madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:17 Ludzie zamieszkiwali południe Półwyspu Arabskiego być może już 100.000 lat temu. Podejrzewa się, że dzisiejszy obszar Zatoki Perskiej był zasiedlany i rozwijano na nim kulturę w okresie ostatniego zlodowacenia, kiedy poziom oceanów był niższy o około 100 metrów (ruchy eustatyczne). Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:17 Następnie wskutek topienia się lodowców i podnoszenia się poziomów oceanów teren ten został zalany. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:18 Hipoteza czterech źródeł, hipoteza JEPD, hipoteza dokumentów – hipoteza wyjaśniająca historię powstawania Pięcioksięgu, a także innych najstarszych ksiąg biblijnych (takich jak Księga Jozuego czy Księga Sędziów), zakładająca, że Pięcioksiąg powstał w rezultacie trwającego kilka stuleci procesu łączenia i redagowania czterech niezależnych i paralelnych (a więc opowiadających o tych samych wydarzeniach) dokumentów (źródeł). Do lat 70. XX wieku była to najpopularniejsza hipoteza wyjaśniająca powstanie Tory, obecnie jest jednak szeroko kwestionowana. Zdaniem większości teologów katolickich i części protestanckich hipoteza ta nie sprzeciwia się natchnionemu charakterowi tekstu. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:20 hipoteza fragmentów: Pięcioksiąg powstał w rezultacie połączenia wielu źródeł, będących krótkimi, niekompletnymi narracjami, nie powiązanymi ze sobą w dłuższe historie. Na etapie pośrednim te fragmenty, dotyczące pojedynczych tematów lub postaci, połączono w większe bloki lub cykle narracyjne (stąd też inne nazwy: hipoteza cykli narracyjnych, model bloków). Redaktorzy odpowiadają za stworzenie łączników między narracjami. Zwolennikami tej hipotezy byli Alexander Geddes i Johann Vater, a początkowo również de Wette; ostatecznie hipoteza fragmentów została zintegrowana z hipotezą dokumentów za sprawą Hermanna Gunkela, który z pomocą tej pierwszej tłumaczył genezę dokumentu J. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:21 D – Deuteronomista (ok. 621 p.n.e.): odmienny stylistycznie, dbały o ścisłość, odzwierciedlający poglądy kapłanów z czasów króla Jozjasza; przypisuje mu się prawie całość Księgi Powtórzonego Prawa, a także znaczne fragmenty Księgi Jozuego, Księgi Sędziów, obu Ksiąg Samuela i obu Ksiąg Królewskich. Martin Noth uważał, że aż do ostatecznej redakcji Pięcioksięgu D rozwijało się samodzielnie i było prologiem do deuteronomistycznego dzieła historycznego, rozciągającego się od Księgi Powtórzonego Prawa do Drugiej Księgi Królewskiej. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:22 Hipoteza czterech źródeł przedstawia zatem tekst Pięcioksięgu jako kompromis między sakralnymi tekstami autorstwa kapłanów Północy (Szilo) i Południa (Jerozolima) oraz związanymi z późniejszymi reformami królów judzkich – Ezechiasza i Jozjasza. Prawdopodobnie w czasach Ezdrasza po niewoli babilońskiej powierzono redaktorowi (określanemu jako R) uzgodnienie podwójnych narracji JE (wcześniej połączonych dokumentów J i E) oraz P, a także niespójnych przepisów prawnych P i D. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:25 Pomimo krytyki część dokumentarystów pozostaje zwolennikami hipotezy w jej klasycznej formie (np. znany w Polsce Werner H. Schmidt). Inni proponują jej zmodyfikowane wersje, które uwzględniają przynajmniej część zarzutów krytyków i dostosowane są do obecnego stanu wiedzy z zakresu historii bliskiego wschodu. Cechą charakterystyczną zmodyfikowanych modeli dokumentarystycznych jest odrzucanie istnienia źródła E i pomniejszanie roli autora J na rzecz późniejszych, deuteronomistycznych redakcji, co prowadzi do dalszej proliferacji redaktorów. W tym duchu Erich Zenger sformułował hipotezę „historii jeruzalemskiej” (Jerusalemer Geschichtswerk, JG) – krótkiego dzieła historycznego napisanego około roku 700 p.n.e., stanowiącego opracowanie najważniejszych tradycji ustnych na temat najdawniejszych dziejów Izraela. Dzieło miało powstać w reakcji na upadek północnego królestwa w 722 roku p.n.e. i pozostawać pod wpływem pierwszych proroków. Jego tekst miał być następnie rozbudowany w okresie wygnaniowym przez autorów deuteronomistycznych aż do postaci zbliżonej do J z klasycznej hipotezy czterech źródeł. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:25 Wszelkie spekulacje na temat tego typu „pomostów lądowych” straciły sens po przyjęciu przez ogół geologów na początku XX wieku hipotezy izostazji. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:26 Kontynent Mu, wymyślony przez Augustusa Le Plongeon (1826–1908) prawdopodobnie oparty jest na teoriach dotyczących Lemurii. O Mu wspomina w swych książkach również James Churchward. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:27 Jedna z płyt dwupłytowego albumu zespołu Therion z 2004 roku nawiązuje swą nazwą oraz tekstem jednej z piosenek do tej krainy. Jedna z płyt zespołu Bal Sagoth z 1995 roku „A Black Moon Broods Over Lemuria” nawiązuje swą nazwą do tej krainy. Skandynawska pisarka Margit Sandemo opisuje tę krainę w cyklu swoich powieści pt. „Saga o Czarnoksiężniku”, a także w „Sadze o Królestwie Światła”. Lin Carter wykorzystuje Lemurię w powieści „Czarnoksiężnik z Lemurii”. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:29 Ławica została utworzona ok. 35 milionów lat temu przez plamę gorąca Réunion i składa się ze skał bazaltowych i wapieni. Znajdujące się na płaskowyżu wapienne krawędzie to pozostałości raf koralowych. Miliony lat temu Saya de Malha była jedną lub kilkoma górzystymi wyspami wulkanicznymi, takimi jak dzisiejsze Mauritius i Reunion, które następnie pogrążyły się w oceanie. Niektóre z części ławicy mogły być niskimi wyspami jeszcze 18 000–6 000 lat temu, kiedy poziom mórz był do 130 m niższy podczas ostatniej epoki lodowcowej. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:30 Atlantydę jako pierwszy z autorów starożytnych opisał Platon. Jako źródło podał ustną tradycję przechowywaną w ateńskim rodzie Solona, który miał usłyszeć tę historię od egipskich kapłanów. W dialogu Timajos czytamy o wspaniałym królestwie położonym na wyspie większej od Libii (Prowincji Afryka) i Azji razem wziętych, która znajdowała się za Słupami Heraklesa (Gibraltarem). Królestwo to władało również, jak pisał Platon, okolicznymi krainami i dążyło do dalszych podbojów, ale zostało powstrzymane przez walecznych przodków Ateńczyków. Nadszedł jednak jego niespodziewany kres: przyszły straszne trzęsienia ziemi i potopy, a wyspa Atlantyda zanurzyła się pod powierzchnię morza i zniknęła. Miało się to zdarzyć w IX tysiącleciu p.n.e. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:30 Podczas podziału świata między bogów Atlantyda przypadła Posejdonowi. Pragnąc uczynić Atlantydę bezpieczną, otoczył ją koncentrycznymi wałami obronnymi i fosami. Atlantydzi (potomkowie Posejdona i kobiety o imieniu Klejto) w oparciu o te fortyfikacje zbudowali wspaniałe miasto. Na wzgórzu postawili królewski pałac ze świątynią Posejdona w środku. Była ona otoczona złotymi murami i wyłożona srebrem. W jej wnętrzu znajdował się złoty posąg boga powożącego rydwanem ciągniętym przez sześć skrzydlatych koni. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:31 Arystoteles, uczeń Platona, krytycznie podchodził do tych informacji. Podobne stanowisko zajmował grecki geograf Strabon oraz rzymski przyrodnik Pliniusz, ale inni starożytni filozofowie, geografowie i historycy pod wpływem szczegółowości opisu i autorytetu Platona uznawali zazwyczaj historię o Atlantydzie za prawdziwą. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:32 Triremy wyposażone były w 1-2 żagle, ale pełniły one rolę pomocniczą, zasadniczym pędnikiem były wiosła (36-metrowa trirema miała ok. 90 wioślarzy na jednej burcie). Nie jest jasne, jak rozmieszczeni byli wioślarze na triremie: koło siebie, piętrowo, czy jedno wiosło obsługiwało kilku ludzi. Główną bronią triremy jako okrętu był taran, ale Rzymianie wprowadzili też inne ulepszenia do konstrukcji triremy. Na rufie ustawili wieżę dla łuczników, a na dziobie zamontowali, przymocowany do małego masztu, ciężki obrotowy pomost zwany krukiem. Zrzucano go na pokład okrętu przeciwnika, unieruchamiając go i umożliwiając żołnierzom szybkie i łatwe dokonanie abordażu. Rzymianie także jako pierwsi stworzyli specjalne oddziały piechoty morskiej, której liczne oddziały umieszczano na okrętach (większa od triremy kwinkwerema, przewoziła nawet 140 żołnierzy wobec 30 żeglarzy i 270 wioślarzy); w połączeniu z pomostami abordażowymi dawało to bardzo groźną kombinację, skutecznie użytą w czasie wojen punickich przeciw Kartaginie. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:33 Triera (gr. Τριήρεις triēreis) – trójrzędowiec, starogrecka galera z trzema rzędami wioseł, początkowo wiosłowa, a następnie żaglowo-wiosłowa, zwana triremą (łac. trireme) przez Rzymian, także przez część historyków współczesnych. Przyjmuje się, że triery zaczęły powstawać w połowie VII wieku p.n.e. Można wskazać chronologicznie i konstrukcyjnie, że grecka triera była poprzedniczką okrętów rzymskich. Była bardzo zwrotna. Triery mogły mieć 38–41 m długości i 3–5 m szerokości, zanurzenie do 1,9 m, wyporność 70-90 ton, prędkość: do 9 węzłów przy pomocy wioseł; 12 węzłów z pomocą żagli; 6 węzłów – prędkość podróżna, z podziałem załogi na dwie wachty. Dziób chroniony był przez ciężki, zazwyczaj okuty brązem taran, stanowiący główną broń triery. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:33 Taktyka okrętu wiosłowego tamtych czasów sprowadzała się do taranowania lub abordażu. W jej ramach wyróżniano trzy podstawowe manewry – periplus (manewr czołowy na burtę nieprzyjaciela, zakończony taranowaniem), diekplus (manewr liniowy, polegający na frontalnym przełamywaniu szyku floty nieprzyjaciela wraz z łamaniem wioseł i abordażem) oraz kyklos (pozycja defensywna, kołowa). Przed bitwą zwijano żagiel, maszt składano i chowano pod pokład. Tam też kryli się do ostatniej chwili gotowi do ewentualnego abordażu hoplici i strzelcy. Na zewnątrz za specjalnymi zasłonami znajdowali się jedynie dowódca, jego pomocnicy i sternicy. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:35 Przez wieki, a szczególnie w XIX i XX w. problem Atlantydy frapował szerokie kręgi ludzi. Do 1920 roku ukazało się ponad 1200 artykułów naukowych i utworów literackich na ten temat. Analizom poddawano również sam tekst Platona. Przedstawiciele nauk humanistycznych dość krytycznie podchodzili do opisów starożytnego filozofa, uważając dzieje Atlantydy za utopijną historię wymyśloną przez Platona dla przedstawienia jego poglądów politycznych i społecznych. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:35 W kolejnych wiekach powstawały nowe hipotezy, mityczną wyspę umiejscawiano w różnych punktach na kuli ziemskiej: Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:37 Do archipelagów poza Cieśniną Gibraltarską odwołuje się też hipoteza, że do powstania przekazu o Atlantydzie przyczyniły się Fenicja lub Kartagina. Żeglarze z jednego z tych państw, którzy pływali za Słupy Heraklesa, dotarli do Wysp Kanaryjskich oraz Azorów. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:38 W 1968 sfotografowano z samolotu opodal wyspy Andros na przybrzeżnej płyciźnie zarys domniemanych ruin. Podobnego odkrycia dokonano w okolicach wyspy Bimini, obiektowi wyglądającemu jak droga wyłożona kamiennymi płytami nadano nazwę „Droga Bimini”. Innych odkryć zatopionych zabytków dokonano u wybrzeży Kuby i San Domingo Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:39 Malta to archipelag znajdujący się pośrodku Morza Śródziemnego, położony jest pomiędzy trzema kontynentami – w okolicach starożytnych cywilizacji Egiptu, Mezopotamii, Starożytnej Grecji i Rzymu. Cywilizacja na Malcie zaczęła się kształtować około 7000 lat temu[9]. To tu znajdują się najstarsze stojące budowle w Europie i na świecie – megalityczne świątynie. Malta jest uważana za możliwą lokalizację Atlantydy zarówno przez niektórych współczesnych badaczy jak i entuzjastów Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:41 Istnieje też pogląd, jakoby Atlantydą była Antarktyda przed jej zlodowaceniem. Jego zwolennicy, wśród których był amerykański geolog Charles Hapgood, powoływali się na mapę osmańskiego kartografa Piri Reisa z 1513 roku. To samo dotyczy też mapy pochodzącej z 1531 roku, sporządzonej przez francuskiego geografa Orontiusa Fineusa. Zawierała ona nie tylko kształt linii brzegowej, ale i powierzchnię samego kontynentu, które obecnie są pod lodem. Obie mapy przedstawiają zarys linii brzegowej lądu Antarktydy, ukrytego pod pokrywą lodową. Wiedza ta nie była znana w owych czasach (stało się to w 1820 roku) i nie była naukowo potwierdzona. Sugeruje się, że sporządzając mapy Fineus i Reis korzystali ze starożytnych źródeł greckich, które z kolei mogły być zaczerpnięte od potomków mieszkańców zaginionego lądu. Sam Hapgood doszedł do wniosku, że za zniknięciem Atlantydy mogło stać zjawisko dryfowania kontynentów (w 1953 ogłosił on teorię wędrówki kontynentów). Pod wpływem rozrostu czapy lodowej zjawisko to miało szybszy rozmiar. Tropem Hapgooda poszło kanadyjskie małżeństwo historyków – Ran i Rose Flem-Ath. Odrzucili oni dominujące wcześniej teorie istnienia Atlantydy w centrum Oceanu Atlantyckiego bądź na Morzu Śródziemnym. Wysnuli hipotezę, że w czasach ostatniej epoki lodowcowej Antarktyda była wolna od lodowca i panował na niej klimat umożliwiający powstanie zaawansowanej kultury i jej wyżywienie. Zniszczenie przez lodowiec miało nastąpić ok. 10 000 r. p.n.e. Teoria ta nie wyjaśnia ostatecznie dalszych losów Atlantów. Istnieje prawdopodobieństwo, że część z nich zdołała ocaleć i została rozsiana na całym świecie, dając zalążek późniejszym cywilizacjom – tłumaczy to istnienie najstarszych kultur rolniczych z okolic Titicaca, Etiopii i Tajlandii datowanych na 9600 rok p.n.e. Teoria ta ma też wyjaśniać genezę monumentalnych budowli istniejących do dziś, jak egipskie piramidy czy starożytne miasta Majów i Azteków. Odpowiedz Link
madohora Re: Topienie "Marzanny" 21.04.22, 22:42 Warunek obecności zaginionego lądu poza mitycznymi słupami Heraklesa spełnia też lokalizacja nieopodal przylądku Spartel (północno-zachodnie Maroko). W 2001 francuski badacz, prof. Jacques Collina-Girard z Uniwersytetu Prowansji w Aix-en-Provence za Atlantydę uznał obecnie zatopioną wyspę Spartel, znajdującą się 35 km od Cieśniny Gibraltarskiej. Naukowiec uznał, że przyczyną zagłady były zmiany klimatyczne spowodowane topnieniem lodowców u schyłku zlodowacenia. Ustalił, że 19 000 lat temu poziom oceanów był niższy o 120 metrów (obecnie wyspa Spartel znajduje się na głębokości 60 m). Woda z topniejących lodowców podnosiła poziom oceanu, co po 8000 latach ostatecznie skryło Atlantydę pod powierzchnią wody. Odpowiedz Link