Walentynki czy Święty Jan

[madohora]

Niektóre zioła mogły leczyć choroby, chronić przed piorunami i czarami oraz leczyć bydło, które zachorowało na pastwisku, gdzie tańczyły elfy. Wierzono, że zioła zyskiwały moc z rosy, która spadała. Dlatego też len był również rozkładany na bielnikach i cmentarzach, a wcześnie następnego ranka chorych owijano mokrym płótnem, aby moc uzdrawiająca mogła w nich przeniknąć.

[madohora]

W noc świętojańską natura wrzała wszędzie. Czarownice, trolle, elfie dziewice i niewidzialne smoki włóczyły się dookoła, psując wszystko, co nie było zabezpieczone. Ponieważ ludzie wiedzieli, że ogień może pochłonąć niemal wszystko, naturalnym było przekonanie, że może również pochłonąć zło i odpędzić złe moce. A aby zrobić to jak najskuteczniej, ludzie wzmacniali ryk ogniska, tańcząc wokół niego hałaśliwie.

[madohora]

W Wigilię Świętego Jana ludzie wieszali krzyże na drzwiach swoich domów, a w ramach okien, drzwi i luków wkładali gałązki jarzębiny, porseris lub szare bułeczki, aby czarownice nie wyrządziły żadnej krzywdy, gdy będą tamtędy przejeżdżać.

[madohora]

Wiele czarownic potrafiło zrobić więcej niż ich ojcowie, ale ich sposób postępowania prawdopodobnie odpowiadał temu, co potrafią zrobić położne, chiropraktycy i naturopaci. To, że czarownice mruczały jakąś formułę podczas swojej pracy, prawdopodobnie wynikało z tego, co dla zgromadzenia brzmiało jak „Hokuspokus”, gdy ksiądz rozdawał sakrament i szybko mruczał po łacinie: „Hoc est corpus verum dei”. (To jest prawdziwe ciało Boga).

[madohora]

Kiedy Holger Drachmann pisze w swojej wspaniałej „Pieśni letniej” z 1895 r.: „Każde miasto ma swoją czarownicę, a każda parafia swoje trolle, my uchronimy je przed życiem pochodnią radości”, nie ma na myśli, że należy je spalić na stosie. Po prostu powtarza starą ideę odpędzania zła za pomocą ognia. Lalki czarownic na stosie były nieznane w czasach Drachmanna, a zwyczaj ten jest obrzydliwą mieszanką zapalania pochodni radości, całowania złych mocy i upijania się torturami i egzekucjami.

[madohora]

Teraz, gdy po raz kolejny oddaliśmy hołd słońcu, usłyszeliśmy trzask ognia, zobaczyliśmy, jak płomienie potężnymi i żrącymi zamachami wznoszą się ku ciemności nocnego nieba i ujrzeliśmy, jak iskry mieszają się z gwiazdami, powinniśmy może zastanowić się, czy samo słońce pewnego dnia nas nie spali, ponieważ w naszej szalonej pogoni za bogactwem staliśmy się stadem czarownic, które niszczą naturę i zanieczyszczają jej duszę, która od zarania dziejów zawsze odzwierciedlała naszą duszę.

[madohora]

[madohora]

Kwiat paproci to magiczny kwiat w mitologii bałtyckiej ( litewski : paparčio žiedas , łotewski : papardes zieds ), w mitologii estońskiej ( estoński : sõnajalaõis ) i słowiańskiej ( białoruski : папараць-кветка , polski : kwiat paproci , rosyjski : цветок папоротника , ukraiński : цвіт папороті ).

[madohora]

W tradycji estońskiej, litewskiej i łotewskiej kwiat paproci pojawia się tylko w nocy z 23 na 24 czerwca podczas obchodów letniego przesilenia , które na Łotwie nazywa się Jāņi , na Litwie Joninės lub Rasos , w Estonii Jaaniõhtu lub Jaaniöö, a w Finlandii juhannus . Obchody te mają korzenie przedchrześcijańskie. Oprócz idei, że ten, kto znajdzie kwiat paproci, stanie się bogaty lub szczęśliwy, tutaj kwiat paproci jest czasami postrzegany jako symbol płodności . Podczas tej rzekomo magicznej nocy młode pary udają się do lasu „w poszukiwaniu kwiatu paproci”, co jest najczęściej odczytywane jako eufemizm seksu . Seks może prowadzić do ciąży; dziecko można by postrzegać jako kwiat paproci.
Nawiązując do tej tradycji, Papardes zieds („kwiat paproci” po łotewsku) jest nazwą organizacji pozarządowej na Łotwie, która zajmuje się edukacją na temat kwestii związanych z seksualnością , płodnością i związkami.

[madohora]

W Rosji , na Ukrainie , Białorusi i w Polsce święto obchodzone jest w przeddzień Dnia Iwana Kupały . Młode dziewczęta noszą wianki we włosach, a pary idą do lasu w poszukiwaniu kwiatu paproci. Kiedy wychodzą z lasu, jeśli mężczyzna nosi wianek dziewczyny, oznacza to, że para jest zaręczona.
Według ukraińskiego folkloru kwiat ten nazywa się Chervona Ruta . Jest żółty, ale według legendy zmienia kolor na czerwony w przeddzień dnia Iwana Kupały.

[madohora]

[madohora]

Paprocie nie są roślinami kwitnącymi , ale mit ten może być zakorzeniony w rzeczywistości, kiedy grupowanie roślin nie było dokładnie takie samo, jak we współczesnej taksonomii. Liczne rośliny kwitnące przypominają paprocie lub mają liście przypominające paproć, a niektóre otwierają kwiaty w nocy. Niektóre prawdziwe paprocie, takie jak Osmunda regalis , mają sporangia w ciasnych skupiskach (nazywanych „płodnymi liśćmi”), które mogą pojawiać się w skupiskach przypominających kwiaty i dlatego są powszechnie znane jako „kwitnące paprocie

[madohora]

Ognisko to duże, kontrolowane ognisko na świeżym powietrzu, używane do usuwania odpadów lub jako część święta religijnego , np. w Wigilię św. Jana .

[madohora]

W wielu regionach kontynentalnej Europy ogniska rozpala się tradycyjnie 24 czerwca, w uroczystość św . Jana Chrzciciela , a także w sobotnią noc przed Wielkanocą. Ogniska są również elementem Nocy Walpurgii w Europie środkowej i północnej oraz obchodów w przeddzień dnia św. Jana w Hiszpanii . W Szwecji ogniska rozpala się podczas obchodów Nocy Walpurgii w ostatni dzień kwietnia. W Finlandii i Norwegii ogniska są tradycją w Wigilię Świętojańską i w mniejszym stopniu w Wielkanoc.

[madohora]

Od 1988 roku w sierpniowe dni w górach rozpalane są „ ogniska w Alpach ”, które są widoczne z daleka i stanowią apel o zrównoważony rozwój regionów górskich

[madohora]

Noc między 30 kwietnia a 1 maja była uważana za magiczną. Święto było prawdopodobnie pierwotnie obchodzone, gdy księżyc był w pełni najbliżej dnia dokładnie między równonocą wiosenną a przesileniem letnim. Ludzie wierzyli, że w tę noc czarownice lecą na swój sabat , i rzeczywiście jest to jedno z największych świąt pogańskich. Ludzie wierzyli również, na przykład, że w otwarciu różnych jaskiń ukryte są skarby. Głównym celem tego starego ludowego zwyczaju było prawdopodobnie świętowanie płodności.

[madohora]

W Australii ogniska są rzadko dozwolone w cieplejszych miesiącach ze względu na zagrożenie pożarowe. Przepisy dotyczące ognisk różnią się w zależności od stanu, regionu metropolitalnego i wiejskiego, lokalnych organów rządowych i rodzajów nieruchomości. Na przykład na obszarach miejskich Canberry ogniska mogą być rozpalane w okolicach oficjalnych urodzin króla , jeśli powiadomione zostaną lokalne władze przeciwpożarowe; jednak są one zakazane przez resztę roku. Mniejsze ogniska, takie jak ogniska i grille na świeżym powietrzu , są zwykle dozwolone poza okresami ograniczeń dotyczących ognisk. W stanie Queensland, wiejskie miasteczko Killarney organizuje coroczną Noc Ognisk dla większej społeczności; dochód wspiera miejskie placówki opieki nad osobami starszymi.

[madohora]

We Francji ognisko celebruje Jeana le Baptiste'a podczas Fête de la Saint-Jean („Dnia Świętego Jana”), w pierwszą sobotę po przesileniu, około 24 czerwca. Podobnie jak w innych krajach, było to pogańskie święto przesilenia lub środka lata , ale chrystianizacja przekształciła je w święto katolickie.

[madohora]

Chaharshanbe Suri to festiwal skoków przez ogień obchodzony przez Persów, Kurdów i niektóre inne grupy etniczne. Wydarzenie odbywa się w przeddzień ostatniej środy przed Nowruz . Luźno tłumaczone jako Środowe Światło, od słowa sur , które oznacza światło w języku perskim, lub bardziej prawdopodobnie, uważa się sur za wariant sorkh (czerwony) i odnosi się albo do samego ognia, albo do rudości (sorkhi), oznaczającej dobre zdrowie lub dojrzałość, rzekomo uzyskiwaną poprzez skok przez ogień, jest starożytnym irańskim świętem sięgającym co najmniej 1700 r. p.n.e. wczesnej ery zoroastryjskiej. Nazywane również Świętem Ognia, jest preludium do Nowruz, które oznacza nadejście wiosny. Słowa Chahar Shanbeh oznaczają środę, a Suri oznacza czerwony. Ogniska są rozpalane, aby „utrzymać słońce przy życiu” do wczesnego poranka. Świętowanie zwykle zaczyna się wieczorem, kiedy ludzie rozpalają ogniska na ulicach i skaczą przez nie, śpiewając „ zardi-ye man az toh, sorkhi-ye toh az man ”. Dosłowne tłumaczenie brzmi: mój żółty jest twój, twój czerwony jest mój. To rytuał oczyszczenia. W wolnym tłumaczeniu oznacza to, że chcesz, aby ogień zabrał twoją bladość, chorobę i problemy, a w zamian dał ci zaczerwienienie, ciepło i energię. Istnieją zoroastryjskie znaczenie religijne związane z Chahārshanbeh Suri i jest to święto kulturalne dla Irańczyków i Irańczyków.

[madohora]

Starożytni Persowie obchodzili ostatnie 5 dni roku w swoim dorocznym obowiązkowym święcie wszystkich dusz, Hamaspathmaedaya (Farvardigan lub popularnie Forodigan). Wierzyli, że Faravahar, aniołowie stróże ludzi, a także duchy zmarłych, powrócą, aby się zjednoczyć. Istnieje siedem Amesha Spenta, które są reprezentowane jako haft-sin (dosłownie siedem S). Te duchy były przyjmowane jako honorowi goście w swoich starych domach i były żegnane formalnie o świcie Nowego Roku. Święto zbiegło się również z świętami świętującymi stworzenie ognia i ludzi. W okresie Sasanidów święto było podzielone na dwie odrębne pentady, znane jako mniejsza i większa pentada, lub Panji, jak nazywa się je dzisiaj. Stopniowo rozwinęło się przekonanie, że „Mniejszy Panji” należał do dusz dzieci i tych, którzy umarli bez grzechu, podczas gdy „Większy Panji” był naprawdę dla wszystkich dusz.

[madohora]

W Izraelu, w przededniu Lag BaOmer , rozpalane są ogniska, aby uczcić mędrca misznaickiego , rabina Szymona Bar Jochaja , który według tradycji zmarł w Lag BaOmer. Rabinowi Szymonowi Bar Jochajowi przypisuje się skomponowanie kabalistycznego dzieła Zohar (dosłownie „Lśnienie” – stąd zwyczaj rozpalania ognia na jego cześć). Główne obchody odbywają się przy grobie rabina Szymona na górze Meron w północnym Izraelu, ale w całym kraju rozpalane są ogniska na otwartych przestrzeniach. Powiązane przez współczesną tradycję żydowską z powstaniem Bar Kochby przeciwko Cesarstwu Rzymskiemu (132–135 n.e.), Lag BaOmer jest bardzo popularnie obchodzone i obchodzone jako symbol walczącego ducha żydowskiego. Gdy zbliża się Lag BaOmer, dzieci zaczynają zbierać materiały na ognisko: deski i belki drewniane, stare drzwi i wszystko inne, co jest wykonane z drewna. W samą noc rodziny i przyjaciele zbierają się wokół ognisk, a młodzież pali je aż do świtu.

[madohora]

Co roku 16 sierpnia w starożytnym mieście Kioto odbywa się Gozan no Okuribi – buddyjski spektakl przy ognisku, który oznacza zakończenie sezonu * O-Bon .

[madohora]

Ogniska w Nepalu są niemal synonimem ogniska kempingowego. W miesiącach zimowych dość powszechne jest rozpalanie ognisk w hotelach, ośrodkach wypoczynkowych i obszarach mieszkalnych, a także na prywatnych posesjach.
Ogniska są również rozpalane wieczorem podczas Siva ratri . To święto opiera się na kalendarzu księżycowym i często przypada na luty.

[madohora]

Na Litwie rozpala się ogniska, aby uczcić wigilię św. Jana (znaną również jako: Rosa (Święto Rosy)) podczas festiwalu przesilenia letniego . Ogniska mogą być rozpalane, aby odstraszyć czarownice i złe duchy.

[madohora]

W Rumunii , w okręgu Argeș , ognisko rozpalane jest co roku w nocy 25 października, zgodnie z tradycją, która ma się utrzymywać od czasów Daków . Polega ona na spaleniu wysokiego drzewa, które przypomina ciało boga. Zazwyczaj odbywa się to na wysokim szczycie, aby było widoczne z daleka.