Dodaj do ulubionych

Humoreski:)

    • madohora Re: Humoreski:) 05.10.14, 17:48
      zamknięty
      Pociąg paryski miał właśnie wyjechać z stacyi Roun. W tem wśiada jeszcze nagle do przedziału 1. klasy naszelny redaktor Fiigara Dr. L. z zapalonem cygarem między zębami.
      Prawie chciał się w jednym kąciku wygodnie rozłożyć, gdy spostrzegł siedzącą naprzeciwko siebie starszą madamę. Redaktor, jako człowiek grzeczny, chciał właśnie, przypominając
      sobie przepisy galanteryi, cygaro wyrzucić przez okno, gdy jego starsze vis a vis jak jastrząb na niego wpadło, pytając go, czy nie ma moresu, że w obecności kobiety pali a że zresztą
      jest W przedziale dla niepalących? „Ale proszę pani, wszakże pani widziała, żem byt właśnie
      w: pogotowiu wyprzedzić życzenie pani, — tak odpowiada redaktor i dodaje: Ale ja nie chcę wogóle łaskawej pani dłużej stać w drodze!" To powiedziawszy, przesiada do sąsiedniego
      przedziału trzeciej klasy, aby tam móc dalej swoje cygaro wypalić. Ale w tym przedziale napotyka polskiego żyda (hauzyrera), który właśnie wypakował swoje śniadanie. Jakiś wstrętny i przenikliwy czuch buchał z jego paczki, jakby z „twamżek" starych, czosnku i cebuli.
      „To znakomite!“ , myśli sobie redaktor i pyta żyda, czy już też jechał 1. klasą? Gdy ten stwierdził, że nie, wtedy prosi redaktor: „Ach, proszę pana, niech pan weźmie mój bilet
      I. klasy a da mi swój bilet III. klasy, a proszę się tam, też nie wstydzić za swoje śniadanko!“ —
      To powiedziawszy bierze żyda i prowadzi do przedziału I. klasy, który właśnie dla onej pani delikatnej opuścił i placuje go na swem miejscu naprzeciw paniczki. Pociąg dopiero za dwie godziny doszedł do Paryża, tak że czuła matrona miała sporo czasu do przeklinania tej zmiany
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 05.10.14, 17:53
      zamknięty
      Można często zauważyć, że ludzie przychodzący z innych okolic, w; których dłużej przebywali, nie tylko niejedno opowiadają, gdy znowu przychodzą do swoich, co ziomków bardzo interesuje, ale, że też często, aby się pokazać w całej swej wartości i wyższości, wszystko co widzieli w świecie podnoszą aż pod niebiosa a o swoim domie mówią pogardliwie.
      Inni zaś postępują inaczej. Ci wychwalają wszędzie, dokądkolwiek przychodzą, tylko swój kraj, porządki i stosunki, jako i sztukę i sposób pracowania swojej ojczyzny, swojej rodzinnej
      ziemi. Celują w tym względnie przede wszystkiem Amerykanie. Ich zarozumiałość święci wprost tryumfy, kiedykolwiek przychodzą do Europy. Dobrze, jeśli im tu, jak to tu powiadamy,
      umie ktoś dobrze „trumfnąć“ To potrafił jeden fiakier wiedeński. Wiedeńscy dorożkarze
      są, wogóle znani z swojej inteliigiencyi. Przychodzi tu raz do Wiednia pewien nadęty Amerykanin, bierze fiakra i poleca mu pokazać sobie wszystkie monumentalne budowy wiedeńskie. Fiakier, widząc burżuja, spełnia swe zadanie jak najlepiej. Wiezie go do muzeów wiedeńskich. Znakomite budowy, to przyznać musi i Amerykanin. Po chwili pyta fiakra: „A czy wiecie, długo te budynki budowano?" Biedny fiakier słyszał w życiu rozmaite pytania i odpowiedzi, lecz czegoś podobnego nie, ale na żaden wypadek nie chciał też wypaść z roli znawcy Wiednia, a tak odpowiada na ślepo: „2 lata!“ — Na co Amerykanin „Ach, takie budowy potrafimy u nas w Ameryce zrobić za rok!“ . Jazda prowadzi dalej do burgu. „A długo to budowano?" Fiakier na to: „Jeden rok!“ Amerykanin uśmiecha się i mówi: „Człowiecze, u nas zrobiono by coś podobnego wygodnie za pół roku!" Jadą dalej ku kościołowi św.
      Szczepana (którego budowa trwała z przerwami kilka wieków). Fiakier myślał sobie: Ja ci tu dam odpowiedź, co się przestaniesz chwalić! — I znowu to same pytanie: „Długo budowano ten kościół?“ Fiakier bez namysłu: „Pół roku, Euer Gnadenl“ — „Hm, mówi Amerykanin, wspaniałe! ale u nas w Ameryce zrobilibyśmy to wygodnie za trzy miesiące!“ — Jazda! Przyjeżdżają do kościoła ślubowania (Yotiykirche) We Wiedniu (wspaniała budowa!) „A długoście to budowali?" pyta Amerykanin. „Ja niewiem, odpowiada teraz fiakier, gdy tu
      wczoraj jechałem, to go tu jeszcze nie było!“
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 11.10.14, 15:41
      zamknięty
      Pewna nauczycielka opowiadała, że raz, przyszedłszy do klasy, zastała pewną dziewczynkę, która była bardzo pilna w nauce, rzewnie płaczącą. Zapytała się jej, dlaczego płacze.
      — „Płaczę dlatego, że jestem tak bardzo brzydka i muszę za to znosić pośmiewisko całej szkoły*' — odpowiedziała owa dziewczynka.
      Nauczycielka kazała jej po nauce przyjść do siebie i podarowała jej szkaradną bryłę, mówiąc: „Weź to i zasadź w ziemi i podlewaj dobrze wodą. Ta niepozorna bryła będzie
      przedstawiała twoją osobę. Zobaczysz co z niej będzie. Za kilkanaście dni przyszła dziewczynka do nauczycielki po nauce i rzekła z radością: „Z tej bryły wyrastają prześliczne listki. Zo b a c z y s z , co dalej będzie“ — rzekła nauczycielka.
      Po pewnym czasie znowu rzekła uradowana dziewczynka : „Z tej szkaradnej bryły wyrósł najpiękniejszy kwiat, jakiego jeszcze w życiu nie widziałam!
      — A widzisz — rzekła nauczycielka — jest to japońska lilia.’’ Jako z tej niekształtnej bryły wykwitł najpiękniejszy kwiat, tak i z ciebie wykwitnąć może najpiękniejsza dusza tylko bądź zawsze tak dobrą, grzeczną i pilną, jak jesteś. I tak się też stało. Z niepozornego ciała tego wykwitła najpiękniejsza dusza i wszyscy ją pokochali i wysoko poważali dla jej dobrej i pięknej duszy i była szczęśliwa. Nie piękność ciała, ale piękność duszy ma większą wartość
      i jest prawdziwą pięknością
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
      • madohora Re: Humoreski:) 18.10.14, 18:51
        zamknięty
        Żarski nie chorował nigdy w życiu. Interes szedł mu dobrze, żona poczciwie wychowywała dziatki, nie było wielkich uciech, ale i zmartwień nie było. Nic więc dziwnego, że Żarskiemu przybywało co roku tuszy, a gdy doszedł do pięćdziesiątki ważył już 110 kilogramów. Lepiej być tłustym niż chudym - mówią - nim bowiem tłusty schudnie, to chudego już dawno pogrzebali. Zdanie to często przytaczali Żarskiemu przyjaciele jego na pocieszenie, ale nie pocieszyli go tern bardzo. Otyłość ma swe ujemne strony - dowodził zdesperowany rzeźnik. Najpicrw nogi mnie bardzo bolą, nosić bowiem muszę moje ciężkie ciało od rana do nocy.
        To nie żart dźwigać dwa centnary! W lecie pocę się okropnie łaźnia niczem! Kilka koszul zmieniać muszę na dzień. A w końcu ciągle wisi mi nad głową niebezpieczeństwo nagłej śmierci. Były to zarzuty nielada, więc przyjaciel Herdzina poradził Żarskiemu, aby się udał do specyalisty na kuracyę. "A cóż to jest za doktor ów pan Specyalista?" pytał dobrodusznie. rzeźnik, który dotąd z doktorami nigdy nie miał do czynienia. "Specyalista, to nie jest nazwisko doktora, lecz tak mówi się o lekarzach, którzy wyłącznie leczeniu jednej poświęcają
        się choroby. Na przykład ty jesteś rzeźnikiem od wołów, Jacek bije konie, Jantek kłuje wieprze. Każdy jest specyalistą tylko w swoim fachu." "Lekarze piszą się jednak doktorami wszech nauk lekarskich ?" "Oh, nie możesz mnie pojąć!" skrzywił się Herdzina. "Dziś lekarze uczą się o wszystkich chorobach po troszeczku, ale potem obierają sobie jedną tylko chorobę dla gruntownego zbadania. Gdyby tobie kazali zrobić kiełbasy, tobyś je tam jakoś popitraszył, ale nigdy nie zrobiłbyś tak smacznych, jak Jantek, bo on w kiełbasach specyalistą. Podobnie i lekarz każdej czepi się choroby, ale w jednej obranej przez siebie jest niedoścignionym specyalistą. Na przykład jeden leczy tylko oczy, drugi brzuchy; jeden jest specyalistą od paznokci, drugi od nagniotków; jeden umie zrobić tak, żeby chudy utył, drugi żeby tłusty
        zesechł na szczypę." "Takiego potrzebuję specyalistę." "I "Aha, teraz już rozumiesz, co to jest specyalista?! Otóż idź że do takiego, a ten ci da tak praktyczne wskazówki, że nie będziesz potrzebował chodzić do niego kilka razy, jak do innych niespecyalistów." Żarski podziękował "za oświeoenie" swemu przyjacielowi i udał się do specyalisty od "schudnienia", który odtłuszczał pasibrzuchów. Dr. J asiilski, mąż szerokiej sławy, niejedną setkę tłuściochów wyprasował już na szkielet. Zbadał serce Żarskiego i poklepał go po ramieniu. "Szczęście, żeś pan zawczasu zgłosił się do mnie. Serce ma uderzenia niedokładne, lada dzień mogła nastąpić katastrofa. Jadaj pan tylko 10 deka mięsa na dzień, nie pij piwa ni wódki, a rób forsowne marsze cały dzień, czy deszcz czy pogoda. Tak przez pół roku. Potem zgłoś się pan do mnie..
        Tania recepta zadowoliła Żarskiego. Postawił za ladą, handlu żonę, sam zaś biegał jak opętany po mieście i okolicznych wioskach. Ważył się co miesiąc i z rozkoszą zauważył, że
        kuracya znakomicie skutkuje. Każdego miesiąca ubywało sadła. W piątym miesiącu doprowadził już do tego, że jego powłoka straciła 30 kilogramów. Pomimo dżdżystej jesieni prowadził kuracyę forsownie dalej, chcąc utargować choć 20 kilo. Ale wkrótce spostrzegł, że nogi mu puchnąć zaczęły, a rwanie zasnąć mu nie dało. Zjawił się reumatyzm w całej okazałości. Czy nie lepiej było pozostać tłuściochem, ale wolnym od reumatyzmu?!" pytał się żony i przyjaciół. "Udar serca już dawno byłby cię zabił," pocieszali go, a reumatyzm wyżre wszelki tłuszcz z organizmu i teraz dopiero będziesz normalnym człowiekiem. Zresztą i na reumatyzm jest sposób. Idź do specyalisty, on go zaraz wypędzi." Poszedł rzeźnik do specyalisty od reumatyzmu i zażądał prędkiego środka. Specyalista pokiwał głową i z rezygnacyą rzekł: "Jak chodzi o pośpiech, to włóż pan nogi po kolana w mokry piasek, aż się dobrze rozgrzeją!" Środek ten znakomicie poskutkował. Już w czwartym tygodniu zeschły nogi tak, że przez skórę wydobywały się piszczele. Równocześnie jednakowo poczuł Żarski drapanie w gardle, potem darcie, wreszcie już mówić przychodziło mu z trudnością. Chroniczne zapalenie usadowiło się w gardle na dobre. "Gardło, co tam gardło, albo to jeden choruje na gardło?" pocieszali przyjaciele. ,,W jesieni i zimie każdy przechodzi katary i zapalenia gardła, mniejsze lub większe. Płucz gardło słoną wodą, a za tydzień będziesz
        zdrów!" Nie pomogło jednak słone płukanie. Z gardłem było coraz gorzej. Udał się więc teraz Żarski do specyalisty chorób gardła. Ten wskazał mu jako konieczność leczenie elektryką.
        Chodził więc codziennie rzeźnik do specyalisty i elektryzował gardło bardzo regularnie. Wkrótce nastąpiło polepszenie, a potem wyleczenie! Elektryka lecząc gardło, zaszkodziła jednak nerwom i głowie. Żarski rozdrażnił się do tego stopnia, że nawet spać nie mógł.
        W głowie czuł jakąś ociężałość i szum. Już nawet o swej chorobie myśleć nie mógł porządnie i nie wiedział, co robi. Zaprowadziła go żona do innego specyalisty, który leczył choroby nerwowe. Ten zalecił mu spokój, dyetę, leżenie na słońcu i łykanie silnych dawek bromu. Kuracya znów znakomicie pomogła, rzeźnik począł sypiać, pozbył się bolu głowy, ale zrujnował żołądek. Nie miał apetytu, odbijały mu się kwasy, stracił siły i wysechł jak szczypa. Wydłużyło mu się oblicze nieprzyjemnie, oczy zapadły głęboko, wyglądał jak suchotnik.
        Przestraszona żona zaprowadziła go teraz do specyalisty, który leczył suchotników. Ten opukał rzeźnika troskliwie i pocieszył, że choć płuca są bardzo osłabione, jednak przez odpo-
        wiednią kuracyę wzmocni swe siły. Musi starać się przedewszystkiem jeść dużo i tłusto. Codziennie pół kieliszka wódeczki, namoczonej w piołunie i szałwii zrestauruje mu żołądek
        i wilczy wywoła apetyt. Tylko cierpliwości i wytrwałości, a organizm z przybywającą tuszą odzyska i siły. Tak się stało, jak przepowiedział doktor. Z przybywającą tuszą wracało Żarskiemu zdrowie, humor i siły. Po pięciu miesiącach, gdy stanął na wadze, znów ważył 110 kilogramów wrócił więc do tego samego punktu, z którego wyszedł przed dwoma laty, gdy rozpoczął kuracyę. Dwa lata męczył się i cierpiał niepotrzebnie i u specyalistów leczył. Stracił dużo pieniędzy i zaniedbał swe interesa. Oto, co zyskał na kuracyi u specyalistów. Kiedy w restauracyi rozprawiał znajomym o przebytych utrapieniach, tak kończył zawsze swe opowiadanie: "Jeżeli między rzemieślnikami są specyaliści, to ma to jakiś sens; kto robi same płaszcze, ten nie zaszkodzi robiącemu fraki. Kto robi szafy, nie zawadza fabrykującemu tylko stołki. Ale głupstwem jest specyalność w leczeniu. Specyalista leczy ci tylko nogę lub gardło, a niech tam dyabli biorą resztę ciała. chirurg mówi, że operacya się uda - a człowiek umarł. Bierz licho specyalistów, a gdy będę znów chory, pójdę do takiego lekarza, Który wszystko leczy i zwraca uwagę na zdrowie całego organizmu.
        --
        MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 18.10.14, 23:24
      zamknięty
      Przebiegły - Kalif (panujący książę arabski) obiecał córkę i tron temu, kto mu opowie tak długą historyę, że końca mieć nic będzie; a gdyby skończył, da mu uciąć głowę. Jeden śmiałek przybył i powiada: Był ogromny spichlerz pełen zboża, a w dachu była mała dziurka. Przyleciała ogromna chmura szarańczy; pierwsza szarańcza wlazła dziurą i wzięła jedno ziarno potem wlazła druga i wzięła jedno ziarno. Tak opowiadał sześć miesięcy, aż Kalif śmiertelnie znudzony, kazał mu przestać i dał mu swą córkę za żonę.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 18.10.14, 23:28
      zamknięty
      Czterech . filutów, przyszedłszy do gospody, kazało sobie dać: dobry obiad i piwa. Zjadłszy i napiwszy się dobrze, jeden z nich udawał, że chce za wszystkich zapłacić i sięgnął ręką
      do kieszeni swojej, drugi niby mający podobny zamiar, przytrzymał rękę pierwszego. Trzeci odezwał się, iż on koniecznie ma zapłacić za całe towarzystwo. Czwarty obróciwszy się do
      kelnera owej gospody, który pieniądze miał odebrać, rzecze: "To ci mówię, żebyś od żadnego z tych panów nie przyjmował pieniędzy; ja ci za wszystkich zapłacę" Gdy się tak
      z sobą umawiali, jeden z nich rzecze: "Oto tak postąpimy, panowie, zawiążemy oczy temu kelnerowi, jak w ślepą babkę grając czynią, a którego z nas złapie, ten zapłaci!" Zgodzili się na to. Łatwowierny kelner z zawiązanemi oczyma, zaczął się po izbie kręcić, a jeden za drugim cicho wymknąwszy się uciekli. Tymczasem sam pan tej gospody wchodzi do izby.
      Czeladnik złapawszy go, rzecze: "Pan musi zapłacić!" Otworzy oczy, spojrzy, aż ci to pan jego, a z owych filutów żadnego nie znajduje. Łatwo się domyślić, jak się potem z panem rozmówił.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 18.10.14, 23:35
      zamknięty
      Historyjka o parobku i o grochu

      Pewien wybredny parobek, siedząc nad misą pełną grochu, przewróciwszy łyżkę wklęsłością do dołu, tak jął mówić do grochu: - Jeśli się będziesz na łyżkę brał, to cię będę jadł.
      Groch oczywiście na odwróconą łyżkę brać się nic chciał. Gospodarz to zauważył, ale nie mówił nic. Zdarzyło się jednak potem w lat parę, gdy rok był nieurodzajny, że ten sam parobek, który się już ożenił i osiadł na własnej gospodarce i chleba mu nie stało na przednówku, przyszedł do swego dawnego gospodarza prosić o wspomożenie, Kmieć otworzył mu śpichlerz, w którego jednym kącie leżało żyto, w drugim jęczmień, w trzecim tatarka (poganka), a w czwartym groch. Może ci grochu potrzeba? - zapytał gospodarz. Oj, przydałby się, przydał - odpowie biedaczysko. Więc daj miech i trzymaj! To mówiąc, wziął szuflę i trzymając tak samo na opak, czyli dnem do góry, mówi do grochu: - Jeśli się będziesz brał, to cię będę sypał. - Panie gospodarzu, odwróćcie szuflę, to się zaraz groch weźmie. - A pamiętasz mój bratku, jakeś u mnie gardził tym grochem, odwracając łyżkę nad miską?
      Parobek dalejże za nogi gospodarza, przeprasza go ze łzami i wyznaje, że zgrzeszył, gardząc darem Bożym, a poczciwy kmieć, dawszy pożyteczną naukę, przebaczył mu i nasypał
      w cztery miechy: żyta, jęczmienia, tatarki i grochu.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 23.11.14, 00:55
      zamknięty
      Tanie wino.

      Pewne towarzystwo mężczyzn jechało w piękny dzień zimowy w dobrze i pięknie zbudowanych saniach ze Saksonii do jednego miasta w Czechach. Było ich czterech. Ubrani byli we
      futra i czapki futrzane, tak że im w starych saniach cieplej było, niż niektóremu przy piecu. Oprócz tego mieli w saniach całkiem nową flaszkę ogrzewającą, aby przypadkiem sobie nóg nie odmrozić. Podróż odbywała się bez żadnej przeszkody, a austryackie wino smakowało im pod "czarnym koniem", gdzie wstąpili po drodze, tak znakomicie, że w krótkim czasie stała na stole
      cała baterya próżnych flaszek.
      "Znakomite wino!" - powiedział pierwszy, właściciel dóbr, "życzyłbym sobie tylko, żeby i u nas zamiast ziemniaków wino rosło."
      "Gdyby nie było na wino tak wielkiego cła," -powiedział drugi, kupiec z zawodu, "porzuciłbym mój interes zaraz i handlowalbym winem."
      - "A ja urządziłbym winiarnię," - rzekł trzeci, fabrykant, "a wy, moi panowie, bylibyście u mnie codziennymi gośćmi."
      - "Toby mi się podobalo," powiedział czwarty, budowniczy z zawodu. "Wiwat Austrya i jej wino!" zawołał właściciel dóbr. "Wiwat, wiwat," zawołali i inni.
      "Heda, panie gospodzki!" zawołał właściciel dóbr. "Ma pan jeszcze dużo tego szlachetnego trunku w zapasie?,
      "Będzie tak z tego jeszcze kilka beczek - odpowiedział na to gospodzki, zdjąwszy swą czapeczkę i przystąpiwszy bliżej do gości.
      "Gdyby tylko nie było tak wysokiego cła!" powiedział kupiec, "wziąłbym sobie też kilka flaszek."
      "Idzie to też bez cła," wtrącił fabrykant, "przemycimy wino przez granicę."
      "Oho!" odezwał się właściciel dóbr, "to nie idzie tak łatwo; strażnicy cłowi mają baczne oko; toby nas potem dużo kosztowało !"
      "Mam dobrą myśl," rzekł budowniczy. "Każmy sobic flaszkę ogrzewająaą napełnić winem, na to nikt nie przyjdzie, że tam wina."
      "Brawo!" zawołali inni jednogłośnie. "To się nazywa dobry pomysł, tak też zrobimy."
      Gospodzki przyniósł natychmiast wychłodzoną flaszkę ze sanek i napełnił ją tym szlachetnym trunkiem. Goście zapłacili za jadło i trunek i odjechali śmiejąc się i śpiewając w zimną noc.
      Owinięci we futra, wino w głowie, wino przy
      nogach, jak im miało być zimno? A przecież dreszcz ich począl przechodzić, gdy po półgodzinnej jeździe stanęli przed saskiin urzędem cłowym i na zapytanie strażnika, mającego służbę: "Jest co do opłacenia?"
      odrzekli "Nie!"
      Ale strażnik nie dawał wiary wszystkiemu i wsunął rękę do sanek, aby pomacać, czy też tam
      niema co podejrzancgo. Ale jak prędko rękę wsunął, tak ją prędko wyrwał napowrót, gdy się domacał zimnej jak lód flaszki. "To 'przecież można było też w domu zostawić, jeżeli jest
      zimna," mruczal strażnik gniewnie, podczas gdy sanie po gładkim śniegu,dalej ruszyły.
      "Teraz,wygraliśmy," powiedział z cicha właściciel dóbr.
      "To był znakomity figicel" zawołał kupiec.
      "Panie budowniczy, z pana szczwany lis," powiedział fabrykant.
      "A ,wy jestcście jeden jak drugi okropnymi filutami," odrzekł ,budowniczy.
      "Budowniczemu ,musimy dzisiaj jeszcze zaśpiewać "Niech żyje nam" zawołał kupiec.
      "Ma się rozumieć, w najbliższej gospodzie!" zawołali wszyscy chórem. Sanki stanęły rzeczywiście zaniedlugo przed gospodą. Po
      półgodzinnej przerwie, w której wypili na zdrowie budowniczego, wsiedli znów do sanek. Ale jak się zadziwili, uczuwszy w nogach przyjemne ciepło.
      "Do dyabła!" zawołał fabrykant. "Flaszka ogrzana”
      "Jak to możliwe? Może co gore! - powiedział przestraszony kupiec.
      Parobek, który prawie konie zaprzęgał, przybiegł i rzekł z radością: "Nieprawda, panowie? dobry miałem pomysł. Fłaszka byla zimna jak lód, więc napelniłem ją gorącą wodą." "A to, co tam było ?, zagadnął budowniczy z przerażeniem.
      Wylałcm do rynsztoku," odpowiedział parobek z zadowoleniem i z największym spokojem.
      ,,O ty głupoczec!" zawołal właścicieł dóbr i porwał z gniewem za cugle tak, że sanie nagle ruszyły z miejsca i że o mało wszyscy z nich nie wylecieli. Parobek stał jak skamieniały i patrzał mrucząc w swoją pomiętą dłoń. Ani jednej flaszki nie napełnię gdyby sobie nawet wszyscy nogi poodmrażali- rzekł gniewnie. Ci czterej panowie jechali z wielkiem niezadowoleniem do domu, jeden do drugiego nawet się nie odezwał, ale w duchu poprzysiągł sobie każdy z nich nie oddawać się więcej przemycaniu.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) - metrer słomy 13.03.15, 22:48
      zamknięty
      Kiesi, juz doś downo tymu, miyszkoł w Ochabach jedyn kumornik, a był to straszny
      wiłogłów. Błozna sie go dzieciały dycki i co chwile musioł kómusi cosi wymarasić. Bez tego ni móg żyć. Nazywoł sie Czornecki. Jak to kumornik, piniędzy nigdy ni mioł, a gorzołeczka mu strasznie szmakowała. Nieboszczyk Tramer, co mioł kiesi gospode, nie chcioł mu już dawać na gebeno, bo mioł ś niego brać, kie w chałupie biyda aż piszczała. Czornecki se tam z tego nic nie robił, ale dycki kómbinowoł, jakoby też prziś ku piniądzóm na te gorzołeczke. Roz se siedzi w gospodzie przi achtliku ze starym Rychlikym. To była tako drugo wymasta. Nawinół sie jakisi handlyrz z Górnego, co chcioł kupić słómy. Jak to Czornecki usłyszoł, zaroz. sie s nim doł do godki i prziłobiecoł handlyrzowi sprzedać dwa metry słómy. Handlyrz mu doł cosi na zodanek, postawił achtlik, potym wzión Czorneckiego na furmanke i pojechali do jego chałupy. Jak już byli przi chałupie, Czornecki kozoł chłopu poczkać i prawił, że idzie do izby po klucze od stodoły. A chałpe mioł drzewianóm, takóm lichóm bude, jako to kumornik. A naokoło było tam wiency chałup i stodół. Handlyrz siedzi na wozie pod chałpóm, czeko, doczkać sie ni może, a Czornecki jak z tej chałpy nie wychodzi, tak nie wychodzi. Jak już to trwało dobróm chwile, wloz do chałupy, dziwo sie, a w kóncie kole łokna siedzi staro Czornecko i łoto spódnice. Chłop sie pyto, kaj je gazda z kluczami od stodoły, żeby te słóme se móg wziąś. Baba zrobiła na chłopa łoczy, bo o niczym nie wiedziała ani swoigo chłopa nie widziała i zaczyno lamyntować, że sóm biydnymi kumornikarni i żodnej słómy ni majóm a stodoła, co stoi blisko chałpy je od sąsiada. Mógliście widzieć, co sie nawyzywała na starego, jak sic dowiedziała, że wzión zodatek na słóme, co ji ni mioł. Prawiła, że jejimu chopu ni ma co wierzić, bo to je bity cygón i wichlyrz, co jyno myśli, kajby piniądze na gorzołke wywichlarzić. A Czornecki, tyn lagramynt łobeszeł kole chałupy żeby sie handlyrz nic wszymnół, i stracił sie z łoczy, że go ani baba nie uwidziała przez łokno. Handlyrz, jak mu to baba wszystko łopowiedziała, klón, co wlazło, ale cóż mioł poradzić. Luto sie mu zrobiło biydnej baby skyrs takigo chachara i poszeł do sąsiadów, a wygónił cosi tej słómy. Jak jechoł
      spadki, stawił sie ze złości do Tramera, dziwo sic a tam miły Czornecki siedzi se jak gdyby nic przi achtliczku i popijo gorzołke. Za piniądze z tego zodanku, co mu handlyrz doł za słóme. Mógliście sie dziwać, jak sie handlyrz ciepoł. Niewiela brakowało, a dostałoby sie Czomeckimu porządnie biczyskym. Ale Czomecki, nie w ciymie bity, prawi se mu tak:
      _ Łobiecołech dwa metry słómy, to słóma bydzie. Pójcie haw sy mnóm.
      Wyszeł z handlyrzym przed gospoda i pozbiyroł pore słómek rozciepanych na ziymi. Wyjón z kapsy skłodany colsztok, łodmierził handlyrzowi dwa metry tych słómek i doł mu.
      -- Miało być dwa metry? Je dwa metry. I dejcie mi święnty spokój.
      Handlyrz sie wściyk i chcioł do niego skoczyć. I byłby mu przihuśtoł ale Czornecki uciyk i już sie w tyn dziyń nie pokozoł. A handlyrz musioł pojechać stratny, bez piniyndzy.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 20.09.15, 23:48
      zamknięty
      - Co to jest strzelba? Strzelba jest to ładnie wyczyszczona i politarowana żelazna rurka, nabita prochem lecz nie tym prochem co leży na drodze ale żelaznym z saletry i kuglami, ale nie kuglami szabasowymi tylko kuglami ołowianemi i żelazmemi nabita. Następnie na wierzchu jest taki kogucik i panewka a pod spodem języczek. Pociągnij Mojesze za języczek, kogucik wyda trzask a panewka błyśnie a ładnie wypoliturowana żelazna rurka zrobi wielki harmider a ty Mojsze stań sto kroków i patrz w tę rurkę. Kula leci, leci i uderzy w końcu w ciebie i ty będziesz zabity jak pies. Oto co jest strzelba.
      --
      MADOHORA FORUM NIKISZOWIEC
    • madohora Re: Humoreski:) 25.02.16, 21:48
      zamknięty
      Historja o wesołym urzędniku, który przez pól roku nie chodził do biura.

      Młody człowiek, wykształcony i zdolny, został przyjęty do min. spraw, wewn. i po roku nienagannej służby został w styczniu 1922 r. stabilizowany. Lecz nagle dnia 25 lutego, szef jego donosi dyrekterowi biura, że od dwóch tygodni nowy urzędnik nie pokazuje się wcale w ministerstwie. Dyrektor miał wielką ochotę napomnieć urzędnika, lecz, niestety, nie mógł go nigdzie znaleźć; w biurze leżały tylko rękawiczki, kapelusz i bluza, a właściciela ich przez 5 miesięcy nie widziano. W ko ńcu czerwca dyrektorowi tego już było za wiele i przeniósł urzędnika do innego biura. Młody człowiek dowiedział
      się o tem postronnie i przeniósł skrupulatnie swoje rękawiczki, bluzę i kapelusz do innego, wyznaczonego sobie pokoju... odtąd znowu zniknął. Wobec tego 11 sierpnia postanowiono
      działać energicznie i kapelusz z bluzą i rękawiczkami, przeniósł się znów do innego departamentu.
      Ostatecznie 24 listopada, szef biura, zażądał zmiany urzędnika. Dyrektor personalny postanowił
      dać sprawę radzie dyscyplinarnej, która listownie wezwała pana referenta na 12 grudnia. Oczywiście wezwany się nie zjawił, lecz za to 20 tegoż miesiąca nadszedł list, w którym urzędnik uskarża się na szykanowanie go, gdyż? twierdził słusznie ? nie spóźnił się jeszcze ani z jedną sprawą, która mu
      została oddana. Następnego zaś dnia przyszła znów wiadomość, że p. referent nie może się zjawić, gdyż jest mocno zakatarzony. Minęło kilka dni i 30 grudnia wysłano komisję do domu urzędnika.
      Faktycznie znaleziono go w łóżku, lecz nie dyskretna stróżka wyznała, że młody pan zawsze wstaje dopiero popołudniu; jest bowiem namiętnym tancerzem i całe noce spędza w dancingu. Tajemnica nieobecności została zatem wyjaśniona i dyrektor zażądał bez skrupułów natychmiastowego przybycia.
      Urzędnik zjawił s!ę, lecz dopiero 4 stycznia.
      ? Dlaczego pan dopiero teraz przychodzi?
      ? Byłem tu 2 stycznia, lecz było zamknięte.
      ? Przecież 2 stycznia ministerstwo nie urzęduje?
      ? Otóż to! Sam pan dyrektor musi przyznać, że taki fakt nie zachęca do pracy,?odparł najspokojniej w świecie sumienny referent.
      Sprawa cała przybrała formę skandalu. Wszystkim już było tego za wiele. Dnia 17 stycznia rada dyscyplinarna powzięła postanowienie, Jakie? Niktby nie zgadł! Ponieważ nie mogli się odważyć na wypędzenie urzędnika, a o degradacji nie mogło być mowy, gdyż urzędnik miał dopiero niższą rangę, zaopinjowano, że należy dać mu na razie awans, by móc go następnie zdegradować! I minister przychylił się do tej opinji.
      * *_ *
      Miejmy tę satysfakcję, że rzecz ta, przepyszny typ bałaganu nie działa się bynajmniej w Polsce, lecz we Francji. ?Coby jednak było, gdyby ten urzędnik miał jeszcze protekcję?".

      1892

      --
      prezent
Inne wątki na temat:

Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka