Roczna córka mówi mi po imieniu.

[florcia732]

Córka od jakiś 3 miesięcy zamiast Mama mówi mi po imieniu.Na
poczatku było to pocieszne ale od razu zwróciłam Jej uwage że ja to
Mama.Niestety cały czas woła mnie po imieniu,wyjątki to sytuacje gdy
z jakiś przyczyn płacze wtedy leci do mnie i mówi Mama.Niewiem czy
przestac jej zwracac uwage ,może samo przejdzie czy do znudzenia ją
poprawiać!Poradzcie!

[soova]

Gdy córeczka zwracała się do pewnego mojego znajomego po imieniu, ten po prostu
na to nie reagował. Gdy mała zobaczyła, że tata ignoruje wszystko, cokolwiek ona
mówi do niego poprzedzając jego imieniem, wkrótce przestała.

[nangaparbat3]

A mnie sie zdaje, ze karanie (brak reakcji jest bardzo surowa karą, jedną z
najgorszych) dziecka za to, ze zwraca sie do po imieniu do rodzicow, jest
niedopuszczalne. Przeciez mogł powiedzieć: lubię, kiedy mowisz do mnie "tatO',
chciałbym, zebyś tak sie do mnie zwracała.
Co do rocznej córeczki - albo bym w ogole sie tym nie przejmowała, albo mowiąc o
sobie mowiłabym zamiast "ja" "mama" (tzn. ja bym tak na pewno nie zrobiła, ale
myslę, ze to najlepszy sposob - poprawiać absolutnie nie radzę, dziecko jest na
to stanowczo za małe).

[florcia732]

Zawsze mówię "Chodz do Mamy,przynies mamie...itp" i córka reaguje
ale kiedy proszę aby powiedziała mama to jak nakręcona powtarza moje
imię lub tata.Słyszałam że 3-4 latki mają taki okres że próbują
mówić po imieniu ale roczne dziecko....?

[makurokurosek]

miałam taka sytuacje ze swoja córką, wówczas rocznym czy niespełna rocznym
bobasem. Moim zdaniem wynikało to z faktu, że wszyscy dookoła mówili do mnie po
imieniu, ja uparcie mówiłam używając słowa mama , ale nie karciłam małej,
jedynie na jej prośby reagowałam używając słowa mama. samo jej przeszło

[nangaparbat3]

a ona w ogole umie mowić "mama"? Moja corka, ktora mowiła bardzo wczesnie, slowa
"mama" zaczęla uzywać mając jakieś miesiecy - do tego czasu miała dla nas obydwu
(dla siebie i dla mnie) to samo słowo, złożone z pierwszych sylab naszych imion.
Proponuje dac dziecku spokoj, niech mówi jak chce.

[epreis]

mój mówił do mnie mamusiu a do męża tatusiu, sam tak się nauczył..to
było takie słodkie..od jakiegoś miesiąca tatusiu zostało ale do mnie
mówi mamoooo....
czasem gdy ktoś ze znajomych nazwie nas po imieniu to powtarza, wie
jak się nazywamy.ale zwraca się do nas właśnie mamo/mamusiu lub
tato/tatusiu..
wydaje mi się, że to może być kwestia tego,że ktoś z twojego
otoczenia mówi do ciebie po imieniu i mała to podłapała...

[katharsisss]

Faktycznie straszna kara nie reagowac na mówienie po imieniu. Żeby się dziecko
czasem traumy nie nabawiło. Czytam to forum i śmiac mi się często chce jak
czytam niektóre posty. Tylko ciekawe co z takich, bezstresowo wychowanych
dzieci, później wyrośnie? Ciamajdy nie znające życia, czy pseudozbuntowane,
rozpieszczone do granic możliwości przez mamusie i tatusia którzy nigdy na
dzieciątko krzywo nie spojrzeli, małolaty. Ja w dzieciństwie często byłam za
karę zamykana na godzinę w łazience, albo mama nie odzywała się do mnie cały
dzień. I co? Traumy nie mam, człowiekiem jestem raczej normalnym, z rodzicami
mam kontakt bardzo dobry. A oto przykład dziecka bezstresowo wychowanego:
www.pudelek.pl/artykul/6784/naprawde_mam_to_w_dupie/

[nangaparbat3]

Czlowiek normalny rozumie, ze jak zwracamy sie do kogoś, a ten ktoś nie
reaguje, to jest mu bardzo przykro i czuje się odrzucony. Wie takze, ze jest to
zwyczajny nietakt, ze uzyje eufemizmu.Człowiek normalny potrafi sobie wyobrazić,
ze małe dziecko, które spotyka się z brakiem reakcji jednego z rodziców, kiedy
sie do niego zwraca, przeżywa traumę.
Znałam dwudziestoletniego meżczyznę, który myślal o samobojstwie, tak bardzo bał
się, ze rodzice nie bedą sie do niego odzywać za karę. Bo to była zwykła w ich
rodzinie kara.
Artykułow z "Pudelka" mi nie podsyłaj, bo to dla mnie zaden autorytet (tez
eufemizm) - lepiej poczytaj trochę Alice Miller.

[srebrnarybka]

W ogóle nie wracałabym na to uwagi. Wystarczy, że inne osoby
zwracając się do niej, będą o Tobie mówiły "mama", to jej się
utrwali, zwłaszcza, że i tak wie, skoro czasem jednak tak mówi.
Możesz jej delikatnie wytłumaczyć, że dzieci nie mówią do doorsłych
po imieniu, tylko proszę pani, ciociu, babciu albo mamo, ale myślę,
że sama to zauważy. W każdym razie nie traktowałabym tego jako
obajwu buntu rocznego dziecka, bo to absurdalne

[aluc]

ale dlaczego niestety?
czy "mama" ma dla ciebie aż tak wielkie znaczenie?
czy u rocznego dziecka (dwuletniego, trzyletniego, siedmioletniego)
jest to równoznaczne z brakiem szacunku czy jakimś innym bzdetem?

no kaman

[mama303]

aluc napisała:


> czy u rocznego dziecka (dwuletniego, trzyletniego,
siedmioletniego)
> jest to równoznaczne z brakiem szacunku czy jakimś innym bzdetem?

moim zdaniem nie jest to objaw braku szacunku nawet w dorosłym
wieku. U nas w rodzinie tak na siebie mówimy i nie odczuwamy braku
szacunku. Ja mówie na rodziców po imieniu, moja pieciolatka mówi do
nas czesciej po imieniu niz "mama" lub "tata". Co ciekawe w chwilach
waznych dla niej czy dla nas zawsze jest "mama, tata".
No ale jak komus to bardzo przeszkadza to powinien od małego
tłumaczyć jak chce aby dziecko sie do niego zwracało.

[lila1974]

Poprawiać bym nie poprawiała, odpuść jej. Jak Ci to bardzo
przeszkadza, to mów o sobie "mama da Ci śniadanko", "choć do mamy"
itp. Dziecko słyszy, jak się do Ciebie zwracają inni i samo tak
chce.

Do mnie tez w pewnym momencie dziewczynki wolały "dziunia", bo dla
mężą jestem dziunią i one przyjęły to za normalne.

[ik_ecc]

Wybacz, ale usmialam sie.
I co z tego?
Moja corka roznie na nas mowila - mama, tata, po imieniu, czy
rozne "kochanie" ktorym sie nawzajem raczymy z mezem. Po prostu
powtarza po nas. Chwilowo ja jestem "mam" a tata jest "tat". I co,
bic ja mam za to?

[marghe_72]

Nieco wydumany problem.
Jesteś jej matką niezależnie od tego jak się do Ciebie zwraca.
Jak będzie starsza to jej po prostu powiesz , że bardzo lubisz jak
się do Ciebie zwraca per "mama"
Daj jej spokój, sobie też

[florcia732]

Dziękuję za wszystkie rady i porady.Faktycznie powinnam
troszkę "wyluzować" i to nie tylko w tej sprawie.Musze się przyznać
że nie widziałam problemu dopóki ktoś życzliwy nie dał mi do
zrozumienia iż powinnam coś z tym zrobić.Dobrze usłyszec że to nie
problem!

Florciu kochana

[nangaparbat3]

strzeż się zyczliwych!

[sylwiamich]

Moja mama nie mogła przeżyć gdy moje dziecko wisiało cąły dzień
uwieszone przy cycu i wtulone we mnie.Oczywiście były ciagłe
rady...to nienormalne, rozbestwiasz ją, psujesz.Popatrz...inne to,
inne tamto.Zostawiłam swoje dziecko jak radzi teraz super niania w
łóżeczku, przy zapalonym świetle.To trwało chwilę.Płakała.Potem
zaczęła wydawać dziwne dżwięki.Gdy weszłam z powrotem do niej
wyjęłam z łóżka sztywne dziecko.Rączki miała rozłożone i całkiem
drewniane.Buzia była przerażona.Nigdy więcej tego nie zrobiłam.Mam
prawo wychowywać dziecko po swojemu.Moja córka potrzebowała
mnie.Spała ze mną do 2 roku życia.Teraz jest pewną siebie
nastolatą.Warto słuchać inne osoby.Ale to Ty jesteś mamą.
A roczne dziecko uczy się mówić.Jak wszyscy w Twoim otoczeniu
nazywają Cię po imieniu, to powtarza.Swoją drogą...wcześnie mówi))

[mamamamba]

Boze, jak przeczytalam o drewnianym dziecku to az mi sie plakac zachcialo.. tez
mojego lobuza rocznego rozpuszczam i fajnie jest!
a jesli chodzi o mowienie po imieniu.. rozbawilo mnie to. nie reagowalabym
zloscia, ani tez nie karcila jej, nie ma sensu, uparcie bedzie powtarzac to
samo, olej to a samo przejdzie

[rycerzowa]

Florcia, żartujesz, czy poważnie pytasz?

A skąd roczne dziecko ma wiedzieć, że dana osoba jest kimś innym dla różnych
osób? Dziecko w tym wieku jest na etapie nazywania przedmiotów, uczy się.
Jego rozumek jest za malutki, by pojąć,że ty dla niej jesteś mama, dla taty
żona, dla babci córka, dla cioć kuzynka, dla znajomych koleżanka. Ściśle mówiąc
- wydaje mu się to nielogiczne, że jedna osoba może mieć tyle różnych nazw na
raz.

Córeczka zauważyła, że najczęściej nazywana jesteś imieniem, i dostosowała się.
Świadczy to dobrze o jej spostrzegawczości i logicznym myśleniu.

Otoczenie małych dzieci instynktownie ułatwia dziecku nazywanie świata, np.
rodzice nazywają siebie nawzajem mamusiu, tatusiu (co brzmi zresztą koszmarnie),
młode matki do swych matek zaczynają mówić babciu (jeszcze koszmarniej), czyli
jakby stawiają się w pozycji dziecka (również: robimy siusiu, idziemy na spacerek).

Jeśli tego nie lubisz - cierpliwie czekaj, aż mała troszkę dorośnie, dojrzeje.

(Twoje niereagowanie na imię jest nie tyle traumą, ile ogłupieniem dziecka. Ono
nie rozumie, dlaczego raz reagujesz , gdy np. mówi do ciebie tata, a raz nie).

[mmala6]

Mój syn nawet nie wie jak my mamy na imię, bo my do siebie z mężem w
ogóle po imieniu nie mówimyMoi rodzice też do mnie po imieniu nie
mówią. I czasem mój syn powie do mnie 'Myszka' a do męża "Misiek'
i.....świat się nie zawalił ani nie czuję się przez Młodego
nieszanowana, wprost przeciwnie. Bawi mnie to i nie przychodzi mi do
głowy aby ani nie zwracać uwagi, ani poprawiać ani nic w tym stylu.
Przesada.

[srebrnarybka]

Osalałbym, gdby do mnie nikt nie mówił po imieniu. Czułabym sie
pozbawiona tożsamości. Myszek jest wiele, ja z moim imieniem -
jedna. Ale to oczywiście nie ma nic wspólnego z wychowaniem, to tak
na marginesie.

[mmala6]

czy ja napisałam 'nikt'? napisałam o mężu i moich rodzicach.
Zastanów się zanim napiszesz podobną bzdurę o pozbawieniu
tożsamości
p.s. Myszek jest zapewne tak samo dużo jak osób z takim samym
imieniem jak Ty. A nawet z imieniem i nazwiskiem. Co na to Twoja
tożsamość?

[srebrnarybka]

Twoja sprawa, jeżeli jest Ci z tym dobrze. Ja mam żal do swojego
ojca, że nigdy, przenigdy nie zwraca się do mnie po imieniu, tylko
używa jakichś pieszczotliwych określeń. W ten sposób postrzega mnie
jako córkę, tzn., jako rolę społeczną córki, która jest małych
(trochę już przerośniętym) aniołkiem tatusia, a nie konkretną osobą.
Wolałabym po prostu, by ojciec zwracał się do mnie tak, jak
przyjacile i znajomi, kaceptując moją osobowość.

[aluc]

ale to chyba nie problem nazewnictwa, tylko relacji

my też z ojcem moich dzieci w zasadzie nie mówimy sobie po imieniu,
rodzice mówią do mnie po imieniu ale nieco innym, niż metrykalnym
(różnica jednej litery, ale są znajomi, co się dziwią i nawet
pytają, czy mi to nie przeszkadza), ja często funkcjonuję pod
nazwiskiem mojego partnera, a on pod moim (nie każdemu musimy
tłumaczyć szczegóły naszego życia), moje przyjaciółki spotkane w
necie mówią do mnie nickiem... jakoś nie wpływa to na poczucie czy
też brak poczucia tożsamości

dlatego właśnie - do tematu wracając - ważne jest to, kim się jest,
a nie pod jaką nazwą się funkcjonuje, dziecko mówiące do mamy po
imieniu nie pozbawia jej tym macierzyństwa, ono po prostu tak do
niej mówi i tyle

[srebrnarybka]

Oczywiście to jest problem relacji, która wyraża się przez
nazewnictwo, ale dotyczy do dorosłego człowieka, i skądinąd
emerytownego profesora filologii polskiej, który słów dobiera
świadomie. Wiem, że dla niego nie jestem osobą, tylko rolą społeczną
córki. Do mamy też nie zwraca się nigdy po imieniu, tylko
per "żono". Ale to nie dotyczy ściśle wątku, sprawa jest uboczna.
Jeśli chodzi o roczną dziewczynkę, która mówi do matki po imieniu,
nie widzę problemu, a sądzę, że wystarczy, że np. ojciec dziecka
będzie mówił do niego pójdź teraz do mamy, albo zobaczymy, co teraz
robi mama, żeby dziecko się nauczyło, że XXX to mama. Od czasu do
czasu można wyjaśniać, że dzieci nie mówią dorosłym po imieniu
(chyba, że przyjmie się taką konwencję, ale moim zdaniem nie ma ona
sensu, chociaż jej nie potępiam fundamentalnie). Wiekszość dzieci
słyszała imiona rodziców i przechodziła przez taką fażę, nie widzę
problemu.