Też tak macie?

[teletombola1]

Jak jadę z Anią na kontrolę i z daleka juz widzę mury szpitala to tak dziwnie
mnie ściska w dołku. A jak wejdę do szpitala i czuję ten specyficzny zapach,
te korytarze, te kolory to normalnie wszystkie wspomnienia wracają. Dzień
kontroli to szczególny dzień, od rana do wieczora panuje dziwna atmosfera.

[konefka29]

Ja odczuwam dzien kontroli zupelnie inaczej. Kiedy idziemy korytarzem i widze te
wszytskie dzieci nierzadko ruchowo i psychicznie uposledzone, to ciesze sie, ze
moja Zuzanka ma chore tylko seduszko. Wiem, ze to straszne, wspolczuje tym
dzieciom i ich rodzicom, jednak tak wlasnie to odczuwam.

[perelekhlhs]

Tak, niesamowity stres...
Monika

[emi_lubin]

Ja czuje podobnie ja Ty. Czasem tez boje sie ze zabiora mi znow synka (po
porodzie mi zabrali go i choc wiem ze to dla jego dobra to jednak wciaz mi
ciezko z tym). To tak ciezko wytlumaczyc. Patrze na te mamy spacerujace i
mysle ze ja tez tak chodzilam. Lza sie w oku kreci. Jak juz wychodzimy to czuje
ogromna ulege, ale chce uciec do domu jak najszybciej.

[a-ga2]

Wracają wspomnienia!
Aga

[basikrzy]

to pewnie dziwnie zabrzmi, ale kiedy my jedziemy na kontrolę i widzę mury
szpitala w Prokocimiu, to czuję się trochę tak, jakbym wracała do domu, do
znajomego i bliskiego mi miejsca, i wiem, że zaraz spotkam znajomych i
życzliwych ludzi, którzy ucieszą się na nasz widok i powiedzą "jak świetnie
Bartuś wygląda", tam mam poczucie, że jesteśmy "u siebie", znamy każdy kąt,
panie szatniarki i panie pielęgniarki, no i pan profesor - zawsze na
posterunku, zawsze czujny, ale dumny ze "swych" dzieci,
wiem, to dziwne... ale może dlatego, że spędziliśmy tam dużo czasu (w sumie pół
roku w trzech etapach), może dlatego, że troskliwie się nim zajęto i zawsze
będę wdzięczna tym wszystkim LUDZIOM, że przyczynili się do uratowania mojego
synka,
oczywiście, kiedy chodzę po korytarzach i patrzę na to "zwykłe" życie
szpitalne, to cieszę się bardzo, że my tylko gościnnie, na chwilę, ale... lubię
tam wracać, zwłaszcza, kiedy słyszę od doktora Kordona "no matka, niestety
muszę powiedzieć, że wszystko jest... super" (to taki Jego styl),
może tak mam dlatego, że minęło już sporo czasu, a czas zaciera w pamięci złe
wspomnienia i zostają te dobre...
idą święta i jak co roku na pewno znów wyślemy kartki z życzeniami do lekarzy i
pielęgniarek, Oni uratowali mi dziecko i jestem im wdzięczna za to, że ciągle
tam są i pomagają chorym dzieciom i zawsze nas przyjmą z otwartymi ramionami...

[madzia8310]

Kontrola...kiedy tylko sie zbliza to o niczym innym nie mysle...boje sie. Kiedy
robia echo serca czuje strach i niepewnosc...chce tylko uslyszec ze wszystko
dobrze i uciekac. Ja tez sie boje ze mi go zabiora jak po porodzie. I kiedy sie
dowiedzialam ze ma zwezone obie tetnice plucne na ostatniej kontroli to
zapytalam o najgorszy scenariusz...nie wiem dlaczego, czasem mi sie wydaje ze
to nie koniec. I jestem na siebie zla ze dopuszczam takie mysli do siebie.
Kiedy juz opuszczam szpital to jest mi przykro ze tyle chorych dzieci tam jest,
że w tej chwili inni rodzice placza i umieraja ze strachu o swoje maluchy jak
my pol roku temu. Czesto mysle o tych ktorych tam spotkalam....
Magda mama Filipka TGA

[mama_nicoli]

W szpitalu w którym byla operowana Nicola jesteśmy często, ponieważ mam tam
kontrole u kilku specjalistów, ale wyczuwa się ta atmosferę, tak "inaczej" jest
gdy się jedzie na to piętro, gdzie Nicola była operowana. To w nas siedzi, i
będzie tak chyba zawsze. Ale ten sam szpital jest tez radością, że wlaśnie tam
uratowali nasze dziecko. I tak staram się o tym mysleć.
Pozdrawiam
Ania mama Nicolki