kp_polonia
29.05.08, 16:55
Edmund Szyc w Bydgoszczy pojawił się gdy nasze miasto odzyskało
niepodległość spod zaboru pruskiego, przyjechał z Poznania, został
przydzielony jako dyrektor administracyjny przy zakładach ceramiki.
Był zagorzałym fanem sportu, działaczem, dziennikarzem sportowym,
także sędzią piłkarskim. W 1912 roku w Lesznie, założył klub Polonia
(barwy biało-czerwone), w tym samym roku z grupą innych działaczy
założył w Poznaniu Wartę (barwy biało-zielone, w tym czasie już
istniał w Poznaniu klub z barwami biało-czerwonymi, była to
Posnania). W Bydgoszczy Szyc odczuł ogromną potrzebę powstania
mocnego miejskiego klubu piłki nożnej, istniał już w tym czasie
klub "Terminator" (późniejsza Gwiazda), ale miał on zasięg
dzielnicowy, grali w nim głównie robotnicy, proletariat zarówno
niemiecki jak i polski. Niemcy posiadali w mieście swoje kluby, w
tym również piłkarski SportBruder. Założycielskie zebranie Polonii
miało miejsce dnia 14 maja 1920 w budynku dzisiejszego Urzędu
Wojewódzkiego. Szyc z Bydgoszczy wyjechał jeszcze w 1920 r. Rok
później w grudniu 1921 r. był obecny na pierwszym międzypaństwowym
meczu reprezentacji Polski w Budapeszcie, w latach dwudzistych był
aktywnym działaczem PZPN. Do końca życia (zmarł w latach 80tych XX
wieku) pozostał wierny Poznaniowi i Warcie). Sentyment do Polonii
jednak pozostał. Biało-czerwoni z doświadczeń sportowców Warty,
dzięki min. Szycowi, korzystali przez pierwsze 20 lat istnienia klubu
Bernard Golc - Związany z Polonią od jej powstania. Wraz min. z
bratem Edmundem był na założycielskim zebraniu 14 maja 1920. Już
wcześniej w 1919 założył w Bydgoszczy z kolegami Koło Sportowe
Młodzieży Polskiej. To głównie działacze wspomnianego koła wraz z
Szycem w maju 1920 r. założyli Polonię. Uprawiał także wioślarstwo w
Bydgoskim Towarzystwie Wioślarskim (zdobył mistrzostwo Polski w
czwórce BTW 1921-22). Był świetnym piłkarzem, póżniej trenerem,
wychowawcom młodzieży piłkarskiej. Bezgranicznie oddany Polonii.
Pracował jak wielu Polonistów przed II wojną w Okręgowym Związku
Piłki Nożnej. Po wojnie gdy milicyjna Gwardia przejęła biało-
czerwoną Polonię, skupił się glównie na pracy w OZPN, był w latach
pięćdziesiątych prezesem OZPN Bydgoszcz. Opiekiował się także
drużynami mlodzieżowymi. Jego syn był także piłkarzem Polonii.
Zygmunt Kochański - Pojawił się w Bydgoszczy w połowie lat
dwudziestych. Przyjechał z Poznania, tam w latach zaborów był
najpierw harcerzem, następnie członkiem Polskiej Organizacji
Zbrojnej, powstańcem wielkopolskim, uczestnikiem wojny polsko -
bolszewickiej, równocześnie uprawiał sport, grał w Unii Poznań,
drużynie,która w 1919 r. zdobyła nieoficjalny tytuł mistrza
Wielkopolski. W latach dwudziestych był prezesem Polonii. Zakochany
w futbolu i motoryzacji. Zreformował Okręgowy Związek Piłki Nożnej,
jego siedzibę w 1927r. przeniósł z Torunia do Bydgoszczy. To
pogorszyło i tak nie najlepsze stosunki z rywalami zza miedzy.
Prezesem OZPN był przez 13 lat. (1926-39). Walczył w kampanii
wrześniowej jako oficer Wojska Polskiego. Trafił do obozu
jenieckiego dla oficerów Woldenberg II Oflag C (dziś Dobiegniew
niedaleko Gorzowa). Sławił się tam organizowaniem rozgrywek piłki
nożnej między polskimi żołnierzami. Po II wojnie światowej
zaangażowany był, jako miłośnik motoryzacji w tworzenie sekcji
żużlowej w Polonii. Ponownie obrano go prezesem OZPN. Funkcję tę
sprawował do 1953 r. Po przejęciu Polonii przez milicyjną Gwardię ów
wybitny działacz poszedł w klubie do odstawki. Pracował w bydgoskim
oddziale Polskiego Związku Motorowego którego to oddziału został
prezesem. Nosił tytuł honorowego prezesa Pomorskiego Okręgowego
Związku Piłki Nożnej. Siła przedwojennej piłki nożnej w Polonii to w
dużej mierze jego zasługa.