Gość: CZYTAĆ UWAŻNIE!!!
IP: *.internetdsl.tpnet.pl
20.02.07, 13:24
Czy w szpitalu w Chełmnie można się zarazić wirusem wątroby typu "C"
Niezwykły wirus C
Wirus hepatitisC jest niezwykły, został bowiem zidentyfikowany i
scharakteryzowany wyłącznie przy użyciu metod biologii molekularnej.
W roku 1990 uzyskano na drodze rekombinacji genetycznej antygeny wirusa C do
produkcji testów przesiewowych, które umożliwiają oznaczanie stężenia anty-
HCV w surowicy.
Testem o największej czułości jest polimerazowa reakcja łańcuchowa (PCR). Po
namnożeniu wirusa w badanych próbkach można wykryć swoiste przeciwciała już
po 2 tygodniach po zakażeniu.
Aktywność procesu chorobowego, ocenę odpowiedzi na terapię i monitorowanie
leczenia umożliwia badanie bioptatu wątroby.
Niebezpieczne następstwa WZW typu C, brak skutecznego leczenia to wyzwanie
dla współczesnej medycyny.
Kto choruje?
Do zakażenia dochodzi drogą parenteralną (zastrzyki, skaleczenie). Ludzie
należący do grup ryzyka to: narkomani - stosujący narkotyki drogą dożylną
(używanie wspólnych igieł to około 42% chorych), pacjenci, którym wykonano
transfuzję krwi (6%), osoby mające bardzo liczne kontakty homoseksualne (6%),
ludzie mający ścisły, długotrwały kontakt z chorym domownikiem (3%),
pracownicy służby zdrowia (2%), pacjenci poddawani zabiegom hemodializ (1%).
U 40% pacjentów nie potrafimy określić czynnika ryzyka. Możliwe też jest
zakażenie płodu przez chorą matkę - tzw. zakażenie pionowe (wirusy posiadają
zdolność przechodzenia przez łożysko).
Objawy
Przebieg WZW typu C jest skryty, brak jest specyficznych objawów klinicznych.
Okres wylęgania choroby wynosi około 50 dni. Objawy żółtaczki występują u 10-
25% chorych. Zaobserwować można umiarkowaną zwyżkę aminotransferazy
alaninowej - ALAT. Przeciwciała anty - HCV (wykrywane w teście ELISA)
pojawiają się dopiero po 15 tygodniach. Testami potwierdzającymi zakażenie są
nowoczesne testy typu RIBA (recombinant immuno-blot assay) oraz testy
wykonane metodą PCR (proteinase chain reaction).
Większość zakażeń (około 80%) jest bezobjawowa. Wielu pacjentów nie wie, że
cierpi na zakażenie wirusem wątroby typu C. Często objawem stanu zapalnego
wątroby jest osłabienie, brak apetytu, mdłości, wymioty, bóle stawowo-
mięśniowe, stany podgorączkowe. Choroba rozpoznawana jest
jako "grypa", "reumatyzm", "dyspepsja". Bagatelizując niespecyficzne objawy,
chory zgłasza się do lekarza z nieodwracalnymi zmianami w wątrobie.
Przebieg choroby w fazie przewlekłego zakażenia określa się jako "falisty", z
powtarzającymi się okresami utrzymującego się ponad 6 miesięcy podwyższonego
lub falującego poziomu ALAT i obecnością materiału genetycznego wirusa w
surowicy badanego przy zastosowaniu polimerazowej reakcji łańcuchowej (PCR).
Badanie histologiczne bioptatu wątroby potwierdza cechy przewlekłego stanu
zapalnego.
Powikłania i leczenie
Do rozwoju przewlekłego zapalenia wątroby dochodzi u ponad połowy chorych,
którzy wcześniej przeszli ostre zapalenie wątroby typu C. U 20% pacjentów po
25-30 latach przewlekłego procesu chorobowego rozwija się marskość wątroby
oraz rak wątrobowo - komórkowy.
Rak wątrobowo-komórkowy (carcinoma hepatocellulare- HCC) jest najczęstszą
postacią pierwotnego nowotworu wątroby. Rokowanie w tym typie nowotworu (rak
ten jest bardzo inwazyjny) jest złe. Czas przeżycia chorych nie leczonych
wynosi kilka miesięcy. U niektórych chorych rozważa się leczenie operacyjne.
Inne metody leczenia (chemioterapia, chemoembolizacja, alkoholizacja) są w
fazie oceny.
Marskość wątroby przebiega powoli, prowadząc do marskości niewyrównywalnej,
przebiegającej z nadciśnieniem wrotnym i wszystkimi jego konsekwencjami;
zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, uogólnionymi obrzękami,
przesiękami do jam ciała, a nawet encefalopatią.
Lekiem stosowanym obecnie w terapii WZW typu C jest interferon alfa oraz leki
hamujące replikację wirusów, np. Ribawiryna. U około 40% leczonych pacjentów
stwierdzono normalizację poziomu enzymów wątrobowych, poprawę obrazu
histologicznego, spadek replikacji wirusa. Leczenie jest długotrwałe, bardzo
kosztowne, objawy uboczne terapii są duże. U około połowy pacjentów dochodzi
do nawrotu choroby.
Wielkie nadzieje w walce z "cichą" epidemią zapalenia wątroby typu C
pokładane są w stworzeniu skutecznej szczepionki. Szczepionka przeciwko
wirusowi znajduje się dopiero w II fazie badań klinicznych. Trudności w jej
otrzymaniu są spowodowane dużą polimorfią (zmiennością budowy) wirusa. Chorzy
mogą być zarażeni wirusami o różnych genotypach. W trakcie leczenia mogą
powstawać również mutanty wirusa przeżywające terapię antywirusową i
powodujące dalszy rozwój procesu chorobowego.
Brak "poczucia" choroby u zarażonych, rosnąca liczba osób chorych, brak
skutecznej szczepionki pozwala na stwierdzenie zawarte w tytule, że wirusowe
zapalenie wątroby typu C to "cicha epidemia".