNcBBRDibh7aEO2Ybofq5p0_guW15J6g0NWvQFf9_nrnQm54L1SnaubjlnNpJLtiFxTeW-654nkK1oD5zSjzQHI-bhPuGsSjTf1k" border="0" alt="~www.google.pl/maps/vt/data=LtgX-e3f8ctI3U5dJtbt7EJ1ZfRneYme,UfhV7-iDMEvMXclnic8HcZomu3sqZJTqSWAIV_ldgQ_qNl1M7C3pMO95QTr3suZLh4eWleINtBVJrog4hTD44cYuNcBBRDibh7aEO2Ybofq5p0_guW15J6g0NWvQFf9_nrnQm54L1SnaubjlnNpJLtiFxTeW-654nkK1oD5zSjzQHI-bhPuGsSjTf1k"> Link
madohora Re: Na Śląskim Szlaku IV 22.07.13, 15:07 zamknięty Śląski w tym roku okazał się za mały Wiatry na drugi koniec kraju mnie wywiały Link