Gość: rew
IP: *.CNet.Gawex.PL
19.04.03, 16:35
Salwador: od 1980r. do dziś
Szacunkowa liczba ofiar cywilnych: ponad 75.000
Stany Zjednoczone wspierały marionetkowy rząd w El Salvador w represjonowaniu lewicowej opozycji, manipulacjach wyborczych,
mordowaniu setek protestujących. Z tych przyczyn w 1980r. wybuchło powstanie. USA gorliwie wsparło rząd Salwadoru znacznymi
dostawami broni, pieniędzy i szkoleniami o łącznej wartości 6 mld USD. W terrorze brały udział tajne misje amerykańskiego
lotnictwa, jak i sił lądowych. Wojna, w której zginęło 75 tys. cywili, oficjalnie zakończyła się w 1992r. Udaremniono jakiekolwiek
przemiany społeczne. Garstka bogaczy nadal posiada większość ziemi, biedni są coraz biedniejsi, opozycjoniści boją się
?szwadronów śmierci? wytrenowanych w ?Szkole Ameryk? w Forcie Benning (Georgia) .
Nikaragua: 1981 - 1990
Szacunkowa liczba ofiar cywilnych: ponad 13.000
Kiedy w 1978r. Sandyniści obalili dyktaturę Somozy, przed Waszyngtonem zawisła wizja drugiej Kuby. W czasie prezydentury Kartera
sabotowanie rewolucji odbywało się na drodze dyplomatycznej i gospodarczej. Za Reagana, głównym środkiem stała się przemoc. Przez
osiem lat ludność Nikaragui była terroryzowana przez proamerykańską armię ? Kontras, złożoną z byłej Gwardii Narodowej Somozy i
innych jego zwolenników. Była to wojna totalna ? na wyniszczenie. Celem było zniszczenie zdobyczy społecznych i osiągnięć
programów gospodarczych rządu. Palenie szkół, szpitali, wysadzanie portów, bombardowania, gwałty i tortury były na porządku
dziennym. Tak działali ?wojownicy wolności? Ronalda Reagana.
Międzynarodowa organizacja rozwoju Oxfam stwierdza, że spośród 76 krajów trzeciego świata, w których pracowała, Nikaragua za
Sandynistów była ?wyjątkowym przykładem osiągnięć w poprawie warunków życia ludności i wspierania jej aktywnego udziału w
procesach rozwoju?. Dekadę po powrocie ?wolnego rynku? Nikaragua jest jednym z najbiedniejszych krajów świata, gdzie połowa
ludności cierpi na niedożywienie.
Irak: od 1991 r. do dziś
ok. 200 tys. ofiar cywilnych w wyniku wojny w 1991 r.
ok. 1 mln ofiar cywilnych na skutek chorób, braku wody pitnej, zanieczyszczenia uranem oraz sankcji.
Wojna w Iraku była najbardziej krwawą masakrą w historii. Celem amerykańskich rakiet było każde jedno ujęcie wody w tym pustynnym
kraju i każdy jeden magazyn zbożowy. Powojenna polityka USA wobec Iraku była wielokrotnie surowsza niż wobec Niemiec czy Japonii
po 1945r i nosi cechy eksterminacji narodu irackiego. Raport Narodów Zjednoczonych ocenia liczbę ludności cywilnej zmarłej w
wyniku braku wody pitnej, lekarstw obłożonych embargiem i chorobami wywołanymi wskutek użycia bomb zawierających uran, na co
najmniej milion osób, z czego połowa to dzieci do lat 5.
Szczytem ironii jest fakt, że broń biologiczna - pretekst najnowszej awantury - została przekazana Irakowi przez administrację
Reagana w ramach wsparcia wojny z Iranem Chommeiniego.
Indonezja, Timor Wschodni, 1957-8, 1965, 1975-99
Szacunkowa liczba ofiar cywilnych: 700-900 tys.
W latach pięćdziesiątych Indonezją rządził Sukarno, charyzmatyczny lider w typie Nassera. Naraził się swoją polityką neutralności
? odwiedzał zarówno Waszyngton, jak i Moskwę, czy Pekin. Co gorsza znacjonalizował postkolonialne holenderskie kompanie i odmówił
delegalizacji partii komunistycznej, zyskującej na demokratycznej drodze dużą popularność. W latach 1957-58 CIA finansowała
kampanie wyborcze konkurentów, przeprowadziła zamach na Sukarno, uzbroiła opozycyjnych wojskowych, wywołując rebelię, a nawet
przeprowadziła bombardowania.
Ponieważ Sukarno przetrwał to wszystko, w 1965 Ameryka wywołała serię przewrotów, kontr przewrotów i kontr kontr przewrotów,
zakończoną przejęciem władzy przez gen. Suharto i armię indonezyjską, silnie związaną z armią amerykańską. Masakra, która wkrótce
potem nastąpiła, pochłonęła co najmniej pół miniona ofiar: komunistów, sympatyków komunistów, przypuszczalnych komunistów i
przypuszczalnych sympatyków komunistów. 5 tys. ofiar pochodziło z listy przekazanej przez wywiad USA.
W 1975r. tuż po ogłoszeniu niepodległości przez Timor Wschodni wyspa została najechana przez wojska Suharto. Inwazja odbyła się za
zgodą USA i z udziałem ich wojsk, choć konstytucja Stanów Zjednoczonych zabrania używania sil
zbrojnych do agresji. Amerykański sprzęt i szkolenia były pomocne przy każdej zbrodni reżimu Suharto. Amnesty
International ocenia, że do 1989r. zginęło 200 tys. Timorczyków, czyli niemal 1/3 populacji.
_____________________________________________
***Bombardowania:***
Chiny 1945-46, Korea 1950-53, Gwatemala 1954
Indonezja 1958, Kuba 1959-61, Gwatemala 1960
Kongo 1964, Peru 1965, Laos 1964-73
Wietnam 1961-73, Kambodża 1969-70, Gwatemala 1969-70
Grenada 1983, Liban 1983-84, Libia 1986
Salwador 1980. Nikaragua 1980. Iran 1987
Panama 1989 Irak 1991 Somalia 1993
Bośnia 1994-95 Sudan 1998 Afganistan 1998, 2001
Jugosławia 1999 , ???
***Obalenie demokratycznie wybranych władz***
Iran 1953, Gwatemala 1953, Gujana 1953-64
Irak 1963, Laos 1958-60 ? setki tys. zabitych
Kongo (Zair) 1961, Brazylia 1964, Dominikana 1965
Indonezja 1965 ? 500- 700 tys. zabitych, Chile 1973 ? 3 tys. zabitych, Boliwia 1964, Czad 1982 ? kilkadziesiąt tys. zabitych
Fidżi 1987, Panama 1989 ? kilka tys. zabitych
***Wspieranie krwawych reżimów, masakr, szwadronów śmierci***
Grecja 1949-64, Filipiny 1953-90.
Gwatemala 1953-90. ? 200.000 ofiar, Kambodża 1970.
Tajlandia 1965-73, Kongo (Zair) 1977-78,..Brazylia 1964-79
Filipiny 1970.-90.,..Korea Południowa 1980 - (powstanie w Kwangju -1 tys. zabitych) ,..Salwador 1980-92 ? 75 tys. zabitych
cywili,..Haiti 1987-94,..Peru od 1990.,..Meksyk od 1990.
***Udział w wojnie domowej:***
Chiny 1945-51,..Grecja 1947-49, Filipiny 1945-53
Korea 1945-53
***Zbrojne agresje:***
Wietnam 1945-73, Kuba od 1959
Timor Wschodni 1975-99 ? 200 tys. zabitych
Nikaragua 1978-90, Surinam 1982-84
Panama 1989, Irak 1990.- 1.2 mln ofiar cywilnych
***Zamachy i próby zamachów:***
1949 Kim Koo, lider koreańskiej opozycji
1950. Zhou Enlai, premier Chin ? kilka prób
1950., 1962 ? Sukarno, premier Indonezji
1953 Mohamed Mossadegh, premier Iranu
1950. Claro M. Recto, lider opozycyjny na Filipinach
1955 Jawaharlal Nehru, premier Indii
1957 Gamal Abdul Nasser, prezydent Egiptu
1959, 1960. Norodon Sihanouk, lider Kambodży
1960 Abdul Karim Kassem, przywódca Iraku
1950.-70. Jose Figueres, prezydent Kostaryki ? 2 próby
1961 Francois Duvalier, przywódca Haiti
1961 Patrice Lumumba, premier Konga
1961 Rafael Trujillo, przywódca Dominikany
1963 Ngo Dinh Diem, prezydent Wietnamu Południowego
1960. Fidel Castro, przywódca Kuby ? wiele prób
1960. Raul Castro, wysoki urzędnik Kuby
1965 Francisco Caama?o, lider opozycyjny Dominikany
1965-66 Charles de Gaulle, prezydent Francji
1967 Che Guevara, bojownik kubański
1970 Salwador Allende, prezydent Chile
1970 Rene Schneider, generał Chile
1970., 1981 Omar Torrijos, przywódca Panamy
1972 Manuel Noriega, szef wywiadu Panamy
1975 Mobutu Sese Seco, prezydent Zairu (Kongo)
1976 Michael Manley, premier Jamaiki
1980-86 Muamar Kadafi, przywódca Libii ? kilka prób
1982 Ajatollah Chomeini, przywódca Iranu
1983 Ahmed Dlimi, zwierzchnik armii Maroka
1983 Miguel d?Escoto, minister spraw zagranicznych Nikargui
1984 dziewięciu komendantów wojsk Sandynistów
1985 szejk Mohamad Hussein Fadlallah, przywódca szyitów libańskich
1991 Saddam Hussein, przywódca Iraku
1998 Osama bin Laden, bojownik islamski
1999 Slobodan Miloszewicz, prezydent Jugosławii
Sabotowanie układu z Kioto:
stanowi terror 5% światowej populacji, zużywającej 20% światowej konsumpcji ropy naftowej - na reszcie świata
Na podstawie William Blum "Rogue State, A Guide to the World's Only Superpower" Zed Books, London 2002. Więcej po angielsku:
www.AmericanStateTerrorism.com
(za: www.attac.pl)