Dodaj do ulubionych

Nietypowy kalendarz

07.12.08, 14:17
Czy wiedziałeś, że można w roku obchodzić aż tyle okazji? wink
Obserwuj wątek
        • jurek-de1 Nowy Rok 11.12.08, 10:51
          Nowy Rok – międzynarodowe święto przypadające 1 stycznia każdego roku (w kalendarzu gregoriańskim), w Polsce jest to dzień wolny od pracy. W powszechnie przyjętym zwyczaju obchodzenie święta należy rozpocząć od otworzenia butelki szampana o północy z dnia 31 grudnia na 1 stycznia następnego roku. Dzień poprzedzający Nowy Rok nosi w polskiej tradycji miano Sylwestra.
        • jurek-de1 Światowy Dzień Pokoju 11.12.08, 10:51
          Światowy Dzień Pokoju ustanowił Paweł VI listem z dnia 8 grudnia 1967 r., skierowanym do wszystkich ludzi dobrej woli. Dzień ten, obchodzony w Kościele powszechnym 1 stycznia, ma zawsze swój temat, który wybiera papież.
        • jurek-de1 Dzień Filatelisty 11.12.08, 10:55
          Początki ruchu filatelistycznego na ziemiach polskich sięgają późnych lat XIX wieku. Ze względu na politykę państw zaborczych, Polacy nie mogli tworzyć swoich własnych stowarzyszeń. Jedynie pewna autonomia Galicji umożliwiła powołanie stowarzyszenia filatelistycznego w dniu 6 stycznia 1893 roku w Krakowie, który nosił nazwę "Klub Filatelistów". Na pamiątkę tego wydarzenia, dzień 6 stycznia jest obchodzony jako Dzień Filatelisty.
        • jurek-de1 Dzień Dziwaka 11.12.08, 11:11
          7 stycznia Dzień Dziwaka wypada, szykuje się dobra zabawa.
          Bawmy się w karnawale,
          Nie wstydźmy się wcale,
          Ubierzmy się kolorowo,
          A będzie odlotowo!!!
        • madohora Re: 7 stycznia 08.01.11, 21:05
          Dzisiaj, obchodzony jest Dzień Dziwaka. Skąd się wzięło to święto? Otóż profesor psychologii społecznej na uniwersytecie Stanforda w Kalifornii Zimbardo zyskał światowy rozgłos w ten sposób, że swego czasu zorganizował na swym uniwersytecie dzień dziwaka (deviant day). Studenci tego dnia otrzymali polecenie, by przywdziać głupie (najlepiej odrażające) stroje oraz by zachowywać się głupio (najlepiej odrażająco). Sam profesor prowadził wykład przebrany w perukę i sukienkę oraz celem wzmożenia naukowości w trakcie wykładu nakładał kolczyki, a także malował się szminką. Ten eksperyment dał podobno wstrząsające rezultaty. Amerykańscy studenci na własnej skórze odczuli, co znaczy konformizm.

          I dodatkowo:

          archiwum.polityka.pl/art/dzien-dziwaka,368600.html
        • jurek-de1 Światowy Dzień Walki z Analfabetyzmem 11.12.08, 11:15
          Według ONZ, dwie trzecie analfabetów to kobiety. Przekłada się to na stopień wyedukowania ich dzieci. Dlatego przez pierwsze dwa lata 'Dekady Piśmienności' szczególną uwagę ONZ ma zwracać na zwalczanie analfabetyzmu właśnie wśród kobiet.

          19 grudnia 2001 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ ogłosiło dekadę 2003- 2012 'Dekadą Piśmienności'. Międzynarodowa społeczność zobowiązała się wtedy do poprawy wskaźnika umiejętności czytania i pisania na świecie o 50 proc. do 2015 roku.
        • jurek-de1 Dzień Wikipedii 11.12.08, 11:17
          15 stycznia została założona angielska wersja Wikipedii.

          Od tego dnia co roku społeczność Wikipedii świętują jej urodziny. Strona powstała jako internetowa encyklopedia tworzona przez internautów.
              • madohora Re: 18 stycznia 08.01.11, 21:13
                Dzień Kubusia Puchatka obchodzą głównie dzieci w szkołach i przedszkolach, ale przecież bohater książek Milne'a ma wielką rzeszę fanów także wśród dorosłych

                Dziwny jest niedźwiedzi ród,
                Że tak bardzo lubi miód.
                Bzyk - bzyk - bzyk, ram - pam - pam,
                Co to znaczy? Nie wiem sam.

                Przygody przyjaciół ze stumilowego lasu zna prawie każdy, jednak gdybym nie zerknęła do kalendarza świąt nietypowych, nigdy nie dowiedziałabym się, że mają oni swój dzień - a dokładniej, że ma go Kubuś Puchatek. W Warszawie ten sympatyczny miś ma nawet "własną" ulicę (kiedyś odkryłam ją przez przypadek, co ciekawe, nie ma żadnego numeru...). Czy wiecie jednak skąd pochodzi imię naszego "solenizanta" (Winnie-the-Pooh)?

                Okazuje się, że jego imienniczką była niedźwiedzica Winnipeg, która była (jak donosi Wikipedia) "żywą maskotką kanadyjskiego wojska z Korpusu Weterynaryjnego Kanady. Została kupiona za 27 dolarów przez porucznika Iana Gary'ego. W październiku 1914 r. została przewieziona do Wielkiej Brytanii. Postanowiono pozostawić ją w londyńskim ogrodzie zoologicznym (...). W 1924 roku Alan Milne pierwszy raz przyszedł do zoo z czteroletnim synem Christopherem, który bardzo polubił Winnie. Trzy lata wcześniej Milne kupił w domu handlowym Harrods i dał synowi na jego pierwsze urodziny pluszaka firmy Alfa Farnell". Co ciekawe, ponieważ imię zostało nadane Kubusiowi od imienia niedźwiedzicy, przez jakiś czas podejrzewano, że Kubuś miał być... kobietą. Całe szczęście, podobne domysły szybko poszły w niepamięć. Oryginalne zdjęcia "imienniczki" Kubusia możecie zobaczyć pod tym adresem:

                www.pooh-corner.org/winnie.shtml

                Źródło: www.redakcja.newsweek.pl/Tekst/Spocznij/534398,Dzien-kubusia-puchatka-juz-18012010.html
        • jurek-de1 Dzień Babci 11.12.08, 11:23
          Dzień Babci – święto obchodzone w Polsce 21 stycznia, w tym samym dniu w Bułgarii, w Brazylii 26 lipca. W ten dzień wnuki składają życzenia swoim babciom. Święto to pojawiło się w polskich kalendarzach ponad trzydzieści lat temu, trudno jednak określić dokładną datę i przyczynę jego powstania. W tym samym czasie powstała również tradycja obchodzenia Dnia Dziadka. W Polsce święta te obchodzone są głównie w przedszkolach i szkołach podstawowych.
        • jurek-de1 Dzień Dziadka 11.12.08, 11:24
          Dzień Dziadka – święto obchodzone w Polsce 22 stycznia. W ten dzień wnuki składają życzenia swoim dziadkom. Święto to pojawiło się w polskich kalendarzach ponad trzydzieści lat temu, trudno jednak określić dokładną datę i przyczynę jego powstania. W tym samym czasie powstała również tradycja obchodzenia Dnia Babci. W Polsce święta te obchodzone są głównie w przedszkolach i szkołach podstawowych.
        • jurek-de1 Dzień Sekretarki i Asystentki 11.12.08, 11:29
          Międzynarodowy Dzień Sekretarki i Asystentki wypada 25 kwietnia lecz w Polsce to święto od kilku lat obchodzimy 25 stycznia.

          Postarajmy się zatem by ten dzień był dla wszystkich Asystentek i Sekretarek, które na co dzień wspierają naszą pracę, nieco inny niż wszystkie. Kwiaty i życzenia bardzo wskazane.
        • jurek-de1 Światowy Dzień Celnictwa 11.12.08, 11:32
          Święto wszystkich celników, w kraju i za granicą - to nie jedyny dzień, w którym pamiętamy, że istnieje ktoś, kto czuwa nad granicami i wewnątrz naszego Państwa, zwalczając przestępczość, dbając o przestrzeganie prawa i porządku, ale jest to dzień szczególny.

          W natłoku obowiązków służbowych i zadań mało jest czasu na refleksję i zadumę. Mamy jednak swój dzień – 26 stycznia.
          Być może będzie to okazja do spotkań, wymiany doświadczeń, rozmów i uśmiechu w miłej koleżeńskiej atmosferze.
        • jurek-de1 Światowy Dzień Obszarów Wodno-Błotnych 17.12.08, 00:50
          Światowy Dzień Obszarów Wodno-Błotnych - obchodzony jest corocznie 2 lutego, na pamiatkę przyjęcia "Konwencji o obszarach wodno-błotnych..." (Konwencja Ramsar). Polska bierze w tym udział od roku 1978, a uroczystości związane z tym dniem są organizowane od 1997 roku. Święto te ma na celu promowanie Konwencji oraz uświadamianie ludzi w zakresie niewymiernych korzyści dotyczących zasobów wód słodkich oraz obszarów wodnych i błotnych na całej naszej planecie. W Polsce Ministerstwo Środowiska jest organem Administracyjnym wyznaczonym do realizacji postanowień Konwencji Ramsar.
        • jurek-de1 Dzień Świstaka 17.12.08, 00:54
          Dzień Świstaka (Groundhog Day, dosłownie: Dzień Świszcza) – doroczne święto obchodzone 2 lutego w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Jego bohaterem jest świszcz. Jeżeli w tym dniu zwierzę "zobaczy swój cień", zwiastuje to jeszcze sześć tygodni zimy. Jeśli nie, to oznacza, że wiosna jest już blisko. Przepowiednia związana z "Dniem świstaka" sprawdza się w około 50% przypadków[
        • jurek-de1 Międzynarodowy Dzień Walki z Rakiem 17.12.08, 00:56
          Międzynarodowy Dzień Walki z Rakiem (ang. World Cancer Day) ustanowiono na Światowym Szczycie do Walki z Rakiem zorganizowanym pod egidą prezydenta Francji i dyrektora generalnego UNESCO w lutym 2000 roku w Paryżu.

          4 lutego corocznie jest na całym świecie Dniem Walki z Rakiem.
        • jurek-de1 Dzień Bezpiecznego Internetu 17.12.08, 00:58
          Od 2004 roku z inicjatywy Komisji Europejskiej w lutym obchodzony jest Dzień Bezpiecznego Internetu, który odbywa się w ramach programu "Safer Internet". Ma na celu przede wszystkim inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci i młodzieży do zasobów internetowych, zaznajomienie rodziców, nauczycieli i wychowawców z problematyką bezpieczeństwa dzieci w Internecie oraz nagłośnienie tematu bezpieczeństwa online. W 2009 roku DBI obchodzić będziemy 10 lutego.
        • jurek-de1 Światowy Dzień Chorego 17.12.08, 01:00
          Światowy Dzień Chorego został ustanowiony przez papieża Jana Pawła II w dniu 13 maja 1992 roku w liście do przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kardynała Fiorenzo Angeliniego. Miało to miejsce w 75. rocznicę objawień fatimskich i w 11. rocznicę zamachu na jego życie.

          Święto jest obchodzone 11 lutego każdego roku.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:21
              Dzień Darwina, ang. Darwin Day - święto obchodzone w wielu krajach mające na celu popularyzację teorii ewolucji na drodze doboru naturalnego, stworzonej przez Karola Darwina. Obchodzone jest w rocznicę urodzin Darwina, 12 lutego. Organizatorzy dni Darwina starają się popularyzować nauki ścisłe i przyrodnicze w powiązaniu z naukami humanistycznymi i sztuką, promując podejście interdyscyplinarne. Celem obchodów jest ukazanie znaczenia nauk przyrodniczych dla różnych dziedzin życia codziennego, dla zrozumienia procesów, w których wszyscy uczestniczymy. Przedstawienie informacji o życiu i dokonaniach Karola Darwina jest często okazją do dyskusji na temat miejsca i roli naukowca w społeczeństwie. W Polsce obchody Dnia Darwina odbywają się na Uniwersytecie Śląskim i w Trójmieście, gdzie Urodziny Darwina organizuje Polskie Towarzystwo Genetyczne wraz z Sopockim Towarzystwem Naukowym. W propagowanie idei Dnia Darwina zaangażowane jest też Polskie Stowarzyszenie Racjonalistów.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:22
              Dzień Darwina to święto ewolucjonizmu. Racjonaliści świętują oczywiście nie poprzez bicie pokłonów przed ołtarzem Darwina, lecz przez popularyzację nauki, darwinizmu i dorobku Ojca ewolucjonizmu. Racjonaliści stworzyli święto ewolucjonizmu po to, aby efektywniej docierać z ewolucjonizmem pod strzechy, aby skuteczniej przebijać się przez gruby mur przesądów i obojętności.

              www.racjonalista.pl/kk.php/s,5724/q,Dzien.Darwina.swieto.ewolucjonizmu
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:25
              Darwin Day is a global celebration of science and reason held on or around Feb. 12, the birthday anniversary of evolutionary biologist Charles Darwin. On this website you can find all sorts of information about Charles Darwin and the International Darwin Day Fundation. If you are hosting a Darwin Day event, you can post information about it on our events listing. You can also locate Darwin Day programs near you by searching our events section. We have also provided resources for hosting Darwin Day events, including promotional support and a list of potential Darwin Day presenters. Click here to read more about the history of the International Darwin Day Foundation.

              darwinday.org/
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:36
              Charles Robert Darwin, pol. Karol Darwin (ur. 12 lutego 1809 w Shrewsbury, zm. 19 kwietnia 1882 w Downe) – angielski przyrodnik, twórca teorii ewolucji, zgodnie z którą wszystkie gatunki pochodzą od wcześniejszych form, autor publikacji, w których przedstawił argumenty na poparcie swej tezy[1][2]. Darwin uważał, że rozgałęziony schemat ewolucji wynika z procesu, który nazwał doborem naturalnym. Prawdziwość teorii ewolucji została zaakceptowana przez wielu naukowców przyrodników i dużą część społeczeństwa już za życia Darwina[3]; jednak dopiero po pojawieniu się współczesnej syntezy ewolucji (którą opracowano w okresie od początku lat 30. do końca lat 50. XX wieku) naukowcy powszechnie zgodzili się, że dobór naturalny jest podstawowym mechanizmem ewolucji[4]. W swojej zmodyfikowanej formie odkrycia naukowe Darwina są teorią unifikującą nauki o życiu i wyjaśniającą różnorodność biologiczną[5][6][7].

              Zainteresowania naukowe Darwina sprawiły, że porzucił on studia w dziedzinie medycyny, w której początkowo kształcił się na Uniwersytecie w Edynburgu, i przyłączył się do badań nad bezkręgowcami morskimi. Późniejsze studia na Uniwersytecie w Cambridge wzbudziły w nim fascynację naukami przyrodniczymi[8]. W czasie pięcioletniej podróży na statku HMS Beagle rozwinął też swoją wiedzę geologiczną i zebrał materiały do badań geologicznych. Jego obserwacje i teorie potwierdzały uniformitarystyczne poglądy Charlesa Lyella, a publikacja dziennika z podróży spotkała się z żywym zainteresowaniem czytelników. Zaintrygowany problemami geograficznego rozmieszczenia okazów dzikiej przyrody i skamieniałości, które zebrał podczas podróży, Darwin badał zmiany, jakim ulegały gatunki, i w 1838 stworzył teorię doboru naturalnego[9]. Chociaż z wieloma przyrodnikami wymieniał poglądy na temat swoich teorii, dużo czasu poświęcał własnym badaniom, w których koncentrował się na geologii[10]. Swoją teorię spisał w 1858, gdy Alfred Russel Wallace przesłał mu swoją pracę, w której przedstawił poglądy bardzo podobne do jego własnych. Skłoniło go to szybkiego opublikowania z Wallacem wspólnej pracy dotyczącej ich teorii pt. On the Tendency of Species to form Varieties; and on the Perpetuation of Varieties and Species by Natural Means of Selection ("O skłonności gatunków do tworzenia odmian oraz o utrwalaniu się gatunków drogą doboru naturalnego")[11].

              W swej książce O powstawaniu gatunków (1859) Darwin tłumaczył zróżnicowanie występujące w naturze ewolucyjnym dziedziczeniem modyfikacji[3]. Natomiast w dziele The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex ("O pochodzeniu człowieka i doborze w odniesieniu do płci"), której ciągiem dalszym była książka The Expression of the Emotions in Man and Animals ("O wyrażaniu emocji u człowieka i zwierząt"), badał ewolucję człowieka i dobór płciowy. Szereg książek poświęcił też badaniom nad roślinami, a w swej ostatniej pracy badał dżdżownice i ich wpływ na glebę
              W uznaniu jego wybitnych osiągnięć Darwinowi po śmierci urządzono państwowy pogrzeb, jako jednemu z pięciu Brytyjczyków w XIX wieku nienależących do rodziny królewskiej Pochowano go w Opactwie Westminsterskim, obok Johna Herschela i Isaaca Newtona
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:37
              Powstanie teorii ewolucji
              Gdy HMS Beagle 2 października 1836 powrócił z wyprawy, Darwin był już sławny w kręgach naukowych dzięki swojemu byłemu nauczycielowi Johnowi Stevensowi Henslowowi, który w grudniu 1835 przekazał wybranym przyrodnikom broszurę zawierającą listy Darwina dotyczące geologii[62]. Darwin udał się najpierw do swojego domu w Shrewsbury, aby odwiedzić krewnych, a następnie pospieszył do Cambridge na spotkanie z Henslowem, który poradził mu, aby poszukał przyrodników do pomocy przy katalogowaniu zbiorów, sam oferując swoją pomoc przy skatalogowaniu próbek botanicznych. Ojciec Darwina postarał się o środki finansowe pozwalające Darwinowi być naukowcem niezależnym finansowo. Podekscytowany Darwin odwiedzał londyńskie instytucje w poszukiwaniu ekspertów skłonnych opisać jego zbiory. Tamtejsi zoolodzy byli jednak zbyt zajęci innymi badaniami i istniało niebezpieczeństwo, że próbki pozostaną w magazynie. Do pierwszego spotkania Charlesa Lyella i Darwina (długo wyczekiwanego przez obie strony) doszło 29 października. Niedługo potem Lyell przedstawił go dobrze zapowiadającemu się anatomowi Richardowi Owenowi, który mógł korzystać z aparatury Royal College of Surgeons of England (Królewskiego Kolegium Chirurgicznego w Anglii), przydatnej w pracy nad skamieniałymi kośćmi zebranymi przez Darwina. Badania Owena dały zaskakujące rezultaty. Okazało się, że kości przywiezione przez Darwina należały do wielu wymarłych i nieznanych gatunków – wśród nich był gigantyczny wymarły leniwiec, prawie kompletny szkielet nieznanego Scelidotherium i wielka (rozmiarem zbliżona do czaszki hipopotama), gryzoniopodobna czaszka zwierzęcia nazywanego Toxodon, przypominającego gigantyczną kapibarę. Fragmenty pancerza należały do glyptodonta, ogromnego pancernika, tak jak początkowo myślał Darwin[64][43]. Większość tych wymarłych stworzeń była blisko spokrewniona z gatunkami żyjącymi współcześnie w Ameryce Południowej. W połowie grudnia Darwin zamieszkał w Cambridge, aby nadzorować prace nad swoimi zbiorami i napisać na nowo swój Dziennik. W tym czasie napisał też swój pierwszy artykuł, w którym wykazywał, że ląd południowoamerykański powoli się unosi. Przy entuzjastycznym poparciu Lyella odczytał go na posiedzeniu Londyńskiego Towarzystwa Geologicznego 4 stycznia 1837. Tego samego dnia zaprezentował swoje próbki ssaków i ptaków w Londyńskim Towarzystwie Zoologicznym. Ornitolog John Gould wkrótce ogłosił, że ptaki z Galapagos, które Darwin uważał za mieszaninę kacykowatych, grubodziobów i łuszczaków, w rzeczywistości są dwunastoma różnymi gatunkami zięb, później nazwanych ziębami Darwina. 17 lutego Darwin został wybrany do Rady Towarzystwa Geograficznego, a Lyell w swoim wystąpieniu jako przewodniczący Rady przedstawił wyniki badań Owena dotyczące skamieniałości Darwina, podkreślając geograficzną ciągłość gatunków jako potwierdzającą jego uniformitarystyczne teorie.
              Na początku marca Darwin przeprowadził się do Londynu, aby być blisko swojej pracy, dołączając do towarzyskiego kręgu Lyella składającego się z naukowców i ekspertów, do których należał m.in. Charles Babbage, który opisywał Boga jako programistę praw. List Johna Herschela dotyczący "zagadki zagadek" nowych gatunków był szeroko dyskutowany; wyjaśnienia zagadki szukano raczej w prawach naturalnych, a nie w działaniu sił nadprzyrodzonych. Darwin zamieszkał ze swoim bratem Erasmusem, wolnomyślicielem, członkiem kręgu Brytyjskiej Partii Wigów i bliskim przyjacielem pisarki Harriet Martineau, która popierała maltuzjanizm, stanowiący podstawę kontrowersyjnej ustawy o zmianie zasad pomocy dla biednych z 1834 (Poor Law Amendment Act), na podstawie której pomoc społeczna miała być tak zorganizowana, aby nie dopuszczać do przeludnienia i powiększania się sfery ubóstwa. Jako unitarianka była ona przychylna radykalnym wnioskom płynącym z zasady transmutacji gatunków, popieranej przez Roberta Edmonda Granta i młodszych chirurgów ulegających wpływowi Étienne Geoffroya, ale potępianej przez anglikanów broniących porządku społecznego. Podczas pierwszego spotkania Goulda z Darwinem, dotyczącego szczegółów odkryć Darwina, Gould stwierdził, że przedrzeźniacze z poszczególnych wysp archipelagu Galapagos należą do różnych gatunków, a do grupy łuszczaków należą też tanagry. Darwin podczas swojej wyprawy nie oznaczał łuszczaków według wysp, lecz na podstawie notatek innych uczestników, w tym FitzRoya, przyporządkowywał poszczególne okazy do poszczególnych wysp[69]. Dwa nandu okazały się być również różnymi gatunkami. 14 marca Darwin ogłosił, w jaki sposób ich występowanie stopniowo zmieniało się, posuwając się na południe. W połowie lipca 1837 Darwin zaczął prowadzić notatnik "B" zatytułowany Transmutation of Species. Na stronie 36 nad jego pierwszym drzewem ewolucyjnym widnieją słowa I think ("myślę") W połowie marca Darwin zanotował w swoim "Czerwonym notatniku" możliwość wytłumaczenia różnic występujących zarówno pomiędzy gatunkami żyjącymi w różnych środowiskach (jak nandu), jak i gatunkami wymarłymi faktem "przechodzenia jednego gatunku w inny". W tym drugim przypadku podał jednak błędny przykład makrauchenii przypominającej duże gwanako (zwierzęta należą do różnych rzędów). Swoje przemyślenia na temat żywotności, rozmnażania bezpłciowego i płciowego rozwinął około połowy lipca w notatniku "B", twierdząc, że zmiany są wynikiem różnicowania się potomstwa, które dąży do "przystosowywania się i zmieniania swojej rasy do zmieniającego się świata", co miało tłumaczyć różnice w morfologii żółwi słoniowych, przedrzeźniaczy i nandu. Sporządził schematy pochodzenia gatunków, następnie genealogiczne rozgałęzienia jednego drzewa ewolucji, przy czym stwierdził, że "absurdalnym jest mówić o jednym zwierzęciu jako stojącym wyżej od innego", odrzucając tym samym Lamarckowskie rozumienie ewolucji jako liniowego postępu, prowadzącego ku coraz wyższym formom

              Źródło: Wikipedia.pl
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:41
              Prowadząc wciąż badania nad transmutacją gatunków, Darwin pogrążył się w pracy. Ciągle przepisując swój Dziennik, przyjął na siebie też obowiązek redagowania i publikowania specjalistycznych raportów dotyczących jego zbiorów. Z pomocą Henslowa uzyskał dotację od skarbu państwa w wysokości 1000 funtów na sfinansowanie swojego wielotomowego dzieła The Zoology of the Voyage of H.M.S. Beagle Under the Command of Captain Fitzroy, R.N., during the Years 1832 to 1836 (kwota ta odpowiada dzisiaj około 73 tys. funtów). Z pozyskanych środków postanowił sfinansować też wydanie planowanych przez siebie innych książek na temat geologii i zgodził się na nierealistyczne terminy ich ukończenia narzucone przez wydawcę. Darwin skończył pisać swój Dziennik około 20 czerwca 1837, gdy na tronie zasiadła królowa Wiktoria.
              Przepracowanie negatywnie wpłynęło na zdrowie Darwina. 20 września doświadczył "nieprzyjemnej palpitacji serca", po której jego lekarze przekonali go do przerwy w pracy i kilkutygodniowego odpoczynku na wsi. Po odwiedzeniu Shrewsbury udał się do swoich krewnych – Wedgwoodów – w Maer Hall w Staffordshire, ale ze względu na zbyt natarczywe prośby o opowieści z podróży nie zaznawał tam zbyt wiele odpoczynku. Jego inteligentna i wykształcona kuzynka Emma Wedgwood, określana jako czarująca i starsza od niego o 9 miesięcy, opiekowała się w Maer Hall jego niepełnosprawną ciotką. Jego wujek Josiah Wedgwood II pokazał mu obszar ziemi, gdzie popiół zniknął pod iłem i zasugerował , że może to być wynik pracy dżdżownic, inspirując "nową i ważną teorię" na temat ich roli w procesie glebotwórczym (Darwin przedstawił ją 1 listopada na posiedzeniu Geological Society). William Whewell namawiał Darwina do przyjęcia obowiązków sekretarza Geological Society. Po początkowej odmowie Darwin przyjął to stanowisko w marcu 1838[83]. Pomimo ciężkiej pracy związanej z pisaniem i redagowaniem relacji z podróży na pokładzie HMS Beagle, Darwin bardzo poszerzył swoją wiedzę na temat przekształcania się gatunków, korzystając z każdej okazji, aby prowadzić rozmowy z przyrodnikami, jak również (co było niekonwencjonalnym postępowaniem) z osobami bez formalnego wykształcenia, ale posiadającymi doświadczenie praktyczne, np. rolnikami i hodowcami gołębi. Z czasem w swoich badaniach wykorzystywał informacje zdobyte od swoich krewnych i dzieci, służących rodziny, sąsiadów, kolonizatorów i marynarzy, z którymi podróżował[85]. Od samego początku w swoich spekulacjach uwzględniał gatunek ludzki i np. widząc orangutana w ogrodzie zoologicznym 28 marca 1838, odnotował podobieństwo jego zachowań do zachowań dziecka. Ciągły stres zbierał swoje żniwo, wskutek czego od czerwca uczony był niezdolny do pracy ze względu na problemy żołądkowe, bóle głowy i problemy z sercem. Przez resztę życia wielokrotnie nie mógł pracować z powodu powyższych dolegliwości, jak również czyraków, palpitacji, drżenia i innych objawów, szczególnie w sytuacjach stresowych, takich jak udział w spotkaniach lub odwiedziny. Przyczyna jego chorób pozostawała nieznana, a próby leczenia przynosiły tylko częściową poprawę. 23 czerwca Darwin wziął urlop i pojechał prowadzić badania geologiczne w Szkocji. Odwiedził Glen Roy, gdzie zobaczył trzy przebiegające równolegle do siebie "drogi" na zboczach. Napisał wtedy, że były to terasy morskie, później jednak musiał zgodzić się z przypuszczeniem, że były to brzegi jeziora polodowcowego. W pełni wyleczony powrócił do Shrewsbury w lipcu. Przyzwyczajony do prowadzenia codziennych notatek na temat rozmnażania zwierząt, na dwóch skrawkach papieru zapisał krótkie myśli za i przeciw zawarciu małżeństwa (jako nagłówek jednej kolumny zapisując "ożenić się", a drugiej "nie żenić się"). Wśród punktów za był m.in. "stały towarzysz i przyjaciel na starość... w każdym razie lepszy niż pies", a do punktów przeciw należały np. "mniej pieniędzy na książki" i "okropna strata czasu"[92]. Decydując się wreszcie na małżeństwo, porozmawiał o tym z ojcem i 29 lipca wyruszył odwiedzić swoją kuzynkę Emmę. Wizyta ta nie zakończyła się jednak oświadczynami; zamiast tego, wbrew radom ojca, wspomniał jej o swoich przemyśleniach na temat przekształcania gatunków. Kontynuując badania w Londynie, do swoich obszernych lektur Darwin dołączył też szóste wydanie dzieła An Essay on the Principle of Population Thomasa Malthusa:
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:45
              W październiku 1838, to znaczy 15 miesięcy, odkąd rozpocząłem moje systematyczne badania, zdarzyło mi się przeczytać dla rozrywki esej Malthusa na temat ludności i dobrze rozumiejąc, dzięki długiej obserwacji zwyczajów zwierząt i roślin, na czym polega wszechobecna walka o byt, natychmiast przyszło mi do głowy, że w tych warunkach występowałaby tendencja do utrwalania zmian korzystnych, a zanikania zmian niekorzystnych. Wynikiem tego byłoby powstawanie nowych gatunków. Miałem więc wreszcie teorię, nad którą mogłem pracowa
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:49
              Malthus uważał, że jeśli populacja ludzka nie będzie ograniczana, będzie rosła w postępie geometrycznym, wkrótce więc przewyższy podaż żywności i dojdzie do katastrofy maltuzjańskiej. Dzięki swojej wiedzy Darwin od razu zauważył, że problem ten wiąże się również z wysuniętą przez Augustina Pyramusa de Candolle koncepcją "wojny gatunków" roślin i walki o byt, jaka ma miejsce w przyrodzie. Tłumaczyła ona, w jaki sposób liczba osobników poszczególnych gatunków utrzymuje się w przybliżeniu na stabilnym poziomie. Jako że zasoby środowiska są zawsze niedostateczne dla rozmnażających się gatunków, korzystne zmiany wpływałyby na lepszą zdolność przetrwania organizmów i przekazywanie tych zmian ich potomstwu, podczas gdy niekorzystne zmiany byłyby eliminowane. Konsekwencją tego byłoby powstawanie nowych gatunków. 28 września 1838 Darwin zapisał to spostrzeżenie, opisując je jako rodzaj siły wtłaczającej przystosowane organizmy w ciasne przestrzenie gospodarki natury, podczas gdy słabsze organizmy są z niej wypychane, co przypomina wbijanie klinów o różnych rozmiarach w belkę[3]. W połowie grudnia dostrzegł podobieństwo pomiędzy postępowaniem rolników wybierających najlepiej rozmnażające się zwierzęta a maltuzjańską naturą wybierającą spośród przypadkowych wariacji tak, aby każda "część nowo nabytych struktur była w pełni praktyczna i doskonała", uważając to porównanie za piękną część jego teorii. Darwin ożenił się ze swoją kuzynką, Emmą Wedgwood 11 listopada Darwin powrócił do Maer i wreszcie oświadczył się Emmie, po raz kolejny opowiadając jej o swoich teoriach. Emma przyjęła jego oświadczyny. Później w swojej korespondencji z nim pisała, jak doceniała jego otwartość w rozmowach na temat różniących ich kwestii, wyrażając również swoje silne unitariańskie przekonania i obawy, że jego szczery sceptycyzm może ich rozdzielić w życiu pozagrobowym. Podczas poszukiwania domu w Londynie dla przyszłej rodziny wznowiły się nawroty choroby Darwina i Emma w swoich listach namawiała go do odpoczynku. Wreszcie znalazł dom przy Gower Street, który później nazwali "Domkiem Ary" ze względu na jego krzykliwe (jak upierzenie papugi) wnętrza. W czasie świąt Bożego Narodzenia przeniósł do niego swoje "muzeum". 24 stycznia 1839 Darwin został wybrany członkiem (ang. Fellow) Royal Society. 29 stycznia Darwin i Emma Wedgwood wzięli ślub w Maer w rycie anglikańskim, z pewnymi zmianami w ceremonii, aby zadowolić również unitarian. Zaraz po ślubie udali się pociągiem do Londynu do swojego nowego domu.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:53
              Darwin miał teraz szkielet swojej teorii doboru naturalnego, nad którym mógł dalej pracować jako swoim "głównym hobby" W ramach badań hodował zwierzęta i prowadził obszerne doświadczenia na roślinach, poszukując dowodów na poparcie tezy, że gatunki nie są stałe, i badając szczegółowe kwestie swojej teorii. Przez piętnaście lat praca ta była jednak tylko ubocznym zajęciem Darwina, którego głównie pochłaniała praca w dziedzinie geologii i publikowanie specjalistycznych sprawozdań na temat zbiorów przywiezionych na pokładzie HMS Beagle. Gdy w maju 1839 opublikowano relację z podróży statku napisaną przez FitzRoya, a w niej dziennik i komentarze (Journal and Remarks – bardziej znane pod tytułem The Voyage of the Beagle) pióra Darwina, stanowiące trzeci tom sprawozdania FitzRoya, zapiski Darwina odniosły taki sukces, że jeszcze tego samego roku zostały wydane jako osobna pozycja.
              W maju 1842, po ponad trzech latach pracy, Darwin wydał The Structure and Distribution of Coral Reefs – książkę, w której przedstawił swoją teorię na temat powstawania atoli. W czerwcu 1842 napisał pierwszy "szkic ołówkiem" na temat swojej teorii doboru naturalnego. Aby uciec od zgiełku Londynu, we wrześniu wraz z rodziną przeniósł się na wieś do Down House. 11 stycznia 1844 o swoich teoriach wspomniał w liście do botanika Josephowi Hookerowi, z oryginalnym poczuciem humoru porównując je do przyznania się do morderstwa (it is like confessing a murder). Do lipca Darwin rozbudował swój "szkic" w 230-stronicowy esej, który w przypadku jego przedwczesnej śmierci miał być poszerzony o wyniki jego badań. W listopadzie w Anglii została wydana anonimowo praca Vestiges of the Natural History of Creation (jej autorem, jak później ustalono, był Robert Chambers), która stała się dużym sukcesem wydawniczym i wywołała zainteresowanie szerokiej opinii problemami transmutacji gatunków. Darwin niechętnie odniósł się do amatorskiego sposobu przedstawienia w niej kwestii geologicznych i zoologicznych, tym niemniej pod jej wpływem ponownie poddał krytycznej analizie niektóre z własnych argumentów. Książka Chambersa wzbudzała kontrowersje i została odrzucona przez ogół naukowców, jej zaletą było przyczynienie się do wzrostu zainteresowania opinii publicznej kwestiami ewolucji. Swoją trzecią książkę Darwin ukończył w 1846. Preparując i klasyfikując wąsonogi (Cirripedia) zebrane w czasie podróży, ponownie zainteresował się bezkręgowcami morskimi, którymi zajmował się w czasie studiów. Obserwacja i porównywanie budowy różnych organizmów sprawiały mu przyjemność estetyczną i nasuwały na myśl porównania z innymi, pokrewnymi gatunkami. W 1847 Hooker zapoznał się z jego Esejem i przekazał mu swoje uwagi – cenne dla Darwina jako rzeczowa opinia innego naukowca. Hooker aczkolwiek nie poparł jednoznacznie teorii Darwina i kwestionował jego pogląd, że procesy ewolucyjne muszą stać w opozycji do idei kreacjonistycznych i przekonania o ciągłości gatunków. Chcąc podreperować swoje zdrowie, z którym miał kłopoty od młodości, w 1849 Darwin udał się do uzdrowiska w Great Malvern prowadzonego przez dr. Jamesa Gully'ego, gdzie był zaskoczony korzystnym wpływem hydroterapii. W 1851 zachorowała jego córka Annie, co u Darwina ponownie wywołało obawy, że jego choroba może być dziedziczna. Po długiej chorobie i wielu kryzysach Annie zmarła. Pracując przez osiem lat nad wąsonogami, Darwin znalazł kolejne potwierdzenie swojej teorii, odkrywając homologie, pokazujące, że nieznaczne różnice w budowie ciała organizmów wynikają z ich dostosowywania się do zmieniających się warunków. U niektórych rodzajów odkrył też karłowate samce pasożytujące na obojnakach, będące pośrednim stadium w procesie kształtowania się rozdzielnopłciowości. Za zasługi te w 1853 otrzymał medal Royal Society; bardzo wzrosło też uznanie, jakim się cieszył w środowisku naukowym jako biolog. W 1854 wznowił prace nad teorią gatunków, a w listopadzie tego roku doszedł do wniosku, że rozbieżności w cechach potomstwa można wytłumaczyć przez ich przystosowywanie się do "zróżnicowanych obszarów w gospodarce natury" (diversified places in the economy of nature).
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:56
              Do 1856 Darwin badał, czy jaja lub nasiona mogłyby przetrwać przenoszenie w wodzie morskiej, a w konsekwencji rozprzestrzeniać gatunki przez oceany. Joseph Hooker coraz bardziej wątpił w tradycyjny pogląd, że gatunki są niezmienne, ale ich młodszy kolega Thomas Huxley był stanowczym przeciwnikiem teorii ewolucji. Charles Lyell był zaintrygowany spekulacjami Darwina, nie zdawał sobie jednak sprawy, jak daleko one sięgają. Po przeczytaniu artykułu Alfreda Wallace'a na temat "introdukcji" gatunków zauważył podobieństwa z przemyśleniami Darwina i ponaglał go do publikacji, aby zapewnić Darwinowi pierwszeństwo. Choć Darwin nie czuł się tu zagrożony, rozpoczął pracę nad krótkim artykułem. Praca ta nie przebiegała płynnie, przyrodnik wielokrotnie zatrzymywał się, szukając odpowiedzi na trudne pytania, w końcu rozszerzył swoje plany, postanawiając napisać "dużą książkę na temat gatunków" zatytułowaną Dobór naturalny (Natural Selection). W swoich badaniach korzystał z informacji i próbek otrzymywanych od przyrodników z całego świata, w tym Wallace'a, który wtedy pracował na Borneo. Zbliżone zainteresowania wykazywał amerykański botanik Asa Gray, któremu Darwin 5 września 1857 wysłał szczegółowy zarys swoich teorii, włącznie z abstraktem Doboru naturalnego. W grudniu Darwin otrzymał list od Wallace'a, w którym ten pytał go, czy książka Darwina będzie omawiać kwestię pochodzenia człowieka. Odpowiedział, że chciałby uniknąć tego tematu "tak otoczonego uprzedzeniami", jednocześnie zachęcając Wallace'a do dalszych badań teoretycznych i dodając, że sam wyciąga o wiele dalej idące wnioski niż on (I go much further than you). Darwin był w połowie książki, gdy 18 czerwca 1858 otrzymał od Wallace'a jego artykuł na temat doboru naturalnego. Bardzo zaskoczony faktem, że Wallace go ubiegł, Darwin (zgodnie z prośbą Wallace'a) przekazał go Lyellowi i, choć Wallace nie prosił o publikację, zasugerował, aby ten wysłał artykuł do dowolnego czasopisma wybranego przez Wallace'a. Rodzina Darwina przeżywała wtedy ciężkie chwile – w tym czasie wśród dzieci w jego wiosce szerzyły się zachorowania na płonicę i przyrodnik obawiał się o zdrowie swojego potomstwa – dlatego też pozostawił tę sprawę w rękach Lyella i Hookera. Ci zdecydowali, aby Darwin i Wallace wspólnie przedstawili swoje teorie na wykładzie 1 lipca w Towarzystwie Linneuszowskim w Londynie, zatytułowanym On the Tendency of Species to form Varieties; and on the Perpetuation of Varieties and Species by Natural Means of Selection ("O tendencji gatunków do tworzenia odmian oraz o utrwalaniu się odmian i gatunków drogą doboru naturalnego"); tragedia w rodzinie Darwina, której tak bardzo się obawiał (jego nowo narodzony syn wcześniej zmarł na płonicę), spowodowała jednak, że nie wziął udziału w wykładzie. Ogłoszenie teorii spotkało się z niewielkim zainteresowaniem; prezes Towarzystwa Linneuszowskiego w maju 1859 uznał, że miniony rok nie zaznaczył się żadnym rewolucyjnym odkryciem. Z negatywnych głosów środowiska towarzyszących ogłoszeniu jego teorii Darwin po latach pamiętał tylko jedną, szczególnie złośliwą: profesor Samuel Haughton z Dublina twierdził, że wszystko, co było w jego pracy nowe, było nieprawdziwe, a to co było prawdziwe, było stare. Napisanie swojego opus magnum (big book) zajęło Darwinowi kolejne 13 miesięcy; cierpiał w tym czasie z powodu złego stanu zdrowia, jego koledzy naukowcy wciąż jednak podtrzymywali go na duchu. Lyell załatwił wydanie książki w oficynie Johna Murraya. Kiedy dzieło życia Darwina – O powstawaniu gatunków (On the Origin of Species) – wreszcie trafiło do księgarń 22 listopada 1859, nieoczekiwanie spotkało się z ogromnym zainteresowaniem czytelników: cały nakład (1250 egzemplarzy) został natychmiast wykupiony. W książce tej Darwin przedstawił "jeden długi tok rozumowania" (one long argument), złożony z szczegółowych obserwacji, wniosków i odpowiedzi na spodziewane zastrzeżenia. Jedyną aluzją do kwestii ewolucji człowieka było stwierdzenie, że w przyszłości sprawa pochodzenia człowieka i historia jego gatunku ukaże się w pełniejszym świetle (light will be thrown on the origin of man and his history). Teoria Darwina jest w prosty sposób wyłożona już we wstępie dzieła:
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 20:57
              Ponieważ w każdym gatunku rodzi się daleko więcej osobników niż może przeżyć i ponieważ na skutek tego powstaje pomiędzy nimi walka o byt, osobnik, który pod wpływem skomplikowanych i nieraz zmiennych warunków zmieni się nieznacznie, lecz w sposób korzystny dla siebie, będzie miał więcej widoków na utrzymanie się przy życiu i w ten sposób ulegnie działaniu doboru naturalnego. Na zasadzie zaś potężnego prawa dziedziczności każda taka wyselekcjonowana odmiana będzie dążyć do przekazania potomstwu swej nowej, zmienionej postaci
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:00
              Wzniosły zaiste jest to pogląd, że Stwórca natchnął życiem kilka form, lub jedną tylko, i że gdy planeta nasza, podlegając ścisłym prawom ciążenia, dokonywała swych obrotów, z tak prostego początku zdołał się rozwinąć i wciąż się jeszcze rozwija, nieskończony szereg form najpiękniejszych i najbardziej godnych podziwu
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:10
              O powstawaniu gatunków wzbudziło międzynarodowe zainteresowanie, choć nie wywołało takich kontrowersji jak Vestiges of the Natural History of Creatio. Chociaż z powodu choroby Darwin nie mógł czynnie uczestniczyć w publicznych debatach, żywo się interesował reakcjami środowiska naukowego i społeczeństwa, komentując wycinki z gazet, recenzje, artykuły, satyry i karykatury oraz wymieniając się swoimi przemyśleniami na ten temat z kolegami z całego świata. Darwin wspomniał jedynie, że dzięki jego książce "sprawa pochodzenia człowieka ukaże się w pełniejszym świetle", ale już w pierwszej recenzji zarzucono mu powtarzanie za Vestiges of the Natural History of Creation tezy o pochodzeniu człowieka od małpy. Jedną z pierwszych przychylnych reakcji była recenzja Huxleya, atakująca Richarda Owena, lidera naukowego establishmentu, który Huxley starał się obalić. W kwietniu Owen w swojej recenzji atakował przyjaciół Darwina i pogardliwie odrzucał jego teorie, co złościło Darwina; przeciwnicy Darwina nie ograniczali się jednak do tego: Owen i inni naukowcy zaczęli propagować własne poglądy na temat ewolucji, rozumianej jako proces kierowany przez siły nadprzyrodzone.
              Reakcja Kościoła anglikańskiego była mieszana. Adam Sedgwick i John Stevens Henslow, nauczyciele Darwina z Cambridge, odrzucali jego teorię. Duchowni liberalni interpretowali jednak dobór naturalny jako narzędzie Boskiego planu; duchowny Charles Kingsley traktował go jako "szlachetną koncepcję Bóstwa"[141]. W 1860 uwagę duchowieństwa od Darwina odwróciła publikacja siedmiu liberalnych teologów anglikańskich zatytułowana Essays and Reviews. W publikacji tej duchowny i matematyk Baden Powell argumentował, że cuda łamią prawa Boskie, wiara w nie jest więc w gruncie rzeczy przejawem ateizmu; dalej Baden Powell chwalił książkę Darwina jako "popierającą zasadę samoewoluującej natury". Na tematy teleologiczne z Darwinem dyskutował Asa Gray. Darwin sprowadził ze Stanów Zjednoczonych i rozprowadzał wśród znajomych jego broszurę na temat teistycznego ewolucjonizmu pt. Natural Selection is not inconsistent with Natural Theology (Dobór naturalny nie jest sprzeczny z teologią naturalną). Najsławniejszą konfrontacją była publiczna tzw. debata oksfordzka na temat ewolucji na posiedzeniu Brytyjskiego Stowarzyszenia Popierania Nauk w 1860, w czasie której biskup Oksfordu Samuel Wilberforce, choć nie sprzeciwiał się transmutacji gatunków, argumentował przeciwko wywodom Darwina i pochodzeniu człowieka od małpy. Joseph Hooker był zdecydowanie za Darwinem, a legendarna riposta Thomasa Huxleya, że wolałby pochodzić od małpy niż być człowiekiem, który źle spożytkował swoje zdolności, stała się symbolem triumfu nauki nad religią. Nawet bliscy przyjaciele Darwina (Gray, Hooker, Huxley i Lyell) nadal wyrażali różne zastrzeżenia, okazywali mu jednak mocne poparcie, podobnie jak wielu innych, szczególnie młodszych przyrodników. Gray i Lyell pragnęli pogodzić naukę z wiarą, podczas gdy Huxley wskazywał na niemożliwe do pogodzenia sprzeczności pomiędzy tym, co głosi Kościół, a tym, czego uczy nauka. Huxley nawoływał do wyeliminowania wpływu Kościoła na edukację, pragnąc obalić dominację duchowieństwa i "naukowców-amatorów" z Owenem na czele i zastąpić ich nowym pokoleniem zawodowych naukowców. Sam Owen twierdził, iż anatomia mózgu dowodzi, że człowiek należy do innego rzędu biologicznego niż małpy, i oskarżał Huxleya o bycie orędownikiem tezy, że "człowiek pochodzi od małpy". Huxley odpierał te zarzuty, w końcu twierdzenia Owena zostały obalone w debacie naukowej. Darwinizm stał się ruchem obejmującym szeroką gamę teorii ewolucyjnych. W 1863 w książce Geological Evidences of the Antiquity of Man Lyell dużo zrobił dla popularyzacji prehistorii jako dziedziny nauki, choć jego ostrożne podejście do ewolucji rozczarowało Darwina. Późniejsza książka Huxleya Evidence as to Man's Place in Nature wykazywała, że pod względem budowy anatomicznej ludzie są małpami człekokształtnymi; The Naturalist on the River Amazons autorstwa Henry'ego Batesa dostarczyła empirycznych dowodów na istnienie doboru naturalnego[146]. 3 listopada 1864 przyznano Darwinowi najwyższe brytyjskie odznaczenie naukowe — Copley Medal Królewskiego Towarzystwa na Rzecz Rozwoju Wiedzy Przyrodniczej w Londynie. Tegoż dnia Huxley poprowadził pierwsze spotkanie (później wpływowego) X Clubu, oddanego "nauce, czystej i wolnej, nieskrępowanej przez religijne dogmaty"[148]. Pod koniec dekady większość naukowców zgadzała się już co do prawdziwości ewolucji, ale tylko niewielu popierało pogląd Darwina, że głównym jej mechanizmem był dobór naturalny. O powstawaniu gatunków zostało przetłumaczone na wiele języków, stając się jedną z najważniejszych książek w historii nauki – książką, którą interesowali się ludzie ze wszystkich klas społecznych, nawet niewykształceni wyrobnicy, którzy tłumnie uczęszczali na wykłady Huxleya. Teoria Darwina oddziaływała też na różne inne prądy tego czasu[152] i na stałe trafiła do kultury masowej[153]. Karykaturzyści parodiowali teorię pochodzenia człowieka od zwierząt, rysując ludzi ze zwierzęcymi cechami (przedstawienia takie były już zresztą w sztuce dawną tradycją); w Wielkiej Brytanii karykatury te paradoksalnie w łagodny sposób przyczyniały się do popularyzacji teorii Darwina. Kiedy chory Darwin w 1862 zaczął zapuszczać brodę i w 1866 z takim zarostem powrócił do życia publicznego, powszechnie zaczęto publikować karykatury, na których przedstawiano go jako małpę. Praktyki takie doprowadziły w końcu do tego, że wszystkie formy ewolucjonizmu zaczęto utożsamiać z darwinizmem.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:12
              Po publikacji O powstawaniu gatunków Darwin nie przerwał pracy mimo nawracających ataków choroby. Przez kolejne 22 lata prowadził badania i pracował nad swoim w zamierzeniu głównym dziełem (O pochodzeniu gatunków traktował tylko jako abstrakt teorii ewolucji), opisującym pochodzenie człowieka od zwierząt i uwzględniającym też takie tematy jak przeobrażenia społeczeństwa i ewolucja zdolności umysłowych. Darwin pragnął też wyjaśnić, jaką rolę pełnią ozdobne cechy organizmów (np. upierzenia pawia) w dzikiej przyrodzie, prowadził również innowacyjne badania nad roślinami. Chęć wyjaśnienia kwestii związanych z zapylaniem przez owady doprowadziła go w 1861 do badań nad storczykami. W wyniku badań wykazał, że kwiaty tych roślin przystosowują się do warunków w ten sposób, że każdy gatunek przywabia określony gatunek ciem, w ten sposób zapewniając sobie heterozję. Praca Fertilisation of Orchids, wydana w 1862, była pierwszym szczegółowym opisem oddziaływania doboru naturalnego, objaśniała skomplikowane zależności ekologiczne i stawiała możliwe do zweryfikowania prognozy. Gdy Darwin podupadł na zdrowiu, spędzał czas w łóżku otoczony przez specjalnie umieszczone w pokoju rośliny pnące, których ruchy mógł śledzić. Pierwsza część planowanego opus magnum Darwina, Variation of Animals and Plants Under Domestication ("Zmienność udomowionych roślin i zwierząt") z 1868, rozrosła się do dwóch grubych tomów, zmuszając go do pominięcia ewolucji człowieka i doboru płciowego. Mimo dużej objętości sprzedawała się dobrze i została przetłumaczona na wiele języków. Darwin zdążył też napisać większość drugiej części, dotyczącej doboru naturalnego, ale nie została ona opublikowana za jego życia. Charles Lyell już wcześniej spopularyzował prehistorię człowieka, a Thomas Henry Huxley pokazał, że anatomicznie ludzie są wielkimi małpami. Wraz z The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex, opublikowanym w 1871, Darwin na podstawie licznych źródeł przedstawił dowody, że ludzie są zwierzętami, pokazując ciągłość ich fizycznych i umysłowych cech; wprowadził pojęcie doboru płciowego, aby wyjaśnić pozornie nieprzydatne cechy zwierząt, takie jak upierzenie pawia, wyjaśnił też ewolucję kultury człowieka, różnice pomiędzy płciami oraz fizyczne i kulturowe cechy rasowe, podkreślając jednocześnie, że wszyscy ludzie należą do jednego gatunku[156][157]. Wyniki innych badań, w których wykorzystywał fotografię, zostały opublikowane w pracy The Expression of the Emotions in Man and Animals z 1872, jednej z pierwszych książek z drukowanymi fotografiami, w której omawiał ewolucję psychologii człowieka i jej ciągłość z zachowaniami zwierząt. Obie książki cieszyły się dużą popularnością, a Darwin był pod wrażeniem ogólnej akceptacji, z jaką przyjęto jego poglądy, zauważając, że "wszyscy o nich rozmawiają, nie gorsząc się" (everybody is talking about it without being shocked). Jego konkluzją było:
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:13
              że człowiek ze wszystkimi swoimi szlachetnymi przymiotami, ze współczuciem, jakie odczuwa wobec najbardziej poniżonych, z życzliwością, jaką ogarnia nie tylko innych ludzi, ale też najniższe żyjące istoty, z całym swoim intelektem, który czyni go podobnym bogom i którym zdołał przeniknąć zasady ruchu i budowę Układu Słonecznego – będąc obdarzony całą tą wielką władzą – wciąż nosi w swoim cielesności niewymazywalne piętno swojego niskiego pochodzenia
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:16
              Jego eksperymenty i badania nad ewolucją zaowocowały kolejnymi książkami dotyczącymi ruchu roślin pnących i mięsożernych (Insectivorous Plants), efektów krzyżowania i samozapłodnienia roślin, różnych kształtów kwiatów roślin tego samego gatunku oraz fototropizmu (m.in. The Power of Movement in Plants). W swojej ostatniej książce O tworzeniu się gleby w następstwie działania dżdżownic oraz obserwacje nad ich zachowaniem się powrócił do dżdżownic. Charles Darwin zmarł w Down House 19 kwietnia 1882. Pragnął być pochowany na cmentarzu przy kościele St Mary’s w Downe. Prośby przyjaciół sprawiły jednak, że William Spottiswoode, prezes Royal Society, wystarał się dla niego o pogrzeb państwowy i pochówek w Opactwie Westminsterskim, niedaleko miejsca ostatniego spoczynku Johna Herschela i Isaaca Newtona[161]. W XIX wieku w Wielkiej Brytanii tylko pięć osób spoza rodziny królewskiej zostało uhonorowanych pogrzebem państwowym. Darwina już za życia uważano za bohatera narodowego, który zmienił sposób myślenia o świecie. Naukowcy od tego czasu zaakceptowali rozumienie ewolucji jako dziedziczenie, w którym pewne cechy ulegają zmianom, choć za jego życia niewielu zgadzało się z Darwinem, że dobór naturalny jest głównym, choć nie jedynym sposobem modyfikacji. W ostatnich dwóch dekadach XIX i pierwszych dwóch dekadach XX wieku w biologii wprawdzie przejściowo odrzucano darwinowskie rozumienie ewolucji (był to okres tzw. "zaćmienia darwinizmu" – the eclipse of Darwinism) na rzecz alternatywnych teorii ewolucyjnych, poglądy te nie wytrzymały jednak próby czasu, a rozwój współczesnej syntezy ewolucyjnej z genetyką populacyjną i mendelowską genetyką od lat 30. do 50. XX w. przyniósł szeroki naukowy konsensus, że dobór naturalny, tak jak twierdził Darwin, rzeczywiście jest podstawowym mechanizmem ewolucji. Dalsze badania i debaty toczą się w ramach wytyczonych przez Darwina.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:20
              Darwinowie mieli dziesięcioro dzieci, z których dwójka zmarła w okresie niemowlęcym. Rodzina bardzo przeżyła śmierć córki Annie, która zmarła w wieku 10 lat. Charles był oddanym i niezwykle troskliwym ojcem. Zawsze kiedy jego dzieci chorowały, obawiał się, że ich niska odporność mogła być wynikiem bliskiego pokrewieństwa rodziców (Emma Wedgwood była kuzynką Darwina). Pisał też o tym w swoich pracach, przeciwstawiając takim związkom zalety wynikające z krzyżowania się w grupie złożonej z wielu osobników. Pomimo obaw Darwina większość jego dzieci odniosła w swoim późniejszym życiu sukces i była szanowanymi członkami rodziny Darwinów i Wedgwoodów. George, Francis i Horace zostali członkami Royal Society i wybitnymi naukowcami (George był astronomem[168], Francis botanikiem a Horace inżynierem budownictwa). Leonard był żołnierzem, politykiem, ekonomistą, eugenikiem oraz mentorem statystyka i biologa ewolucyjnego Ronalda Fishera
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:23
              W młodości Darwin miał okazję zetknąć się z różnymi podejściami do religii. Jego rodzina opowiadała się przeważnie za nonkonformistycznym unitarianizmem, ojciec i dziadek Darwina byli jednak wolnomyślicielami, a sam Darwin został ochrzczony w Kościele anglikańskim (duchem anglikańskim była przeniknięta też szkoła z internatem, do której uczęszczał). Udając się do Cambridge, gdzie miał zostać duchownym anglikańskim, nie wątpił w dosłowne rozumienie Biblii. Poznał naukę Johna Herschela, która, podobnie jak teologia naturalna Williama Paleya, poszukiwała wyjaśnień w prawach natury, a nie w cudach. Herschel uważał adaptację gatunków za argument teleologiczny. Na pokładzie HMS Beagle Darwin był dość ortodoksyjny, m.in. cytował Biblię jako autorytet moralny i poszukiwał "centrów stworzenia". Po powrocie odnosił się już krytycznie do Biblii jako nośnika prawdy historycznej i zastanawiał się, dlaczego wszystkie religie nie miałyby być równoważne. W kolejnych latach, podczas intensywnych rozmyślań nad geologią i transmutacją gatunków, dużo rozważań poświęcił również religii i otwarcie rozmawiał na ten temat ze swoją żoną Emmą, której wiara również opierała się na intensywnych studiach i dochodzeniu do prawdy przez zadawanie pytań. Teodycea Paleya i Malthusa dowodziła, że zło (np. głód) jest w gruncie rzeczy dobre, jako przejaw Boskiego planu, który w ogólnym rozrachunku miał przynieść dobre skutki. Dla Darwina dobór naturalny przynosił wprawdzie z sobą dobro, jakim była adaptacja organizmu, czynił jednak zbędnym koncepcję Boskiego planu. Darwin nie widział również żadnego działania Opatrzności we wszechobecnym bólu i cierpieniu, np. w postępowaniu owadów gąsieniczników, które swoim jadem paraliżują gąsienice, aby te służyły jako żywy pokarm dla ich larw[143]. Mimo to wciąż uważał organizmy za doskonale przystosowane i w swoim dziele O powstawaniu gatunków uwzględniał poglądy teologiczne. Choć uważał religię za plemienną strategię przetrwania, nadal wierzył w to, że Bóg jest najwyższym prawodawcą. Od około 1849, kiedy jego rodzina szła na niedzielne nabożeństwo, sam wolał pójść na spacer choć nadal czynnie uczestniczył w pracach swojej parafii. Nie widział żadnej sprzeczności pomiędzy byciem jednocześnie żarliwym teistą i ewolucjonistą. Choć nie wypowiadał się szeroko na temat swoich poglądów religijnych, w 1879 napisał, że nigdy nie był ateistą w sensie zaprzeczania istnieniu Boga i że najwłaściwszym określeniem jego postawy jest agnostycyzm. Elizabeth Hope, angielska działaczka religijna, twierdziła w swoim artykule The Lady Hope story, opublikowanym w 1915, że Darwin na łożu śmierci nawrócił się na chrześcijaństwo. Twierdzenia te zostały odrzucone przez jego dzieci, jak również uznane za fałszywe przez historyków
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:28
              Darwin interesował się ogłoszonymi w 1865 twierdzeniami swojego kuzyna Francisa Galtona, który dowodził, że analiza statystyczna wykazuje możliwość dziedziczenia moralnych i umysłowych cech przez ludzi, a co za tym idzie, że zasady rozmnażania można stosować również w stosunku do rodzaju ludzkiego. W pracy The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex Darwin przyznał, że pomaganie słabszym w przetrwaniu i założeniu rodziny może prowadzić do utraty korzyści wynikających z doboru naturalnego, jednocześnie ostrzegł jednak, że wstrzymanie takiej pomocy może zagrozić instynktowi współczucia, "najszlachetniejszej cesze naszej natury", oraz że czynniki takie jak edukacja mogą być ważniejsze od doboru naturalnego. Kiedy Galton zasugerował, że opublikowanie badań może stanowić zachętę do zawierania małżeństw wewnątrz "kasty obdarzonych przez naturę", Darwin przewidywał problemy praktyczne i uznał plany ulepszenia gatunku człowieka za utopijne; uważał, że wystarczy tylko uświadomić ludziom znaczenie dziedziczenia a decyzję wchodzenia w związki z określonymi osobami pozostawić im samym. W 1883, już po śmierci Darwina, Galton nazwał dziedzinę swoich badań eugeniką; opracował również podstawy biometrii. Oparte na nich ruchy eugeniczne rozpowszechniły się w wielu krajach (Stanach Zjednoczonych, Skandynawii, Niemczech), gdy wczesny darwinizm stracił już popularność na rzecz genetyki mendlowskiej. Za cel stawiały sobie wspieranie łączenia się w pary jednostek uznawanych za najbardziej wartościowe, a tym samym stopniowe doskonalenie społeczeństwa. Ruch ewoluował stopniowo w kierunku eugeniki "negatywnej", starającej się wyeliminować z rozrodu niepożądane jednostki (niepełnosprawnych, przestępców), czego przejawem były ustawy o przymusowej sterylizacji w USA, skopiowane przez III Rzeszę i będące podstawą nazistowskiej eugeniki, opartej na rasizmie i higienie rasowej. Po eksperymentach eugenicznych prowadzonych przez nazistów w III Rzeszy eugenika na całym świecie została uznana za pseudonaukę i stopniowo zarzucona.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:35
              Wykorzystywanie teorii opisowych jako usprawiedliwienie osądów moralnych i działania społecznego prowadzi do etycznego problemu gilotyny Hume'a. Thomas Malthus dowodził, że fakt, iż populacja wciąż rozrasta się ponad dostępne zasoby, został umyślnie ustanowiony przez Boga, aby zmusić ludzi do wydajnej pracy zgodnej z etyką protestancką i umiaru w zakładaniu rodzin; poglądy te zostały wykorzystane w latach 30. XIX w., aby uzasadnić leseferyzm i zakładanie tzw. workhouses (przytułków, których mieszkańcy pracowali na swoje utrzymanie). Często uważano, że ewolucja ma implikacje społeczne. Herbert Spencer w książce Social Statics z 1851 oparł idee wolności człowieka i indywidualnych swobód na swojej lamarkistowskiej teorii ewolucyjnej. Darwinowska teoria ewolucji była teorią czysto opisową. Darwin uważał za absurdalne myślenie o jednym zwierzęciu jako lepszym od innego i nie widział żadnego celu ewolucji. Mimo to krótko po wydaniu O powstawaniu gatunków w 1859 krytycy kpili z jego opisu walki o byt, uważając je za maltuzjańskie uzasadnienie ówczesnego angielskiego kapitalizmu przemysłowego. Pojęcie darwinizmu było też używane na określenie innych, czasami w ogóle niezwiązanych z biologią teorii, np. poglądów Herberta Spencera, twierdzącego że w warunkach gospodarki wolnorynkowej przeżywają najlepiej dostosowani (survival of the fittest), czy rasistowskich teorii Ernsta Haeckela dotyczących rozwoju człowieka. Darwin nie podzielał poglądów rasistowskich (powszechnych w jego czasach), co zostało wykazane przez filozofa Antony'ego Flewa[186]. Był również przeciwnikiem niewolnictwa, uznawania różnych ras człowieka za osobne gatunki i złego traktowania tubylczej ludności przez białych kolonizatorów[187]. Darwin nie podzielał powszechnego wówczas poglądu, że inne rasy są gorsze i na przykład o swoim nauczycielu taksydermii, Johnie Edmonstone, który był wyzwolonym czarnym niewolnikiem, mówił, że często z nim przesiadywał, ponieważ był on bardzo miłym i inteligentnym człowiekiem. Poglądy Darwina na sprawy społeczne i polityczne były odzwierciedleniem jego pozycji społecznej i czasów, w których żył. Cenił cywilizację europejską i uważał, że kolonializm przyczynia się do rozpowszechnienia jej wartości; eksterminacja dzikich plemion, które nie poddały się ucywilizowaniu, była przy tym smutną, ale nieuniknioną koniecznością. Teorie Darwina przedstawiały te procesy jako zgodne z naturą i często podpierano się nimi, prowadząc politykę, która stała w sprzeczności z humanitarnymi zasadami samego przyrodnika[188]. Dobór naturalny był wykorzystywany dla uzasadnienia różnych, często sprzecznych ideologii i praktyk, np. leseferyzmu, rasizmu, wojny, kolonializmu i imperializmu. Holistyczne postrzeganie natury przez Darwina oznaczało jednak również, że dostrzegał on wzajemne uzależnienie różnych organizmów od siebie, co zyskało mu sympatyków wśród pacyfistów, socjalistów, liberałów reformatorów społecznych i anarchistów, takich jak Piotr Kropotkin, którzy podkreślali przewagę współpracy nad walką w obrębie gatunku[189]. Sam Darwin utrzymywał, że polityka społeczna nie może opierać się na koncepcjach walki i doboru w naturze. Pojęcie darwinizmu społecznego było używane od lat 90. XIX w., szerzej rozpowszechniło się jednak dopiero w latach 40. XX w.; w pejoratywnym znaczeniu używał go np. Richard Hofstadter, atakując leseferystyczny konserwatyzm przeciwników reform i socjalizmu, m.in. Williama Grahama Sumnera. Obecnie pojęcie to jest często używane przez etyków i publicystów wyrażających obawy w związku z różnymi negatywnymi zjawiskami, które ich zdaniem są moralnym skutkami ewolucji
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:37
              Wiele miejsc na kuli ziemskiej już za życia przyrodnika nazwano imieniem Darwina. Obszar wodny przyległy do kanału Beagle Robert FitzRoy nazwał cieśniną Darwina (ang. Darwin Sound) po tym, jak szybkie działanie Darwina i dwóch lub trzech innych członków załogi uratowało ich od wyrzucenia na brzeg, gdy spadający lodowiec spowodował falę, która mogła porwać ich łodzie[193]. Pobliska Monte Darwin została tak nazwana z okazji 25. urodzin przyrodnika. Inna cieśnina Darwina, na Wyspach Królowej Charlotty w Kolumbii Brytyjskiej, pomiędzy wyspą Moresby i Wyspą Lyella, została tak nazwana w 1878 przez ówczesnego głównego geografa Kanady George'a Dawsona[195]. Gdy HMS Beagle badał Australię w 1839, przyjaciel Darwina John Lort Stokes zauważył naturalny port, który kapitan statku John Clements Wickham nazwał Port Darwin[196]. W 1869 w miejscu tym powstała osada Palmerston, której nazwę w 1911 oficjalnie zmieniono na Darwin (obecnie stolica Terytorium Północnego)[196]. W Darwin znajduje się też siedziba Charles Darwin University[197] oraz Charles Darwin National Park. Darwin College w Cambridge, założony w 1964, został nazwany na cześć rodziny Darwinów, m.in. dlatego, że część terenu była w jej posiadaniu. Royal Society od 1890 roku, co dwa lata, przynaje Medal Darwina za szczególny wkład w biologię. Linnean Society of London od 1908 roku upamiętnia dokonania Darwina, przyznając Darwin-Wallace Medal. Ponad 120 gatunków i 9 rodzajów zostało nazwanych na cześć przyrodnika. W 2009 bardzo dobrze zachowana skamieniałość ssaka naczelnego sprzed 47 milionów lat została określona jako znaczące brakujące ogniwo ewolucji i nazwana Darwinius dla uczczenia dwóchsetlecia urodzin Darwina. Grupa gatunków spokrewniona z tymi, które Darwin odkrył na wyspach Galapagos, stała się powszechnie znana jako zięby Darwina po publikacji książki Davida Lacka o takimże tytule w 1947 (w rzeczywistości są one bliżej spokrewnione z amerykańskimi trznadlami lub tanagrami niż z łuszczakami).
              W 1992 Darwin znalazł się na 16. miejscu listy 100 postaci, które miały największy wpływ na dzieje ludzkości[203]. Znalazł się również na 4. miejscu listy 100 Najwybitniejszych Brytyjczyków[204]. W 2000 jego wizerunek został umieszczony na dziesięciofuntowym banknocie Bank of England, zastępując na nim Charlesa Dickensa. Fundacja im. Charlesa Darwina, która ma swoją placówkę w Stacji Badawczej im Charlesa Darwina na wyspach Galapagos, pomaga w reintrodukcji przedrzeżniaczy na wyspie Floreanie (dawnej Charles Island). Ptaki te jako pierwsze zwróciły uwagę Darwina na fakt, że na każdej wyspie archipelagu występują różniące się od siebie gatunki roślin i zwierząt; później zostały wyparte z głównej wyspy przez gatunki europejskie, głównie szczury i kozy, ale przetrwały na dwóch mniejszych, pobliskich wyspach. Co roku przyznawane są też żartobliwe Nagrody Darwina dla "upamiętnienia osób, które przyczyniły się do przetrwania naszego gatunku w długiej skali czasowej, eliminując swoje geny z puli genów ludzkości w nadzwyczaj idiotyczny sposób". Napisano wiele biografii Darwina. Zbeletryzowaną, opartą na dogłębnych badaniach nad życiem przyrodnika, opowieścią o losach Darwina jest powieść The Origin Irvinga Stone'a.
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:40
              W 2009, z okazji dwusetlecia narodzin Darwina i 150. rocznicy wydania O powstawaniu gatunków, corocznie obchodzony 12 lutego Dzień Darwina przekształcił się w całoroczne święto, któremu towarzyszyły publikacje i imprezy organizowane na całym świecie. W Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku już w 2006 otwarto wystawę poświęconą Darwinowi, następnie pokazywano ją w Muzeum Nauki w Bostonie, Muzeum Historii Naturalnej w Chicago i w Royal Ontario Museum w Toronto[209], a od 14 listopada 2008 do 19 kwietnia 2009 w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie w ramach ogólnokrajowego projektu Darwin200. Od 12 lutego do 3 maja wystawa była pokazywana w Palazzo delle Esposizioni w Rzymie. Na University of Cambridge w lipcu 2009 odbył się festiwal poświęcony Darwinowi. Również w miejscu jego narodzin odbył się Darwin's Shrewsbury 2009 Festival. W Wielkiej Brytanii wprowadzono do obiegu dwufuntową monetę z portretem Darwina naprzeciw szympansa z inskrypcją 1809 DARWIN 2009 na otoku oraz napisemON THE ORIGIN OF SPECIES 1859 na bocznej krawędzi monety. Dla upamiętnienia jego życia i osiągnięć BBC wyprodukowała wiele programów radiowych i telewizyjnych pod wspólną nazwą BBC Darwin Season. We wrześniu 2008 Kościół Anglii opublikował artykuł, w którym dwusetna rocznica narodzin Darwina została uznana za odpowiedni moment, aby przeprosić go za niezrozumienie, z jakim spotkały się jego teorie.
              W 2009 na ekrany kin trafił też film fabularny Creation poświęcony Darwinowi
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:42
              Darwin był płodnym pisarzem. Nawet gdyby nie opublikował swoich prac dotyczących ewolucji, nadal miałby duże znaczenie jako autor The Voyage of the Beagle, geolog, który pisał na temat kontynentu południowoamerykańskiego i rozwiązał zagadkę powstawania atoli, czy biolog publikujący rozstrzygające prace na temat wąsonogów. Choć szeroka publiczność patrzy na jego dorobek głównie przez pryzmat dzieła O powstawaniu gatunków, równie duże znaczenie dla nauki miały też inne jego prace, jak The Descent of Man, and Selection in Relation to Sex, The Expression of Emotions in Man and Animals, która została zainspirowana obserwacjami w czasie podróży dookoła świata, kiedy zauważył uniwersalne rozumienie okazywanych emocji, mimo nieznajomości wspólnego języka, przez spotykających się ludzi z różnych kultur. Duże znaczenia miały także książki z dziedziny botaniki, w których opisywał swoje innowacyjne badania (m.in. The Power of Movement in Plants), czy wreszcie ostatnia z prac badacza – The Formation of Vegetable Mould Through the Action of Worms. Nazwy systematyczne taksonów, które Darwin jako pierwszy opisał naukowo są oznaczane skrótem "Darwin
            • madohora Re: [b][color=blue]12 LUTEGO [/color][/b] 12.02.12, 21:45
              Dodam jeszcze tylko, że parę lat temu pojawił się jakiś amerykański naukowiec, który kwestionował teorię Karola Darwina - ale dosyć szybko sprawa ucichła. I chociaż mamy XXI wiek sprawa tak zwanego "brakującego ogniwa" jeszcze nie została rozwiązana...
        • jurek-de1 Święto młodzieży prawosławnej 17.12.08, 01:05
          Święto młodzieży prawosławnej obchodzone jest w przypadającą 15 lutego cerkiewną uroczystość Spotkania Pańskiego, zwaną też Świętem Matki Boskiej Gromnicznej. Po czterdziestu dniach od narodzin Jezus został wówczas po raz pierwszy przyniesiony do świątyni. Proklamowanie święta młodzieży właśnie w tym dniu oznacza jej symboliczne wejście do wspólnoty prawosławnej.
        • jurek-de1 Światowy Dzień Kota 17.12.08, 01:07
          Światowy Dzień Kota (World Cats Day) to święto mające podkreślić znaczenie kotów w życiu człowieka. Jest obchodzone corocznie 17 lutego, w Polsce obchodzony po raz pierwszy w 2006 z inicjatywy Miesięcznika Kot i Cat Club Łódź. Wojciech Albert Kurkowski, pomysłodawca obchodów tego święta, propaguje akcje pomocy bezdomnym kotom pod hasłem "Rasowce - dachowcom", podczas której kluby felinologiczne z Felis Polonia zbierają dary na rzecz pomocy bezdomnym zwierzętom.
        • jurek-de1 Dzień Myśli Braterskiej 17.12.08, 01:18
          Dzień Myśli Braterskiej – święto przyjaźni obchodzone w dniu 22 lutego każdego roku przez harcerzy i skautów na całym świecie.

          22 lutego to dzień urodzin założyciela skautingu, sir Roberta Baden Powella (22 lutego 1857) i jego żony Olave Baden-Powell (22 lutego 1889). Dlatego w ten dzień harcerze myślą o sobie, składają sobie życzenia, przesyłają kartki, organizują różne gry terenowe lub spotykają się przy ognisku. Dla niektórych środowisk harcerskich ten dzień jest okazją do zbiórki pieniędzy, na jakiś charytatywny cel, np. szpital, dom dziecka w swojej miejscowości.
        • jurek-de1 Ogólnopolski dzień walki z depresją 17.12.08, 01:22
          Ogólnopolski dzień walki z depresją

          Z danych przedstawionych przez Światową Organizację Zdrowia wynika, że depresja stanowi czwarty najpoważniejszy problem zdrowotny na świecie. Oprócz tego, depresja jest najczęstszą chorobą psychiczną. Dotyczy to zarówno populacji ogólnej jak i osób zgłaszających się do psychiatry lub lekarzy pierwszego kontaktu. Roczna zachorowalność wśród dorosłych wynosi 6-12% a wśród osób w wieku podeszłym jest wyższa i sięga 15%. Niewątpliwie problem depresji wyraźnie narasta w ciągu ostatnich kilkunastu lat. U ludzi powyżej 50 roku życia depresja stanowi jedną z głównych przyczyn
          hospitalizacji kobiet i mężczyzn. Okazuje się również, że kobiety chorują 2-3 razy częściej niż mężczyźni. Statystyki pokazują, że przyczyną zgonu ok. 20-30% chorych jest zamach na własne życie.
            • madohora Re: 23 lutego 29.01.11, 17:19
              Dzień bez Łapówki – jest elementem corocznej polskiej akcji "Nie daję, nie biorę łapówek", prowadzonej przez obywatelski ruch Normalne Państwo[1]. Akcja jest skierowana przeciwko działaniom korupcyjnym w Polsce. Przez promocję "nie dawania", oraz "nie brania łapówek", stowarzyszenie chce kreować pozytywne postawy obywateli, zwiększyć świadomość na temat tego, co jest, a co nie jest korupcją, jakie grożą z tego tytułu sankcje karne, oraz stworzyć instrukcję, jak zachować się w sytuacji, w której ktoś chce nam wręczyć łapówkę.

              Elementem akcji jest rozdawanie naklejek z napisem "Nie daję, nie biorę łapówek".
            • madohora Re: 23 lutego 29.01.11, 17:21
              2004 - pierwszy Dzień bez Łapówek, w blisko 50 miejscach w Polsce odbyły się różnego rodzaju wydarzenia. W happeningach i debatach można było uczestniczyć m.in. w Lublinie, Warszawie, Krakowie, Opolu, Gliwicach, Pszczynie, Nasielsku, Pile i wielu innych miejscowościach.
              2006 - kolejna akcja Dzień bez Łapówek, obejmująca zasięgiem cały kraj.
              2007 - 23 lutego, w Dzień bez łapówki w 50 miejscach Polski odbyły się happeningi, debaty. W wielu mediach promowano ten dzień jako Dzień bez łapówki.
              2008 - czwarta edycja akcji była współorganizowana przez Fundację "Nie biorę, chcę normalnie zarabiać".
        • jurek-de1 Dzień Niedźwiedzia Polarnego 17.12.08, 01:24
          Niedźwiedź polarny gatunkiem zagrożonym

          Niedźwiedź polarny został wpisany przez rząd USA na listę gatunków zagrożonych. Tym samym dostąpił wątpliwego zaszczytu zostania pierwszym gatunkiem uznanym za zagrożony wskutek ocieplenia klimatu.
        • madohora Re: 28 lutego 22.02.15, 18:36
          Międzynarodowe – Dzień Chorób Rzadkich (w latach przestępnych 29 lutego; zapoczątkowany przez Europejską Federację Rodziców Pacjentów i Pacjentów z rzadkimi chorobami – EURORDIS)