Dodaj do ulubionych

Kolejne rakiety spadły na Izrael

18.07.05, 08:31
ludzie - nie dajcie się sprowokować grupce fanatyków!
Obserwuj wątek
    • samsone Duzo latweij Arabow do domu wygonic. 18.07.05, 08:59
      I sie ich 1360 letnie napady i morderstwa szybko skoncza.
      Norimberge tym bandytom zrobic,
      Dziwne arabskie bandyty z Kartumu juz sobie sami amnestje dali i za zbrodnie i
      ludobojstwo w darfurze nie bedzie mozna ich scigac, dlaczego cos takiego sobie
      Serbowie w Bosni nie zrobili.
      Ten ONZ smieszny jest, nazwal ludobojstwo w Darfurze zbrodnia wojenna, moze tam
      wojna miedzy dwoma panstwami byla, w takim razie Darfur niepodlegly i wolny od
      Arabow bedzie.
    • hanyska2 Prawo Izraela do wlasnego panstwa 18.07.05, 14:07
      Kilka cytatow dla sekundantow Palestynczykow (narodu de facto "zrodzonego" z
      terrorystycznej OWP!) dla zachowania wlasciwych proporcji i umiaru w
      krytykowaniu zydowskiego panstwa:

      "W listopadzie 1935 roku politycy arabscy przedstawili Brytyjczykom memorandum,
      domagając się utworzenia demokratycznego rządu arabskiego w Palestynie,
      wprowadzenia całkowitego zakazu żydowskiej imigracji oraz zakazu sprzedaży
      ziemi Żydom. Równocześnie konferencja uczonych znawców Koranu zagroziła klątwą
      każdemu Arabowi, który sprzeda ziemię Żydom.

      21 kwietnia 1936 roku w Palestynie wybuchły z wielką siłą rozruchy
      antyżydowskie. Na czele arabskiej rewolty stanął wielki mufti Jerozolimy Haj
      Muhammed Amin al-Husseini. Najwyższa Rada Arabska domagała się powstrzymania
      żydowskiej imigracji i ogłosiła powszechny strajk. Napadano na osady oraz
      kibuce żydowskie. Mieszkańcy żydowskiej dzielnicy w Jerozolimie zostali
      ewakuowani przez brytyjskie wojsko. Zginęło ogółem 300 Żydów, 200 żołnierzy
      brytyjskich i 2 tysiące Arabów. Wielki mufti uciekł przed Brytyjczykami do
      Libanu i nawiązał tam współpracę z niemieckimi nazistami.

      11 listopada 1936 roku rząd brytyjski powołał Komisję Królewską pod
      przewodnictwem Lorda Williama Roberta Wellesleya Peela, mającą na celu zbadanie
      panującej sytuacji w Palestynie. Komisja Królewska 7 lipca 1937 roku ogłosiła
      raport podsumowujący (raport Komisji Peela). Podstawowe źródło konfliktu w
      Palestynie widziała w niepodległościowych aspiracjach Arabów, które kolidowały
      z dążeniami ruchu syjonistycznego. Ostatecznie osądzono, że jedynym wyjściem
      jest podział Palestyny na dwa państwa: małe żydowskie i duże arabskie,
      pozostawiając Jerozolimę i nadbrzeżny korytarz graniczny pod panowaniem
      brytyjskim.

      3 sierpnia 1937 roku odbył się XX Kongres Syjonistyczny, na którym dyskutowano
      brytyjską propozycję podziału Palestyny. Pod namową Weizmanna i Ben Guriona
      Żydzi niechętnie przyjęli propozycję Brytyjczyków.

      W sierpniu 1937 roku kraje arabskie odrzuciły brytyjską propozycję podziału
      Palestyny, i zapowiedziały walkę aż do osiągnięcia niepodległości i utworzenia
      rządu arabskiego. Już jesienią w Palestynie ponownie wzrosła liczba morderstw
      dokonywanych na Żydach. Arabowie zaczęli tworzyć oddziały zbrojne, które
      głównie w okolicach Nablusu, Nazaretu i Tyberiady, napadały na żydowskie
      osiedla oraz brytyjskie oddziały wojskowe.

      17 maja 1939 roku w wyniku nacisków strony arabskiej Wielka Brytania
      opublikowała trzecią "Białą Księgę", zezwalającą na wjazd zaledwie 15 tys.
      żydowskich imigrantów do Palestyny w przeciągu najbliższych 5 lat. "Biała
      Księga" praktycznie zamknęła bramy Palestyny dla Żydów, co w konsekwencji
      równało się wyrokowi śmierci z rąk nazistów dla 6 milionów Żydów w Europie.
      Winston Churchill powiedział, że "Biała Księga" oznacza "śmiertelny cios dla
      narodu żydowskiego".

      W 1943 roku muzułmański wielki mufti Jerozolimy hadżi Amin el-Hussajni
      wystosował list do niemieckiego ministra spraw zagranicznych Joachima von
      Ribbentropa, z prośbą o interwencję na Bałkanach w celu powstrzymania dalszego
      napływu Żydów europejskich do Palestyny.
      W 1945 roku Liga Arabska (Egipt, Arabia Saudyjska, Liban, Syria i Irak) wywarła
      silny nacisk na Wielką Brytanię, która utrzymała limity żydowskiej imigracji w
      Palestynie.

      29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych
      przyjęło rezolucję nr. 181. Była to decyzja w sprawie podziału Palestyny.
      Głosowanie: 33 głosy za, 13 głosów przeciw, 10 głosów wstrzymało się. W myśl
      rezolucji:

      państwo żydowskie miało liczyć 14 257 km kw. powierzchni i 935 tys.
      mieszkańców;
      państwo arabskie miało liczyć 11 664 km kw. powierzchni i 814 tys. mieszkańców.
      Jednakże państwo żydowskie miało składać się z trzech kawałków, o trudnych do
      obrony granicach. Poza jego granicami miała być także stolica judaizmu i symbol
      tradycji żydowskiej - Jerozolima. Pomimo to Żydzi przyjęli postanowienie ONZ,
      natomiast Arabowie odrzucili.

      Na początku maja 1948 roku w Damaszku (stolica Syrii) zebrali się szefowie
      sztabów krajów arabskich, aby omówić założenia interwencji wojskowej w
      Palestynie. "Plan Damaszek" przewidywał uderzenie sił arabskich jednocześnie z
      trzech stron, i odcięcie sił żydowskich od baz zaopatrzenia na wybrzeżu, a
      następnie ich stopniowe zniszczenie. W Palestynie miało istnieć jedno arabskie
      państwo - Wielka Syria.

      4 maja 1948 roku w okolicach Jerozolimy pojawił się jordański Legion Arabski,
      który zaatakował kilka osiedli żydowskich. Hagana bezskutecznie usiłowała
      kontratakować. Brytyjczycy starali się za wszelką cenę zagwarantować utrzymanie
      rejonu w rękach arabskich i wspierali dowodzone przez angielskich oficerów
      oddziały transjordańskie.

      11 maja 1948 roku egipskie oddziały wojskowe kilkakrotnie atakowały kibuc Kfar
      Darom, w pobliżu Gazy.

      12 maja 1948 roku jordański Legion Arabski zaatakował kibuc Gusz Ezion (od
      pięciu miesięcy oblężony), odblokowując drogę Jerozolima-Hebron. Arabowie
      zabili wszystkich mieszkańców kibucu, zbeszczeszczono ich ciała, a ocalałych
      żydowskich żołnierzy gwałcono, po czym okrutnie mordowano. Zginęło ponad 100
      Żydów (w tym także dzieci i kobiety).

      Pierwsza wojna izraelsko-arabska wybuchła 14 maja 1948 roku, w dniu proklamacji
      niepodległości przez państwo Izrael. Na terytorium państwa żydowskiego w
      Palestynie wkroczyły oddziały wojsk egipskich, irackich, syryjskich i
      transjordańskich, libańskich. Kraje te nieuznając ONZ-towskiego podziału
      Palestyny pragnęły zniszczyć nowo powstałe państwo żydowskie. Oficjalnym
      powodem ich wkroczenia była obrona cywilnej ludności arabskiej przed
      działalnością bojówek żydowskich. Siły izraelskie słabsze liczebnie, ale dobrze
      zorganizowane i wyszkolone, wyparły arabskie wojska.

      Główny artykuł: Wojna sześciodniowa

      W tej sytuacji, 5 czerwca 1967 roku Izrael rozpoczął działania wojenne
      przeciwko Egiptowi, Syrii i Jordanii. Izrael odniósł zwycięstwo zajmując ponad
      60 tys. km2 ziem arabskich. Pod izraelską okupacją znalazły się: syryjskie
      Wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg Jordanu i część Jerozolimy, egipski
      Półwysep Synaj oraz Okręg Gazy (kontrolowany przez Egipt). Pod naciskiem Rady
      Bezpieczeństwa ONZ zaprzestano działań wojennych.


      Rada Bezpieczeństwa ONZ 22 listopada 1967 roku przyjęła rezolucję 242,
      wzywającą Izrael do wycofania się z ziem zagarniętych w czasie ostatniej wojny.

      W okresie 1967-1970 na granicy izraelsko-jordańskiej doszło do 5.840 incydentów
      zbrojnych, w większości były to przypadki ostrzału artyleryjskiego i
      moździerzowego prowadzone z terytorium Jordanii. W Jordanii ulokowały się
      również główne bazy OWP, która rozpoczęła nasilać kampanię terroru przeciwko
      Izraelowi.

      29 sierpnia 1967 roku szczyt Ligi Arabskiej przyjął słynną uchwałę "Trzy Razy
      Nie" ("nie" dla pokoju z Izraelem, "nie" dla uznania Izraela, "nie" dla
      negocjacji z Izraelem).

      8 marca 1969 roku prezydent Egiptu Naser ogłosił, że egipsko-izraelskie
      porozumienie o zawieszeniu broni jest nieważne. Rozpoczęła się "wojna na
      wyczerpanie". Arabski ostrzał artyleryjski koncentrował się głównie wzdłuż
      Kanału Sueskiego. Do mniejszych incydentów dochodziło na granicach z Syrią i
      Jordanią. Organizacja Wyzwolenia Palestyny działając z Libanu w 1969 roku
      przeprowadziła 97 operacji terrorystycznych przeciwko Izraelowi. W ramach
      działań odwetowych izraelska armia w latach 1968-1972 przeprowadziła 5.270
      operacji lądowych, morskich i powietrznych. Równocześnie nasiliła się walka z
      terroryzmem, który przyjął charakter międzynarodowy. Cele izraelskie były
      atakowane na całym świecie. Wszystkie te działania były obliczone na osłabienie
      Państwa Izrael.

      Główny artykuł: Wojna Jom Kippur

      Wojna była wynikiem ataku wojsk egipskich, jordańskich i syryjskich na Izrael w
      dniu żydowskiego święta Jom Kippur (dnia pojednania). Po początkowych sukcesach
      wojsk arabskich wy
      • hanyska2 Bronie Izreal 18.07.05, 14:13
        cd.
        Główny artykuł: Wojna Jom Kippur

        Wojna była wynikiem ataku wojsk egipskich, jordańskich i syryjskich na Izrael w
        dniu żydowskiego święta Jom Kippur (dnia pojednania). Po początkowych sukcesach
        wojsk arabskich wynikających w dużej mierze z zaskoczenia sił izraelskich,
        armia Izraela po błyskawicznej mobilizacji odrzuciła Arabów poza linię
        zawieszenia broni z 1967 roku, a nawet przekroczyła Kanał Sueski i zagroziła
        Kairowi. Kontrofensywę izraelską wspierały naloty bombowe na Kair i Damaszek.
        Dzięki wysiłkom mediacyjnym USA i ZSRR (które notabene dostarczały stronom
        konfliktu ogromnych ilości broni) 25 października podpisano zawieszenie broni,
        a na linii frontu rozlokowały się siły pokojowe ONZ.

        Camp David
        W dniach od 5 do 18 września 1978 roku odbyła się trójstronna konferencja
        Izraela, Egiptu i Stanów Zjednoczonych w Camp David w USA. 18 września
        podpisano porozumienie izraelsko-egipskie. W ciągu 9 miesięcy Izrael i Egipt
        miały ustanowić stosunki dyplomatyczne. W ciągu 3 lat Izrael miał wycofać
        ostatnie wojska z Półwyspu Synaj. Granica izraelsko-egipska miała zostać
        obsadzona przez pokojowe siły ONZ. Izraelska flota miała otrzymać swobodę
        żeglugi przez Kanał Sueski, Cieśninę Tirańską oraz Zatokę Akaba. Wyznaczono
        również program ramowy do zbudowania pokoju na Bliskim Wschodzie, łącznie ze
        szczegółową propozycją ustanowienia samorządu palestyńskiego na terytoriach.
        Niestety, Organizacja Wyzwolenia Palestyny wspierana przez arabskich liderów,
        odrzuciła tą propozycję.

        Główny artykuł: Intifada

        Jaser Arafat wykorzystał wizytę Ariela Szarona na Wzgórzu Świątynnym w
        Jerozolimie i wywołał wybuch drugiego powstania palestyńskiego, Intifady Al-
        Aksa. Pomimo wszelkich prób ratowania pokoju, palestyńscy ekstremiści wybrali
        eskalację przemocy i doprowadzili do niesłychanej fali samobójczych zamachów
        terrorystycznych w Izraelu. W odpowiedzi izraelska armia przystąpiła do
        okupacji i pacyfikacji terenów Autonomii Palestyńskiej.

        Śmierć Jasera Arafata w listopadzie 2004 roku wygasiła w znacznym stopniu
        Intifadę. Nowy przywódca Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas przystąpił do
        rozmów pokojowych z Izraelem. Stwarza to nadzieję na pokojowe rozwiązanie
        konfliktu palestyńsko-izraelskiego."

        Infomacje pochodza ze strony:

        pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Izraela
Inne wątki na temat:

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka