Zapraszam! www.bulimia.blox.pl

[manuelle]

Zapraszam Was wszystkie. Porozmawiajmy. Poradźmy się sibie nawzajem. Siła
tkwi w grupie. Razem będzie łatwiej.
Mam 25lat. Od ponad 10 mam bulimię. Bywa różnie, same pewnie wiecie. Były
nawet 2,3miesiace bez ataków, bez objadania się i wymiotowania, bez
głodowania. To były normalne dni... Ale bulimia zawsze powraca. Czytając to
forum zaczęłam powoli dorastać do pewnej decyzji - wiem,że potrzebuję
terapii, sama sobie nie poradzę.

W kazdej jednej sprawie możecie się do mnie zwrócić. Nie jesteście same!
Zawsze odpiszę, czy to na blogu,czy na forum,czy mailem,czy na gg.
Wierzę,że razem możemy sobie pomóc...

www.bulimia.blox.pl

[manuelle]

naprawdę potrzebuję Waszej pomocy, rady, dobreo słowa o jestem przekonana, że
Wam też jest ciężko i że czyjeś słowa moga pomóc. Wyrwać się z tej samotności,
to mój cel, potem otworzyć się na innych, na siebie, na terapię, która jest
nieunikniona...

[marita_brinkova]

ja tez potrzebuje pomocy... bardziej niz myslalam.....

[manuelle]

nie jesteś sama - razem łątwiej będzie przez to przebrnąć. dopiero czytanie
tego forum uświadomiło mi jak poważny mam problem - choć trwa już ponad 10lat...

napisz coś więcej o sobie...
jestem tu i chetnie pomogę...

[marita_brinkova]

ja ogolnie jestem dziwnym stworzeniem, ktore nie powinno juz chodzic po
ziemi.... tzw. prymityw. ale co na to poradze,ze widac nikt mnie tam na górze
nie chce...nie radze sobie z niczym....

[manuelle]

każdy jest inny,zatem każdy może być postrzegany jako dziwny... to nic nie
tłumaczy. Czasami są takie okresy w życiu,gdy nic nam nie wychodzi, przecież
nie może być zawsze kolorowo! to byłoby nudne! zresztą po ciężkich chwilach
bardziej docenia się te dobre...
tylko trzeba odrobinę dobrej woli i wiary,że te lepsze dni nadejda, bo przecież
w końcu nadejść muszą:) trzymaj się! wiem,że będzie dobrze...

[marita_brinkova]

łudze się,ze masz racje....ale na chwile obecna jest odwrotnie...

[manuelle]

kryzysowe pesymistyczne podejście zdarza się każdemu. Ale to mija! Wierz mi.
tkwie w tym już za długo, żeby się mylić (około 10lat). Też miewam chwile
zwątpienia, stany zawieszenia, w któych tkwie jak w innym świecie. nic mi się
nie chce, nic nie cieszy. Ranię siebie i innych , zwłaszcza tych najbliższych.
Popadam w marazm, samotność, myśli samobójcze... Już to wszystko przerabiałam...

Pomyśl o przyszłości, o swoim własnym życiu, jakie chciałabyś,żeby było. I
powoli, małymi kroczkami dąż do tego. Wiem,wiem, łatwo się mówi... Ale naprawdę
da się! Ja zaczełam od pisania bloga:) Jakoś mi pomaga świadomość, że są
ludzie, którzy czytają te moje wynurzenia i którzy trzymaj za mnie kciuki. W
pewnym momencie zrozumiałąm,ze zwyczajnie zależy mi, by ich nie zawieżć. Zatem
piszę codziennie relację z dnia, szczerze,bez oszukiwania i niezależne,czy to
był dobry dzien,czy słaby (bulimia zwyciężyła), ja i tak czuję sie lepiej po
prostu o tym pisząc.

Teraz drugi krok - zmniejszyć ilość środków przeczyszczającuch. Jestem
realistką,wiem,ze nie odstawię ich wszystkich w jeden dzień,więc powoli,po
troszkę...

Rozpisałam się;) Pisz Ty co u Ciebie,jak sobie radzisz,pisz,pisz,pisz... słowa
też pomagają...