madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:55 zamknięty Szarada Anagramowa Powiedz mi czy BISKUP CIE wysłuchał? Na pewno przyda ci się teraz skrucha. B _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter) Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:56 zamknięty Gdy był to opat to były to Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:57 zamknięty Lepsze Opatowice niż Biskupice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:57 zamknięty Od Opatowic wolę podróże do Katowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:58 zamknięty Toast za Opatowice? No wiecie! Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:58 zamknięty Pewna panna z Opatowic Co rodziców miała za nic Chłopaka poznała I z nim wyjechała Do samych Katowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 12:59 zamknięty Opatowice,jeden dom i dwie ulice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:02 zamknięty DZIEKANOWICE Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:02 zamknięty Lepsze Dziekanowice niż puste ulice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:03 zamknięty Od Dziekanowic do Opatowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:03 zamknięty Szarada Anagramowa A ja mam piękny płaszcz PO EWCI i TO bym też chciała mieć jeszcze O _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter) Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:04 zamknięty Szarada Anagramowa Powiedz mi czy BISKUP CIE wysłuchał? Na pewno przyda ci się teraz skrucha. B _ _ _ _ _ _ _ _(9 liter) Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:04 zamknięty Za Dziekanowice piję, czy mam wylać coś za szyję Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:05 zamknięty Dziekan dziś założył wieś. No i cześć. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:05 zamknięty Pewien Dziekan z Dziekanowic Wszystkich mieszkańców miał za nic Ludzie byli na niego źli I ci, i tamci i jeszcze ci Tak więc wyjechał do Siemianowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:06 zamknięty Szarada Anagramowa DZIEKAN I OWCE D _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _(7 liter) Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:08 zamknięty Za Dziekanowice piję bo tam dopiero wiem że żyję Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:08 zamknięty Od Popowic do Dziekanowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:09 zamknięty Już mnie od tego boli głowa, pop to będzie od Popowa Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:09 zamknięty Szarada Anagramowa O! PO wtorku będzie środa, PO środzie będzie czwartek a W piątek będzie nowy początek. P _ _ _ _ _(6 liter) Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:30 zamknięty Gmina Krzeszowice położona jest w południowej części Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, na obszarze Rowu Krzeszowickiego oraz Garbu Tenczyńskiego. Potrzaskana w czasie alpejskich ruchów górotwórczych płyta wyżyny kryje w sobie liczne intruzje magmowe, stąd na obszarze gminy występują: porfiry, dolomity, diabazy oraz tuf. Począwszy od dewonu, reprezentowane są tu wszystkie ery geologiczne. Wapienne podłoże Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej oraz Garbu Tenczyńskiego odsłania się w wielu miejscach, ukazując formy krasowe – liczne jaskinie, doliny krasowe oraz ostańce, należące do osobliwości tego regionu. Dla ochrony wszystkich tych niezwykłości w 1981 utworzono Zespół Jurajskich Parków Krajobrazowych. Jest ich 6, z czego 3 leżą częściowo na terenie gminy Krzeszowice: Rudniański – obejmujący niewielki wycinek Garbu Tenczyńskiego, Tenczyński – z pozostałą częścią Garbu Tenczyńskiego, Dolinki Krakowskie – z południową częścią Płaskowyżu Ojcowskiego. Na terenie Czatkowic naukowcy z Instytutu Paleobiologii PAN odkryli szczątki prażaby czatkobatrach (Czatkobatrachus polonicus), w brekcji kostnej. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:30 zamknięty Pierwsza historyczna wzmianka o Krzeszowicach pochodzi z 1286, kiedy to biskup Paweł z Przemankowa nadał Fryczkowi Fretonowi z Bytomia przywilej na założenie w istniejącej już wsi Cressouicy sołectwa na zasadzie prawa magdeburskiego. W 1337 prawdopodobnie istniał tu już kościół. Według Długosza w 2. połowie XV w. w Krzeszowicach stał drewniany kościół pod wezwaniem św. Marcina, istniała szkoła, karczma i folwark plebański. W 1555 Krzeszowice stały się własnością Stanisława Tęczyńskiego i weszły w skład hrabstwa tęczyńskiego. W następnych latach były własnością m.in. Sieniawskich, Opalińskich, Czartoryskich, Lubomirskich, a od 1816 Potockich. W XVII w. odkryto lecznicze właściwości tutejszych wód siarczanych. Pierwszy zapis o wykorzystaniu tutejszych wód siarczanych do leczenia bydła dokonany został przez miejscowego proboszcza, w kronice parafialnej zanotowano w 1625. W 1778 książę August Czartoryski, w związku z organizacją uzdrowiska na bazie odkrytych źródeł wód o charakterze leczniczym, wybudował pierwsze łazienki, a w roku następnym zarejestrowano już pierwszych pacjentów. W związku z rozwojem uzdrowiska w latach 1783–1786 powstał pałacyk Vauxhall, a nieco później w 1819 budynek Łazienki Zielone (zwane od 1858 Zofia). Zewnętrznym wyrazem znaczenia Krzeszowic był fakt, że w latach 1809–1815 i 1855–1867 stanowiły siedzibę oddzielnego powiatu krzeszowickiego, a później nadal mieścił się tutaj sąd powiatowy, który w 1886 objął swym zasięgiem 29 wsi. W latach 1815–1846 należało do Wolnego Miasta Kraków (Rzeczpospolita Krakowska). Z fundacji Zofii Potockiej w 1829 powstał szpital dla pracowników dóbr tęczyńskich, który w czasie powstania listopadowego (1830–1831), z polecenia Artura Potockiego, został udostępniony powstańcom szukającym schronienia na terenie Rzeczypospolitej Krakowskiej. W latach 1842–1843 wybudowano Dom Schronienia im. Artura przeznaczony dla ubogich, a w latach 1832 i 1840–1844 neogotycki kościół według projektu K. F. Schinkla, którego wykańczanie trwało do 1874. W 1847 przeprowadzono przez Krzeszowice linię kolejową z Krakowa do Mysłowic (fragment linii Kraków – Wiedeń), zaś w 1850 Krzeszowice otrzymały przywilej na odbywanie jarmarków. W związku z niewolą narodową miejscowa ludność zaangażowana była zarówno w powstaniu krakowskim (1846), jak i w powstaniu styczniowym (1863), dla którego okoliczne miejscowości stanowiły ważne punkty przerzutu broni i powstańców do Królestwa. W latach 1850–1855 Potoccy wybudowali, według projektu F. M. Lanciego, pałac w stylu renesansu włoskiego. Wraz z rozpoczęciem budowy pałacu założono park krajobrazowy z cechami parku angielskiego. Pałac został zamieszkany w 1862, a drobne przeróbki, szczególnie wnętrz, trwały do 1870. Pod koniec XIX wieku Krzeszowice przeżyły fazę intensywnego rozwoju przemysłowego i urbanistycznego. Powstały nowe zakłady produkcyjne: stycharskie i garncarskie (ok. 1880), tartak parowy (ok. 1894), fabryka beczek (ok. 1894), fabryka zaprawy fasadowej (1900), fabryka dachówek i drenów oraz fabryka farb ziemnych (1906), fabryka wyrobów cementowych i betonowych (1907). W 1910 miejscowość zamieszkiwało w 311 domach 2619 osób (w tym ok. 18% Żydów). Powierzchnia Krzeszowic wynosiła wówczas 733,6 ha. W 1919 Rada Gminna wystąpiła z prośbą o przyznanie Krzeszowicom praw miejskich, które uzyskały je 3 grudnia 1924. Potwierdzenie praw miejskich Krzeszowice uzyskały 18 października 1933[2]. W tym samym roku powołano do życia Komitet Rozbudowy Miasta Krzeszowic, które popierało intensywny rozwój budownictwa prywatnego. Powstała dzielnica willowa Nowy Świat, zaczęto wznosić kamienice czynszowe trzy- i czterokondygnacyjne. W 1921 liczba mieszkańców Krzeszowic wyniosła 2993 osoby (w tym ponad 17% Żydów). Dziesięć lat później liczba ta wzrosła do 3391 osób. 8 października 1934 nastąpiła Katastrofa kolejowa w Krzeszowicach, w wyniku której śmierć poniosło 10 osób, a kilkanaście zostało rannych. W 1939 liczba ludności miasta wzrosła do 3500 osób zamieszkujących 382 budynki, a miasto znalazło się na terenie Generalnego Gubernatorstwa, rok później Niemcy przebudowali i odrestaurowali pałac Potockich nazwany przez nich Haus Kressendorf, który stał się letnią rezydencją gubernatora Hansa Franka, nazwa miasta zmieniona została na Kressendorf. 1 kwietnia 1941 z miasta wysiedlono 481 osób narodowości żydowskiej. Z tej liczby po 1945 powróciło do Krzeszowic 46 osób. Z początkiem lat 50. XX w. rozpoczęto budowę mieszkań dla robotników (obecne bloki przy ul. Danka i częściowo niska zabudowa bloków na ul. Targowej). W 1950 miasto liczyło 3446 mieszkańców. Wkrótce powiększono tereny kolejowe, powstały place składowe oraz fabryka materiałów budowlanych. Część rynku zamieniono na zieleniec z fontanną. W latach 1964–1969 nastąpiła reaktywacja ośrodka balneologicznego, nieczynnego od czasu II wojny światowej. W pobliżu łazienek odkryto dwa nowe źródła mineralne: solankowe i siarczane. Powstały osiedla bloków mieszkalnych i domów jednorodzinnych (w 1965 pięciokondygnacyjne bloki przy obecnej ul. Targowej i Armii Krajowej, w 1978 bloki przy ul. Długiej i Żbickiej oraz osiedle domków jednorodzinnych Ćmany, a w latach 1982–1984 bloki przy ul. Szarych Szeregów). W latach 60. i 70. XX w. powstały duże zakłady związane z przemysłem budowlanym i ogrodniczym. Na przełomie lat 70. i 80. XX w. zdecydowane większość mieszkań w nowo powstałych blokach zasiedlili mieszkańcy Krakowa oraz ludność spoza miasta. W 1997 do miasta przyłączono Czatkowice (z terenami odkrywkowej Kopalni Wapienia „Czatkowice”, Żbik i część Woli Filipowskiej i Nawojowej Góry. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:31 zamknięty Największe znaczenie dla współczesnego charakteru Krzeszowic jako uzdrowiska miał trzeciorzęd (60–1 mln lat p.n.e.), a ściślej – morze mioceńskie, które zalało Rów Krzeszowicki, utworzony wcześniej pod wpływem alpejskich ruchów górotwórczych. W specyficznych warunkach terenowych na dnie morza, wśród iłów, wytrącał się z wody siarczan wapnia, czyli gips. Na skutek działania materii organicznej, zawartej w sąsiadujących z gipsem pokładach, zostaje on zredukowany. W wyniku dalszych procesów dochodzi do wypłukiwania związków siarki, które w postaci wody siarczanowo-wapniowo-siarczkowej wypływają w Krzeszowicach w postaci dwu źródeł: Głównego i Zofii. Pierwszego zapisu mówiącego o wykorzystaniu wód siarczanych do leczenia bydła dokonał miejscowy proboszcz, ks. Bernard Bocheński, w kronice parafialnej z 1625. Jednak rozwój uzdrowiska rozpoczyna się w II połowie XVIII w., kiedy dr Jan Gotfryd Leonhardi, na zlecenie księcia Augusta Czartoryskiego, dokonał badań właściwości wody siarczanej oraz odkrył i zastosował do celów leczniczych źródło wody żelazistej. Około 1778 ocembrowano jedyne wówczas źródło wody siarczanowej (Zdrój Główny). Prawdopodobnie w tym samym roku wybudowano pierwsze łazienki, a w roku następnym zarejestrowano pierwszych pacjentów. Zatwierdzone przez księcia Czartoryskiego plany budowy nowoczesnych łazienek realizowała energicznie księżna Izabela Lubomirska. W 1788 zespół uzdrowiskowy składał się z pięciu niewielkich domków kąpielowych, dwóch łaźni, lazaretu i mieszkania dla ubogich gości, pałacyku Vauxhall prowadzącego działalność rozrywkową dla kuracjuszy, oberży oraz kilku obiektów pomocniczych i gospodarczych. W następnych latach księżna zamierzała znacznie rozbudować uzdrowisko, plan ten jednak nie został zrealizowany, prawdopodobnie ze względu na zaistniałe wydarzenia polityczne (II i III rozbiór Polski w latach 1793 i 1795, powstanie kościuszkowskie w roku 1794, okres wojen napoleońskich w latach 1803–1815). W okresie tym lekarzem zdrojowym był Leopold de Lafontaine, który w 1789 wydał pierwszą monografię uzdrowiska, zawierającą oprócz charakterystyki wód także opis okolicy[3]. Kolejny etap rozwoju uzdrowiska rozpoczął się wraz z przejęciem Krzeszowic w 1816 przez wnuka Izabeli Czartoryskiej – Artura Potockiego i jego żonę Zofię z Branickich. W 1819, prawdopodobnie na miejscu wcześniejszej łaźni, powstały Łazienki Zielone. W 1829 Zofia Potocka zakupiła pole z bijącym na nim źródłem wody siarczanowej i zbudowała tam szpital (dziś Stary Szpital), przeznaczony dla leczenia pracowników hrabstwa tęczyńskiego. Na rok 1835 przypadł szczyt zainteresowania uzdrowiskiem, które z biegiem lat stopniowo malało. W 1847 odnotowany został chwilowy wzrost popularności kurortu, spowodowany uruchomieniem linii kolei żelaznej z Krakowa do Mysłowic przez Krzeszowice. Wysiłki Potockich przeniosły się na rozbudowę dochodowego górnictwa i przemysłu. W ślad za tym obniżył się poziom usług lekarskich, a urządzenia łazienkowe ulegały stopniowej dewastacji. Po przeprowadzeniu w 1858 przez Józefa Dietla wnikliwej lustracji uzdrowiska i przedstawieniu projektu poprawy zaistniałej sytuacji podjęto działania na rzecz odnowy uzdrowiska. Unowocześniono metody lecznicze, dokonano koniecznych napraw urządzeń. W 1869 Adolf Aleksandrowicz dokonał nowej analizy chemicznej wód wody siarczanowej obu źródeł. W latach 1875–1876 gruntownie przebudowano i zmodernizowano Łazienki Zielone, a w 1877 oddano do użytku nowy, piętrowy dom mieszkalny dla gości uzdrowiska. Poczynania te znacznie zwiększyły zainteresowanie Krzeszowicami. Podobnie sytuacja przedstawiała się w latach następnych, aż do początku XX w. Pomimo modernizacji łazienek w 1923 i uzyskania w 1928 statusu uzdrowiska posiadającego charakter użyteczności publicznej[4], w ciągu całego okresu międzywojennego Krzeszowice miały tylko lokalne znaczenie. Podczas II wojny światowej budynki łazienek zostały wykorzystane przez okupanta dla potrzeb wojennych i uległy poważnej dewastacji. Po zakończeniu II wojny światowej podejmowano szereg prób wznowienia lecznictwa uzdrowiskowego. W 1964 reaktywowano uzdrowisko. W pobliżu łazienek odkryto dwa nowe źródła mineralne: solankowe oraz wody siarczanowej. 1 stycznia 1967 r. Krzeszowice straciły status uzdrowiska. W latach 1966–1968 przeprowadzono prace adaptacyjne w budynku łazienek Zofia i częściowo rozbudowano ośrodek. W 1970 ówczesny Górniczy Ośrodek Rehabilitacyjny Narządów Ruchu przyjął pierwszych pacjentów. Na przełomie lat 70. i 80. ponownie rozbudowano łazienki w kierunku południowym, a na początku XXI w. w kierunku zachodnim, oraz wybudowano tzw. przełączkę, która zasłoniła zabytkową fasadę budynku głównego. Obecne leczenie (stacjonarne i ambulatoryjne) obejmuje pacjentów ze schorzeniami reumatologicznymi, neurologicznymi i pourazowymi, jako największe centrum rehabilitacji narządów ruchu w Małopolsce Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:31 zamknięty Racławice – wieś w Polsce położona jest na lekko pofałdowanej Wyżynie Miechowskiej w województwie małopolskim, w gminie Racławice miechowskiego powiatu nad rzeką Racławką. Drogi są asfaltowe, domy murowane, wzniesione w większości po wojnie, zelektryfikowane, wodociąg; brak kanalizacji. W latach 1976-1991 miejscowość była siedzibą gminy Racławice-Pałecznica. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Racławice. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:32 zamknięty Na wzniesieniu Górka Kościejowska, zwanym także "Zamczyskiem", stał w XIV wieku niewielki gródek. Dowody w postaci fundamentów murów dochowały się do czasów obecnych. Nazwa Racławice najprawdopodobniej pochodzi od nazwiska właściciela dóbr rycerza Racława. Pojawia się po raz pierwszy w Kronikach Długosza, gdzie znajduje się informacja, że w roku 1410 chłopi z Racławic przywozili do obozu króla Jagiełły pod Sandomierzem soloną wołowinę i dziczyznę w beczkach. Z sąsiadującej z Racławicami wsi Wrocimowice pochodził chorąży Marcin, postać znana z opisu bitwy grunwaldzkiej. W okresie powstania kościuszkowskiego wieś należała do Walerego Wielogłowskiego, herbu Starykoń, a jego dwór stał naprzeciw kościoła od strony zachodniej. Do dóbr Wielogłowskiego należały także mniejsze folwarki z dworkami w Janowiczkach i Dziemierzycach. 4 kwietnia 1794 pod Racławicami polskie wojska powstańcze pod wodzą Tadeusza Kościuszki stoczyły bitwę z wojskami rosyjskimi pod dowództwem generała Aleksandra Tormasowa. Bitwę wygrały oddziały powstańcze. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:32 zamknięty Zdanowice – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Nagłowice, przy drodze krajowej 78.W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:34 zamknięty Pomianowa dzisiaj zachowana tylko w nazwie Wola Pomianowa: Wola Pomianowa – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie poddębickim, w gminie Pęczniew. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa sieradzkiego. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:35 zamknięty Mzurowa – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie jędrzejowskim, w gminie Sobków. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:38 zamknięty Nazwa Słabosza nie przetrwała do dnia dzisiejszego, natomiast zachowała się nazwa Słaboszów Słaboszów – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie miechowskim, w gminie Słaboszów. Do 1954 roku siedziba gminy Nieszków. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego. Miejscowość jest siedzibą gminy Słaboszów. Niedaleko miejscowości znajdowała się stacja kolejowa Słaboszów (50°23'07,3N, 20°16'42,8E) nieistniejącego fragmentu obecnej Świętokrzyskiej Kolei Dojazdowej. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:41 zamknięty Zawiszów – osada w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie górowskim, w gminie Jemielno. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa leszczyńskiego. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:43 zamknięty 2 miejscowości w Polsce: Prandocin - wieś w woj. małopolskim, w pow. krakowskim, w gminie Słomniki Prandocin - wieś w woj. mazowieckim, w pow. garwolińskim, w gminie Trojanów Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:44 zamknięty Prandocin – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Słomniki. Do 1954 roku siedziba gminy Kacice. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie krakowskim. Wieś była wymieniana w dokumentach XIII wiecznych jako własność klasztoru cystersów w Mogile Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 02.03.12, 13:46 zamknięty Prandocin – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie garwolińskim, w gminie Trojanów. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:30 zamknięty ALESKANDROWICE Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:31 zamknięty Aleksandrowice – wieś w Polsce, położona w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego. Aleksandrowice znajdują się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej w obrębie Garbu Tenczyńskiego i Obniżenia Cholerzyńskiego. Wieś w XVI wieku należała do Jana Karmińskiego, jednego z pierwszych zwolenników reformacji. Oddał on swój dwór w 1591 roku na zbór kalwinom krakowskim. Zbór ten zburzyło w 1613 roku w nocnym napadzie pospólstwo krakowskie. W 1625 roku dziedzicem wsi był Piotr Gołuchowski. Jego syn, Piotr, przeszedł na katolicyzm i wydalił ze swych włości innowierców. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:33 zamknięty Od Aleksandrowic do Pawłowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:33 zamknięty Lepsze Aleksandrowice bo tam dwie ulice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:34 zamknięty Piję za Aleksandrowice bo tam opowiadają świetne wice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:34 zamknięty Sprzedam pole w Aleksandrowicach położone przy ruchliwych ulicach Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:34 zamknięty Pewien pan z Aleskandowic Wszystkich miał za nic Z nikim się nie liczył Lecz raz się przeliczył I musiał wyjechać do Pawłowic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:35 zamknięty barokowy zespół klasztorny bernardynów, kościół pw. Stygmatów Św. Franciszka wraz z cudownym obrazem Ecce Homo, XVIII i XIX-wieczna zabudowa rynku, najstarsze w Polsce Muzeum Straży Pożarnej. zalew Skowronek Strzelanka odpust w pierwszą niedzielę oktawy Bożego Ciała. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:35 zamknięty Alwernia – miasto w woj. małopolskim, w powiecie chrzanowskim, siedziba władz miejsko-wiejskiej gminy Alwernia, na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, nad rzeką Regulką. Jest zaliczana do ośrodków miejskich aglomeracji krakowskiej. Nazwa miasteczka wywodzi się od góry La Verna (łac. Alvernia) w Toskanii (Włochy), gdzie św. Franciszek otrzymał pierwsze stygmaty (w 1224 r.) i gdzie później założono pustelnię franciszkanów. ałożycielem Alwerni był Krzysztof z Korytna Koryciński, herbu Topór, kasztelan wojnicki, właściciel Poręby Żegoty. Pielgrzymując do Włoch, zwiedzał tam różne miejsca święte, a między innemu był w Asyżu, skąd udał się do pustelni włoskiej zwanej La Verna (Alwernia) nad rzeką Arno w Toskanii. Przypatrując się tej franciszkańskiej pustelni i jej górzystej okolicy, Koryciński zauważył, że okolica ta przypomina krajobrazem jego dobra. Wróciwszy do Poręby w 1616 roku podarował bernardynom zalesioną górę Podskale w zachodniej części wsi Poręba Żegoty. Na tym wzgórzu Koryciński postanowił ufundować klasztor i kościół, wzorowany na włoskiej pustelni. W realizacji projektu pomagali Piotr z Poznania zwany Poznańskim oraz Krzysztof Scipio del Campo. Jeszcze w tym samym roku stanął drewniany klasztor i kaplica. W dziewięć lat później zbudowano murowaną zakrystię, a 3 lutego 1627 spisano akt erekcyjny. Następnie powstał drewniany kościół pw. Stygmatów św. Franciszka, który miał dwa boczne ołtarze i istniał do 1661. Murowany klasztor rozpoczęto budować w 1625, a w pięć lat później murowany kościół wybudowany staraniem syna założyciela Alwerni, Jana Stanisława Korycińskiego. Poświęcenie kościoła przez biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego nastąpiło dopiero w 1660, a 16 maja 1667 świątynię konsekrowano. Klasztor w Alwerni posiada cenne zabytki, najcenniejszym jest cudami słynący obraz Ecce Homo. Umieszczono go w kościele w 1686. W latach 1703-1708 dobudowano dla obrazu specjalną kaplicę. Historia obrazu jest opisana przez Stanisława Polaczka w Monografii Powiatu Chrzanowskiego: Quote-alpha.png Obraz ten był niegdyś w skarbcu w Konstantynopolu, skąd dostał się na dwór cesarza niemieckiego Ferdynanda II (1619-1637), który się często przed tym obrazem modlił. W jednej z ciężkich przepraw wojennych zanosił pobożny monarcha gorące modły o zwycięstwo, a gdy wstał od modlitwy, usłyszał słowa: «Ferdynandzie, ja ciebie nie opuszczę». Po śmierci Ferdynanda obraz ten przeszedł w posiadanie kapelana nadwornego, który darował go radcy węgierskiemu Holló, a ten ofiarował go swojemu przyjacielowi księdzu Michlajskiemu z Lubowli na Spiżu. Ks. Michlajski, poczuwając się do wdzięczności oo. Bernardynom w Alwerni, którzy jego ojca w chorobie pielęgnowali, a nawet w grobach swoich pochowali, darował ten obraz klasztorowi, dokąd go w dniu 2 sierpnia 1686 w uroczystej procesyi wprowadzono. Po wygaśnięciu rodziny Korycińskich Alwernia przeszła wraz z obszarem dworskim – Porębą Żegoty – w dziedzictwo Schwarzenbergów-Czernych, a od nich nabyli te dobra w XVIII wieku Szembekowie. Byli oni właścicielami tych dóbr do początku XX wieku. Poniżej klasztoru rozwinęła się później osada, która w 1776 na mocy przywileju króla Stanisław August Poniatowski na prośbę swego szambelana Aleksandra Szembeka, ówczesnego dziedzica tych dóbr, uzyskała prawo do organizowania targu. Przywilej ten opiewał na 12 jarmarków rocznie pod warunkiem, iż w trzymilowym promieniu nie mogą się odbywać inne jarmarki z wyjątkiem tych miejscowości, które już posiadały podobny przywilej. Targi te początkowo odbywały się w pierwszy czwartek miesiąca. Później organizowane były w każdą trzecią środę. W 1796 Alwernia była wzmiankowana jako niewielki ośrodek kupiecko-administracyjny. Znane w okolicy jak również w innych częściach rozbiorowej Polski stały się odpusty w pierwszą niedzielę oktawy Bożego Ciała tzw. Strzelanka.Quote-alpha.png Najliczniejszy odpust bywa w Alwerni w niedzielę wśród oktawy Bożego Ciała. W dniu tym wyrusza procesya z kościoła do lasu, gdzie znajdują się cztery kapliczki, poświęcone czterem Ewanielistom, przy których bywają śpiewane 4 ewanielie. W procesyi biorą udział mieszkańcy okolicznych parafii z obrazami i chorągwiami, oraz pątnicy ze Ślązka i Królestwa Polskiego. Przy sprzyjającej pogodzie gromadzi się tutaj w tym dniu do 10000 wiernych. Ze względu, że od soboty wieczora aż do ukończenia uroczystości odzywają się z góry Alwerni salwy moździerzowe, lud nazwał tę niedzielę strzelaną. W 1899 roku otwarto linie kolejową z Trzebini do Wadowic, zamkniętą w 2002 roku. W 1941 Niemcy wysiedlili bernardynów z klasztoru, urządzając w nim więzienie i Feldgericht. Zakonnicy wrócili do Alwerni dopiero po II wojnie światowej. Prawa miejskie od 1993 r., jednak już od 1845 Alwernia posługiwała się pieczęcią miejską, kształtu owalnego, wielkości dzisiejszej monety, na której przedstawiony był kościół z wysoką wieżą i z dwiema sosnami po bokach, oraz z napisem w otoku: Kolonia Alwernia i z datą 1845. W 1903 władze austriackie zapisały Alwernię w rejestrze miast. Po wojnie Alwernia została uznana za miejscowość uzdrowiskową. Na przełomie lat 1923/1924 uruchomiono w Alwerni prywatną fabrykę chemiczną. Po II wojnie światowej fabryka przejęta została przez Skarb Państwa. Ostateczne brzmienie pochodzi z roku 1978 jako Zakłady Chemiczne "Alwernia", a po restrukturyzacji i inwestycjach w linię produkcyjną zakład został skreślony z listy największych trucicieli w Polsce. Pod koniec lat 70 XX w. powstało w Alwerni osiedle bloków mieszkaniowych – os. Chemików, początkowo dla pracowników owych zakładów. W 2004 w mieście kręcone były zdjęcia do filmu Alwernia w reżyserii Konrada Szołajskiego. Inspiracją do nakręcenia dokumentu stała się twórczość teatralna Andrzeja Grabowskiego i Mikołaja Grabowskiego. W nocy z 6 na 7 marca 2011 r. w zespole klasztornym oo. Bernardynów wybuchł pożar, który całkowicie strawił dach nad domem mieszkalnym zakonników i w znacznej części nad kościołem. Spłonęła mniejsza wieża. Dzięki interwencji strażaków ogień nie przedostał się do wnętrza świątyni. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:36 zamknięty Od Alwerni do rozdzielni Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:36 zamknięty Lepsza Alwernia niż rozdzielna Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:36 zamknięty Za Alwernię piję, nie dojadę tam. Jak żyję Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:36 zamknięty Chwilę, chwilę na wspaniałą trasę sprzedam bilet Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:37 zamknięty Pewna panna z Alwerni O Księciu z bajki śni Marzy o nim z wieczora Gdy snu przychodzi pora A potem całą noc nie śpi Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:39 zamknięty Babice – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie chrzanowskim, siedziba gminy Babice. Sołectwo Babice zajmuje obszar 1205,5 ha (w tym: wieś Babice - 1089,5 ha, wieś Włosień 116 ha). W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa katowickiego. Na pobliskim wzgórzu Lipowiec znajdują się dobrze zachowane ruiny zamku Lipowiec, udostępnione zwiedzającym. W Babicach ochrzczony został 2 kwietnia 1866 roku Franciszek Hodur, legendarny organizator i pierwszy biskup Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego, patriota, publicysta i poeta. Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzi Kościół Rzymskokatolicki (parafia Wszystkich Świętych). Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:39 zamknięty Od Babic do Kobierzyc Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:40 zamknięty Lepsze Babice bo tam wąskie ulice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:40 zamknięty To nie są żadne wice wypiję za Babice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:40 zamknięty Sprzedam dom w Babicach i pole w Aleksandrowicach Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:40 zamknięty Z Babic pewna dziarska staruszka Uwierzyła że jabłka rodzi gruszka Ciągle ją obserwowała Z prawa z lewa zaglądała A na drzewie tylko muszka Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:41 zamknięty Balice – wieś w Polsce położona w środkowej części województwa małopolskiego, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów, na zachód od Krakowa. Wzdłuż wschodniej granicy miejscowości płynie rzeka Rudawa. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krakowskiego. Na jej terenie znajdują się: Port lotniczy Kraków-Balice, przystanek kolejowy Kraków Balice punkt poboru opłat na autostradzie A4. węzeł drogowy Balice I wezeł drogowy Balice II Przez miejscowość przebiega także droga wojewódzka nr 774. Części wsi: Grzybów i Podkamycze. Miejscowość znajduje się na obszarze Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego. Na północnej stronie miejscowości, na wzgórzach Garbu Tenczyńskiego znajduje się duży kompleks leśny zwany Lasem Zabierzowskim. Stanowi on ulubione miejsce relaksu mieszkańców i turystów. Przebiega przez niego szlak turystyczny, wyznaczono w nim szereg ścieżek dydaktycznych i tras rowerowych, znajdują się liczne skałki, wąwozy. Na wschodnim zboczu tego lasu, w miejscu gdzie Rudawa przełamuje Garb Tenczyński znajduje się krajobrazowy rezerwat przyrody Skała Kmity. Do atrakcji turystycznych należy także Pałac Radziwiłłów. Wybudowany został ok. XV wieku i był siedzibą znamienitych rodów szlacheckich: Ossolińskich, Bonerów, Firlejów, a także Radziwiłłów, którzy w drugiej połowie XIX wieku dokonali jego gruntownej przebudowy. Obecnie w pałacu ma siedzibę Instytut Zootechniki. Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego Wieś wzmiankowana w 1229 roku, była własnością szlachecką. W XVI w. była własnością Bonerów, następnie Firlejów, od poł. XVII w. Szembeków, a od 1783 roku Szymona Darowskiego. W latach 1535-1628 działała papiernia. W XVI w. w Balicach Bonerowie założyli zbór kalwiński. W 1790 roku w ponad 70 domach mieszkało 540 osób, w tym 9 Żydów. W XVI w. działał folwark Werychów. W XVIII w. we wsi działała hamernia, tracz, browar, młyn i karczma. W XIX w. we wsi była gorzelnia i młyn amerykański. W końcu XIX w. wieś zamieszkiwało 735 osób. W 1. poł. lat 40. XX w. na gruntach wsi wybudowano lotnisko. Po roku 1945 majątek Radziwiłłów częściowo rozparcelowano, a z reszty utworzono Zakład Doświadczalny AR, a później pałac zaczął użytkować Instytut Zootechnik PAN. 5 października 1954 utworzono Gromadę Balice. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Balice, Burów i Aleksandrowice (bez przysiółków Kleszczów i Kochanów) ze zniesionej gminy Liszki w tymże powiecie. 31 grudnia 1961 do gromady przyłączono wsie Morawica i Chrosna ze zniesionej gromady Morawica. Gromadę Balice zniesiono 1 stycznia 1969 a jej obszar włączono do gromad Zabierzów i Liszki (wsie Chrosna i Morawica). W 1964 roku część istniejącego lotniska wojskowego przeznaczono dla lotnictwa cywilnego. 3 stycznia 1983 roku oddano do użytku odcinek autostrady Balice I-Chrzanów I, w roku 1986: węzeł Balice I razem z fragmentem północnej obwodnicy Krakowa, a 8 grudnia 1988 roku: odcinek Balice I–Kraków-Tyniecka (z węzłem Balice II). Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:42 zamknięty Od Balic do granic Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:42 zamknięty Lepsze Balice niż Babice Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:42 zamknięty Za Balice piję, dziś grunty "niczyje" Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:42 zamknięty Na ten temat to wszystko nic nie sprzedam bo dzisiaj tam lotnisko Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:43 zamknięty Pewien z Balic lotnik A był to straszny samotnik Latał dookoła świata I tak przez długie lata Na starość został samotny Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:43 zamknięty Baran – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Mniów Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:44 zamknięty Od Barana do raban Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:44 zamknięty Lepszy Baran niż waran Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:44 zamknięty Za Barana piję tokaj lepiej dzisiaj mnie nie spotkaj Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:44 zamknięty Sprzedam barana co pochodzi z barana Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:45 zamknięty Pewien Baran spod znaku Barana Do Barana trafił z samego rana Na chwię stanęło mu serce Zdziwił się Baran wielce Że taka miejscowość na mapie jest zapisana Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:48 zamknięty Barwałd Dolny – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Wadowice na pograniczu Pogórza Wielickiego i Beskidu Makowskiego, położona na wysokości 280-340 m n.p.m. przy drodze krajowej Kraków – Cieszyn na zachód od Kalwarii. Liczba mieszkańców - 732. Jest jedną z trzech wsi o tej samej nazwie różniącej się przymiotnikiem. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej staropolskiej formie Berwald wymienia w latach (1470-1480) Jan Długosz w księdze Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis. Barwałd Dolny, zaliczany dawniej do Niżnego, od początku istnienia był wsią książęcą i należał do zamku barwałdzkiego, a później wchodził w skład starostwa barwałdzkiego. Po I rozbiorze zakupiony został wraz ze starostwem przez Ksawerego Branickiego, odkupiony od niego przez Jana Starowieyskiego herbu Biberstein, następnie należał do Moszczyńskich. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie bielskim. Kościół parafialny w Barwałdzie Dolnym wzmiankowany w 1326 r.; parafia erygowana w 1515 r., obecny kościół drewniany z XVIII w., z wieżą z poprzedniego kościoła z XVI w. Wewnątrz wyposażenie barokowe, gotycki krucyfiks i obraz Matki Bożej z XVI w. Przez miejscowość przechodzi niemiecka linia fortyfikacji z 1944 roku. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:49 zamknięty Barwałd Górny - wieś w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Kalwaria Zebrzydowska. Wieś położona jest u podnóży Beskidu Andrychowskiego, przy drodze krajowej 52 z Głogoczowa do Bielska-Białej oraz przy drodze lokalnej do wsi Bugaj na zachód od Kalwarii Zebrzydowskiej, prowadzącej też od wschodu na górę Żar. Barwałd Górny jest jedną z trzech wsi o tej samej nazwie różniącej się przymiotnikiem. Przez wieś przepływa potok Kleczanka. Według TERYT integralnymi częściami Barwałdu Górnego są: Dalachowice, Kamieniec, Lisiak, Na Stawach, Pod Żarkiem, Puszcza, Rola, Za Dworem. Miejscowość lokowana prawdopodobnie pod koniec XIII w. Nazwa miejscowości prawdopodobnie pochodzi z języka niemieckiego i oznacza Niedźwiedzi Las. Pierwsze wzmianki o osadzie pochodzą z 1381 r. własność Sułka z Barvaltu, od XV w. Barwałdzcy. W XV w. we wsi znajdował się zamek w Barwałdzie. W XVI w. następuje podział na Górny, Średni i Dolny. Od XVI w. wieś należy do Szaczowskich następnie Russockich, Porębscy (XVII w.), Gołuchowscy (XVIII/XIX w.). W 1945 majątek Blotnickich rozparcelowano, a dwór rozebrano. Fundamenty oraz resztki fosy i wałów obronnych zamku w Barwałdzie, Pozostałości dworu Błotnickich, Dom ludowy wybudowany przed drugą wojną światową, Kaplica-pustelnia św. Rozalii, Zabytkowy kościółek "Rozalka" Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:50 zamknięty Barwałd Średni- wieś w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim, w gminie Kalwaria Zebrzydowska. Wieś rozciąga się na wzgórzu Kamionka przy drodze krajowej nr 52 Głogoczów-Bielsko-Biała. Jest jedną z trzech wsi o tej samej nazwie różniącej się przymiotnikiem. Według TERYT integralnymi częściami Barwałdu Średniego są: Chlewna, Chojówka, Dalachowice, Dzikowizna, Fabrówka, Filkówka, Kamionka, Krupinówka, Kurowskie, Moskałówka, Pniaki, Pod Górą, Smolkówka, U Sośliny, Zalasek. W XVI w. następuje podział Barwałdu na trzy wsie: Barwałd Górny, Dolny oraz Średni. W 1540 r. wieś zostaje wykupiona przez króla Zygmunta Starego i włączone do królewszczyzny zatorskiej. Starostowie zatorscy wykorzystywali miejscową ludność do wycinki lasu, drewno spuszczano Skawą do Zatora. Na obrzeżach lasu osadzano ludność wołoską a na przełomie XVI i XVII w. jeńców tatarskich, kozackich i rosyjskich. W XVI w. Starosta barwałdzki Hermion Wierzbowski kazał miejscowej ludności płacić sobie czynsz zamiast odpracowywać pańszczyznę na rzecz zamku w Zatorze. W 1665 r. Bębnowski i Janowski rugowali chłopów z ziemi zakładając własny folwark. W XVIII w. Barwałd Średni należał do Moszeńskich następnie do końca XIX w. w posiadaniu Brodysów, kiedy to majątek rozparcelowano i sprzedano. W trakcie budowy kolei w 1888 r. trasę wytyczono przez środek posesji a na miejscu dworu postawiono przystanek kolejowy. 24 listopada 1944 roku zderzyły się pociąg osobowy Zakopane - Kraków z niemieckim pociągiem towarowym. Zginęło co najmniej 130 osób Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:52 zamknięty Od Barwałdu do Grunwaldu Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:52 zamknięty Lepszy Barwałd niż Grunwald Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:52 zamknięty Piję za Barwałdy wszystkie przecież to jest oczywiste Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:52 zamknięty Sprzedam ci kupon na wycieczkę. Poczekaj troszeczkę Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:53 zamknięty Pewna pani z Barwałdu Średniego Mówiła że wie dużo na temat nie jednego Kogo spotka Leci plotka Lecz nigdy nie mówiła nic dobrego Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:54 zamknięty Bachórz – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Dynów. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego. W miejscu Bachórza znajdowało się osiedle wczesnosłowiańskie z kultury praskiej a V-VI w. W średniowieczu istniał tu dwór Kmitów. Wieś lokowana w XIV wieku w dobrach należących do Kmitów. W 1436 r. – Jan Goligyan w imieniu żony Małgorzaty Kmity wystąpił do sądu grodzkiego w Sanoku przeciw Mikołajowi Kmicie kasztelanowi przemyskiemu, który zajął gwałtem dobra ojczyste Małgorzaty Goligyan, przypadłe jej po bracie zm. Janie Kmicie i jego dzieciach z Bachórza, tj. zamek Sobień z wsiami doń należącymi Olszanica, Myczkowce, Rajskie i inne. Spór ten trwał do 1441 r., gdy doszło do ugody między Małgorzatą a jej stryjem Mikołajem Kmitą z Wiśnicza, kasztelanem przemyskim. Małgorzata była wtedy żoną Mościca z Wielkiego Koźmina. A dzieci jej brata Jana Kmity mieszkały w dworku w Bachórzu. W 1541 r. Piotr Kmita zapisał żonie swej Barbarze z Felsztyna, córce Jana Herburta 5000 złotych na dobrach Bachórz i przynależnych, Myczkowcach i innych wsiach w okolicy. W Bachórzu znajdowała się jedna z dwóch znaczących siedzib rodu Krasickich: pierwsza to pobliskie Dubiecko, gdzie urodził się i wychowywał w pierwszych latach swego życia Ignacy Krasicki, drugi to przebudowany po Kmitach, dwór w Bachórzu. Ostatnim właścicielem Bachórza do roku 1944 był hr. Marcin Krasicki. Na terenie przysiółka Chodorówka, stanowiącego obecnie część Bachórza, odkryto w 1940 roku podczas prac ziemnych w związku z budowanym tam przez Niemców lotniskiem, wielokulturowe stanowisko archeologiczne datowane od epoki brązu do wczesnego średniowiecza. W tymże roku zapoczątkowano planowe badania wykopaliskowe dla muzeum w Sanoku. Już w roku 1941 odkryto 30 grobów[1]. Od roku 1942 badania na tym stanowisku prowadził prof. dr Rudolf Jamka z ramienia Ostinstitutu pod kierunkiem Wernera Radiga, któremu towarzyszyła Irina Dobrzańska. Zgromadzone zabytki znajdują się w muzeach archeologicznych w Krakowie i Jarosławiu. Obecnie jest to największe w Polsce, systematycznie badane osiedle wczesnosłowiańskie kultury praskiej przez profesora Michała Parczewskiego. zabytkowy Grobowiec Skrzyńskich w Bachórzu, w tzw. Dębinie dworzec kolejki wąskotorowej w zespole kolejki wąskotorowej Przeworsk-Dynów barokowy kościół św. Wojciecha (1872-1873) ufundowany przez Wandę Ostrowską Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:55 zamknięty Od Bachórza coś mnie zaczęło wkurzać Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:55 zamknięty Lepszy Bachórz niż Bachus Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:56 zamknięty Piję za Bachórz, no cóż Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:56 zamknięty Sprzedam ci o Bachoórzu cennę informację. wystarczy że postawisz mi dobrą kolację Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:56 zamknięty Pewna pani z Bachórza Uważała że podróż się przedłuża W korytarzu stała Wciąż narzekała Nie widziała że innych to wkurza Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:57 zamknięty Baranów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie buskim, w gminie Busko-Zdrój. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa kieleckiego. Miejscowość znajduje się na odnowionej trasie Małopolskiej Drogi św. Jakuba z Sandomierza do Tyńca, która to jest odzwierciedleniem dawnej średniowiecznej drogi do Santiago de Compostela. W sierpniu 1944 r, miała miejsce pod Baranowem bitwa którą stoczyła z niemieckimi oddziałami wojskowymi 1 Brygada AL Ziemi Krakowskiej im. Bartosza Głowackiego dowodzona przez Józefa Saturna ps."Bartek." Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:57 zamknięty Baranów – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Skalbmierz. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:58 zamknięty Od Baranowa rozbolała mnie głowa Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:58 zamknięty Lepszy Baranów niż stado baranów Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:58 zamknięty Za Baranów piję i wiem że żyję Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:58 zamknięty Sprzedam ci Baranów koło Sandomierze za dukaty. Nie dowierzasz? Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 08:59 zamknięty Pewna pani z Baranowa Radziła co robić gdy boli głowa Ziółka parzyła Nimi raczyła Dzisiaj na bóle etopiryna jest gotowa Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:02 zamknięty Bejsce – wieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kazimierskim, w gminie Bejsce będąca siedzibą gminy.Miejscowość o 1000-letniej tradycji, w X w. istniał tu prawdopodobnie gródek rycerski z kaplicą, potem kościołem. W dokumencie biskupa krakowskiego Lamberta z r. 1063 jest informacja o dziesięcinie dla kościoła bejskiego. Kolejny, większy kościół był konsekrowany przez biskupa krakowskiego Pełkę w r. 1190. Wreszcie, w roku 1340 Ostasz z rodu Firlejów ufundował obecny kościół pw. św. Mikołaja, który w kolejnych wiekach został rozbudowany (najstarsza część to dzisiejsze prezbiterium z zakrystią) i poszerzony – najpierw o późnorenesansową kaplicę pw. NMP (Firlejowską), konsekrowaną w r. 1600 oraz – pochodzącą z połowy XVII w., barokową kaplicę św. Anny. W prezbiterium odkryto duże fragmenty polichromii gotyckiej z około 1400 r., obecnie po konserwacji, przedstawiające sceny biblijne, ilustrujące mękę Chrystusa oraz alegoryczne malowidła obrazujące grzechy główne. Kaplica pw. NMP jest kaplicą grobową wojewody krakowskiego Mikołaja Firleja i jego żony Elżbiety z Ligęzów i jest bardzo podobna do starszej, Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu. Historycy sztuki zaliczają ją do najpiękniejszych kaplic renesansowych w Polsce. Właścicielami Bejsc było pięć rodów: Firlejowie (do 1678), Potoccy (do ok. 1767), ks. Hieronim Sanguszko (do ok. 1796), Badeni (do 1878), wreszcie Byszewscy. Naukowcy wskazują dwa źródła pochodzenia nazwy: od Benedykta (zdrobniale „Biech” lub „Beszek”, a jego dobra „Biech-skie” lub „Biesz-skie” – po przekształceniach – Beszcze, Bescze – w końcu Bejsce) od „bzu” – odmiana „Bez” – „Beźce” – „Bejsce”. Przyjęcie nazwy od „bzu” rekomendował prof. Kazimierz Rymut, analizując nazwę miejscowości, występującą w różnych dokumentach i zapisach. Gotycki kościół św. Mikołaja Klasycystyczny pałac wybudowany w 1802 r. przez Jakuba Kubickiego dla Marcina Badeniego, późniejszego ministra sprawiedliwości Królestwa Polskiego. W pałacu (dzisiaj: Domu Opieki dla Dorosłych) oglądać można zdobione m.in. techniką chiaroscuro – owalny salon oraz gabinety. Pałac znajduje się w parku krajobrazowym, według założeń Francuza Augustyna Denizot, z połowy XIX w. Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:04 zamknięty Od Bejsca do innego miejsca Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:05 zamknięty Lepsze Bejsce niż jakiekolwiek inne miejsce Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:05 zamknięty Za Besjce piję czy takie miejsce jeszcze "żyje"? Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:05 zamknięty Sprzedam Besjce lub zamienię na inne miejsce Link
madohora Re: Wariacje na temat staropolskich nazw miejscow 12.03.13, 09:07 zamknięty BEREZYNA - nie wiadomo czy chodzi o miejscowość na Białorusi czy o jakąś, której nazwa nie przetrwała do dnia dzisiejszego Link