WOJNA Z KOBIETAMI I DZIEĆMI ?

01.04.03, 09:09
W Polsce protesty przeciwko tej wojnie są równie znikome jak w Chinach!

My Polacy, poprzez reprezentujące nas elity polityczne, opowiedzieliśmy się w
tej wojnie po stronie osi dobra (USA-Wielka Brytania-Australia-Polska)!

Czy aby jednak na pewno o to nam chodziło?

Czy korzyści, jakie teoretycznie możemy odnieść na tej wojnie, są warte ceny,
jaką przychodzi i być może jeszcze długo przyjdzie nam za to płacić?

Czy aby na pewno o to nam chodzi?


Jeśli się na to nie zgadzasz, daj temu wyraz. To ważne - niech świat zobaczy
także nasz sprzeciw, nie tylko poparcie w GROMieniu ludności cywilnmej Iraku.
Już 800 Polaków na 2400 sygnatariuszy podpisało petycję p-ko wojnie
(kliknij polską flagę, wybierz 'Sign' i wypełnij krótki formularz):
people-against-war.net
    • people-against-war.net N A S I R I Y A :( 01.04.03, 09:11
      Po polsku:
      US Marines otwierają ogień do cywili na moscie smierci
      niusy.onet.pl/niusy.html?t=artykul&group=pl.misc.militaria&aid=23643394

      In English:
      The Times of London
      Sunday March 30, 2003
      US Marines turn fire on civilians at the bridge of death
      Mark Franchetti, Nasiriya
      www.timesonline.co.uk/article/0,,2089-628258,00.html
      • people-against-war.net nuke that bloody city now ! 01.04.03, 09:20
        The Times of London - Sunday March 30, 2003
        US Marines turn fire on civilians at the bridge of death
        Mark Franchetti, Nasiriya
        http://niusy.onet.pl/niusy.html?t=artykul&group=pl.misc.militaria&aid=23640965


        THE light was a strange yellowy grey and the wind was coming up, the
        beginnings of a sandstorm. The silence felt almost eerie after a night of
        shooting so intense it hurt the eardrums and shattered the nerves. My
        footsteps felt heavy on the hot, dusty asphalt as I walked slowly towards
        the bridge at Nasiriya. A horrific scene lay ahead.

        Some 15 vehicles, including a minivan and a couple of trucks, blocked the
        road. They were riddled with bullet holes. Some had caught fire and turned
        into piles of black twisted metal. Others were still burning.

        Amid the wreckage I counted 12 dead civilians, lying in the road or in
        nearby ditches. All had been trying to leave this southern town overnight,
        probably for fear of being killed by US helicopter attacks and heavy
        artillery.

        Their mistake had been to flee over a bridge that is crucial to the
        coalitions supply lines and to run into a group of shell-shocked young
        American marines with orders to shoot anything that moved.

        One mans body was still in flames. It gave out a hissing sound. Tucked
        away in his breast pocket, thick wads of banknotes were turning to ashes.
        His savings, perhaps.

        Down the road, a little girl, no older than five and dressed in a pretty
        orange and gold dress, lay dead in a ditch next to the body of a man who
        may have been her father. Half his head was missing.

        Nearby, in a battered old Volga, peppered with ammunition holes, an Iraqi
        woman perhaps the girls mother was dead, slumped in the back seat. A
        US Abrams tank nicknamed Ghetto Fabulous drove past the bodies.

        This was not the only family who had taken what they thought was a last
        chance for safety. A father, baby girl and boy lay in a shallow grave. On
        the bridge itself a dead Iraqi civilian lay next to the carcass of a
        donkey.

        As I walked away, Lieutenant Matt Martin, whose third child, Isabella, was
        born while he was on board ship en route to the Gulf, appeared beside me.

        Did you see all that? he asked, his eyes filled with tears. Did you see
        that little baby girl? I carried her body and buried it as best I could but
        I had no time. It really gets to me to see children being killed like this,
        but we had no choice.

        Martins distress was in contrast to the bitter satisfaction of some of his
        fellow marines as they surveyed the scene. The Iraqis are sick people and
        we are the chemotherapy, said Corporal Ryan Dupre. I am starting to hate
        this country. Wait till I get hold of a friggin Iraqi. No, I wont get
        hold of one. Ill just kill him.

        Only a few days earlier these had still been the bright-eyed small-town
        boys with whom I crossed the border at the start of the operation. They had
        rolled towards Nasiriya, a strategic city beside the Euphrates, on a
        mission to secure a safe supply route for troops on the way to Baghdad.

        They had expected a welcome, or at least a swift surrender. Instead they
        had found themselves lured into a bloody battle, culminating in the worst
        coalition losses of the war 16 dead, 12 wounded and two missing marines
        as well as five dead and 12 missing servicemen from an army convoy and
        the humiliation of having prisoners paraded on Iraqi television.

        There are three key bridges at Nasiriya. The feat of Martin, Dupre and
        their fellow marines in securing them under heavy fire was compared by
        armchair strategists last week to the seizure of the Remagen bridge over
        the Rhine, which significantly advanced victory over Germany in the second
        world war.

        But it was also the turning point when the jovial band of brothers from
        America lost all their assumptions about the war and became jittery
        aggressors who talked of wanting to nuke the place.

        None of this was foreseen at Camp Shoup, one of the marines tent
        encampments in northern Kuwait, where officers from the 1st and 2nd
        battalions of Task Force Tarawa, the 7,000-strong US Marines brigade, spent
        long evenings poring over maps and satellite imagery before the invasion.

        The plan seemed straightforward. The marines would speed unhindered over
        the

        130 miles of desert up from the Kuwaiti border and approach Nasiriya from
        the southeast to secure a bridge over the Euphrates. They would then drive
        north through the outskirts of Nasiriya to a second bridge, over the Inahr
        al-Furbati canal. Finally, they would turn west and secure the third
        bridge, also over the canal. The marines would not enter the city proper,
        let alone attempt to take it.

        The coalition could then start moving thousands of troops and logistical
        support units up highway 7, leading to Baghdad, 225 miles to the north.

        There was only one concern: ambush alley, the road connecting the first
        two bridges. But intelligence suggested there would be little or no
        fighting as this eastern side of the city was mostly pro-American.

        I was with Alpha company. We reached the outskirts of Nasiriya at about
        breakfast time last Sunday. Some marines were disappointed to be carrying
        out a mission that seemed a sideshow to the main effort. But in an ominous
        sign of things to come, our battalion stopped in its tracks, three miles
        outside the city.


        Bad news filtered back. Earlier that morning a US Army convoy had been
        greeted by a group of Iraqis dressed in civilian clothes, apparently
        wanting to surrender. When the American soldiers stopped, the Iraqis pulled
        out AK-47s and sprayed the US trucks with gunfire.

        Five wounded soldiers were rescued by our convoy, including one who had
        been shot four times. The attackers were believed to be members of the
        Fedayeen Saddam, a group of 15,000 fighters under the command of Saddams
        psychopathic son Uday.

        Blown-up tyres, a pool of blood, spent ammunition and shards of glass from
        the bulletridden windscreen marked the spot where the ambush had taken
        place. Swiftly, our AAVs (23-ton amphibious assault vehicles) took up
        defensive positions. About 100 marines jumped out of their vehicles and
        took cover in ditches, pointing their sights at a mud-caked house. Was it
        harbouring gunmen? Small groups of marines approached, cautiously, to
        search for the enemy. A dozen terrified civilians, mainly women and
        children, emerged with their hands raised.

        Its just a bunch of Hajis, said one gunner from his turret, using their
        nickname for Arabs. Friggin women and children, thats all.

        Cobras and Huey attack helicopters began firing missiles at targets on the
        edge of the city. Plumes of smoke rose as heavy artillery shook the ground
        under our feet.

        Heavy machinegun fire echoed across the huge rubbish dump that marks the
        entrance to Nasiriya. Suddenly there was return fire from three large oil
        tanks at a refinery. The Cobras were called back, and within seconds they
        roared above our heads, firing off missiles in clouds of purple tracer
        fire.



        There were several loud explosions. Flames burst high into the sky from one
        of the oil tanks. The marines believed that what opposition there was had
        now been crushed. We are going in, we are going in, shouted one of the
        officers.

        More than 20 AAVs, several tanks and about 10 Hummers equipped with roof-
        mounted, anti-tank missile launchers prepared to move in. Crammed inside
        them were some 400 marines. Tension rose as they loaded their guns and
        stuck their heads over the side of the AAVs through the open roof, their M-
        16 pointed in all directions.

        As we set off towards the eastern city gate there was no sense of the
        mayhem awaiting us down the road. A few locals dressed in rags watched the
        awesome spectacle of Americas war machine on the move. Nobody waved.

        Slowly we approached the first bridge. Fires were raging on either side of
        the road; Cobras had destroyed an Iraqi military truck and a T55
        • people-against-war.net Re: nuke that bloody city now ! 02.04.03, 15:32
          positioned inside a dugout. Powerful explosions came from inside the bowels
          of the tank as its ammunition and heavy shells were set off by the fire.
          With each explosion a thick and perfect ring of black smoke ring puffed out
          of the turret.

          An Iraqi defence post lay abandoned. Cobras flew over an oasis of palm
          trees and deserted brick and mud-caked houses. We charged onto the bridge,
          and as we crossed the Euphrates, a large mural of Saddam came into view.
          Some marines reached for their disposable cameras.

          Suddenly, as we approached ambush alley on the far side of the bridge, the
          crackle of AK-47s broke out. Our AAVs began to zigzag to avoid being hit by
          a rocket-propelled grenade (RPG).

          The road widened out to a square, with a mosque and the portrait of Saddam
          on the left-hand side. The vehicles wheeled round, took up a defensive
          position, back to back, and began taking fire.

          Pinned down, the marines fired back with 40mm automatic grenade launchers,
          a weapon so powerful it can go through thick brick walls and kill anyone
          within a 5-yard range of where the shell lands.

          I was in AAV number A304, affectionately nicknamed the Desert Caddy. It
          shook as Keith Bernize, the gunner, fired off round after deafening round
          at sandbag positions shielding suspected Fedayeen fighters. His steel
          ammunition box clanged with the sound of smoking empty shells and
          cartridges.

          Bernize, who always carries a scan picture of his unborn baby daughter with
          him, shot at the targets from behind a turret, peering through narrow slits
          of reinforced glass. He shouted at his men to feed him more ammunition.
          Four marines, standing at the AAVs four corners, precariously perched on
          ammunition boxes, fired off their M-16s.

          Their faces covered in sweat, officers shouted commands into field radios,
          giving co-ordinates of enemy positions. Some 200 marines, fully exposed to
          enemy fire and slowed down by their heavy weapons, bulky ammunition packs
          and NBC suits, ran across the road, taking shelter behind a long brick wall
          and mounds of earth. A team of snipers appeared, yards from our vehicle.

          The exchange of fire was relentless. We were pinned down for more than
          three hours as Iraqis hiding inside houses and a hospital and behind street
          corners fired a barrage of ammunition.

          Despite the marines overwhelming firepower, hitting the Iraqis was not
          easy. The gunmen were not wearing uniforms and had planned their ambush
          well stockpiling weapons in dozens of houses, between which they moved
          freely pretending to be civilians.

          Its a bad situation, said First Sergeant James Thompson, who was running
          around with a 9mm pistol in his hand. We dont know who is shooting at us.
          They are even using women as scouts. The women come out waving at us, or
          with their hands raised. We freeze, but the next minute we can see how she
          is looking at our positions and giving them away to the fighters hiding
          behind a street corner. Its very difficult to distinguish between the
          fighters and civilians.

          Across the square, genuine civilians were running for their lives. Many,
          including some children, were gunned down in the crossfire. In a surreal
          scene, a father and mother stood out on a balcony with their children in
          their arms to give them a better view of the battle raging below. A few
          minutes later several US mortar shells landed in front of their house. In
          all probability, the family is dead.

          The fighting intensified. An Iraqi fighter emerged from behind a wall of
          sandbags 500 yards away from our vehicle. Several times he managed to fire
          off an RPG at our positions. Bernize and other gunners fired dozens of
          rounds at his dugout, punching large holes into a house and lifting thick
          clouds of dust.

          Captain Mike Brooks, commander of Alpha company, pinned down in front of
          the mosque, called in tank support. Armed with only a 9mm pistol, he jumped
          out of the back of his AAV with a young marine carrying a field radio on
          his back.

          Brooks, 34, from Philadelphia, Pennsylvania, had been in command of 200 men
          for just over a year. He joined the marines when he was 19 because he felt
          that he was wasting his life. He needed direction, was a bit of a rebel and
          was impressed by the sense of pride in the corps.

          He is a soft-spoken man, fair but very firm. Brave too: I watched him
          sprint in front of enemy positions to brief some of his junior officers
          behind a wall. Behind us, two 68-ton Abrams tanks rolled up, crushing the
          barrier separating the lanes on the highway.

          The earth shook violently as one tank, Desert Knight, stopped in front of
          our row of AAVS and fired several 120mm shells into buildings.

          A few hundred yards down ambush alley there was carnage. An AAV from
          Charlie company was racing back towards the bridge to evacuate some wounded
          marines when it was hit by two RPGs. The heavy vehicle shook but withstood
          the explosions.

          Then the Iraqis fired again. This time the rocket plunged into the vehicle
          through the open rooftop. The explosion was deadly, made 10 times more
          powerful by the ammunition stored in the back.

          The wreckage smouldered in the middle of the road. I jumped out from the
          rear hatch of our vehicle, briefly taking cover behind a wall. When I
          reached the stricken AAV, the scene was mayhem.

          The heavy, thick rear ramp had been blown open. There were pools of blood
          and bits of flesh everywhere. A severed leg, still wearing a desert boot,
          lay on what was left of the ramp among playing cards, a magazine, cans of
          Coke and a small bloodstained teddy bear.

          They are f****** dead, they are dead. Oh my God. Get in there. Get in
          there now and pull them out, shouted a gunner in a state verging on
          hysterical.

          There was panic and confusion as a group of young marines, shouting and
          cursing orders at one another, pulled out a maimed body.

          Two men struggled to lift the body on a stretcher and into the back of a
          Hummer, but it would not fit inside, so the stretcher remained almost
          upright, the dead mans leg, partly blown away, dangling in the air.

          We shouldnt be here, said Lieutenant Campbell Kane, 25, who was born in
          Northern Ireland. We cant hold this. They are trying to suck us into the
          city and we havent got enough ass up here to sustain this. We need more
          tanks, more helicopters.

          Closer to the destroyed AAV, another young marine was transfixed with fear
          and kept repeating: Oh my God, I cant believe this. Did you see his leg?
          It was blown off. It was blown off.

          Two CH-46 helicopters, nicknamed Frogs, landed a few hundred yards away in
          the middle of a firefight to take away the dead and wounded.

          If at first the marines felt constrained by orders to protect civilians, by
          now the battle had become so intense that there was little time for
          niceties. Cobra helicopters were ordered to fire at a row of houses closest
          to our positions. There were massive explosions but the return fire barely
          died down.

          Behind us, as many as four AAVs that had driven down along the banks of the
          Euphrates were stuck in deep mud and coming under fire.

          About 1pm, after three hours of intense fighting, the order was given to
          regroup and try to head out of the city in convoy. Several marines who had
          lost their vehicles piled into the back of ours.

          We raced along ambush alley at full speed, close to a line of houses. My
          driver got hit, said one of the marines who joined us, his face and
          uniform caked in mud. I went to try to help him when he got hit by another
          RPG or a mortar. I dont even know how many friends I have lost. I dont
          care if they nuke that bloody city now. From one house they were waving
          while shooting at us with AKs from the next. It was insane.

          There was relief when we finally crossed the second bridge to the northeast
          of the city in mid-afternoon. But there was more horror to come. Beside the
          smouldering wreckage of another AAV were the bodies of another four
          mar
          • people-against-war.net Re: nuke that bloody city now ! 02.04.03, 15:35
            ines, laid out in the mud and covered with camouflage ponchos. There
            were body parts everywhere.

            One of the dead was Second Lieutenant Fred Pokorney, 31, a marine artillery
            officer from Washington state. He was a big guy, whose ill-fitting uniform
            was the butt of many jokes. It was supposed to have been a special day for
            Pokorney. After 13 years of service, he was to be promoted to first
            lieutenant. The men of Charlie company had agreed they would all shake
            hands with him to celebrate as soon as they crossed the second bridge,
            their mission accomplished.

            It didnt happen. Pokorney made it over the second bridge and a few hundred
            yards down a highway through dusty flatlands before his vehicle was
            ambushed. Pokorney and his men had no chance. Fully loaded with ammunition,
            their truck exploded in the middle of the road, its remains burning for
            hours. Pokorney was hit in the chest by an RPG.


            Another man who died was Fitzgerald Jordan, a staff sergeant from Texas. I
            felt numb when I heard this. I had met Jordan 10 days before we moved into
            Nasiriya. He was a character, always chewing tobacco and coming up to pat
            you on the back. He got me to fetch newspapers for him from Kuwait City.
            Later, we shared a bumpy ride across the desert in the back of a Humvee.

            A decorated Gulf war veteran, he used to complain about having to come back
            to Iraq. We should have gone all the way to Baghdad 12 years ago when we
            were here and had a real chance of removing Saddam.

            Now Pokorney, Jordan and their comrades lay among unspeakable carnage. An
            older marine walked by carrying a huge chunk of flesh, so maimed it was
            impossible to tell which body part it was. With tears in his eyes and blood
            splattered over his flak jacket, he held the remains of his friend in his
            arms until someone gave him a poncho to wrap them with.

            Frantic medics did what they could to relieve horrific injuries, until four
            helicopters landed in the middle of the highway to take the injured to a
            military hospital. Each wounded marine had a tag describing his injury. One
            had gunshot wounds to the face, another to the chest. Another simply lay on
            his side in the sand with a tag reading: Urgent surgery, buttock.

            One young marine was assigned the job of keeping the flies at bay. Some of
            his comrades, exhausted, covered in blood, dirt and sweat walked around
            dazed. There were loud cheers as the sound of the heaviest artillery yet to
            pound Nasiriya shook the ground.

            Before last week the overwhelming majority of these young men had never
            been in combat. Few had even seen a dead body. Now, their faces had
            changed. Anger and fear were fuelled by rumours that the bodies of American
            soldiers had been dragged through Nasiriyas streets. Some marines cried in
            the arms of friends, others sought comfort in the Bible.

            Next morning, the men of Alpha company talked about the fighting over MREs
            (meals ready to eat). They were jittery now and reacted nervously to any
            movement around their dugouts. They suspected that civilian cars, including
            taxis, had helped resupply the enemy inside the city. When cars were
            spotted speeding along two roads, frantic calls were made over the radio to
            get permission to kill the vehicles. Twenty-four hours earlier it would
            almost certainly have been denied: now it was granted.

            Immediately, the level of force levelled at civilian vehicles was
            overwhelming. Tanks were placed on the road and AAVs lined along one side.
            Several taxis were destroyed by helicopter gunships as they drove down the
            road.

            A lorry filled with sacks of wheat made the fatal mistake of driving
            through US lines. The order was given to fire. Several AAVs pounded it with
            a barrage of machinegun fire, riddling the windscreen with at least 20
            holes. The driver was killed instantly. The lorry swerved off the road and
            into a ditch. Rumour spread that the driver had been armed and had fired at
            the marines. I walked up to the lorry, but could find no trace of a weapon.

            This was the start of day that claimed many civilian casualties. After the
            lorry a truck came down the road. Again the marines fired. Inside, four men
            were killed. They had been travelling with some 10 other civilians, mainly
            women and children who were evacuated, crying, their clothes splattered in
            blood. Hours later a dog belonging to the dead driver was still by his
            side.

            The marines moved west to take a military barracks and secure their third
            objective, the third bridge, which carried a road out of the city.

            At the barracks, the marines hung a US flag from a statue of Saddam, but
            Lieutenant-Colonel Rick Grabowski, the battalion commander, ordered it
            down. He toured barracks. There were stacks of Russian-made ammunition and
            hundreds of Iraqi army uniforms, some new, others left behind by fleeing
            Iraqi soldiers.

            One room had a map of Nasiriya, showing its defences and two large
            cardboard arrows indicating the US plan of attack to take the two main
            bridges. Above the map were several murals praising Saddam. One, which
            sickened the Americans, showed two large civilian planes crashing into tall
            buildings.

            As night fell again there was great tension, the marines fearing an ambush.
            Two tanks and three AAVs were placed at the north end of the third bridge,
            their guns pointing down towards Nasiriya, and given orders to shoot at any
            vehicle that drove towards American positions.

            Though civilians on foot passed by safely, the policy was to shoot anything
            that moved on wheels. Inevitably, terrified civilians drove at speed to
            escape: marines took that speed to be a threat and hit out. During the
            night, our teeth on edge, we listened a dozen times as the AVVs
            machineguns opened fire, cutting through cars and trucks like paper.

            Next morning I saw the result of this order the dead civilians, the
            little girl in the orange and gold dress.

            Suddenly, some of the young men who had crossed into Iraq with me reminded
            me now of their fathers generation, the trigger-happy grunts of Vietnam.
            Covered in the mud from the violent storms, they were drained and
            dangerously aggressive.

            In the days afterwards, the marines consolidated their position and put a
            barrier of trucks across the bridge to stop anyone from driving across, so
            there were no more civilian deaths.

            They also ruminated on what they had done. Some rationalised it.

            I was shooting down a street when suddenly a woman came out and casually
            began to cross the street with a child no older than 10, said Gunnery
            Sergeant John Merriman, another Gulf war veteran. At first I froze on
            seeing the civilian woman. She then crossed back again with the child and
            went behind a wall. Within less than a minute a guy with an RPG came out
            and fired at us from behind the same wall. This happened a second time so I
            thought, Okay, I get it. Let her come out again.

            She did and this time I took her out with my M-16. Others were less
            sanguine.

            Mike Brooks was one of the commanders who had given the order to shoot at
            civilian vehicles. It weighed on his mind, even though he felt he had no
            choice but to do everything to protect his marines from another ambush.

            On Friday, making coffee in the dust, he told me he had been writing a
            diary, partly for his wife Kelly, a nurse at home in Jacksonville, North
            Carolina, with their sons Colin, 6, and four-year-old twins Brian and Evan.

            When he came to jotting down the incident about the two babies getting
            killed by his men he couldnt do it. But he said he would tell her when he
            got home. I offered to let him call his wife on my satellite phone to tell
            her he was okay. He turned down the offer and had me write and send her an
            e-mail instead.

            He was too emotional. If she heard his voice, he said, she would know that
            something was wrong.



      • people-against-war.net Powinni zrzucic bombe atomowa na to zasrane miasto 01.04.03, 09:21
        US Marines otwieraja ogien do cywili na moscie smierci
        Mark Franchetti, Nasiriya
        http://niusy.onet.pl/niusy.html?t=artykul&group=pl.misc.militaria&aid=23643394


        Facet wszedl na most gdy rozpoczynala sie burza piaskowa. Towarzyszyl
        wczesniej jednej z kompanii Marines. Narracje prowadzona w pierwszej osobie.
        Na drodze dojazdowej do mostu i na nim samym ujrzalem sceny masakry. Bylo
        tam 15 wrakow cywilnych pojazdow. Czesc postrzelana, czesc palac sie. Wsrod
        wrakow naliczyl 12 zabitych cywili. Najwyrazniej wszyscy chceli uciec z
        poludniowej czesci miasta. Ich blad polegal na tym, ze weszli na wyjatkowo
        wazna droga stanowiaca podstawe alianckich lini zaopatrzeniowych i znalezli
        sie na celownikch amerykanskich marines, wstrzsnietych gwaltownymi walkami.
        Jedno z cial wciaz plonelo, wydajac syczacy odglos. Wokol walaly sie
        dopalajace sie pliki banknotow.
        Niedalo, w rowie lezaly ciala malej dziewczynki, majacej moze z 5 lat, i
        doroslego mezczyzny, najpewniej jej ojca. Odstrzelono mu polowe glowy.
        Dalej stal wrak starej Wolgi, podziurawiony kulami. Na tylnym siedzeniu
        lezalo cialo jakiejs Irakijki, byc moze matki dziewczynki.
        To nie byla jedyn rodzina ktora probowala uciekac droga. W plytki grobie
        spoczywaly ciala ojca i jego dwojga dzieci, dziewczynki i chlopca. Na samym
        moscie lezalo cialo Irakijczyka.
        Idac napotkalem porucznika Marine Matta Martina. Gdy plynal na okrecie do
        Zatoki, w Stanach urodzilo sie wlasnie jego 3 dziecko, Isabella.
        - Widziales to wszystko? - zapytal, majac lzy w oczach - Widziales ta
        dziewczynke? Przenioslem jej cialo i pochowalem najlepiej jak moglem, ale
        nie mialem czasu. To dla mnie straszne patrzec jak gina w ten sposob dzieci,
        ale nie mielismy wyboru.
        Postawa porucznika roznila sie od tej prezentowanej przez innych Marines.
        Kapral Ryan Dupre stwierdzil z gorzka satysfakcja, iz "Irakijczycy sa chorzy
        a my jestesmy chemioterapia".
        - Zaczynam nienawiedziec tego kraju - dodal kapral - Niech tylko dorwe
        jakiego pieprzonego Irakijczyka. Nie, nie dorwe. Od razu go zabije.
        Kilka dni wczesniej, wyruszajac z Kuwejtu ci mlodzi Marines prezentowali
        inna postawe. Oczekiwali ze zostana powitani, a przynajmniej wszyscy od razu
        poddadza sie im. Zamiast tego zostali wciagnieci w krwawa bitwe, w ktorej
        koalicja poniosla najgorsze jak narazie straty - 16 zabitych, 12 rannych, 2
        zaginionch, a do tego 5 zabitych i 12 zaginionych z konwoju sluzb tylowych
        (pozniej wlasnie ich pokazala iracka tv)
        W Nasirija sa 3 wazne mosty. Przejecie nad nimi kontroli przez Martina,
        Dupre i innych Marines tylowi stratedzy porownali do zajecia mostu w Remagen
        w 1945 roku.
        Tyle, ze w trakciej tej walki wesola "kompania braci" stracila wszelkie
        zludzenia co do metod prowadzenia tej wojny i stala sie grupa bezwzglednych
        najezdzcow, zastanawiajacych sie nad rozwaleniem calego tego miejsca.
        Pierwotny plan byl prosty - Marines mieli pokonac 130 mil pustyni z Kuwajtu,
        wejsc do Nasirija i zajac mosty na Eufracie. Nastepnie mieli ruszyc na
        polnoc i przejac most na kanale Inhar al-Furbati, na przedmiesciach
        Nasirija. Potem mieli zajac jeszcze jeden most na kanale. Nikt nie mowil o
        wchodzeniu do miasta czy przejmowaniu go.
        Jedyny problem przewidywano w rejonie tak zwanej "drogi zasadzek", miedzy 1
        i 2 mostem. Ale wywiad uznal ze oporu nie bedzie wcale, albo bedzie
        minimalny, bowiem wschodnia czesc Nasirija jest proamerykanska.
        Kompania Alfa osiagnela przedmiescia Nasirija nad ranem w niedziele.
        Niektorzy Marines byli niezadowoleni z wykonywania "drugorzednego zadania".
        Jednak batalion zatrzymal sie 3 mile od miasta, gdy pojawily sie pierwsze
        zle wiesci. Nieco wczesniej jeden z konwoi amerykanskich zostal powitany
        przez grupe irakijczykow - cywili. Gdy Amerykanie zatrzymali sie,
        Irakijczycy wyciagneli na wierzch AK-47 i zasypali ciezarowki kulami. Konwoj
        w ktorym jechalem uratowal 5 rannych. Atakujacy byli prawdopodobnie
        czlonkami organizacji Fedaini Saddama - 15 tysiecznej grupy wojownikow
        dowodzony przez psychopatycznego syna Husajna, Udaja.
        Miejsce walki znaczyly postrzelane ciezarowki, kaluza krwi... Szybko nasze
        AAV zajely pozycje obronne. Marines ruszyli ku pobliskiemu domu. Ze srodka
        wyszedl tuzin przerazonych cywili z rekam podniesionymi do gory, glownie
        kobiet i dzieci.
        -To tylko banda Hadżich ("Hajjis" - jakies slangowe okreslenie Arabow) -
        pieprzone kobiety i dzieci, to wszystko - skomentowal strzelec z wiezy
        pojazdu.
        Cobry i Hueye rozpoczely ostrzal celow na obrzezach miasta. Ktos zaczal
        strzelac z kompleksu zbiornikow miejscowej rafinerii. Smiglowce
        odpowiedzialy ogniem. Po kilku eksplozjach plomienie ze zbiornikow wzbily
        sie wysoko w gore. Marines uznali, ze opor zostal zlamany i ruszyli do
        akcji.
        Ponad 20 AAV, 10 Humvee, kilka czolgow lacznie z 400 Marines ruszylo do
        miasta. Po drodze mijano pojedynczych Irakijczykow w lachmanach. Nikt nie
        machal na powitanie.
        Przy moscie plonal zniszczony T-55, iracka pozycja obronna byla opuszczona.
        Konwoj przejechal przez most, mijajac obraz Saddama namalowany na scianie
        jednego z budynkow. Niektorzy Marines siegneli po przenosne kamery.
        Nagle rozpoczal sie ostrzal. AAV zaczely zygzakowac by uniknac trafien z
        RPG. Wjechalismy na duzy plac przy meczecie. Pojazdy zajely obronne pozycje,
        zas Marines rozsypali sie szukjac oslony. AAV zaczely ostrzal z wkm-ow i
        granatnikow automatycznych kalibru 40 mm. Huk przekrzykiwali oficerowie,
        podajac przez radio lokalizacje nieprzyjacielskich pozycji.
        Wymiana ognia trwala bez przerwy. Konwoj byl przygwozdzony ogniem przez
        ponad 3 godziny - Irakijczycy strzelali z domow i budynku szpitala.
        Mimo ogromnej sily ognia Marines likwidacja Irakijczykow nie byla latwa.
        Fedaini nie nosili mundorow, zas zasadzka byla dokladnie przygotowana - w
        domach zamienionych w pozycje ogniowe byly zapasy amunicji i broni -
        Irakijczycy swobodnie przechodzili z budynku do budynku, bez broni, udajac
        cywili. W srodku czekalo juz na nich uzbrojenie.
        Jest zle - skomentowal sierzant James Thompson, ktory biegal wokol z 9mm
        pistoletem w rece - nie wiemy kto do nas strzela. Uzywaja kobiet jako
        zwiadowcow. Irakijka wychodzi machajac do nas, albo z rekami do gory.
        Przestajemy strzelac a po chwili widzimy, ze ona obserwuje nasze pozycje i
        przekazuje informacje do wojownikow ukrytych za rogiem. Jest bardzo ciezko
        odroznic wojownikow od cywili.
        Prawdziwi cywile uciekali przez plac. Wielu, w tym dzieci, zostalo
        trafionych w krzyzowym ogniu. Zauwazylem zupelnie surrealistyczna scene - na
        balkonie stala rodzina, matka, ojciec, trzymajacy dzieci na rekach i
        obserwujacy toczaca sie na ulicy walke. Kilka minut pozniej przed ich domem
        uderzylo kilka amerykanskich pociskow mozdzierzowych. Najprawdopodobniej
        rodzina zginela.
        Walki nasilaly sie. Jeden Irakijczyk kilka razy strzelil do nas z RPG, z
        odleglosci okolo 500 jardow. Kilku strzelcow z AAV poslalo w jego strone
        serie pociskow z granatnikow.
        Kapitan Mike Brooks, dowodca kompanii A, przygwozdzony przed meczetem,
        wezwal czolgi.
        Brooks, majacy 34 lata, wstapil do Korpusu gdy mial 19 lat. Dowodzil
        kompania od roku. To spokojny, pewny siebie czlowiek. Rowniez odwazny. Pod
        ostrzalem przebiegal wzdluz pozycji kompanii, instruujac podoficerow.
        Pojawily dwa czolgi Abrams. Otworzyly ogien do domow z ktorych strzelali
        Irakijczycy.
        Dalej na "drodze zasadzek" miala miejsce masakra. AAV z kompanii C cofal
        sie, probujac wywiezc spod ognia rannych. Zostal dwa razy trafiony pociskami
        z RPG, jednak wytrzymal. Wreszcie trzecie trafienie przypieczetowalo los
        transportera. Granat uderzyl z gory, przez otwarty strop. W poteznej
        eksplozji AAV zamienil sie w dymiacy wrak.
        Wyskoczylem z naszego AAV i ruszylem w strone zniszczonej maszyny. Zastalem
        tam istne pieklo.
        Tylna rampa pojazdy byla rozerwana. Wszedzie kaluze krwi, kawalki miesa.
        Poszarpane nogi, wciaz w pustynnych butach, lezaly posrod kart, magazynow,
        puszek po coli. Obok walal sie zakrwawiony pluszowy mis.
        Strzelec tra
        • people-against-war.net Re: Powinni zrzucic bombe atomowa na to zasrane m 02.04.03, 15:56
          Strzelec trafionego AAV zyl, ale byl niemal w histerii
          -Oni nie zyja, kurwa! Nie zyja! Boze! Chodzcie tu! Chodzcie i wyciagnijcie
          ich - krzyczal przerazliwie.
          Mlodzi Marines, na wpol spanikowani, zaczeli wyciagac okaleczone cialo
          posrod krzykow i przeklenstw.
          Zwloki udalo sie ulozyc na noszach, ale nie miescily sie one w Humvee.
          Ustawiono je w rezultacie niemal pionowo. Czesciowo urwana noga trupa
          dyndala w powietrzu.
          Zszokowany porucznik Campbell Kane (25 lat, urodzony w Irlandii Polnocnej)
          zaczal powtarzac - Nie powinno nas tu byc. Nie damy rady. Chca nas wciagnac
          do miasta a jestesmy zbyt ciency zeby to wytrzymac. Potrzebujemy wiecej
          czolgow i smiglowcow.
          Blizej rozbitego AAV jakis mlody Marine, sparalizowany strachem, mamrotal
          sam do siebie - O Boze, to nie mozliwe. Widzieliscie jego noge? Urwalo ja,
          urwalo.
          Poczatkowo Marines ograniczaly rozkazy nakazujace ochrone cywili. Bitwa
          stala sie jednak tak zazarta, ze porzucono wszelkie subtelnosci. Cobrom
          nakazano atak na rzad domow stojacych najblizej nasz. Seria poteznych
          wybuchow nie zmniejszyla jednak intensywnosci ognia irackiego.
          Co najmniej 4 AAV utknely na bagnistych brzegach Eufratu i znalazly sie pod
          ostrzalem
          Okolo godziny 13, po 3 godzinach walk, przyszedl rozkaz przegrupowania sie.
          Mielismy sprobowac sie z miasta w konwoju. Marines ktorych maszyny zostaly
          zniszczone przesiedli sie do nas.
          Ruszylismy aleja na pelnej predkosci, bardzo blisko zabudowan.
          Zaczalem rozmawiac z jednym z Marines ktory dolaczyl do nas. Byl calkowicie
          pokryty blotem.
          - Kierowca naszego wozu zostal trafiony. Gdy probowalem mu pomoc, dostalismy
          kolejnym pociskiem, z RPG albo mozdzierza. Nie wiem nawet ilu przyjaciol
          stracilem. Powinni zrzucic bombe atomowa na to zasrane miasto. Z jednych
          domow do nas machali, a z nastepnych strzelali. To jakies szalenstwo.
          Wszyscy odetchneli z ulga gdy okolo poludnia przejechalismy przez drugi
          most, w polnocno-wschodniej czesci miasta. Ale to nie byl koniec
          okropienstw.
          Na drodze plonal wrak kolejnego AAV. Obok lezaly poszarpane ciala 4 Marines.
          Wokol walaly sie czesci ich cial.
          Jednym z zabitych byl podporucznik (Second Lieutenant - jak to sie
          tlumaczy?) Fred Pokorney (31 lat, stan Waszyngton). To byl wielki facet,
          ktory ledwo miescil sie w mundurze, sypiacy na lewo i prawo dowcipami. To
          mial byc wazny dzien dla niego. Po 13 latach sluzby mial zostac promowany na
          porucznika (First Lieutenant - ?). Zolnierz kompanii C uzgodnili, ze wszyscy
          uscisna mu reke po przekroczeniu drugiego mostu, gdy zadanie zostanie
          zakonczone. Nigdy do tego nie doszlo.
          Pokorney przejechal ciezarowka przez most i ruszyl dalej autostrada. Tam
          wpadl w zasadzke. Ostrzelana z RPG, wyladowana amunicja ciezarowka
          eksplodowala. Palila sie potem przez pare godzin. Pokorney otrzymal
          bezposrednie trafienie pociskiem z RPG w klatke piersiowa.
          Kolejnym zabitym byl sierzant sztabowy Fitzgerald Jordan. Zdretwialem gdy
          sie o tym dowiedzialem. Rozmawialem z Jordanem 10 wczesniej. To taki typ
          zujacy tyton i klepiacy cie w plecy. Byl weternem z wieloma odznaczeniami.
          Narzekal, ze trzeba wracac do Iraku.
          - Powinnismy ruszyc do Bagdadu 12 lat temu - mowil - bylismy tu i moglismy
          usunac Saddama
          Teraz jakis starszy Marines niosl na rekach resztki ktoregos z nich. Cialo
          bylo tak zmasakrowane, ze nie mozna bylo rozpoznac jego czesci. Stal i
          plakal trzymajac ten strzep miesa, zanim ktos go nie przykryl plaszczem
          maskujacym.
          Zgonieni medycy probowali ulzyc ciezko rannym. Wreszcie na srodku autostrady
          wyladowaly 4 smiglowce majace ewakuowac rannych. Kazdy raniony Marine mial
          przyczepiona kartke z krotkim opisem obrazen. Postrzal w twarz, postrzal w
          korpus. Jeden z zolnierzy po prostu lezal na boku, bez ruchu. Na kartce
          widnial napisl: "Pilna operacja, posladek"
          Jakis mlody Marine odganial od rannych muchy. Inni snuli sie wokol,
          zszokowani, wyczerpani, zakrwawieni. Ozywili sie dopiero gdy gdzies dalej
          otworzyla ogien amerykanska artyleria. Eksplozje pociskow spadajacy na
          Nasirije spotkaly sie z wiwatami ze strony mlodych zolnierzy.
          Wiekszosc z nich nigdy nie walczyla wczesniej, nawet nie widziala trupa.
          Teraz ich twarze byly odmienione. Mieszaly sie ze soba gniew i strach,
          podsycane plotkami, ze ciala Amerykanow byly wleczone po ulicach Nasiriji.
          Niektorzy plakali w ramionach przyjaciol, inni szukali pocieszenia w Biblii.
          Nastepnego, przy sniadaniu zlozolnym z MRE zolnierze rozmawiali o walce.
          Byli podnieceni, nerwowo reagowali na kazdy ruch wokol swoich okopow.
          Zaczeli podejrzewac, ze samochody cywilne, szczegolnie taksowki, dowoza
          Irakijczykom zaopatrzenie. Do dowodztwa poplynely przez radio prosby o
          pozwolenie na otwarcie ognia do samochodow cywilnych. Dzien wczesniej na
          pewno nie zezwolono by. Teraz odpowiedziano: "Zgoda"
          Na poruszajace sie po autostradzie samochody posypal sie grad kul. Strzelano
          rowniez z Humvee, ciezarowek, AAV. Wlaczyly sie tez smiglowce, niszczac
          blyskawicznie kilka taksowek.
          Rozbito ciezarowke wyladowana workami z maka - kierowca popelnil fatalny
          blad zblizajac sie do linni amerykanskich. Zginal na miejscu. Posiekana
          kulami z wkm-ow ciezarowka wpadla do rowu.
          Poszla plotka, ze kierowca byl uzbrojony. Poszedlem tam sprawdzic. Nie
          zauwazylem w ciezarowce jakiegolowiek uzbrojenia.
          To byl poczatek dnia, ktorego zabito wielu cywili. Kolejne ciezarowki i
          samochody byly niszczone ogniem Marines. W jednej z ciezarowek w kabinie
          zabito 4 mezczyzn. Wiezli 10 innych osob, glownie kobiety i dzieci. Im nic
          sie nie stalo. Zabrano je z pojazdu, krzyczace i placzace, w zachlapanych
          krwia ubraniach.
          Wkrotce Marines zajeli trzeci most i koszary irackie. Wywieszono tam flage
          amerykanska, jednak pułkownik Rick Grabowski, dowodca batalionu, nakazl jej
          zdjecie. W koszar znaleziono setki sztuk amunicji, mundury irackie, niektore
          zupelnie nowe - wszystko pozostawione przez uciekajacych zolnierzy irackich.
          W jednym z pokoi znaleziono mape Nasiriji, z planem pozycji obronnych i
          dwiema duzymi strzalkami wskazujacymi (potencjalne?) kierunki ataku
          amerykanskiego na mosty. Na scianach wymalowano napisy i obrazy slawiace
          Saddama. Jeden z nich rozwscieczyl Amerykanow - przedstawial 2 samoloty
          pasazerskiego uderzajace w wysokie budynki.
          Wraz z nocy wzmoglo sie napiecie. Marines obawiali sie zasadzki. Na
          polnoncym koncu 3 mostu rozlokowano 2 czolgi i 3 AAV. Celowano w strone
          miasta, zas rozkazy mowily wyraznie: strzelac do kazdego pojazdu
          zblizajacego sie do pozycji amerykanskich.
          Pieszych puszczano przez most, strzelano tylko do pojazdow. Przerazeni
          cywile z reguly zaczynali uciekac z duza predkoscia gdy w strone ich
          samochodow sypaly sie kule. Marines uznawali to dowod zagrozenia i otwierali
          zmasowany ogien.
          Przez noc kilka razy z napieciem sluchalismy huku wkm-ow AAV i czolgow,
          szatkujacych ciezarowki i samochody jakby byly z papieru.
          Nad ranem zobaczylem skutki tego ostrzalu, martwych cywili, mala dziewczynke
          majaca nie wiecej niz 5 lat.
          Nagle ci mlodzi Marines zaczeli mi przypominac swych poprzednikow z
          Wietnamu, sklonnych do strzelania do wszystkiego co sie rusza. Brudni,
          pokryci pylem i blotem, byli wyczerpani a ich agresywnosc siegnela
          niebezpiecznego poziomu.
          W ciagu nastepnych kilku dni Marines skonsolidowali swe pozycje. Most
          zablokowano kilkoma ciezarowkami.
          Zolnierze zaczeli rozmyslac nad tym co zrobili.
          Niektorzy uzasadaniali swe czyny.
          - Strzelalem wzdluz ulicy, kiedy nagle pojawila sie kobieta. Nie zwazajac na
          niebezpieczenstwo zaczela przebiebiegac przez droge z malym dzieckiem -
          wspomina sierzant John Meriiman, weteran z 1 wojny w Zatoce - Przestalem
          strzelac. Ona zas znowu z dzieciakiem przebiegla przez ulice, tym razem
          spowrotem. Po chwili na ulice wyskoczyl facet z RPG i strzelil do nas. Cos
          takiego wydarzylo sie drugi raz, wiec pomyslalem dobra, niech baba wylezie
          jeszcze raz. I ona wylazla i tym razem rozwalilem ja z mojego M-16.
          Inni byli mniej brutalni.
          Mike Brooks byl jednym z dowodcow ktorz
          • people-against-war.net Re: Powinni zrzucic bombe atomowa na to zasrane m 02.04.03, 16:05
            Mike Brooks byl jednym z dowodcow ktorzy wydali rozkaz strzelania do
            cywilnych pojazdow. Zaciazylo to na jego myslach, mimo iz czul, ze nie
            innego wyboru jesli chce ochronic swoich Marines przed nastepna zasadzka.
            W piatek powiedzial mi, ze pisze dziennik, dla swej zony Kelly i dwoch
            synow.
            Kiedy doszedl do momentu w ktorym mial opisac jak dwoch jego ludzi zabilo
            dwoje dzieci, zatrzymal sie. Nie byl w stanie tego napisac. Ale stwierdzil,
            ze kiedy wroci do domu opowie zonie o wszystkim. Zaproponowalem mu zeby uzyl
            mojego telefonu satelitarnego by przekazac jej, ze jest caly i zdrowy. Brook
            jednak odmowil. Poprosil bym napisal i wyslal do niej e-maila.
            Byl zbyt rozdygotany. Gdyby uslyszala jego glos, od razu by wiedziala, ze
            cos jest nie tak


            PAK
      • people-against-war.net Re: N A S I R I Y A :( 11 + ? 07.04.03, 12:58
        ten ? może się tu równac nawet kilku tysiącom zabitych cywilów :(

        Miłada Jędrysik, Nasirija, Irak 06-04-2003, ostatnia aktualizacja 06-04-2003
        17:21
        Nasirija, półmilionowe miasto nad brzegami Eufratu, długo się broniła. - Opór
        był większy, niż się spodziewaliśmy. Mieliśmy znaczne straty, wielu zabitych i
        rannych - wspomina sierżant Holiday. Regularne oddziały irackiej armii i
        paramilitarni fedaini Saddama przez dziesięć dni stanowili poważne zagrożenie
        dla amerykańskich wojsk przebijających się przez miasto w stronę Bagdadu
        przelotową szosą na al Kut.
        Opór był tu większy, niż przypuszczaliśmy - przyznają żołnierze amerykańskiej
        piechoty morskiej. Po trwającej dziesięć dni bitwie w Nasirii, mieście nad
        strategicznym mostem przez Eufrat, zapanował spokój. Jednak jego mieszkańcy
        wciąż się boją...
        O skali walk zaświadczają zniszczone budynki na nabrzeżu: ściany posiekane
        kulami, barykady z kanap i łóżek w oknach, głęboki na pięć metrów lej po bombie
        na środku bulwaru.

        Nie wiadomo, czy jeszcze czegoś boi się Fatima, pacjentka szpitala. W jej dom
        trafiła aliancka bomba, zabijając 11 członków jej rodziny. Ona sama ma
        poparzone ręce, pod grubą warstwą ochronnej maści pokryte skorupą bąbli
        przechodzących w strupy. Leży na łóżku i patrzy przed siebie niewidzącym
        wzrokiem, odpowiada półsłówkami. - Jest w depresji, podajemy jej leki -
        tłumaczą lekarze.


        www1.gazeta.pl/swiat/1,34174,1410281.html

        Nie zgadzasz sie? Daj temu wyraz ! Podpisz:
        [wystarczy wybrać 'Sign' i wypełnić prosty formularz]
        people-against-war.net

        • people-against-war.net Re: N A S I R I Y A :( 11 + 16 + ? 07.04.03, 14:12
          Walki o An Nassiriyę trwały 10 dni. Amerykanie mówią, że nie spodziewali się aż
          takiego oporu irackiej armii. Wojska koalicji zniszczyły tam przede wszystkim
          budynki, należące do partii Baas. Niektóre uderzenia nie były jednak celne - w
          jednym z domów, w który trafiła amerykańska rakieta, zginęło 16 osób.

          fakty.interia.pl/irak//news?inf=373187

          Nie zgadzasz sie? Daj temu wyraz ! Podpisz:
          [wystarczy wybrać 'Sign' i wypełnić prosty formularz]
          people-against-war.net
          • people-against-war.net Piątek 11 kwietnia - N A S I R I Y A :( 29 +? 12.04.03, 15:03
            Amerykańscy mariners zastrzelili dwójkę dzieci:
            paktribune.com/news/index.php?id=21957
    • people-against-war.net N A J A F :( 01.04.03, 09:17
      Amerykańscy żołnierze zabili siedem kobiet i dzieci w punkcie kontrolnym w
      Najafie w południowym Iraku, gdy - jak to oswiadczył wyższej rangi wojskowy -
      ich ciężarówka nie zatrzymała się na rozkaz.

      [last updated, March 31, 2003 23:17
      US troops killed seven women and children at a checkpoint in southern Iraq when
      their van would not stop as ordered, a military official said.]
      www.timesonline.co.uk/


      Children die as US troops fire on van at checkpoint
      From Roland Watson in Washington
      www.timesonline.co.uk/article/0,,5944-630893,00.html


      AMERICAN troops killed seven Iraqi women and children yesterday when they
      opened fire on a van which refused to stop at a checkpoint.

      Military chiefs launched an immediate investigation into the incident, which
      threatened to harm American efforts to convince the Iraqi people of their
      goodwill. The tragedy occurred outside Najaf, near where a suicide bomber
      driving a taxi killed four American soldiers at the weekend.

      After it had careered off the road, the soldiers discovered 13 women and
      children inside. Seven were dead, two injured and four escaped unhurt.

      American forces have surrounded Najaf, a Shia holy city...

      • Gość: Dawid Napisz wreszcie... IP: *.kielce.cvx.ppp.tpnet.pl 01.04.03, 09:25
        ...coś kurwa od siebie a nie tylko przepisujesz jakąś pieprzoną pacyfistyczna
        propagandę sponsorowaną przez takich obrońsów wolności i pokoju jak Saddam ,
        Kadafi i Kim Dzong Il
        • gimliludek Re: Napisz wreszcie... 01.04.03, 09:34
          Gość portalu: Dawid napisał(a):

          >...coś kurwa od siebie a nie tylko przepisujesz jakąś pieprzoną pacyfistyczna
          > propagandę sponsorowaną przez takich obrońsów wolności i pokoju jak Saddam ,
          > Kadafi i Kim Dzong Il

          Przypuszczam, że osoba która cytuje (ale nie ppp sponsorowaną przez
          "czarownice gotujące zło", ale przeżycia żołnierza US ARMY) po prostu
          nie uczestniczy fizycznie w tych wydarzeniach, dlatego może tylko
          zacytować, przemyśleć, wczuć się w sytuacje i wypowiedzieć.

          Ja też niewiele więcej mogę, też zacytowałem, to jest wstrząsająca opowieść.
          Pokazuje tragedię tej wojny.
        • people-against-war.net Nie obrażaj inteligencji ludzi z kieleckiego... 01.04.03, 10:03
          Gość portalu: Dawid IP: *.kielce.cvx.ppp.tpnet.pl napisał(a):

          > tylko przepisujesz jakąś ... pacyfistyczna
          > propagandę sponsorowaną przez takich obrońsów wolności i pokoju jak Saddam ,
          > Kadafi i Kim Dzong Il
        • Gość: normalna Re: Napisz wreszcie... IP: *.terra.net.lb 02.04.03, 21:48
          Gość portalu: Dawid napisał(a):

          > ...coś kurwa od siebie a nie tylko przepisujesz jakąś pieprzoną pacyfistyczna
          > propagandę sponsorowaną przez takich obrońsów wolności i pokoju jak Saddam ,
          > Kadafi i Kim Dzong Il


          Bo boli Cie czytanie takich tekstow, prawda? To znaczy ze nie wszystko jeszcze
          w Twoim przypadku stracone, skoro jakies ludzkie odruchy poruszaja twoje
          skamieniale proamerykanskie serce
      • people-against-war.net Re: N A J A F :( 8 02.04.03, 14:04
        Nadżaf
        01-04-2003, ostatnia aktualizacja 01-04-2003 22:39
        Amerykańscy żołnierze, zabili wczoraj kolejnego cywila, który nie zatrzymał
        auta przy posterunku na drodze z Nadżafu do Bagdadu.
        www1.gazeta.pl/swiat/1,42323,1402804.html
    • Gość: Dawid Ale forum po polsku... IP: *.kielce.cvx.ppp.tpnet.pl 01.04.03, 09:19
      ...nie ma pachołku Saddama.
      • people-against-war.net Ty rzeczywiście jesteś po prostu głupi :( 01.04.03, 10:09
        - szkoda na ciebie słów - to przez dobór negatywny takich kretynów jak ty, mamy
        teraz taki rząd, na jaki sobie najwyraźniej zasłużyliśmy...

        Gość portalu: Dawid napisał(a):

        > Ale forum po polsku... nie ma pachołku Saddama.

        ? ? ?
    • people-against-war.net USA i Wielka Brytania pogwałciły Kartę NZ 01.04.03, 09:38
      Ghali: USA i Wielka Brytania pogwałciły Kartę NZ PAP 2003-03-30 (12:07)

      Atakując Irak, Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, pogwałciły według byłego
      szefa ONZ Butrosa Ghalego Kartę Narodów Zjednoczonych. Egipcjanin powiedział to
      w niedzielę w wywiadzie telewizyjnym dla BBC.

      Sekretarz generalny ONZ w latach 1992-96, Ghali uważa, że "rezolucja 1441 jest
      jasna. Wymaga ona drugiej rezolucji", zezwalającej na wojnę.

      Zdaniem Ghalego, Egipcjanina, chrześcijanina koptyjskiego, wojna grozi
      wzmocnieniem pozycji fundamentalistów arabskich, którzy uważają ją za krucjatę
      przeciwko światu islamu.(ck)

      wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?wid=761254&kat=9014&katn=Reakcje+na+%
      B6wiecie&widn=Ghali%3A+USA+i+Wielka+Brytania+pogwa%B3ci%B3y+Kart%EA+NZ
    • people-against-war.net Norman Davies: "brudne zwycięstwo" albo klęska 01.04.03, 09:49
      W Iraku "brudne zwycięstwo" albo klęska PAP 2003-03-30 (15:21)

      Znany brytyjski historyk, związany z Polską Norman Davies uważa, że nie
      najszęśliwsze było wysłanie do Iraku naszych komandosów i jest zdania, że wojna
      ta skończy się "brudnym zwycięstwem", jak to określił, albo klęską koalicji
      antysaddamowskiej.

      Najlepszym rozwiązaniem dla Polski byłoby nie wysyłanie do Iraku komandosów
      uczestniczących w działaniach bojowych, lecz jakiegoś innego rodzaju wojsk, tak
      jak to zrobili Czesi, którzy skierowali w rejon konfliktu jednostkę
      antychemiczną - powiedział prof. Norman Davies.

      [ NOTA BENE NASZ PREZYDENT NIE WYRAZIŁ ZGODY NA UDZIAŁ GROMU W WALKACH !
      CO JEST ? Z JEGO ZDANIEM JUŻ NIKT SIĘ NIE LICZY? ]

      W ten sposób - wg Daviesa - Polska okazałaby poparcie Waszyngtonowi, z którym
      zależy jej na dobrych stosunkach, ale nie byłaby po stronie uznawanej za
      agresora.

      [ ROZUMIEM, ŻE TAKIE WŁAŚNIE BYŁY INTENCJE PREZYDENGTA ! CO SIĘ K... DZIEJE ? ]

      "Ta wojna będzie miała coraz gorszy przebieg. Albo będzie to wojna 'brudna', w
      której zwycięstwo będzie nietrwałe i okupione tysiącami ofiar wśród ludności
      cywilnej, albo zakończy się klęską. Jeśli Polska jest po stronie agresorów to
      jej (polityczna) pozycja bardzo osłabnie" - powiedział Davies.

      [ PATRZ POWYŻSZE RELACJE Z PIERWSZYCH WALK W MIEŚCIE ]

      Jego zdaniem, scenariusz wojny określany jako "Szok i przerażenie" opracowany
      przez sekretarza obrony Donalda Rumsfelda nie sprawdził się. Zakładał on
      selektywne bombardowania przy pomocy pocisków precyzyjnie naprowadzanych na cel
      i powitanie Amerykanów jako wyzwolicieli przez cywilną ludność iracką wdzięczną
      za obalenie dyktatora, który ją uciskał.

      [ PATRZ NIŻEJ DYMY NAD BASRĄ ]

      "To nie nastąpiło i teraz nie nastąpi. Będzie albo bardzo 'brudna wojna' i
      względne zwycięstwo (takie, jakie odnieśli Niemcy) po Powstaniu Warszawskim,
      albo klęska" - powiedział brytyjski historyk.

      Podkreśla on, że wojna skomplikuje stosunki Zachodu ze światem muzułmańskim:

      "Wielu ludzi nie rozumie, że jest to wojna zaczepna. USA nie zostały
      zaatakowane przez Saddama Husajna. Cały świat muzułmański patrzy na Stany
      Zjednoczone nie jak na przyjaciela, lecz jak na agresora. Takie przeświadczenie
      będzie bardzo trudno naprawić" - mówi Davies.

      [ TO OCZYWISTA AGRESJA POTRZEBNA USA DLA JEJ WŁASNYCH CELÓW ]
      [ HUSSAJNA MOŻNA BYŁO I NALEŻAŁO ZABIĆ W ZAMACHU !
      ADMINISTRACJA USA NIE POZWOLIŁĄ NA TO ! ]

      Oksfordzki historyk odróżnia klęskę polityczną od militarnej. Sądzi, że o
      politycznej klęsce można mówić już teraz, "ale nie jest ona na tyle decydująca,
      by skłonić Waszyngton do zaprzestania działań wojennych".

      [ ILE MUSZĄ JESZCZE ZABIĆ KOBIET I DZIECI W IRAKU< ŻEBY TO UZNAĆ ? ]

      Autor "Bożego Igrzyska" pesymistycznie patrzy na przyszłość Sojuszu
      Atlantyckiego pod rządami obecnej ekipy w Białym Domu, którą nazywa skrajnie
      prawicową:

      "Jeśli George Bush zostanie wybrany na kolejną kadencję, to NATO jest
      skończone, bo on nie chce partnerów, lecz tzw. 'koalicję chętnych', czyli
      rządów, które są gotowe robić to, co on chce".

      [ NIE ZOSTANIE ! BLAIR, KWAŚNIEWSKI I MILLER RÓWNIEŻ SĄ SKOŃCZENI ! ]


      "Jeśli Amerykanie poniosą klęskę w Iraku, czego nie można wykluczać, to wydaje
      mi się, że jakaś nowa, sensowniejsza ekipa w Waszyngtonie powróci na drogę
      wielostronnej współpracy i wtedy NATO ma szansę".

      Także klucz do stosunków USA z Unią Europejską jest zdaniem Daviesa w rękach
      Waszyngtonu: "Przyszły charakter tych stosunków nie zależy od Unii, lecz od
      USA, od tego, czy Waszyngton będzie liczył się z jej opinią czy też szedł
      własną drogą".

      Przyszła Europa nie będzie w jego ocenie podzielona na twarde jądro francusko-
      niemieckie i obrzeża brytyjsko-hiszpańskie. Spodziewa się raczej "wielu
      możliwych permutacji i sojuszów":

      "To, co jest konieczne, co wynika z obecnych podziałów, to to, że UE musi mieć
      wspólną politykę zagraniczną. Nie wolno będzie rządowi kraju Unii Europejskiej,
      np. rządowi Tony Blaira pójść na wojnę, w towarzystwie Ameryki, czy w ogóle na
      wojnę poza Europą bez konsultacji z partnerami w UE. To brak takiej zasady
      rozbił UE na tle obecnego konfliktu USA z Irakiem"- mówi Norman Davies.(an)

      [ I POLSKA RÓWNIEŻ NIE BĘDZIE MOGŁA POSTĘPOWAĆ WG WŁASNEGO WIDZIMISIĘ ! ]

      wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?wid=761555&katn=%A6wiat&kat=8991&widn=W+Iraku+%
      22brudne+zwyci%EAstwo%22+albo+kl%EAska

    • people-against-war.net D Y M Y - N A D - B A S R Ą :( 01.04.03, 09:52
      Korespondencja Daniela McGrory spod Basry:
      www.timesonline.co.uk/article/0,,5944-629672,00.html
      Dymy unosiły się nad Basrą, gdy całe rodziny nieprzerwanym strumieniem
      opuszczały wczoraj miasto.
      [March 31, 2003: Smoke rises from Basra as families continued to stream out of
      the city yesterday]
      images.thetimes.co.uk/TGD/picture/0,,68761.00.jpg

      Uciekinierzy obrzucali wyzwiskami i kamieniami Szczury Pustyni.
      [Refugees hurl abuse and stones at the Desert Rats]

      "Ciała martwych leżą na naszych ulicach..."
      [There are dead bodies lying in our streets]
      • people-against-war.net Posłuchaj uchodźców z Basry: 01.04.03, 21:38
        PAP 2003-04-01 (17:50)

        "W zeszłym miesiącu państwo zaczęło nam przydzielać wystarczające racje
        żywności - ryżu, chleba, herbaty. Dzisiaj od Amerykanów nie dostajemy nic poza
        bombami, które zabijają cywilów" - skarżył się jeden z uciekinierów. "Rzucają
        nam z ciężarówek butelki z wodą i biszkopty, jak jakimś psom. Cała ta gadanina
        o amerykańskiej pomocy to kłamstwo".

        "Saddam to łajdak, którego trzeba usunąć" - dorzucił inny. "Teraz mamy tu
        Brytyjczyków, którzy zabijają niewinną ludność. Takie jest nasze życie". (aka)


        wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?
        wid=768036&kat=9012&ticket=8954900910598200sA8rPHr%2Fgy%2FRwGllpb9rPmHm9OKhJsth%
        2BMXN5T%
        2FqRKtmFq23lDwCehBtMW40N2PukZye9DfdXiE90Ksq33825J48uIUP3r6UsfbazPRZa401AURciRSKJ
        %2BwO2sncACwb
    • people-against-war.net AL DAIR 01.04.03, 09:57
      "Był tam chłopiec w wieku może 12 lat. Stał w odległości nie większej niż 20
      metrów od nas, kiedy tamten Jankes zaczął strzelać" - opowiadał
      Gerrard. "Cywile byli wszędzie. Ale życie ludzkie było tamtemu zupełnie
      obojętne."

      wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?
      wid=765394&ticket=72814021452220013ZrMrZ564bawQ0Y6hqAabdBcaq80JTmbD5SzlpwwVec7u4
      SAzBRNhRk4xfESPa5ksR5ETdLwacQtzfWGVNm5A1TTs3u4xoZHSMWYmcJnhEoGqAfHyFGoHfmAqbxUNs
      3L
    • people-against-war.net H I L L I A :( 33 02.04.03, 13:58
      Bartosz Węglarczyk, Waszyngton 01-04-2003, ostatnia aktualizacja 01-04-2003
      22:39

      Mnożą się ofiary cywilne wojny w Iraku. Wczoraj w Hilli, ok. 80 km na południe
      od Bagdadu, zginęło w nalocie 33 cywilów a rannych blisko 400.Amerykańscy
      żołnierze, obawiając się samobójczych ataków terrorystycznych, zabili wczoraj
      kolejnego cywila. Takie incydenty się mnożą

      Szpital w Hilli odwiedzili pracownicy Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. - To
      horror. Wszędzie były porozrywane ciała - opowiadał rzecznik organizacji.
      Dziennikarze znaleźli na miejscu szczątki bomb kasetowych. Do tego nalotu ani
      nie przyznali się, ani się go nie wyparli Amerykanie.

      www1.gazeta.pl/swiat/1,42323,1402804.html
      • people-against-war.net Dziennikarze obejrzeli dzieci zamordowane w Hilla 02.04.03, 18:06
        forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=5168461

        www.reuters.com/newsArticle.jhtml;jsessionid=RGVORM5OOBF0YCRBAELCFFA?type=focusIraqNews&storyID=2487629
    • people-against-war.net H A I D A R I J A :( 15 02.04.03, 14:02
      Ile takich jak to zdarzeń nie ujrzało światła dziennego, bo nie ma kto ani komu
      o nich opowiedzieć?

      01-04-2003, ostatnia aktualizacja 01-04-2003 22:39
      W Haidariji rakieta wystrzelona z amerykańskiego helikoptera Apache miała
      rozstrzaskać półciężarówkę, którym jechała rodzina uciekająca przed walkami. 15
      członków rodziny zginęło a o tragedii opowiedział dziennikarzowi AFP jedyny jej
      członek, który przeżył. Również tego ataku Amerykanie na razie nie potwierdzili.


      www1.gazeta.pl/swiat/1,42323,1402804.html
    • Gość: john Re: WOJNA Z KOBIETAMI I DZIEĆMI ? IP: *.dip.t-dialin.net 02.04.03, 15:35
      Podobno w nagrode za udzial wojnie bedzie moglo pojechac wiecej Polakow do
      USA "na azbesty".
      • people-against-war.net Żołnierze USA zabijają, bo się boją 02.04.03, 20:10
        forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=5168047

        Czego? Przecież miało byc tak pięknie...
        goździki na czołgi i ramiona wdzięcznych Irakijek
        oplecione na szyjach swoich wybawicieli...

        Prawda jest taka, że nikt ich tam nie zapraszał...
        ani nas Polaków tym bardziej!

        Cały swiat im mówił, że konflikt można i należy rozwiązać
        bez uciekania się do wojny.

        ZABIJAJĄ TE KOBIETY I DZIECI NA SWOJE WŁASNE ŻYCZENIE !

    • people-against-war.net B A G D A D :( 02.04.03, 21:57
      "W TV widzialam wlasnie reportaz z malenskiego szpitala na
      przedmiesciach Bagdadu, gdzie dwaj lekarze i kilku sanitariuszy
      nie spalo 48 godzin operujac bez przerwy rozszarpanych przez
      pociski i ich odlamki cywilów. Widzialam zwloki 8-letniego
      chlopca, po którym rozpaczali starszy brat i ojciec. Chlopiec
      bawil sie po sniadaniu w niedziele na dworzu. Juz go nie ma. "
      forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=50&w=5142736&a=5144139


      • people-against-war.net Re: B A G D A D :( 14 06.04.03, 21:55
        Irak oskarża koalicję o zrzucenie bomb kasetowych PAP 2003-04-03 (14:01)

        Iracki minister informacji oskarżył w czwartek siły koalicyjne o zrzucenie na
        Bagdad bomb kasetowych, które zabiły 14 cywilów i raniły 66.

        "Dziś rano ci zbrodniarze zrzucili bomby kasetowe na Douri, rejon mieszkalny
        Bagdadu. Czternaście osób - mężczyźni, kobiety i dzieci - zostało męczennikami,
        a 66 zostało rannych" - powiedział minister Muhammad Said as-Sahaf.

        Dowódcy amerykańscy i brytyjscy zapewniają, że nie użyliby bomb kasetowych
        przeznaczonych do zabijania żołnierzy na znacznych obszarach - w miejscach, w
        których znajdują się cywile.(an)


        wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?wid=774506
        • people-against-war.net Re: B A G D A D :( 21 06.04.03, 21:59
          Sobota 05-04-2003, ostatnia aktualizacja 05-04-2003 23:40

          02.20: Siedmiu cywili, w tym trójka dzieci, zginęło, gdy amerykańskie wojska
          otworzyły ogień do dwóch ciężarówek przy wjeździe do Bagdadu. Samochody nie
          zatrzymały się na ich polecenie - podaje telewizja ABC.

          12.56: Tysiąc irackich żołnierzy zginęło w czasie porannych walk w Bagdadzie,
          kiedy nasze czołgi wjechały na południe miasta - informuje armia USA.

          www1.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,1409522.html

          Stop wojnie - podpisz petycję pod adresem:
          (wybierz polską flagę, a następnie 'Sign' i wypełnij krótki formularz)
          people-against-war.net
          • people-against-war.net 11 kwietnia - B A G D A D :( 22 12.04.03, 15:01
            W piątek amerykańscy mariners zastrzelili sklepikarza broniącego swojej
            własnosci przed szabrownikami:
            paktribune.com/news/index.php?id=21957
        • people-against-war.net Ostrzał dzielnic mieszkalnych ogniem z moździerzy 06.04.03, 22:02
          PAP 2003-04-06 (18:40)

          korespondentka agencji Reutera:

          Według niej, to nowy zwrot wydarzeń, ponieważ nie chodzi już o bombardowania z
          samolotów, lecz o ogień moździerzowy i z dział przeciwlotniczych na ulicach.

          Pociski moździerzowe, najwyraźniej wystrzeliwane przez siły amerykańskie,
          lądowały w handlowych i mieszkalnych dzielnicach w centrum Bagdadu, co widzieli
          również inni reporterzy Reutera. (mp)


          wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?wid=785474&kat=1356

          Stop wojnie - podpisz petycję pod adresem:
          (wybierz polską flagę, a następnie 'Sign' i wypełnij krótki formularz)
          people-against-war.net
    • Gość: U Re: WOJNA Z KOBIETAMI I DZIEĆMI ? IP: *.214.81.68.Dial1.Boston1.Level3.net 02.04.03, 23:52
      Wkrotce ujrzycie sami,ze sam okres wojny,to byla
      dziecinna gra.teraz nastapi wyzwalanie Iraku z tzw
      elementu terrorystycznego.Lejba uwolnil nas od 24.000
      ++++++tzw "incorrigibles".Rosjan-kto to zliczy....W
      jakich liczbach bedzie sie wyrazac iracka akcja
      uzdrawiania narodu-zobaczymy.

      Shalom...Mazel tov....liberatory.A skorzane fartuchy i
      rekawice mata gotowe?Dzisiaj z bronia nie bedzie
      klopotu.Do Katynia zamowiono specjalnie bron o slabym
      odrzucie,zeby sie nie meczyly przeguby tym
      aniolkom.Dzisiaj Berretta .22 bedzie najlepszym
      naziedziem.....Powodzenia...
    • people-against-war.net 9-4-2003 Afganistan - P A K T I T A :( 11 12.04.03, 16:23
      Amerykanie zbombardowali dom w Afganistanie

      11 cywilów, głównie kobiet i dzieci, zginęło w środę 09-04-2003 w wyniku
      zbombardowania przez Amerykanów afgańskiej wioski w prowincji Paktika, tuż przy
      granicy z Pakistanem.
      www1.gazeta.pl/swiat/1,34180,1419107.html

      people-against-war.net
Pełna wersja