TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

W NIEMCZECH POJAWIŁ SIĘ NOWY GATUNEK KLESZCZA - www.polsatnews.pl - 17.05.2023

[madohora]

HIPOPOTAM ZAATAKOWAŁ ŁÓDŹ - Interia - 17.05.2023

[madohora]

PORADY DLA WŁAŚCICIELI PSÓW - Moje Katowice - 17.05.2023

[madohora]

CZY W POLSCE SĄ KOMARY TYGRYSIE - www.msn.com.pl - 17.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z pierwotnego pochodzenia jako stylizowane zwierzę przedstawiane na totemach, chiński smok wyewoluował do roli mitycznego zwierzęcia. W czasach dynastii Han wyobrażenie smoka przedstawiano jako mającego ciało węża, łuski i ogon ryby, rogi wołu, twarz wielbłąda, dwie pary orlich szponów, uszy byka, stopy tygrysa i oczy demona. Miał też płonącą perłę pod swoją brodą. Chińskie smoki były niekiedy przedstawiane ze skrzydłami podobnymi do skrzydeł nietoperza wyrastającymi z przodu ich ramion, przeważnie jednak nie miały skrzydeł.

[madohora]

W mitach chińskich występuje czterech Smoczych Króli, reprezentujących cztery morza: „Morze Wschodnie” (Morze Wschodniochińskie), „Morze Południowe” (Morze Południowochińskie), „Morze Zachodnie” (utożsamiane z Oceanem Indyjskim) i „Morze Północne” (być może chodzi o jezioro Bajkał).

[madohora]

Król Wuyue w czasach Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw często był nazywany „Smoczym Królem” lub „Smoczym Królem Mórz” z powodu jego prac inżynierskich które „powstrzymywały morza”.

[madohora]

Współczesne wierzenia o chińskim smoku pojawiają się bardzo sporadycznie. Wydaje się wielką rzadkością, by ktokolwiek przyznawał się do widzenia rzeczywistego smoka. Kult smoka jako władcy pogody i deszczu nadal występuje na wielu obszarach i jest głęboko związany z chińskimi tradycjami, takimi jak obchody święta Chińskiego Nowego Roku.

[madohora]

Przedstawienia smoka z czasów dynastii Han mają 3 szpony, co wyjaśniałoby jak trójpalczaste smoki przybyły do Japonii w okresie przed panowaniem chińskiej dynastii Tang.

[madohora]

Jiaolong (蛟龍) lub Jiao (蛟), Wodny Smok - bezrogi albo łuskowaty smok, władca morskich zwierząt

[madohora]

Smoczy Król (龍王) - potężne bóstwa mające postać smoków, władające morzami i sprowadzające deszcz

[madohora]

Kilka miejsc w Chinach nosi nazwę „Dziewięć smoków”, najsłynniejsze z nich to Kowloon w Hongkongu. Odcinek rzeki Mekong w Wietnamie jest znany jako Cửu Long, co oznacza „Dziewięć smoków”.

[madohora]

Przy sprzyjających okolicznościach, na przykład przy święcie Chińskiego Nowego Roku czy otwieraniu sklepów lub rezydencji, częścią festynu stają się też tańce z kukłami smoków. Są one „naturalnych rozmiarów” zbudowanymi z drewna i ubrań kukłami poruszanymi przez zespół ludzi, noszących smoka przy użyciu drewnianych tyczek. Tworzą oni choreografię widowiska do akompaniamentu bębnów i muzyki.

[madohora]

Chiński mit o zdolności smoków do przyjęcia ludzkiej postaci (drakantropia) przyjął się także w innych kulturach. Na przykład w Spirited Away: W krainie bogów, anime Hayao Miyazakiego, pojawia się postać chłopca-smoka imieniem Haku, który jest smokiem nieistniejącej w czasie akcji filmu rzeki (smoki na Dalekim Wschodzie ucieleśniają rzeki, jeziora, morza i chmury) i przy różnych okazjach przybiera postać białego, latającego smoka z długimi wąsami.

[madohora]

[madohora]

W japońskich legendach władcami stawów były najczęściej smoczyce, które mogły przybierać postać pięknej dziewczyny o nienaturalnie długiej twarzy, chociaż według niektórych podań ukazywały się one również jako stare i odrażające kobiety. Wierzono również, że kobiety, które popełnią samobójstwo z miłości, mogą po śmierci stać się białymi smokami

[madohora]

Słowo ryū / tatsu oznaczające smoka pojawiło się po raz pierwszy w kronikach z rejonu Dazaifu na Kiusiu, gdzie znajdował się niezwykły staw. Nigdy nie przybywało w nim wody, ani nigdy jej z niego nie ubywało za sprawą lokalnego bóstwa zwanego Takeiwa-no-Tatsu ( Smokiem z Masywnej Skały), które go zamieszkiwało

[madohora]

Smoki według legend zamieszkiwały stawy i wywabienie ich na zewnątrz mogło sprowadzić deszcz. Aby wypłoszyć smoka z jego siedziby, wrzucano do wody różne metalowe przedmioty, końskie łajno lub śmieci, aby istota ta nie chciała przebywać w tak zanieczyszczonej wodzie. Aby smok wyleciał ze stawu, można było również wrzucić do niego pokrojoną rybę, co miało na celu obrazę smoka, należało jednak uważać, gdyż jego gniew mógł sprowadzić burze z trąbami powietrznymi, zwanymi po japońsku tatsumaki

[madohora]

Japońskie smoki często są czczone w sanktuariach sintoistycznych oraz świątyniach buddyjskich.

[madohora]

Toyotama-hime (jap. 豊玉姫) lepiej znana jako Oto-hime – piękna córka Watatsumiego, smoczego króla. Wyszła za mąż za mężczyznę o imieniu Hoori, którego spotkała nieopodal Smoczego Pałacu, gdzie pomogła mu w odnalezieniu zaginionego haczyka. Wdzięczny chłopak ożenił się z Oto-hime i zamieszkał w Smoczym Pałacu. Toyotama-hime urodziła mu syna, który był ojcem Jimmu, pierwszego cesarza Japonii. Niedługo po urodzeniu dziecka została nakryta przez męża w swojej prawdziwej postaci, po czym zawstydzona pod postacią smoka odleciała do pałacu swojego ojca

[madohora]

Kiyohime (jap. 清姫) – była kelnerką w herbaciarni, która zakochała się w młodym buddyjskim mnichu. Po tym jak ją odrzucił, zaczęła studiować magię, zamieniła się w smoka i zabiła go

[madohora]

Wraz z przybyciem buddyjskich mnichów do Japonii legendy o japońskich smokach uległy przekształceniu, a niektóre z opowieści o azjatyckich smokach zostały wchłonięte przez mitologię japońską, stąd w opowieściach o smokach możemy spotkać znane z mitologii hinduskiej Nagi, które również uważane były za bóstwa wody. Innymi smokami przejętymi przez mieszkańców archipelagu są:

Hachidai ryūō (jap. 八大龍王)
Mucharinda (jap. ムチャリンダ Mucalinda)
Benzaiten (jap. 弁才天)
Kuzuryū (jap. 九頭龍 Dziewięciogłowy smok)

[madohora]

Grakch rządził Polską sprawiedliwie a wdzięczni poddani zamierzali przekazać tron jego męskiemu potomstwu. Tak się jednak nie stało, gdyż jeden z jego synów zabił drugiego. Aby wyjaśnić, w jakich okolicznościach do tego doszło, kronikarz wprowadził postać smoka[1]: był bowiem w załomach pewnej skały okrutnie srogi potwór, którego niektórzy zwać zwykli całożercą. Żarłoczności jego każdego tygodnia według wyliczenia dni należała się określona liczba bydła. Jeśliby go mieszkańcy nie dostarczyli, niby jakichś ofiar, to byliby przez potwora pokarani utratą tyluż głów ludzkich. Grakch, nie mogąc znieść tej klęski, jako że był względem ojczyzny tkliwszym synem niż ojcem względem synów, skrycie synów wezwawszy, przedstawił [im swój] zamiar, radę przedłożył

[madohora]

Opowiadanie Kadłubka podjęli kronikarze z przełomu XIII i XIV wieku – na Śląsku autor tzw. Kroniki polsko-śląskiej oraz tworzący w Krakowie bezimienny franciszkanin, zwany zazwyczaj autorem Kroniki Mierzwy. Ten ostatni zauważył podobieństwo tekstu mistrza Wincentego do deuterokanonicznych dodatków do Księgi Daniela i opatrzył go uwagą: tak jak Daniel, który zabił smoka babilońskiego. W Wulgacie bowiem, którą znał autor Kroniki Mierzwy, wąż z 14 rozdziału Księgi Daniela nazwany został smokiem: wziął tedy Daniel smoły, łoju i sierści, ugotował to razem, zrobił ciasto i dał w paszczę smoka. Smok zjadłszy rozpękł się. Tedy rzekł: Zobaczcie przedmiot waszej czci

[madohora]

Wersję Długosza powtórzyli Maciej Miechowita w Kronice polskiej z roku 1521 oraz Bernard Wapowski w swojej zaginionej Kronice (jak wynika z zachowanych fragmentów tego dzieła). Najstarszy tekst w języku polskim o smoku wawelskim znalazł się na kartach Kroniki świata Marcina Bielskiego z 1551 roku. Najprawdopodobniej była to krótka parafraza wersji Wapowskiego. Bielski wprowadził najpopularniejszy wariant śmierci smoka, który miał pęknąć z przepicia wodą wiślaną: Grakus książę rozkazał w wywnątrzonym cielcu siarki, smoły a saletry z ogniem przyprawionym zadać zaprawiwszy, a przeciw jamie jego położyć. Który gdy uźrzał, mnimając, by cielę, pożarł. A gdy w nim tlało, pił wodę, aż się rozpukł. U Bielskiego (być może za Wapowskim) po raz pierwszy padła też data śmierci smoka – rok 700 po Chrystusie

[madohora]

W XII wieku smok stał się jednym z ulubionych motywów sztuki i literatury. Wiązało się to z wyprawami krzyżowymi. Powracający z Bliskiego Wschodu rycerze przywozili różne curiosa, wśród nich bardzo w owym czasie poszukiwane skóry krokodyli[11]. W Kronice Kadłubka znalazła się najstarsza w polskiej literaturze wzmianka o krokodylich łzach, podobna do informacji we francuskim bestiariuszu z 1210 roku, zgodnie z którą krokodyl płakał po zjedzeniu człowieka[12]. Smoki występowały w XII i XIII wieku często na znakach bojowych rycerstwa a skóry krokodyli, przywożone jako trofea ze Wschodu, uważano niekiedy za skóry smoków pokonanych przez krzyżowców

[madohora]

Twórcą tezy o tzw. legendzie uczonej zapisanej w Kronice Kadłubka był Oswald Balzer. Analizując środowisko krakowskie z okresu sprzed powstania uniwersytetu, doszedł on do wniosku, że w kręgu miejscowych intelektualistów wypracowano kształt uczonej, historycznej koncepcji początków narodu, dynastii i miasta. Koncepcja ta została ostatecznie sformułowana przez mistrza Wincentego[17]. Z bardzo ostrą krytyką historyków, którzy bronili poglądu o ludowej genezie podania o smoku wystąpił niemiecki uczony Alfred von Gutschmid w pracy Kritik der polnischen Urgeschichte des Vincentius Kadlubek. Stanisław Zakrzewski dowodził, że legenda była trawestacją opowieści o świętym Jerzym, powstałą na krakowskim dworze Piastów. Jego tezę poparła, analizując ją z punktu widzenia etnologii i rozszerzając o nowe wątki literackie Cezaria Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowa

[madohora]

[madohora]

Na podstawie powieści w latach 1969–1970 powstał trzynastoodcinkowy serial animowany, równie ciepło jak książka, przyjęty przez widzów.

[madohora]

JAPONIA. POLICJA POSZUKUJE WĘDKARZA - www.msn.com.pl - 17.05.2023

[madohora]

NAUKOWCY ODKRYLI ŚMIERTELNIE GROŹNE KLESZCZE - www.msn.com.pl - 17.05.2023

[madohora]

OCALIĆ PRZYSTAŃ OCALENIE - www.tvp.pl - 18.05.2023

[balzack]

[balzack]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POŻAR HOTELU W NAŁĘCZOWIE - Interia - 20.05.2023

[madohora]

ULE ZE ZUŻYTYCH BĘBNÓW Z PRALEK - Radio Eska - 20.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

"Koty, które pływały na statkach w celu łapania myszy, miały paszporty z odciskami ich łap."

[madohora]

[madohora]

Szczątki nieptasich dinozaurów są okazjonalnie znajdywane ponad granicą kreda-trzeciorzęd. W 2001 paleontolodzy Zielinski i Budahn donieśli o odkryciu pojedynczej kości kończyny hadrozauryda w San Juan Basin w Nowym Meksyku. Opisano ją jako dowód na istnienie paleoceńskich dinozaurów. Formację, w której znaleziono kość, datowano na wczesny paleocen, około 64,5 milionów lat temu, a więc pół miliona lat po rozpoczęciu się kenozoiku. Inne dowody obejmują znalezienie szczątków dinozaurów w formacji Hell Creek aż do 1,3 m powyżej (40 000 lat po) granicy kreda-trzeciorzęd. Podobne doniesienia pochodzą z innych części świata, włączając w to Chiny. Jednak wielu naukowców nie uznaje proponowanych paleoceńskich dinozaurów. Uznają, że ich szczątki opuściły swe pierwotne położenie, po czym zostały pokryte znacznie późniejszymi osadami. Jednak bezpośrednie datowanie kości wspiera późniejszy czas ich powstania. Metoda uran-ołów prowadzi do precyzyjnego wyniku 64,8 ± 0,9 miliona lat temu. Jednak nawet jeśli to prawda, garstka nieptasich dinozaurów we wczesnym paleocenie nie zmieni zasadniczych faktów na temat wymarcia.

[madohora]

Badania „wielkich, skamieniałych jaszczurów” szybko stały się obiektem wielkiego zainteresowania naukowców europejskich i amerykańskich. W 1842 angielski paleontolog Richard Owen stworzył termin „dinozaury”. Stwierdził, że znalezione dotąd szczątki iguanodonta, megalozaura i hyleozaura dzielą liczne wyróżniające się cechy, dlatego też zdecydował się połączyć je w odrębny takson. Za wsparciem księcia Alberta, męża królowej Wiktorii, Owen założył Muzeum Historii Naturalnej w Londynie w South Kensington w Londynie, by wystawiać narodową kolekcję dinozaurzych skamielin, jak też prowadzić inne wystawy geologiczne i biologiczne

[madohora]

W marcu 2005 w publikacji w Science paleontolog Mary Higby Schweitzer i jej zespół ogłosili odkrycie giętkiego materiału przypominającego tkankę miękką w obrębie liczącej 68 milionów lat kości kończyny dolnej Tyrannosaurus rex z montańskiej formacji Hell Creek. Po odkryciu tkanka została uwodniona przez zespół badawczy

[madohora]

Dla człowieka dinozaury (nieptasie) były stworzeniami o fantastycznym wyglądzie i często olbrzymich rozmiarach. W takiej formie istnieją w popularnych wyobrażeniach, stając się trwałą częścią kultury. Pojawienie się słowa „dinozaur” w języku potocznym odzwierciedla ich znaczenie, np. w języku angielskim słowem tym określa się coś niepraktycznie wielkiego, przestarzałego, zmierzającego ku zagładzie.

[madohora]

Bazyliszek, wykluwający się z jaj, które składają siedmioletnie koguty, a następnie wysiadywany 9 lat przez ropuchy lub węże, może żyć wiele wieków. Według innych legend bazyliszek jest stworzeniem, które rodzi się raz na 100 lat z jaja złożonego przez koguta. Wyglądem przypomina olbrzymiego węża, kojarzony jest także z jaszczurką. Może osiągnąć do piętnastu metrów długości. Żywi się wszelkiego rodzaju ssakami, ptakami, a także większością gadów. Jest śmiertelnym wrogiem pająków. Jego jad, odór, a nawet spojrzenie powodowało śmierć. Fakt ten w legendach był powszechnie wykorzystywany: bohater podstępem zmuszał bazyliszka, aby ten spojrzał w lustro lub w inny przedmiot, w którym może ujrzeć swoje odbicie, aby uśmiercić gada. Naturalnym czynnikiem, który może doprowadzić do śmierci bazyliszka jest pianie koguta. Zabić mogła go również łasica swoim zapachem

[madohora]

Basiliscus – rodzaj jaszczurki z rodziny hełmogwanowatych (Corytophanidae). Nazywane niekiedy jaszczurkami Jezusa, ponieważ potrafią biegać po powierzchni wody.

[madohora]

Wiwern (wiwerna lub wywerna) – mityczny gad ze średniowiecznego bestiariusza, często utożsamiany ze smokiem.

[madohora]

W średniowiecznej Europie smok, w tym i wiwern, stanowił alegorię szatana. W postaci wiwernów i smoków przedstawiano często biblijne bestie, uosabiające szatana. Imię wiwerna równoważyło się z wojną, grzechem i zarazą (wierzono, że przenosi on dżumę). Wierzono również, że mieszkał w pieczarach, gdzie gromadził ogromne skarby.

[madohora]

Najbardziej znane wiwerny w heraldyce brytyjskiej zachowały się jako emblemat dawnych władców Mercji, złoty wiwern na fladze Wesseksu i wiwerny w herbach rodu Arbuthnott. W Polsce wywern stał się herbem Piastów czerskich. Pojawienie się wywerna w polskiej heraldyce, sfragistyce i numizmatyce należy łączyć z recepcją legend arturiańskich w średniowiecznej Polsce

[madohora]

Żmij znany był na obszarze całej Słowiańszczyzny, najpełniejsze podania zachowały się u Słowian wschodnich i południowych.

[madohora]

Wiele rzeźb przedstawiające słowiańskie/europejskie wyobrażenie smoka, można odnaleźć w neolitycznej kulturze Wołga-Kama, rozciągającej się od dzisiejszej Ukrainy, przez Ruś Moskiewską aż po Tatarstan, około 6000–4000 lat p.n.e

[madohora]

Pod Wawelem w smoczej jamie,
mieszkał smok, ja wam nie kłamię,
straszny to był łakomczuszek,
ciągle jadł i rósł mu brzuszek.

Na kolację zjadł barana
a już brzuszek burczał z rana,
wiecznie głodne to smoczysko,
pochłaniało niemal wszystko.

Próbowali go wykurzyć,
ale on był bardzo duży,
nie bał dzielnych się rycerzy,
dla postrachu zęby szczerzył.

Strasznie ryczał, ogniem buchał
i nie było wkrótce zucha,
który chciałby z nim się zmierzyć,
król Krak przestał w cuda wierzyć.

Smok wciąż żądał więcej danin,
biedowali więc poddani.
Król nabawił się depresji,
myśląc jak się pozbyć bestii.

Wydał apel do narodu:
" aby lud nie cierpiał głodu,
szukam śmiałka odważnego,
gdy pokona smoka złego,

oddam córkę swą za żonę
i podzielę się swym tronem. ?
Przyszedł Szewczyk raz do króla,
? mnie potrzebna owcza skóra. ?

Ze skóry uszył owieczkę,
wsypał: soli, pieprzu beczkę
i postawił tuż przy jamie,
czekał, czekał?aż smok wstanie.

Ziewnął smok, otworzył oczy,
wielkie cielsko swe wytoczył
a, że przez noc całą pościł,
połknął owcę tą w całości.

Pali zgaga, w brzuchu piecze,
z Wisły wodę bestia chłepcze,
rozpaczliwie wodę pije...
Przyrzekł sobie: ? póki żyję,

nie tknę więcej w życiu mięsa,
najmniejszego nawet kęsa! ?
jadał trawkę i owoce,
z wielkiej bestii - został smoczek.

Król Szewcowi wedle słowa,
pół królestwa podarował
i wesele się odbyło,
wszystko dobrze się skończyło.

[madohora]

Smoki fajne to stworzenia, jak najbardziej do lubienia.

Smok Wawelski w szczególności, bardzo kocha swoich gości.

Nie są groźne, lecz kochane, czasem kiepsko postrzegane.

A to źle bo takie smoki, mają często swe uroki.

Są przyjazne, lubią ludzi, tylko nieraz im się nudzi.

Chętnie by się pobawiły, jakiś spektakl przedstawiły.

O księżniczce i rycerzach, z wielkim mieczem i w pancerzach.

W piłkę chętnie by pograły, z dziećmi sobie pobiegały.

Piękny byłby taki świat, ze smokami za pan brat.

[madohora]

Zwierzę niezbyt pospolite,

twardą łuską jest pokryte,

lecz zapewniam moi mili

zapragniecie takiej chwili,

by ze smokiem spędzić czas,

bo on bardzo lubi Was.

Kocha dzieci i zwierzęta i nikogo on nie nęka,

bo to cudne, wielkie zwierzę

groźne tylko na papierze.

[madohora]

Smoki nie są ani mądre,

ani piękne ani szczodre,

jednak wielkie serce mają

i zabawę uwielbiają,

lubią skakać, figle płatać i kawały opowiadać,

lubią śmiać się hu hu hu hu

aż czasami do rozpuku

o czym wiemy nie od dzisiaj

na przykładzie Bazyliszka,

który wraz z Dratewką Szewcem balowali pod Wawelem...

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żmija zygzakowata jest wężem o krępej budowie ciała. Jej głowa ma trójkątny, niemal sercowaty kształt, jest dosyć szeroka oraz płaska. Poza tym, jest ona wyraźnie odznaczona od reszty ciała poprzez krótką część szyjną. Istnieją różne odmiany barwne żmii zygzakowatej – szarobrunatna, miedziano – brązowa, a także bardzo ciemna, niemal czarna. Najbardziej charakterystyczną cechą, która występuje na ciele tego zwierzęcia bez względu na jego odmianę barwną, jest czarna linia, układająca się wzdłuż grzbietu w zygzak, profesjonalnie nazywana wstęgą Kainową. Strona brzuszna ciała żmii zygzakowatej ma ciemny kolor, zaś jej źrenica, w przeciwieństwie do innych polskich węży, ustawiona jest pionowo. Dymorfizm płciowy tego gada przejawia się jedynie w różnicy między długością ciała dorosłego samca, która wynosić może do 70 cm, oraz samicy, która osiąga większą długość, bo nawet do 80 cm. Czasem wstęga Kainowa jest też u samicy zaznaczona słabiej. Natomiast osobniki młode mają barwę brązową przez pierwsze dwa lub trzy lata swojego życia.

[madohora]

Okres godowy u żmii zygzakowatej, która jest gatunkiem jajożyworodnym, następuje w marcu i trwa do maja. Wówczas rozpoczynają się walki między samcami, które są bardziej próbą sił, niż realnym zagrożeniem, bowiem podczas tych walk żmije nie używają jadu. Jedna samica jest w stanie wydać na świat od 5 do 20 młodych, które już w chwili narodzin są wyposażone w zęby jadowe. Wylęgi tych węży następują zwykle w sierpniu i wrześniu. Żmija zygzakowata może żyć nawet do 20 lat.

[madohora]

Do lasu trzeba ubierać solidne buty i długie spodnie, które w zasadzie zabezpieczają przez ukąszeniami – mówi Maciej Szpiech, inżynier nadzoru w Nadleśnictwie Rymanów, który w ostatnich dniach kilkakrotnie spotykał żmije w okolicach ludzkich osiedli.