madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:27 Większość wstężnic wykazuje zabarwienie mleczne albo szarawe. Spotyka się także formy zabarwione brązowo, pomarańczowo, czerwono i zielono. Gatunki tropikalne wykazują zabarwienie żywe, błyszczące. Barwniki zdeponowane są w komórkach naskórka, niekiedy ułożonych we wzory w postaci podłużnych lub poprzecznych pasów. U wielu gatunków czerwony barwnik występuje w zwojach mózgowych i pniach nerwowych. Niektóre wstężnice świecą. Bioluminescencja jest własna, związana z występowaniem w naskórku gruczołów produkujących substancje świecące. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:30 Anopla – gromada wstężnic obejmująca gatunki z nieuzbrojonym proboscis (bez sztyletu), otworem gębowym położonym za lub poniżej zwoju mózgowego i z otworem ryjka oddzielonym od otworu gębowego. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:33 Analizy filogenetyczne oparte na wynikach badań molekularnych sugerują, że rodzaj Malacobdella zawiera się w kladzie Monostilifera (jeden z podrzędów Hoplonemertea). Dlatego badacze sugerują, by zaliczyć rodzinę Malacobdellidae do Monostilifera i zaprzestać stosowania nazwy Bdellonemertea Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:37 Lineidae – rodzina wstężnic z gromady Anopla. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:41 Palaeonemertea zasiedlają głównie wody przybrzeżne, nieliczne gatunki występują w głębinach morskich. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:43 Bruzdobrzuchy (Solenogastres), bruzdonogi (Neomeniomorpha) – podgromada bezpłytkowców (Aplacophora). Są to wydłużone, robakowatego kształtu mięczaki morskie o ciele obłym, z podłużną bruzdą na stronie brzusznej i słabo wyodrębnioną, szczątkową głową. Ciało dwubocznie symetryczne, zwykle od 3 do 30 mm długości. Brak muszli, a płaszcz wytwarza pokrywający całe ciało oskórek, w którym tkwią drobne igiełki wapienne (spikule). W gardzieli mają tarkę, a jelito środkowe ma seryjnie rozmieszczone wyrostki. Oddychają całą powierzchnią ciała, nie posiadają ktenidiów. Są obojnakami o parzystym gruczole płciowym. Rozmnażanie i rozwój jest słabo poznane. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:45 U bruzdonogów grzebykowate skrzela uległy zanikowi. U wielu form jednak rozwinęły się zastępcze narządy oddechowe jako fałdy, listewki, wypukłości, wyrostki tylnej ścianki komory płaszczowej. Twory te pokryte są rzęskami, których to ruch doprowadza do komory świeżą wodę i ułatwi pobieranie z niej tlenu. Z silnie ukrwionych wyrostków oddechowych utleniona krew dociera do serca i dzięki jego skurczom zostaje rozprowadzana po zatokach jamy ciała. Te bruzdonogi, które nie posiadają wyrostków oddechowych, ich rolę spełnia pokryta rzęskami tylna ścianka komory płaszczowej. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:49 Z przodu ciała występuje słabo wyodrębniony płat głowowy oddzielony od nogi poprzeczną bruzdą, a na środku znajduje się otwór gębowy. Zwierzęta te nie posiadają czułków i statocyst. Między fałdem płaszcza a nogą biegnie rynienka, która odpowiada jamie płaszcza i zlokalizowane są tu ktenidia. Z tyłu rynienki uchodzi otwór odbytowy, a po bokach są ujścia narządów wydalniczych i płciowych. Brak wora powłokowo-mięśniowego, lecz mają dobrze wyodrębnione mięśnie. Przeważnie chitony żyją na głębokościach do 4000 m i poza paroma wyjątkami są rozdzielnopłciowe. Osiągają rozmiary do 43 cm. Żywią się glonami (algofagi), które zeskrobują przy pomocy tarki. Aktywne o zmierzchu i nocą. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:52 Są to zwierzęta rozdzielnopłciowe, z wyjątkiem jednego gatunku. Ich gonada jest workowata i nieparzysta. Gonada leży w środkowej linii strony grzbietowej. Gonada chitonów nie łączy się ani z osierdziem, ani z układem wydalniczym i ma dwa własne przewody uchodzące do rynienki skrzelowej. Zapłodnienie jest u chitonów zewnętrzne, nie posiadają narządu kopulacyjnego. Bruzdkowanie całkowite nierównomierne spiralne. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 22:57 Hiolity (hyolity) (†Hyolitha) – gromada wymarłych zwierząt z kladu Lophotrochozoa, żyjących od kambru do permu. Jerzy Dzik zalicza je do mięczaków (Mollusca); natomiast badania Moysiuka, Smitha i Carona (2017) sugerują ich bliższe pokrewieństwo z kryzelnicami i ramienionogami. Bliskie pokrewieństwo hiolitów z ramienionogami wynika także z badań Suna i współpracowników (2018) Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:00 Jednotarczowce, jednopłytkowce (Monoplacophora) – gromada morskich, reliktowych mięczaków charakteryzujących się pojedynczą, tarczowatą muszlą w kształcie stożka lub symetrycznej czapeczki frygijskiej – oraz seryjną powtarzalnością narządów Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:04 Wszystkie głowonogi żyją w morzach o pełnym zasoleniu. Preferują wody podzwrotnikowe. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:06 Układ pokarmowy rozpoczyna się usytuowanym pomiędzy ramionami otworem gębowym. Zaopatrzony jest on w parę rogowych szczęk o kształcie papuziego dzioba. Są one poruszane silnymi mięśniami, co ma znaczenie przy kruszeniu pancerzy skorupiaków. W leżącej za otworem gardzieli znajduje się tarka. Inaczej niż u pozostałych mięczaków, u głowonogów tarka służy nie tyle do rozdrabniania pokarmu, co do pomocy przy jego przełykaniu. Przy dolnej szczęce znajduje się narząd podtarkowy. Ujście do gardzieli mają dwie pary gruczołów ślinowych, przy czym druga para może wydzielać jad. Za gardzielą znajduje się krótki przełyk, który następnie przechodzi w jelito środkowe. W tej części układu pokarmowego znajduje się żołądek. U łodzika i ośmiornic jest on poprzedzony wolem. Częściowo strawiony w żołądku i ewentualnie w wolu pokarm przechodzi do jelita ślepego, gdzie zostaje w znacznej mierze wchłonięty. Powierzchnia jelita ślepego jest pokryta licznymi fałdami. Do jelita ślepego ma ujście wątrobotrzustka, która u płaszczoobrosłych jest wyraźnie podzielona na dwie części. Z żołądka wychodzi jelito tylne, które przechodzi w jelito proste kończące się odbytem. Do jelita prostego ma ujście woreczek czernidłowy Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:09 Oczy głowonogów mieszczą się po bokach głowy. Są duże, ich masa może sięgać nawet do 25% masy ciała, zaś średnica do 40 cm (u kałamarnicy olbrzymiej). Dla porównania masa oczu człowieka stanowi ok. 0,02% masy ciała. U głowonogów wyróżnia się zasadniczo dwa typy oczu. Pierwszy to prymitywne oko łodzika, będące właściwie wpukliną powłoki ciała o kształcie dołka z zawężonym otworem. Znajduje się w nim walcowaty nabłonek wzrokowy, którego komórki mają długie pręciki skierowane w stronę otworu. Brak w nim ciała szklistego i soczewki. Ten typ oka występuje także w rozwoju zarodkowym głowonogów płaszczoobrosłych. Drugim typem jest oko płaszczoobrosłych. Ma ono postać zamkniętych pęcherzyków o złożonej budowie. Ma ono otaczającą gałkę oczną wtórną rogówkę. Pod nią znajduje się tęczówka o kształcie kolistego fałdu. Brzegi fałdu nie zrastają się tworząc źrenicę. Na przedniej ścianie oka znajduje się soczewka. Akomodacja następuje przez przesunięcie soczewki, inaczej niż u ssaków, u których zmienia ona kształt. Siatkówka zbudowana jest z komórek wzrokowych mających bardzo długie pręciki skierowane do wnętrza gałki ocznej. Na 1 mm² siatkówki przypada nawet do 105 tysięcy pręcików u mątwy i odpowiednio 70 tysięcy u ośmiornicy i 50 tysięcy u kałamarnicy. Głowonogi dostrzegają dokładne, ostre kształty. Widzą kolory, a także światło spolaryzowane. Oczy głowonogów mimo swego podobieństwa do oczu kręgowców nie są z nimi homologiczne. Oczy kręgowców są bowiem wypuklinami mózgu, zaś oczy głowonogów skóry. Głowonogi dwuskrzelne mają też fotoreceptory rozsiane po całej powierzchni ciała. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:12 Budowa gonad samców przypomina budowę jajników. Nasieniowód na początkowym odcinku jest wąski i poskręcany, potem rozszerza się w pęcherzyk nasienny, u którego końca znajdują się jeden lub dwa gruczoły przyprątne. Pęcherzyk uchodzi następnie zazwyczaj do torebki Needhama, która z kolei ma ujście do jamy płaszczowej. W torebce Needhama gromadzą się spermatofory. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:15 Z muszli wewnętrznej mątw wykonuje się proszki polerskie. Służą one także jako dodatek do past do zębów, oraz są źródłem wapnia w hodowlach ptaków. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:17 Ośmiornice potrafią wyjadać skorupiaki z zastawionych na nie pułapek. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:22 Sepia – czarnobrązowy barwnik otrzymywany z woreczka czernidłowego mątwy (obecnie wytwarzany syntetycznie) Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:25 Łodziki mają dobrze rozwiniętą, symetryczną muszlę zewnętrzną zwiniętą planispiralnie (w jednej płaszczyźnie) – i choć spirala ta jest spiralą logarytmiczną, tak jak złota spirala, to wbrew powszechnemu poglądowi muszle łodzików nigdy nie mają kształtu złotej spirali[3] (patrz → obraz po lewej). Muszla stanowi ochronę zewnętrzną zwierzęcia oraz bierze udział w regulacji jego pływalności. Jest podzielona wewnętrznie na szereg komór. Przez te komory przebiega asymetrycznie łącząca je cienka rurka, tzw. syfon, będąca przedłużeniem ciała łodzików. Otwór muszli zamykany jest mięsistym kapturem Wnętrze muszli pokrywa warstwa perłow Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:27 Wchodzą w skład nektonu. Są drapieżne. Żywią się skorupiakami, wieloszczetami, małżami, niektórymi ślimakami i małymi rybami, a także padliną (co jest wykorzystywane przez ludzi w zastawianych na łodziki pułapkach). Polują w nocy. Rozmnażają się przez powolny rozwój prosty jaj o dużych rozmiarach Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:32 Z jednej z grup łodzikowców, zwanych baktrytami wyodrębniły się we wczesnym dewonie amonity, zaś w triasie belemnity (obydwie grupy wymarły wraz z końcem kredy). Także z łodzikowców wyodrębniły się wymarłe w jurze aulakoceratidy, jak i żyjące do dziś głowonogi, takie jak mątwy, kalmary i ośmiornice. Jednak wygląd dzisiejszych łodzików o spiralnie zwiniętych muszlach tylko pozornie koresponduje z podobnym planem budowy amonitów. Dokładniejsze badania anatomiczne dowiodły, że spiralność dzisiejszych łodzików powstała stosunkowo niedawno i ewolucyjnie jest zdarzeniem zupełnie niezależnym od rozwoju niezwykle licznej grupy zwierząt jaką w mezozoiku były amonity Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:36 Największe znane amonitowate pochodzą z kredy i osiągały 2 m średnicy. Ponieważ te okazy zachowały się z ułamaną komorą mieszkalną, to szacuje się, że ich rzeczywista średnica mogła sięgać około 2,5 m. Jednak większość dorosłych amonitowatych miała kilka – kilkanaście centymetrów średnicy. U niektórych rodzajów udokumentowano dużą różnicę wielkości muszli między płciami. Przyjmuje się, że większe były samice, gdyż potrzebowały przestrzeni do rozwoju jaj. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:39 Większość goniatytów ma linię przegrodową typu goniatytowego, a znacznie rzadziej ceratytowego. Pojawiły się pod koniec wczesnego dewonu z rzędu Anarcestida, wymarły w u schyłku permu w tzw. kryzysie permskim. Szczyt rozwoju przypadał na dewon i karbon, w dewonie środkowym i w karbonie dominowały wśród amonitowatych. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:42 Clymeniida, klymenie – rząd wymarłych głowonogów z podgromady amonitów. Odpowiedz Link
madohora Re: To jest wątek smutny los zwierzątek 08.09.22, 23:48 wydzielane zwykle jako podgromada; pojawiły się w dewonie (400 mln lat temu), wymarły bezpotomnie z końcem kredy (65 mln lat temu); zachowały się jedynie ośródki i odciski ich muszli oraz aptychy (wapienne złogi odkładane na zewnątrz). Muszle amonitów zwinięte w 1 płaszczyźnie o pofałdowanych brzeżnych krańcach przegród (przystosowanie do wysokich ciśnień) ulegały wraz z różnicowaniem się linii ewolucyjnych okresowym modyfikacjom regresywnym i progresywnym, osiągając w triasie największe zróżnicowanie budowy i kształtów. Amonity dostarczyły licznych i wyjątkowo kompletnych szeregów ewolucyjnych. Skamieniałe muszle amonitów są pospolite w pokładach paleozoicznych i mezozoicznych, także z terenów Polski. Odpowiedz Link