Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny?

23.07.13, 07:46

oraz tuz po niej. Juz mam dosc tego ponizania narodu polskiego za kilkanascie osobw jedwabnym.Nikt nie napisze ze ludnosc zydowska masowo kolaborowala z nkwd i wydawala polskie podziemie.Po wojnie wiekszosc kadry nkwd i ub to byli zydzi , którzy mordowali i torturowali polskich patriotów z ak i nsz
    • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:47
      8. Artur Mieczysław Broniatowski (ur. 5 kwietnia 1912 w Częstochowie, zm. 22 czerwca 1989) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej.
      Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Od 1932 studiował medycynę we Francji, później w Krakowie. Był członkiem "Lewicy Akademickiej" i KZMP. W 1935 został skazany na 1,5 roku więzienia za działalność komunistyczną. W czasie hiszpańskiej wojny domowej wziął udział w walkach batalionu Dąbrowszczaków, w składzie XIII Brygady Międzynarodowej w stopniu porucznika i wstąpił do KPH. Po zakończeniu wojny w Hiszpanii internowany we Francji, skąd w 1943 przedostał się do ZSRR. 15 sierpnia 1943 wstąpił do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie został szefem Wydziału Personalnego Zarządu Polityczno-Wychowawczego. 1 sierpnia 1944 przekazany do dyspozycji szefa Resortu Bezpieczeństwa Publicznego Stanisława Radkiewicza. Po 1945 był kierownikiem Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, z ramienia którego organizował struktury powiatowe UB m. in. w Płocku i wojewódzkie w Rzeszowie.
      Otrzymał stopień majora w Ludowym Wojsku Polskim. Był dyrektorem Centralnej Szkoły Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi, dyrektor Biura Społeczno-Administracyjnego URM, dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW. Uchwałą Prezydium KRN z 17 września 1946 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[
      9. Zygmunt Braude (ur. 1903, zm. 1976) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej,
      Urodził się w rodzinie żydowskiej. Przed wojną był członkiem adwokatury w Warszawie. Działał w Komunistycznej Partii Polski, a następnie w Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W czasie wojny od 1943 był oficerem politycznym i oficerem śledczym 1 Dywizji Piechoty w ZSRR. Od 26 września 1944 pełnił funkcję kierownika Biura Prawnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie od 5 września 1945 zastępcy dyrektora i od 19 maja 1948 p.o. dyrektora Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego. Funkcję tę pełnił do 14 października 1952, kiedy to został przeniesiony na stanowisko starszego radcy prawnego w Departamencie Więziennictwa MBP.
      Po opuszczeniu MBP dnia 1 października 1952 został kierownikiem redakcji literatury rosyjskiej w Państwowym Instytucie Wydawniczym, wiosną 1969 przeszedł na emeryturę, a niedługo potem wyemigrował do Izraela.
      10. awid Bojman (ur. 3 czerwca 1920 w Radomiu) – podporucznik WP, major UB.
      Pochodził z drobnomieszczańskiej rodziny żydowskiej; syn Mendla. Do wybuchu wojny w 1939 skończył rok Gimnazjum im. Tytusa Chałubińskiego w Radomiu i działał w TUR i Czerwonym Harcerstwie TUR. W 1940 skończył liceum radzieckie we Lwowie, a następnie dwa lata Instytutu Pedagogicznego w Ostrogu. 1941-1943 był nauczycielem matematyki w szkole na Uralu. W 1944 wstąpił do WP i skończył Oficerską Szkołę Broni Pancernej w Chełmie, uzyskując stopień podporucznika. Od lutego 1945 walczył na froncie, w kwietniu 1945 ciężko ranny. Od maja 1945 pracował w Wydziale Personalnym WUBP w Gdańsku, w listopadzie 1946 został kierownikiem sekcji. Od grudnia 1947 p.o. naczelnik, a od 1 maja 1950 naczelnik Wydziału Szkolenia WUBP w Gdańsku. W 1948 był aktywistą Wydziału Propagandy Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. 1 kwietnia 1954 został inspektorem ds. szkolenia WUBP w Gdańsku. 1 sierpnia 1955 został zastępcą kierownika Katedry Przedmiotów Politycznych Krajowego Ośrodka Szkolenia (KOSz) MBP w Gdańsku, a miesiąc później kierownikiem Katedry Historii KPZR Dwuletniej Szkoły Podwyższania Kwalifikacji KOSz w Gdańsku. 1 października 1956 objął kierownictwo katedry Ekonomii Politycznej Dwuletniej Szkoły Starszych Oficerów Szkoły nr 2 w Gdańsku Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego. Zwolniony 31 grudnia 1956. Pod koniec lat 50. wyjechał do Izraela.
      11. Izrael Ajzenman, Julian Ajzenman, Julek Ajsenman, pseud. Julek, Chytry, Lew (od 1946 Julian Kaniewski) (ur. 20 czerwca 1913 (20 maja 1914) w Radomiu, zm. 19 grudnia 1965 w Lublinie) – działacz komunistyczny, oficer GL, AL i UB, przestępca.
      Był kilkakrotnie karany sądownie, m.in. w styczniu 1936 za obrabowanie sklepu spożywczego został skazany na 7 miesięcy więzienia i 20 zł grzywny. Po wyjściu na wolność ponownie został zatrzymany – za włamanie do sklepu w nocy na 15 maja 1936 w osadzie Wolanów w powiecie radomskim oraz użycie broni przy próbie zatrzymania skazano go na 2 lata więzienia; podczas odbywania wyroku był karany dyscyplinarnie za pobicie współwięźnia. Ponadto jeszcze dwukrotnie w II RP był karany sądownie za drobniejsze przestępstwa. Mimo to we wszystkich powojennych życiorysach podawał, że odbywane w latach 30. kary zostały wymierzone wyłącznie za działalność komunistyczną.
      Podczas działań wojennych we wrześniu 1939 wydostał się z radomskiego więzienia i przystąpił do organizowania w Radomiu komitetu rewolucyjnego ("rewkomu"), licząc, że Armia Czerwona wkrótce zajmie miasto. W 1940 został osadzony przez Niemców w radomskim getcie. W 1942 został aresztowany przez policję żydowską i zamknięty w miejscowym areszcie w getcie, skąd uwolnili go byli członkowie KPP. Został wtedy zastępcą dowódcy grupy partyzanckiej GL dowodzonej przez Zygmunta Banasiaka, na którym wkrótce nadzorujący radomską GL Antoni Grabowski wykonał wyrok śmierci za bandytyzm. Jesienią 1942 Ajzenman został wyznaczony na dowódcę oddziału GL "Lwy".
      22 stycznia 1943 oddział ten pod osobistym dowództwem "Julka" dokonał napadu na Drzewicę, podczas którego zamordowano siedem osób – dyrektora miejscowej fabryki noży "Gerlach" Augusta Kobylańskiego, aptekarza Stanisława Makomaskiego i pięciu członków NSZ – Józefa Staszewskiego, Edwarda, Stanisława i Józefa Suskiewiczów i Zdzisława Pierścińskiego. Kilkanaście innych osób, które znalazły się na liście do likwidacji, zdołało uciec lub ukryć się. Zdaniem historyków związanych ze środowiskiem kombatanckim GL-AL zabójstwa te były odpowiedzią na wcześniejszy mord na kilku członkach GL[
      Po rozbiciu grupy GL "Lwy" pod Stefanowem przez NSZ 22 lipca 1943 Ajzenman uprawiał bandytyzm na własną rękę (m.in. zamordował oficera AK), za co otrzymał od dowództwa GL wyrok śmierci, który jednak nie został wykonany. Jesienią 1944 podjął współpracę z sowiecką grupą desantową NKWD "Nitra" jako jej "kierownik polityczny i terenowy". Cieszył się złą sławą, również wśród członków AL, o czym 16 stycznia 1945 poinformował go komendant Obwodu AL Józef Małecki "Sęk".
      "Chytry" przypisywał sobie przeprowadzenie wielu akcji bojowych, w tym stoczenie 44 walk z Niemcami, wykolejenie 19 niemieckich pociągów i uwolnienie 80 więźniów z rąk Niemców.
      W 1945 został funkcjonariuszem Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (PUBP) w Końskich, następnie od 18 marca 1945 był w stopniu porucznika komendantem ochrony Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Poznaniu (na stanowisku etatowym starszego referenta Sekcji II Wydziału I WUBP). W maju 1945 zostało wszczęte przeciw niemu śledztwo w wyniku którego 1 listopada 1945 został dyscyplinarnie zwolniony ze służby ("za wykorzystywanie stanowiska służbowego w celach prywatnych, bezprawne aresztowania osób, naruszenia nietykalności cielesnej, kradzieże, podejrzenie popełnienia gwałtu na nieletniej"). Został aresztowany. Siedząc w celi na Mokotowie, był konfidentem – kapusiem więziennym i donosił na współwięźniów Józefowi Różańskiemu. 17 sierpnia 1946 wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego (WSR) w Warszawie został skazany na 3 lata więzienia w zawieszeniu na 5 lat; sąd uzasadnił tak niski wyrok "szczególnymi zasługami skazanego". 26 sierpnia 1946 skierował do dyrektorów Departamentów MBP Józefa Czaplickiego i Józefa Różańskiego pismo z prośbą o natychmiastowe zwolnienie, po czym wyszedł na wolność 13 września 1946, a postanowieniem WSR w Warszawie o amnestii z 26 marca 1947 darowano mu karę w całości.
      12, Leon Andrzejewski właściwie Leon Ajzef vel Lajb Wolf Ajzen (ur. 25 grudnia 1910 w Sawinie, zm. 18 stycznia 1978 W latach 1929-1933 i 1934-
    • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:51
      12, Leon Andrzejewski właściwie Leon Ajzef vel Lajb Wolf Ajzen (ur. 25 grudnia 1910 w Sawinie, zm. 18 stycznia 1978 W latach 1929-1933 i 1934-1939 przebywał w więzieniu za działalność antypaństwową. W 1939-41 współpracował z władzą radziecką w okupowanym Lwowie jako funkcjonariusz MOPR. w Warszawie) – działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB). Szef Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Centralnej Szkole Podchorążych w Riazaniu. Był wykładowcą na kursie NKWD w Kujbyszewie. Od 22 sierpnia 1944 był kierownikiem ochrony PKWN. Od 12 października 1944 do 19 czerwca 1946 był zastępcą kierownika Wydziału Personalnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, jednocześnie dowódcą Szkoły Oficerskiej Urzędu Bezpieczeństwa.
      W latach 1946-1948 pełnił funkcję dyrektora Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, w okresie 1948-1949 zastępcy komendanta Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) w Legionowie, 1949-1953 wicedyrektora Departamentu IV MBP, a od 1953 do 1954 p.o. dyrektora Departamentu III MBP. Następnie, do 1955 był jego wicedyrektorem. Od 1955 do 1956 pełnił taką funkcję w Departamencie IV Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, a w latach 1956-57 w Departamencie I Komitetu ds. BP.
      13. Yitzhak Arad (ur. 11 listopada 1926 w Święcianach jako Icchak Rudnicki) - izraelski wojskowy i historyk. W czasie II wojny światowej działał w radzieckiej partyzantce na terenach obecnej Litwy i Białorusi. W 1945 roku wyemigrował do Palestyny. Służył w Siłach Obronnych Izraela do 1972, uzyskał stopień Tat Aluf (Brigadier General). Litewscy prokuratorzy badali, czy Arad, służąc w NKWD podczas okupacji hitlerowskiej, mógł mieć udział w egzekucji litewskich cywilów i członków antysowieckiego ruchu oporu
      14. Feliks Aspis (ur. 27 lipca 1901 w Warszawie, zm. ?) – polski prawnik i polityk żydowskiego pochodzenia, sędzia Wydziału II Najwyższego Sądu Wojskowego, pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, odpowiedzialny za skazanie na śmierć w latach 1945-1956 oficerów Wojska Polskiego
      W czasie II wojny światowej przebywał w ZSRR. Od sierpnia 1944 służył w Ludowym Wojsku Polskim. Był oficerem śledczym Naczelnej Prokuratury Wojskowej, a następnie podprokuratorem Okręgowej Prokuratury Wojskowej w Warszawie. W 1948 mianowany podprokuratorem w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej. Od 1950 do 1957 był sędzią Wydziału II Najwyższego Sądu Wojskowego.
      W 1946 został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przez dwa lata był sekretarzem Podstawowej Organizacji Partyjnej w NSW.
      Raport komisji Mazura[1] oskarżył go o dokonanie 13 mordów sądowych.
      15.j akub Berman (ur. 23 grudnia 1901 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 1984 tamże)
      ej podstaw demokratycznych i w odbudowie kraju" został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2].
      W latach 1949–1954 był członkiem Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce, współodpowiedzialny za zbrodniczą działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Koordynował przygotowywania licznych procesów politycznych, prześladowania kilkusettysięcznej rzeszy członków AK, BCh i NSZ. W drugiej połowie lat 40 XX wieku tak umocnił swoją pozycję w Rzeczypospolitej Polskiej, że stanowił wraz z Bolesławem Bierutem i Hilarym Mincem trójkę stanowiącą najściślejsze kierownictwo PZPR. Bez zajmowania eksponowanych stanowisk, kierował ideologią partii komunistycznej oraz aparatem terroru. Był uważany za tzw. szarą eminencję. Miał kierowniczy udział w morderstwach politycznych wspólnie z Ministrem Bezpieczeństwa Publicznego generałem dywizji Stanisławem Radkiewiczem.
      16. Tewje Bielski aka Tuwia Bielski[1] i Anatol Bielski[2] (ur. 8 maja 1906 w Stankiewiczach koło Nowogródka, zm. 1987 w Nowym Jorku)
      wraz z dwójką braci – Asaelem i Zusem – utworzył w Puszczy Nalibockiej żydowski oddział partyzancki zwany Otriada Bielskich[3]. Pod jego dowództwem oddział osiągnął liczebność prawie 1200 ludzi, w tym wiele kobiet i dzieci. Zgrupowanie braci Bielskich zasilali głównie żydowscy uciekinierzy z likwidowanych okolicznych gett. W partyzanckim obozie, zwanym Jerozolimą, panowały trudne warunki bytowe. Początkowo oddział był samodzielny, od końca 1942 działał zaś pod komendą sowiecką[3]. Od grudnia 1943 brał także udział w walkach partyzantki radzieckiej ze Zgrupowaniem Stołpce Okręgu Nowogródek AK[pBielski był podejrzewany o współudział w rzezi 128 mieszkańców wsi Naliboki, w tym kobiet i dzieci[6][7]. 20 marca 2001, na wniosek Kongresu Polonii Kanadyjskiej, Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Łodzi rozpoczęła śledztwo w tej sprawie[8]. Na 80 dotychczas przesłuchanych świadków masakry kilkunastu rozpoznało wśród atakujących osoby narodowości żydowskiej. Zdaniem prokurator IPN Anny Gałkiewicz „pięć osób zeznało, iż byli to Żydzi z oddziału Bielskiego. Imion i nazwisk świadkowie nie podają. Tewjego ani jego braci wśród zbrodniarzy nie widziano”[3][9][10].
      Przy okazji filmu Opór, Piotr Zychowicz przytoczył relacje świadczące, że ludzie z otoczenia Bielskiego oraz on sam mieli nadużywać alkoholu, w bezwzględny sposób wymuszać posłuszeństwo i molestować seksualnie młode kobiety[11].o

      • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:53
        17. Józef Bik (od marca 1950 Józef Bukar; później używał również nazwiska Józef Gawerski) (ur. 14 marca 1909 lub 24 kwietnia 1922 w Łańcucie, zm. 2008 lub 2009 w Szwecji[1]) – polski wojskowy pochodzenia żydowskiego. Oficer śledczy UB, kierownik Wydziałów Śledczych WUBP w Gdańsku i Katowicach, odpowiedzialny za represje wobec żołnierzy AK.
        Pochodził z rodziny żydowskiej z Łańcuta. Istnieją sprzeczne dane dotyczące daty urodzenia J. Bika: przed 1950 we wszystkich ankietach osobowych podawał on datę 14 marca 1909, a później datę 24 kwietnia 1922[2].
        8 maja 1945 został starszym oficerem śledczym Sekcji VIII Wydziału I WUBP w Gdańsku, od 16 lipca 1945 zastępca kierownika, a od 12 listopada 1945 p.o. kierownika tej sekcji. Od 1 stycznia 1946 kierownik Wydziału IV „A” WUBP w Gdańsku[2]. Jako śledczy wyróżniał się okrucieństwem. W WUBP w Gdańsku wraz z Janem Wołkowem prowadził latem 1946 śledztwo przeciw łączniczce i sanitariuszce 5 Brygady Wileńskiej AK Danucie Siedzikównie „Ince”, bijąc ją i poniżając. Przyczynił się do wydania na nią wyroku śmierci przez sąd 21 sierpnia 1946[3].
        Śmierć „Inki” zapewniła Bikowi awans. Dokładnie sześć dni po egzekucji Danuty Siedzikówy (w dniu jej 18. urodzin) 3 września 1946 Józef Bik został oficerem śledczym Sekcji II Wydziału Śledczego w centrali Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie. Do Warszawy jechał jako ceniony specjalista od „bandytyzmu”, odznaczony w ciągu jednego tylko roku (1946) Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dwa lata później dostanie Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi.
        1 marca 1947 awansowany na porucznika i zastępcę naczelnika (a od 1 stycznia 1951 naczelnika) Wydziału Śledczego WUBP w Katowicach[2]. Przesłuchiwał m.in. członków antysowieckich organizacji niepodległościowych Polskie Siły Demokratyczne i Polska Tajna Armia Wyzwoleńczo-Demokratyczna[4]. Awansowany na kapitana zmienił nazwisko na Bukar. Zwolniony ze służby 15 marca 1953[2].
        Nie wiadomo co robił po zwolnieniu ze służby i nie wiadomo dokładnie kiedy ponownie zmienił nazwisko na Józef Gawerski. W 1968 wyjechał do Szwecji. W 2003 napisał do IPN wniosek o potwierdzenie mu lat pracy w UB (1945-1953) oraz złożył pozew do Sądu Okręgowego w Katowicach o „rewaloryzację” renty.
        W dniu 22 grudnia 2006 roku prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Katowicach skierował do Sądu Rejonowego w Katowicach akt oskarżenia przeciwko Józefowi Bikowi, oskarżonemu o to, że w okresie 1948-1949 roku w Katowicach, będąc Zastępcą Naczelnika Wydziału Śledczego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi funkcjonariuszami tego Urzędu przekroczył przysługującą mu władzę i znęcał się fizycznie i psychicznie nad pozbawionym wolności członkami niepodległościowej organizacji Polskie Siły Demokratyczne i Polska Tajna Armia Wyzwoleńczo–Demokratyczna oraz zmuszał ich do złożenia wyjaśnień określonej treści, tj. o przestępstwo z art. 239 § 1 kk z 1932 r. i art. 246 kk z 1932 r. i art.251 kk z 1932r. i art. 236 § 1 kk i art. 286 § 1 kk przy zast.art. 36 kk z 1932 r. w zw z art.2 ust.1. i art. 3 Ustawy z dnia 18.12.1998 roku o IPN – KŚZpNP. W dniu 17 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy Katowice – Wschód w Katowicach umorzył postępowanie karne w stosunku do oskarżonego w oparciu o art. 17 § 1 pkt 5 – ze względu na śmierć oskarżonego[4].
        18. Frank Blaichman (Franciszek Blaichman, Franciszek Blajchman) ur. 1922 – członek żydowskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej, funkcjonariusz stalinowskiego aparatu represji w Polsce.
        Franciszek Blaichman urodził się 11 grudnia 1922 we wsi Kamionka w powiecie lubartowskim, w rodzinie żydowskiego drobnego kupca zbożowego[1]. W 1942 na wieść o przygotowanym przesiedleniu Żydów z Kamionki do ghetto w Lubartowie uciekł z rodzinnej wsi, i ukrywał się w Kierzkówce w rodziny Aleksandra i Stanisłay Głosów, odznaczonych później Medalem Sprawiedliwych Wśród Narodów świata[2][3]. W grudniu 1942[4]. lub latem 1943, według innych źródeł[3] opuściwszy schronienie u Głosów, zorganizował niewielką, kilkuosobową grupę zbrojną, złożoną z ukrywających się Żydów, działającą w okolicznych lasach. Grupa utrzymywała kontakty z lokalną partyzantką komunistyczną. Według niektórych opinii była bandą rabunkową[5], i jako taka była zwalczana przez polską partyzantkę. Według pamiętnika Bleichmana oddział zamordował m.in. dwóch młodych żołnierzy AK. W 1944 według wspomnień Bleichmana, jego oddział, liczący już ok. 25 osób, brał udział wraz z Armią Ludową w znaczącej bitwie z Niemcami. Po wojnie rozpoczął pracę w Urzędzie Bezpieczeństwa, piastując w 1945 stanowisko po. kierownika Wydziału Więzień i Obozów kieleckiego WUBP[6]. Po 1951 emigrował do USA.
        W listopadzie 2009 opublikował pamiętnik, Rather Die Fighting: A Memoir of World War II .[7]wydany w sierpniu 2010 w przekładzie polskim, jako Wolę zginąć walcząc. Wspomnienia z II wojny światowej[8]. Książka, zwłaszcza jej polskie wydanie, spotkało się z licznymi głosami krytyki ze strony historyków i środowisk kombatanckich, ze względu zawarte w niej liczne treści określane przez krytków jako antypolskie i fałszujące historie. Szczególnie dużo protestów wzbudziły oskarżenia AK o współdziałanie z niemieckim okupantem i o programowy antysemityzm [9]. [10] [11]. IPN w 2010 wszczął śledztwo w sprawie podejrzenia Bleichmana o popełnienie przestępst stalinowskich oraz mordowanie czlonków polskiego ruchu oporu[12].
        19. Anatol Fejgin (ur. 25 września 1909 w Warszawie, zm. 28 lipca 2002 w Warszawie) – polski działacz komunistyczny żydowskiego pochodzenia, wysoki funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa PRL, zbrodniarz stalinowskiUrodził się w Warszawie w rodzinie żydowskiej, jako syn Mojżesza i Marii z domu Kacenelebogen. W 1924 należał do kółek samokształceniowych, a następnie do rewolucyjnej organizacji szkolnej – Związek Młodzieży Socjalistycznej, kierowanej przez Związek Młodzieży Robotniczej w Polsce. W 1927 po ukończeniu gimnazjum w Warszawie, rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Na studiach związany był z rewolucyjną organizacją młodzieży akademickiej „Pochodnia” oraz z Międzynarodową Organizacją Pomocy Robotnikom, a następnie od 1928 został oficjalnym członkiem Związku Młodzieży Robotniczej na terenie Warszawy. Od 1928 był członkiem Komunistycznej Partii Polski. W 1929 został skazany na karę 2 lat więzienia za działalność komunistyczną, a w 1932 ponownie na karę 4 lat więzienia. W późniejszym okresie był etatowym funkcjonariuszem KPP, do jej rozwiązania w 1938. Od maja 1945 był członkiem komunistycznej Polskiej Partii Robotniczej.
        We wrześniu 1945 został na własną prośbę przyjęty do Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego, w którym został zastępcą pułkownika Piotra Pużaka, szefa Zarządu. W GZI WP zajmował się archiwum II Oddziału Sztabu Generalnego, dokumentami byłego Ministra Spraw Wojskowych oraz aktami Samodzielnego Referatu Okręgu Korpusu I. Od października 1949 został przeniesiony do Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Z dniem 1 maja 1950, został zatrudniony na stanowisku dyrektora Biura Specjalnego, a 1 grudnia 1951 został dyrektorem X Departamentu MBP Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Wraz z pułkownikiem Michałem Taboryskim kierował zmanipulowaniem przez specjalną grupę X Departamentu MBP wyników wyborów do Sejmu PRL pierwszej kadencji przeprowadzonych 26 października 1952 roku[1]. W czasie służby w aparacie bezpieczeństwa przez cały ten czas pozostawał na etacie Departamentu Personalnego Ministerstwa Obrony Narodowej. Dopiero z dniem 23 marca 1954 rozkazem nr 273, Anatol Fejgin został przeniesiony do rezerwy. Został zawieszony w funkcji 5 grudnia 1953 po ucieczce na Zachód pułkownika Światły, następnie zwolniony z MBP 10 lutego 1954 i usunięty z partii. W 1955 został aresztowan
        • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:53
          20. Józef Feldman (ur. 14 stycznia 1913 w Warszawie, zm. ?[1]) - polski prokurator, polityk i żołnierz żydowskiego pochodzenia, pułkownik Wojska Polskiego, zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (2 listopada 1950 - 29 lipca 1955), członek PZPR.
          grudniu 1945 roku został pełniącym obowiązki oficera śledczego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej nr VII w Lublinie. W listopadzie 1946 roku objął funkcję podprokuratora, w marcu 1947 - wiceprokuratora, a w czerwcu 1947 roku - prokuratora Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Lublinie, gdzie pracował do listopada 1948 roku. 2 listopada 1948 roku został szefem Wydziału VI Departamentu Sprawiedliwości Ministerstwa Obrony Narodowej, a w maju 1950 roku objął funkcję kierownika pracy organizacyjnej tego departamentu.
          2 listopada 1950 roku został mianowany zastępcą Naczelnego Prokuratora Wojskowego. Funkcję pełnił do 29 lipca 1955 roku. W 1953 roku otrzymał awans na stopień pułkownika.
          Komisja Mazura w swoim sprawozdaniu z 1957 roku obciążyła Feldmana odpowiedzialnością za wiele czynów związanych z nadużyciem władzy.
          21. Marek Fink właściwie Mark Finkienberg, od lat 70. Witold Jóźwicki (ur. 15 sierpnia 1911) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej pochodzenia żydowskiego.
          ył pułkownikiem Wojska Polskiego. Od 1944 do 1945 był zastępcą kierownika Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa w Lublinie. Następnie, do 1946 kierował PUBP w Będzinie. Od 1946 do 1948 był zastępcą kierownika, a od 1952 do 1954 p.o. kierownika Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach. W okresie 1952-1954 pełnił też funkcję dyrektora Departamentu VII Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Od 1955 do 1956 był wicedyrektorem Departamentu I Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego
          22. Henryk Gałecki (właśc. Natan Lamensdorf) pseud. Marcin (ur. 10 sierpnia 1910 w Krakowie, zm. 8 grudnia 1993 w Warszawie) – działacz komunistyczny, podpułkownik UB, pułkownik MO, zastępca szefa WUBP w Rzeszowie w 1946.
          Po skończeniu 3 klas czteroletniej wieczorowej szkoły zawodowej pracował jako mechanik samochodowy. Od 1926 działał w Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK), od 1930: Komunistycznym Związku Młodzieży Polskiej (KZMP) w Krakowie, od 1931 w KPP, a od 1938 w Związku Zawodowym Szoferów. W lipcu 1927 został aresztowany za przynależność do ZMK i kolportaż nielegalnych druków komunistycznych i skazany na rok więzienia, w marcu 1929 ponownie aresztowany i skazany na 1,5 roku. W 1931 aresztowany i skazany na 10 miesięcy więzienia za zorganizowanie demonstracji bezrobotnych i przemawianie na wiecu, a w 1933 aresztowany za udział w komitecie strajkowym podczas strajku robotniczego. We wrześniu 1941 wstąpił we Lwowie do Tajnej Organizacji Wojskowej (TOW). 10 sierpnia 1944 został sekretarzem Komitetu Powiatowego (KP) PPR w Przemyślu, a 29 lutego 1945 sekretarzem KP PPR w Jarosławiu. Równocześnie od 20 sierpnia 1944 do lutego 1946 był sekretarzem Komitetu Miejskiego (KM) PPR w Rzeszowie.
          5 lutego 1946 został zastępcą szefa WUBP w Rzeszowie (do 23 grudnia 1946), a 5 marca 1947 zastępcą szefa Miejskiego UBP w Warszawie. Od 1 stycznia 1954 naczelnik Wydziału II Biura Wojskowego MBP.
          23. Alicja Graff, z domu Fuks (ur. 20 czerwca 1917, zm. 20 grudnia 2005 w Warszawie) – stalinowska prokurator wojskowa, wicedyrektor Departamentu III Prokuratury Generalnej. Żona prokuratora Kazimierza Graffa.
          Przed II wojną światową ukończyła prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1953 podpisała się pod pismem do naczelnika więzienia na Rakowieckiej, które informowało o terminie wykonania wyroku śmierci na generale Auguście Emilu Fieldorfie. Nadzorowała także sprawę aresztowanego przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego płk. Wacława Kostka-Biernackiego.
          24. Kazimierz Graff (ur. 1Wraz z żoną Alicją Graff od 1946 oskarżał wielu żołnierzy Armii Krajowej, m.in. Stanisława Sojczyńskiego ps. „Warszyc”, rozstrzelanego w 1947[potrzebne źródło], oraz kolejnych 12 żołnierzy AK skazanych na śmierć w ciągu trzydniowego procesu przez sąd w Siedlcach.1 listopada 1917 w Warszawie, zm. 5 kwietnia 2012 w Warszawie
          8 października 2007 oskarżony przez Instytut Pamięci Narodowej za sprzeczne z prawem PRL aresztowanie Stanisława Figurskiego. 22 stycznia 2008 Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie ze względu na brak znamion czynu zabronionego[1]. Decyzja została podtrzymana przez Sąd Najwyższy[
          • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:55
            25. Wiktor Grosz, właściwie Izaak (Icchak) Medres (ur. 24 lipca 1907, zm. 9 stycznia 1956 w Warszawie) Od 1934 należał do Komunistycznej Partii Polski. Publikował w Czerwonym Sztandarze. Po wybuchu wojny znalazł się we Lwowie, a potem w Saratowie. Był współorganizatorem Związku Patriotów Polskich w Związku Radzieckim i I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Służył w LWP w stopniu pułkownika jako politruk współpracujący z NKWD[2]. W latach 1944–1945 pełnił funkcję szefa Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego. Był autorem poufnej instrukcji wyznaczającej nową politykę PPR i PKWN w wojsku, w której napisał: "Mamy liczne dowody zbieżności haseł głoszonych przez AK i propagandę Goebebelsa, mamy liczne dowody wspóldzialania AK-NSZ z bandami bulbowskimi i gestapo, nie pora więc okazywać im "zrozumienie", "szacunek" i tolerować "przywiązanie do przeszłości"[3]. Z wojska odszedł w stopniu generała brygady. Po wojnie pracował w MSZ, kierował Departamentem Prasy.
            26. Maria Gurowska vel Maria Górowska vel Maria Sand vel Genowefa Maria Danielak z domu Zand (ur. 1 października 1915, zm. 31 sierpnia 1998) sędzia pochodzenia żydowskiego w okresie PRL. Urodziła się w Łodzi. Córka Moryca (Mariana) i Frajdy (Franciszki) z Eisenmanów.
            W latach 1950-1954 Gurowska zasiadała w składach sędziowskich sekcji tajnej Sądu Wojewódzkiego w Warszawie – ferującej wyroki w sprawach politycznych, zleconych do realizacji przez kierownictwo Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, w sekcjach tajnych istniejących przy Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, Sądzie Wojewódzkim w Warszawie i Sądzie Najwyższym. Aktywnie uczestniczyła w kilku głośnych procesach politycznych okresu stalinowskiego. M.in. na podstawie sfabrykowanych przez prokurator Helenę Wolińską dowodów[2] skazała na karę śmierci gen. Augusta Emila Fieldorfa.[3]
            5 V 1992 r. Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wszczęła śledztwo w sprawie zbrodni popełnionej na gen. Auguście Emilu Fieldorfie, a po jego zakończeniu 10 VIII 1995 r. Prokuratura Wojewódzka w Warszawie postawiła Gurowskiej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 225 § 1 kodeksu karnego. Podczas przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej w Szczytnie 25 VIII 1995 r. Gurowska podtrzymała zasadność wyroku wydanego na gen. Fieldorfa, uznając nadal wyrok śmierci na generała za słuszny. W 1995 r. w piśmie do ministra sprawiedliwości napisała, że wymierzając karę, opierała się na dowodach, na podstawie obowiązującego wówczas prawa. 19 III 1996 r. akt oskarżenia o zabójstwo sądowe przeciwko Gurowskiej skierowany został przez Prokuraturę Wojewódzką w Warszawie do Sądu Wojewódzkiego dla miasta stołecznego Warszawy. Proces rozpoczął się 22 grudnia 1997 w gmachu sądów przy alei Solidarności w Warszawie. W wyznaczonym terminie rozprawy, 22 grudnia 1997 r., oskarżona z powodu ciężkiej choroby nie stawiła się przed sądem i aż do śmierci konsekwentnie nie zgłaszała się na rozprawy.[1]
            27J uliusz Hibner (prawidłowa pisownia: Juliusz Hübner) pierwotnie Dawid Szwarc (ur. 12 października 1912 w Grzymałowie, zm. 13 listopada 1994 w Warszawie) –. We wrześniu 1946 został mianowany zastępcą dowódcy ds. liniowych Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (polski odpowiednik Wojsk Wewnętrznych NKWD), a 27 kwietnia 1949 dowódcą KBW – generałem. 29 kwietnia 1951 został dowódcą Wojsk Wewnętrznych (KBW i WOP). 23 sierpnia 1956 został podsekretarzem stanu w MSW nadzorującym Wojska Wewnętrzne; dzierżąc te stanowiska kierował zwalczaniem antykomunistycznego podziemia oraz prowadzeniem akcji propagandowych i pacyfikacyjnych, utrwalając władzę komunistów w Polsce. W 1947 brał udział w akcji "Wisła" jako zastępca dowódcy Grupy Operacyjnej gen. Stefana Mossora; dowodzone przez Hibnera oddziały KBW są obciążone licznymi zbrodniami i represjami stosowanymi wobec działaczy opozycji i ludności cywilnej; szybki awans Hibnera w KBW i MBP świadczy o zaufaniu żywionym do niego przez kierownictwo PZPR i władze sowieckie.
            28. Henryk Holder (ur. 6 lipca 1914 w Szczerzcu koło Lwowa, zm. 26 lipca 1980) Syn Mojżesza i Wincentyny HolderówOd sierpnia 1943 oficer śledczy Wojskowej Prokuratury 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty, od grudnia 1943 prokurator Wojskowej Prokuratury 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty. Następnie także prokurator Wojskowej Prokuratury 1 Drezdeńskiego Korpusu Pancernego (od 14 lipca 1944), prokurator Wojskowej Prokuratury 1 Armii WP (od 13 grudnia 1944 do 26 września 1945). Potem prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej nr IV we Wrocławiu (do 17 stycznia 1946).
            Od 21 marca 1946 do października 1948 naczelny prokurator wojskowy. Wydał m.in. instrukcję co do sposobu wykonywania wyroków śmierci na żołnierzach UPA. Od 8 października 1948 pełnił funkcję szefa Departamentu Służby Sprawiedliwości MON. Funkcję pełnił do 14 września 1950, następnego dnia przeniesiony do rezerwy. We władzach cywilnych m.in. dyrektor Biura Prawnego Kancelarii Rady Państwa.
            29. Józef Jurkowski (właśc. Jungban lub Jungman) (ur. 30 marca 1913 w Lublinie) – pułkownik, dyrektor Departamentu V Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego w 1955, szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Gdańsku w 1948, kierownik WUBP w Bydgoszczy w 1945, szef grupy operacyjnej na Górnym Śląsku, od 1944 oficer do zadań specjalnych Resortu Bezpieczeństwa Publicznego.
            30. Markus Kac (ur. 30 listopada 1918 w Świlczy, zm. 5 listopada 2005 w Katowicach) – polski działacz komunistyczny żydowskiego pochodzenia, w latach 1953–1956 naczelnik Wydziału Śledczego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Stalinogrodzie, w latach 1951–1953 naczelnik Wydziału Śledczego WUBP w Gdańsku oraz w latach 1949–1951 zastępca naczelnika Wydziału Śledczego gdańskiego WUBP. Skazany w marcu 1996 r. wśród 11 stalinowskich oprawców, razem z Adamem Humerem, dyrektorem Departamentu Śledczego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Sąd udowodnił im znęcanie się nad więźniami politycznymi w czasach stalinowskich[1]
            31. Edward Kalecki vel Szymon Eliasz Tenenbaum (ur. 24 czerwca 1895 w Radomiu, zm. 1 marca 1979 w Warszawie) – pułkownik, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej pochodzenia żydowskiego. Był synem Józefa vel Joska Moszka i Rozalii vel Rochny. Dyrektor Wydziału Finansowego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego PKWN i MBP w latach 1944-1945, zastępca dyrektora Wydziału Finansowego MBP w latach 1945-1953. Szef Oddziału Finansowego Dowództwa Wojsk Ochrony Pogranicza w Warszawie (1 X - 14 XII 1954). Szef Oddziału Finansowego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej w Warszawie (14 XII 1954 - 31 XII 1956).
            • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:56
              32. Nesanel Kichler, Nassanel Küchler (ur. 13 marca 1911 w Wieliczce, zm. 13 maja 1985 w Krakowie) W sierpniu 1944 zgłosił się do Wojska Polskiego; skierowany do resortu bezpieczeństwa, kierował grupami operacyjnymi w Bydgoszczy, Gdańsku, Krakowie, a zwolniony został z Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego latem 1947.
              33. Wacław Komar właściwie Mendel Kossoj[1], ps. "Kucyk", "Morski", "Herbut", "Nestor", "Cygan" (ur. 4 maja 1909 w Warszawie, zm. 26 stycznia 1972 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, wieloletni funkcjonariusz komunistycznych służb specjalnych, szef wywiadu wojskowego (Oddziału II Sztabu Generalnego LWP) i wywiadu cywilnego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego oraz dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W 1924 roku został członkiem międzynarodowej żydowskiej organizacji młodzieżowej Ha-Szomer Ha-Cair. W 1927 wstąpił do Związku Młodzieży Komunistycznej. Jako kilkunastoletni chłopak brał udział w zabójstwach tajnych współpracowników polskiej policji politycznej na mocy wyroków Komunistycznej Partii Polski[4]. W czerwcu 1927 został przerzucony do Związku Radzieckiego, gdzie przebywał do lipca 1933, szkolony na kursach dywersyjnych pod nazwą podgatowka komandnogo sostawa pri sztabie RKKA Armii Czerwonej, potem skierowany do OGPU/NKWD. Na początku lat 30 tych XX w skierowany "na robotę wojskową" do Niemiec a potem do Polski. Działał w Komunistycznej Międzynarodówce Młodzieży. Między grudniem 1936 a lutym 1939 przebywał w Hiszpanii i wziął udział w wojnie domowej. 16 lipca 1946 Krajowa Rada Narodowa na wniosek Ministra Obrony Narodowej "w uznaniu bohaterskich zasług ochotników polskich w bojach z niemieckim faszyzmem na polach Hiszpanii w 1936-1939 r. o Polskę Demokratyczną" odznaczyła go Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari[5]. 19 grudnia 1945 roku, po powrocie do kraju, zastąpił na stanowisku szefa Oddziału II Sztabu Generalnego, pułkownika Gieorgija Domeradzkiego. Od 20 czerwca 1947 roku łączył obowiązki szefa wywiadu wojskowego z funkcją naczelnika Wydziału II Samodzielnego (wywiadu) Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a od 17 lipca 1947 roku – dyrektora Departamentu VII Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. 5 czerwca 1950 roku został odwołany ze stanowiska dyrektora departamentu, a następnie ze stanowiska szefa Oddziału II Sztabu Generalnego WP. 6 lipca 1951 roku został Głównym Kwatermistrzem Wojska Polskiego.
              34. Julian Konar, właściwie Julian Jakub Kohn (ur. 28 września 1920, zm. 11 listopada 2008 w Warszawie) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej. odzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Wstąpił do armii Andersa, skierowany został na przeszkolenie do Saratowa, po którym zdezerterował w drodze do macierzystej jednostki.
              Następnie wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego, w którym doszedł do stopnia pułkownika. 1 lutego 1950 został wicedyrektorem Departamentu I Ministerstwa Bezpieczepieczeństwa Publicznego. Funkcję tą pełnił do 1 stycznia 1952 i następnie od 20 października 1953 do 31 grudnia 1954. 1 stycznia 1955 został wicedyrektorem Departamentu I Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego. Zwolniono go 27 listopada 1956.
              35. Bernard Konieczny, pierwotnie Bernstein (ur. 18 stycznia 1911, zm. 22 grudnia 1980 w Warszawie) Był członkiem Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od września 1945 pracował m.in. jako zastępca p.o. naczelnika Wydziału II Departamentu IV Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i naczelnik Wydziału III Departamentu IV MBP. Od maja 1949 był wicedyrektorem Departamentu IV MBP.
              36. Adam Kornecki (właściwie Dawid Kornhendler), (ur. 25 sierpnia 1917 w Sarnakach, zm. 3 lipca 1986 we Frankfurcie nad Menem) – podpułkownik, funkcjonariusz PRL-owskich służb specjalnych, cywilnych – Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i wojskowych – Oddziału II Sztabu Generalnego Ludowego Wojska Polskiego, od 1951 r. Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Służbę w organach bezpieczeństwa rozpoczął w 1944 roku, zaraz po utworzeniu Resortu Bezpieczeństwa Publicznego PKWN. Po przemianowaniu RBP-PKWN w Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego w pierwszych dniach stycznia 1945 roku, został zastępcą szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Poznaniu, następnie od marca 1948 roku pełnił tę samą funkcję w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego we Wrocławiu i od połowy 1948 r. w Szczecinie.
              Na początku 1949 roku przeszedł do organów wywiadu wojskowego, gdzie 28 kwietnia (1949) objął funkcję zastępcy szefa Wydziału VIII Oddziału II Sztabu Generalnego LWP. Od 2 sierpnia 1949 zastępca szefa Wydziału III (Morskiego) Oddziału II SG LWP, następnie 2 marca 1950 roku szef.
              37. Eliasz Koton (ur. 21 czerwca 1915, zm. 16 września 1979[1]) – pułkownik UB. Absolwent kursu NKWD w Kujbyszewie. 17 sierpnia 1944 jako funkcjonariusz Resortu Bezpieczeństwa Publicznego PKWN został skierowany do dyspozycji szefa WUBP w Białymstoku i mianowany kierownikiem Sekcji I Kontrwywiadu tego urzędu. Od 12 stycznia 1945 r. szef Kontrwywiadu WUBP w Białymstoku, od 22 sierpnia 1945 zastępca szefa WUBP w Białymstoku, 1 października 1946 mianowano go zastępcą szefa WUBP w Krakowie, jednak rozkaz ten anulowano; od 20 marca 1947 zastępca szefa WUBP w Szczecinie, od 20 lipca 1948 zastępca szefa WUBP we Wrocławiu, od 6 lutego 1950 szef WUBP w Szczecinie, od 15 września 1956 szef WUdsBP w Gdańsku, od 16 listopada 1956 w dyspozycji szefa Komitetu ds Bezpieczeństwa Publicznego, 20 lutego 19571 października 1946 na drodze z Zambrowa do Ostrowi Mazowieckiej został ciężko ranny w wybuchu miny założonej przez żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego pod jedną z tyczek, na których zawieszono transparent o treści antykomunistycznej; na polecenie szefa WUBP w Białymstoku Józefa Pluty Koton wraz z szoferem UB miał zdjąć transparent i w tym celu najpierw wyjął z ziemi tyczkę, co spowodowało wybuch (szofer UB, również ciężko ranny, wkrótce zmarł).
              38. Józef (Szaja) Krakowski pseud. Częstochowski, Józio, Ferdek (ur. 29 czerwca 1914 w Rozprzy, zm. 25 kwietnia 1986 we Frankfurcie nad Menem) oficer UB.Pochodził z rodziny żydowskiej, był synem Ignacego (Izraela). Absolwent kursu NKWD w Kujbyszewie. Od 6 listopada 1944 do 19 stycznia 1945 był zastępcą kierownika Wydziału Ochrony Rządu MBP. 16 stycznia 1945 wraz z gen. Władysławem Korczycem otrzymał polecenie przygotowania na 19 stycznia defilady w wyzwolonej Warszawie. Następnie został wyznaczony przez KC na II sekretarza Komitetu Łódzkiego (KŁ) PPR. 21 stycznia 1945 został komendantem gmachu Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi, a 27 stycznia 1945 mianowany zastępcą kierownika tegoż WUBP. Na tym stanowisku pozostawał do czerwca, następnie został przeniesiony do WUBP w Gdańsku na analogiczne stanowisko. Od końca września 1945 był zastępcą szefa WUBP w Warszawie (do listopada 1948). Członek Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego (WKW) PPR, delegat na Ogólnokrajową Naradę PPR i I Zjazd PPR w grudniu 1945. Pod koniec 1948 został zdemobilizowany w stopniu pułkownika WP.
              • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:57
                39. Józef Kratko (ur. 16 września 1914 w Pińsku) – oficer Ludowego Wojska Polskiego, pułkownik Bezpieczeństwa Publicznego. Pochodził z rodziny żydowskiej, syn Azriela i Bajli. We wrzesniu 1941 jako ochotnik przyjęty został do Armii Andersa. Ukończył dywizyjnego kursu podchorążych rezerwy przy 5 Dywizji Piechoty. Następnie pełnił służbę w "Armii Berlinga". Do 20 maja 1944 był zastępcą dowódcy Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego do spraw polityczno-wychowawczych.
                15 sierpnia 1944 wyznaczony został na stanowisko zastępcy komendanta Milicji Obywatelskiej miasta stołecznego Warszawy do spraw polityczno-wychowawczych.
                Dyrektor Departamentu VII Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego w latach 1955-1956, dyrektor Departamentu Szkolenia MBP w latach 1953-1954, dyrektor Departamentu IV MBP w latach 1947-1953, szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Katowicach w latach 1946-1947, szef Inspektoratu Komendy Głównej MO.
                Członek Komunistycznej Partii Polski, Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1969 wyjechał do Izraela.
                40. Ignacy Krzemień, właśc. Ignacy Feuerberg (ur. 2 lutego 1911, zm. 11 lipca 1980[1]) – pułkownik Ludowego Wojska Polskiego. Jako komisarz polityczny uczestnik hiszpańskiej wojny domowej 1936-1939. Od sierpnia do grudnia 1945 z-ca szefa II Oddziału Głównego Zarządu Informacji LWP, szef II Oddziału GZI od grudnia 1945 do grudnia 1950, a następnie szef I Oddziału GZI. Odwołany ze stanowiska w grudniu 1952 roku. W Raporcie komisji Mazura z 1957 roku wymieniony z nazwiska jako jeden z bezpośrednio odpowiedzialnych za inspirowanie i realizację wypaczonych metod pracy operacyjnej, które skutkowały skazywaniem niewinnych

                Samuel Malko (ur. 2 września 1905 w Wysocku na Polesiu, zm. 1 września 1988 w Warszawie) - generał brygady LWP, Szef Oddziału Propagandy i Agitacji Głównego Zarządu Politycznego (GZP) WP 1948-1950 i zastępca szefa GZP.
                Syn Ukraińca Nikity i Polki Melanii z Kozubowskich. Od 1924 działacz Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Białorusi (KZMZB), a od 1927 KPZB. 1926-1927 uczył się w Wyższej Szkole Politycznej w Mińsku. 1927-1934 odsiadywał wyrok 7 lat więzienia za działalność komunistyczną. We wrześniu 1939 brał udział w obronie Warszawy, po kapitulacji stolicy, przeniósł się do Wysocka (Polesie) na tereny zajęte przez Armię Czerwoną. W 1941 powołany do Armii Czerwonej, służył w batalionach pomocniczych (strojbatalionach), w 1943 w Orłowskiej Szkole Piechoty, od 1944 na III Białoruskim froncie dowódca plutonu zwiadu. 13 stycznia 1945 ranny podczas walk w Prusach Wschodnich. W marcu 1945 skierowany do pracy w aparacie polityczno-wychowawczym WP. Komendant Centralnej Szkoły Oficerów Politycznych. 1948-1950 szef Oddziału Propagandy i Agitacji GZP WP, 1950-1955 zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych, następnie zastępca szefa GZP. W 1956 mianowany generałem brygady

                42Emil Merz (ur. 27 grudnia 1897[1] r. w Tarnowie, zm. w Warszawie) – adwokat, funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, sędzia Sądu Najwyższego PRL. W latach 1944-1948 funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Uchwałą Prezydium KRN z 17 września 1946 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. W 1949 r. został naczelnikiem Wydziału Szkół Prawniczych Departamentu Szkolenia Kadr i Zawodów Prawniczych Ministerstwa Sprawiedliwości. Jako dyspozycyjny i pewny politycznie przewodniczył przez cztery lata istnienia tajnej sekcji sędziów Sądu Najwyższego (Wydział III Izby karnej SN) orzekających i rozpoznających odwołania od wyroków sądów pierwszej instancji [4]. W roku 1952 r. sędzie Emil Merz orzekał najczęściej oraz najczęściej był sędzią sprawozdawcą spośród sędziów tajnej sekcji Sądu Najwyższego. Z 34 wyroków kar śmierci orzeczonych w I instancji utrzymał 14. W tym samym roku uczestniczył w utrzymaniu 10 orzeczonych wcześniej kar śmierci. Istotną rolę pełnił między innymi w mordzie sądowym na gen. Fieldorfie. Najpierw 20 października 1952 r. przewodniczył posiedzeniu odbywającym się w trybie tajnym, które pod nieobecność oskarżonego zatwierdziło wyrok śmierci wydany wcześniej pod przewodnictwem sędzi Marii Górowskiej (wł. Maria Sand). Następnie 12 grudnia 1952 r. wraz z sędziami Gustawem Auscalerem i Igorem Andrejewem z sekcji tajnej negatywnie zaopiniował prośbę o ułaskawienie.
                Jego praca w Sądzie Najwyższym była przedmiotem postępowania dyscyplinarnego wszczętego na wniosek komisji powołanej na fali października 1956 r. przez ministra sprawiedliwości Zofię Wasilkowską do zbadania działalności sekcji tajnych w organach sądowniczych. Choć formalnie uwolniono go od zarzutów organizacji tajnej sekcji w Sądzie Najwyższym, ustalono wyjątkową aktywną i inspirującą rolę w rozstrzyganiu spraw o charakterze politycznym. Po niepełnej analizie działalności sędziowskiej Emila Merza za rażące naruszenie prawa uznano 16 spraw. Mimo tego Emil Merz orzekał w Sądzie Najwyższym, aż do osiągnięcia wieku emerytalnego w 1962 roku. Na emeryturze publikował prace i artykuły z zakresu prawa m.in.w Państwo i prawo. W śledztwie w sprawie mordu sądowego na gen. Fieldorfie wszczętym w 1992 r. przez Główną Komisję Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu był jednym z podejrzanych. Z powodu wcześniejszej śmierci nie poniósł żadnych konsekwencji.
                • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:58
                  44. Stefan Michnik (ur. 28 września 1929 w DrohobyczuSyn Heleny Michnik, nauczycielki w Drohobyczu, działaczki KPZU i KPP, następnie ZPP, po wojnie wykładowczyni historii oraz Samuela Rosenbuscha ps. "Emil", "Miłek", prawnika i działacza komunistycznego, straconego ok. 1937 r. w ZSRR w okresie Wielkiej Czystki[1]. Był aktywnym działaczem w Związku Walki Młodych. W 1948 został sekretarzem koła Związku Młodzieży Polskiej na terenie elektrowni w Warszawie, gdzie pracował jako laborant-elektryk. 7 grudnia 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a później do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Z rekomendacji partii 28 sierpnia 1949 zapisał się jako ochotnik do Oficerskiej Szkoły Prawniczej im. Teodora Duracza w Jeleniej Górze. Studiował tam do 25 lutego 1951, otrzymując bardzo dobre opinie przełożonych i funkcjonariuszy Informacji Wojskowej[2]. W 1950 został członkiem egzekutywy Oddziałowej Organizacji Partyjnej PZPR w tej szkole.
                  13 marca 1950 został dobrowolnym, tajnym informatorem służby bezpieczeństwa o pseudonimie "Kazimierczak"[2]. Następnie został rezydentem Informacji Wojskowej w Jeleniej Górze.
                  27 marca 1951 po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Prawniczej został asesorem w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie w stopniu podporucznika w wieku 22 lat. Jednocześnie został rezydentem Wydziału Informacji Garnizonu Warszawskiego, który miał sześciu informatorów o pseudonimach: "Chętki", "Czaruch", "Romański", "Szych" (lub "Szycha"), "Zbotowski" i "Żywiec". W 1952 przekwalifikowano go z rezydenta na tajnego informatora. 10 czerwca 1953 podjęto decyzję o zaprzestaniu współpracy z "Kazimierczakiem". Bezpośrednim powodem była jego przynależność do PZPR[3].
                  W kwietniu 1952 został porucznikiem i zaczął przewodniczyć składom sędziowskim sądzącym schwytanych członków żołnierzy podziemia niepodległościowego i członków dawnej partyzantki antyhitlerowskiej. 20 listopada 1953 przestał pracować w Wojskowym Sądzie Rejonowym. Objął wówczas stanowisko kierownika gabinetu Katedry Nauk Wojskowo-Prawniczych Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie kierowanej przez Polana-Haraschina.
                  45. Mieczysław Mietkowski, właśc. Mojżesz Bobrowicki[1] (ur. 15 lub 25 listopada 1903 w Białymstoku, zm. 27 kwietnia 1990 w Warszawie
                  W latach 1939–1943 pracował w Wydawnictwie Literatury w Językach Obcych w Moskwie. W latach 1943–1944 pełnił służbę wojskową jako oficer Wydziału Politycznego 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, a następnie szef Zarządu Polityczno-Wychowawczego 1 Armii Polskiej w ZSRR. Członek Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
                  Od 16 października 1944 do 9 grudnia 1954 wiceminister Bezpieczeństwa Publicznego. Od 24 lutego 1949 był członkiem Komisji Bezpieczeństwa KC PZPR, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce. W 1954 w wyniku wszczęcia dochodzenia w sprawie stosowania tortur w MBP, wyłączony z kierownictwa resortu i ukarany wykluczeniem z PZPR.
                  46. Hilary Minc (ur. 24 sierpnia 1905 w Kazimierzu Dolnym, zm. 26 listopada 1974 w Warszawie) Urodził się w żydowskiej rodzinie Oskara i Stefanii z domu FajersztajnW maju 1943 był jednym z współtwórców 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, 14 maja został oficerem politycznym w 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki współpracującym z NKWD[2] – najpierw jako szef jej Wydziału Kulturalno-Oświatowego, a od 1 czerwca 1943 szef Wydziału Oświatowego w stopniu majora. W sierpniu 1943 mianowany prokuratorem dywizyjnym, po wyłonieniu się różnicy zdań między nim a Zygmuntem Berlingiem i Włodzimierzem Sokorskim zdegradowany do stopnia plutonowego podchorążego. Uczestnik bitwy pod Lenino, za co został odznaczony sowieckim Orderem Wojny Ojczyźnianej II stopnia i polskim Srebrnym Medalem Zasłużonym na Polu Chwały. Przywrócono mu stopień majora, później awansowano na podpułkownika i odznaczono Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy i Orderem Virtuti Militari V klasy. Od sierpnia 1944 był członkiem Biura Politycznego Komitetu Centralnego PPR[3].
                  W Rządzie Tymczasowym objął tekę ministra przemysłu. Postulował centralizację gospodarczą w Polsce, propagował i wdrażał system nakazowo-rozdzielczy. W 1949 stanął na czele Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Był także przewodniczącym Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów.
                  W 1948 Hilary Minc wstąpił w szeregi PZPR, a w 1949 został wicepremierem. Był jednym z twórców planu sześcioletniego – programu rozwoju polskiej gospodarki i przemysłu. Jego żona, Julia Minc z domu Heflich, stała na czele Polskiej Agencji Prasowej.
                  Od 24 lutego 1949 był członkiem Komisji Bezpieczeństwa KC PZPR, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce.
                  47. Salomon Morel (ur. 15 listopada 1919 w Garbowie, zm. 14 lutego 2007 w Tel Awiwie) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa w PRL, oskarżony o zbrodnie przeciwko ludzkości. Pochodził z rodziny żydowskiej. Wraz z trzema braćmi pomagał prowadzić ojcu niewielką piekarnię, jednak ze względu na złe warunki materialne wyjechał do Łodzi, gdzie podjął pracę w firmie konfekcyjnej jako ekspedient. Po wybuchu wojny wrócił do rodziców do Garbowa. Chcąc uniknąć pobytu w getcie, rodzina Morelów musiała się ukrywać. W czasie wojny Salomon wraz z bratem ukrywał się w gospodarstwie Józefa Tkaczyka, w Garbowie (Józef Tkaczyk został w 1983 r. uhonorowany medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata). Organizował wraz z bratem Izaakiem i grupą innych napady rabunkowe na mieszkańców wiosek. Grupa została schwytana przez GL. Morel całą odpowiedzialność zrzucił na swojego brata i uniknął w ten sposób ukarania. W 1943 r. Salomon wstąpił do batalionu im. Hołody w lasach parczewskich, w którym wykonywał głównie prace gospodarcze[1]. Od lutego 1945 był komendantem Obozu Zgoda w Świętochłowicach gdzie, w całym okresie istnienia obozu zginęło 1855 osób (przypadki udokumentowane przez IPN, domniemana liczba ofiar jest większa). Powodem była głównie epidemia czerwonki, tyfusu plamistego i tyfusu brzusznego, które powstały i rozprzestrzeniły się w wyniku głodu oraz trudnych warunków sanitarnych i higienicznych, dochodziło również do tortur, gwałtów oraz morderstw na terenie obozu. Do obozu kierowano osoby bez żadnych sankcji prokuratorskich, na podstawie decyzji władz bezpieczeństwa. W większości więźniami obozu byli Ślązacy oraz obywatele III Rzeszy, część więźniów stanowili również Polacy z tzw. "Centralnej Polski" oraz co najmniej 38 obcokrajowców (Austriacy, Belg, Czesi, Francuzi, Jugosłowianie, Rumuni). Występowały przypadki, że do obozu wraz z rodzicami kierowano dzieci. Władze starały się przekonać mieszkańców Śląska, że do obozu trafiają wyłącznie Niemcy oraz kolaboranci. Teodor Duda, dyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów, ukarał Morela 3-dniowym aresztem domowym oraz potrąceniem 50% z pensji za to, że Morel dopuścił do rozwinięcia się epidemii tyfusu oraz nie poinformował o tym na czas zwierzchników a także, za inne uchybienia w prowadzeniu obozu. Obóz został zlikwidowany 16 listopada 1945 roku, zaś Salomon Morel został przeniesiony na stanowisko komendanta do innego obozu. W 1946 r. władze PRL odznaczyły go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. W lutym 1949 r. Morelowi powierzono stanowisko komendanta Centralnego Obozu Pracy w Jaworznie, który po zakończeniu Akcji "Wisła" został przekształcony w Więzienie Progresywne dla Młodocianych Przestępców. W 1954 r. Salomon Morel został ponownie odznaczony – Złotym Krzyżem Zasługi. Do 1956 r. nadzorował jako komendant obozy pracy dla więźniów.
                  48. Zygmunt Okręt właściwie Nachaniasz/ Nachemiasz Okręt (ur. 14 stycznia 1897 w Stopnicy, zm. 1964) – pułkownik, długoletni oficer wojskowego i cywilnego aparatu bezpieczeństwa PRL. Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego, syn Ignacego - Israela i Sary - Salomei.
                  Swoją karierę w aparacie bezpieczeństwa rozpoczął w styczniu 1945 od stanowiska zastępcy Szefa Odziału Informacji 1 Armii Wojska Polskiego; następnie w sierpniu 1
    • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 07:59
      51Henryk Podlaski vel Hersz Podlaski (ur. 7 marca 1919 w Suwałkach) Od 1944 r. oficer śledczy i podprokurator Prokuratury 4 DP[5].
      W okresie 1944–1945 wiceprokurator i zastępca prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej WPO nr I w Warszawie (w stopniu podporucznika LWP)[5]. Wiosną 1945 r. jako oskarżyciel w procesie przed Wojskowym Sądem Garnizonowy w Warszawie podprokurator ppor. Henryk Podlaski zażądał kary śmierci dla ppłk Lucjana Szymańskiego.
      W okresie 1945–1946 naczelnik Wydziału II Naczelnej Prokuratury Wojskowej[5].
      W okresie 1946-48 zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego ds. Szczególnych (w stopniu podpułkownika LWP). Odpowiedzialny nie tylko za wydziały specjalne prokuratur, ale również odgrywające podobną rolę sekcje tajne, powołane przy sądach powszechnych. Oskarżający niekiedy także w sądach tajnych Henryk Podlaski jawnie dyktował sędziom swoją wolę przy wydawaniu wyroków, stawiał żądania wobec ‘nieposłusznych’, usuwał ich ze stanowisk, urządzał jawne zebrania prokuratorów i sędziów z udziałem ministra sprawiedliwości, na których szkalował często ‘winnego’ łagodnego wyroku. Domagał się usunięcia go z sędziowskiego grona. To on w porozumieniu z Leonem Chajnem rządził sądownictwem, zwłaszcza niższych szczebli. Obsadzali wspólnie zaufanych ludzi na kluczowych stanowiskach. Obniżali godność sądownictwa, wprowadzili w Sądzie Najwyższym specjalny wydział polityczny, gdzie przechowywano akta spraw politycznych [...].[6][7]. W lutym 1948 r. ppłk Henryk Podlaski podpisał akt oskarżenia i doprowadził do wyroku śmierci na rotmistrza Witolda Pileckiego[8]. W październiku 1948 r. przeniesiony do rezerwy.
      Od 1 listopada 1948 r. był dyrektorem Departamentu Nadzoru Prokuratorskiego w Ministerstwie Sprawiedliwości. W okresie od września 1950 r. do marca 1955 r. był zastępcą Prokuratora Generalnego PRL. Funkcja zastępcy jest myląca, faktycznie pełnił w Prokuraturze Generalnej rolę wiodącą[9]. Z tego okresu pochodzi jego publikacja na temat praworządność ludowej w świetle Konstytucji PRL[10].
      Z informacji przekazanych przez Józefa Światło wynika, ze Podlaski był zaufanym człowiekiem Romana Zambrowskiego. Miał dzięki temu obszerne pole do intryg i do wyzyskiwania różnych spraw, o których wiedział od Zambrowskiego[11]. Podlaski przyjął i ugruntował dominowanie organów bezpieczeństwa nad prokuraturą, jako zasadę i styl pracy w prokuraturze[12]. Z raportu komisji powstałej na fali “odwilży”, dla zbadania przejawów łamania praworządności przez pracowników Generalnej Prokuratury i Prokuratury m. st. Warszawy wynika, ze we wszystkich miejscach pracy nakazywał, w porozumieniu z bezpieką, stosowanie brutalnych represji, prowadzenie spraw bez dowodów winy, w ścisłej tajemnicy. Wnioski komisji: Henryk Podlaski, przy uwzględnieniu nadto, iż niewątpliwie przewyższał wiedzą fachową, wykształceniem, ogólną inteligencją i śmiałością decyzji ówczesnego Prokuratora Generalnego Stefana Kalinowskiego, był twórcą systemu pracy, który doprowadził do łamania praworządności przez Departament Specjalny. Podlaski bowiem nie tylko zajął stanowisko wysoce bezkrytyczne wobec b. MBP, lecz był nadto gorliwym wykonawcą życzeń b. MBP, przekazując je w postaci poleceń i zarządzeń podległym mu prokuratorom. (...) W tych warunkach Podlaski jako Zastępca Prokuratora Generalnego PRL ponosi odpowiedzialność za stwierdzone przejawy łamania praworządności w prokuraturze[13]. Podlaski został zwolniony z Prokuratury PRL w marcu 1955 r.
      W 1956 r. Henryk Podlaski zaczął używać imienia Bernard. Dalsze losy Henryka vel Bernarda Podlaskiego są oficjalnie nieznane. Przez dłuższy czas szukała go bezskutecznie KG MO. Mówiło się, że utonął w nurtach Bugu. Miał to być albo akt samobójczy, albo wynik nieudanej ucieczki na Wschód. Istnieją jednak relacje, że cała sprawa została sfingowana, a Podlaski zamieszkał w ZSRS u boku swojej siostry, która wyszła za mąż za wysokiego funkcjonariusza NKWD. W 1967 r., po 10 latach starań, Zyta Podlaska uzyskała sądowe potwierdzenie zgonu męża, który miał nastąpić 31 grudnia 1956 r. W 1974 r. Zyta Podlaska wyemigrowała do Danii, gdzie zmieniła nazwisko na Jansen.
      52 Ludwik Przysuski, właściwie Salomon Ludwik Przysuski pseud. Józef (ur. 24 października 1901 w Warszawie, zm. 11 sierpnia 1970 w Warszawie) Od kwietnia 1944 członek WKP(b). 13 maja 1944 został lekarzem 1 Armii Polskiej w ZSRR. Szef Wydziału Leczniczego Polowego Punktu Ewakuacyjnego. Po wojnie wstąpił do PPR/PZPR. Od 18 marca 1950 zastępca kierownika Wydziału Administracyjnego KC PZPR do spraw służby zdrowia (do stycznia 1954). 1946-1950 dyrektor Departamentu Służby Zdrowia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.
      53 Marcel Reich-Ranicki (ur. 2 czerwca 1920[1] we Włocławku)
      W getcie warszawskim był szefem biura tłumaczeń Judenratu i pisał recenzje muzyczne dla Gazety Żydowskiej. W styczniu 1943 wziął wraz z Szymonem Majfusem udział w spektakularnym rabunku kasy Judenratu aby uratowwać ją przed przekazaniem Niemcom [2]. Zdołał się wydostać na aryjską stronę i ukrywał się u polskiej rodziny na warszawskiej Pradze, gdzie 7 września 1944 wkroczyła Armia Czerwona. Pod koniec 1944 pracował jako cenzor w Lublinie[3], w 1945 był kierownikiem grupy operacyjnej WUBP w Katowicach. Później pracował dla polskich służb specjalnych (kryptonim operacyjny "Albin"), m.in. w Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie w latach 1948–1949 (jako rezydent wywiadu UBP) na stanowisku konsula RP w Londynie pod nazwiskiem Ranicki, które następnie przybrał jako drugi człon jego nazwiska[4]
      • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 08:00
        54Roman Romkowski, właściwie Nasiek (Natan) Grinszpan-Kikiel (vel Natan Grünsapau–Kikiel)[1], Feliks, Ernest, Jaszka (ur. 22 maja (16 lutego) 1907, zm. 1 lipca (12 lipca) 1968) – działacz komunistyczny, generał brygady bezpieczeństwa publicznego Polski Ludowej[2].
        Pochodził z rodziny żydowskiej, syn Stanisława i Marii z domu Blajwajs.
        Od 1941 w ZSRR walczył w oddziale partyzantki radzieckiej "Brygada im. Stalina" na Białorusi (Baranowicze, Brześć, Pińsk), jako dowódca oddziału, komisarz polityczny i szef wywiadu Brygady.
        Od 1944 do 1948 członek PPR – od 12 grudnia 1945 do 21 grudnia 1948 był członkiem KC, następnie PZPR – od 21 grudnia 1948 do 24 stycznia 1955 był członkiem KC. Był delegatem na I i II Zjazd PPR oraz I i II Zjazd PZPR.
        Od lipca 1944 oficer w Resorcie BP w stopniu podpułkownika. Następnie, w sierpniu 1944, objął stanowisko dyrektora Departamentu Kontrwywiadu w ówczesnym Resorcie Bezpieczeństwa Publicznego. Sprawował tę funkcję do 6 września 1945. Jednocześnie (od 15 stycznia 1945 do 9 stycznia 1949) pomocnik Ministra Bezpieczeństwa. Po reorganizacji struktur ministerstwa z 6 września 1945 roku stanął na czele Departamentu I MBP odpowiedzialnego za kontrwywiad, gdzie pozostał do stycznia 1946. W lipcu 1946 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy[3].
        W 1947 przesłuchiwał w X Pawilonie więzienia mokotowskiego rotmistrza Witolda Pileckiego (na protokołach przesłuchań znajdują się odręczne notatki Romkowskiego)[4].
        W 1949 został mianowany generałem brygady bezpieczeństwa publicznego. Od tegoż roku był podsekretarzem stanu w MBP. Od 24 lutego 1949 do 1954 był członkiem Komisji Bezpieczeństwa KC PZPR, nadzorującej aparat represji stalinowskich w Polsce.
        55. Józef Różański, właśc. Józef Goldberg, po wojnie używał zarówno imienia Jacek, jak i Józef (ur. 13 lipca 1907 w Warszawie, zm. 21 sierpnia 1981 w Warszawie)
        Po wybuchu II wojny światowej wraz z żoną (Bela Frenkiel-Goldberg, od 1945 – Izabela Różańska) przedostał się na tereny zajęte przez wojska ZSRR, do Kostopola, gdzie obydwoje pracowali w powiatowym, a następnie rejonowym NKWD. Sam we własnoręcznym życiorysie podał swoje stanowisko w NKWD: pracownik „gosudarstwiennoj biezopasnosti”[3]. W 1940 został wezwany do Lwowa, gdzie rozpoczął pracę w Oddziale Politycznym NKWD dla polskich jeńców 1939 – pełnił funkcję oficera polityczno-wychowawczego oraz służył za tłumacza; słynął z donosicielstwa do NKWD na wszystkich, w tym także swoich towarzyszy, za różne odchylenia. W tym czasie zaskarbił sobie względy późniejszego założyciela bezpieki – gen. NKWD Iwana Sierowa. Latem 1941 w czasie ewakuacji więzień jako funkcjonariusz NKWD brał udział w rozstrzeliwaniu więźniów. Później zbiegł w głąb ZSRR, gdzie aż do 1943 pracował w NKWD. Józef Goldberg został powołany do III Dywizji im. Romualda Traugutta w 1944 i skierowany do pracy polityczno-wychowawczej. Pracował w redakcji gazety dywizyjnej "Na Zachód", a następnie w redakcji gazety I Armii "Zwyciężymy". Ukończył dywizyjną szkołę oficerów polityczno-wychowawczych. W kwietniu 1944 wraz z 3 Dywizją brał udział w walkach na Wołyniu, a w sierpniu na przyczółku warecko-magnuszewskim; został wówczas lekko kontuzjowany i odesłany na badanie do Lublina; tam – ze względu na swoje "kwalifikacje" został przeniesiony z wojska do Resortu Bezpieczeństwa Publicznego PKWN; zaczął posługiwać się bardziej polsko brzmiącym nazwiskiem matki – Różański i imieniem Jacek. Od stycznia 1945 był członkiem PPR.
        9 września 1944 został referentem Sekcji 7 (Śledczej) resortu Bezpieczeństwa Publicznego, a 21 listopada – zastępcą kierownika tej sekcji. Od przekształcenia PKWN w Rząd Tymczasowy 1 stycznia 1945 był kapitanem i kierownikiem VIII Wydziału Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP). 16 września 1945 został kierownikiem Wydziału IV Samodzielnego MBP. 1 lipca 1947 został pułkownikiem i dyrektorem Departamentu Śledczego MBP. Szybki awans w strukturach MBP zawdzięczał temu, że bez wahania wykonywał polecenia Bolesława Bieruta i Iwana Sierowa, wobec których był w pełni dyspozycyjny. Ponurą sławę zdobyły metody śledcze Różańskiego - sprowadzały się one do dopasowywania materiału śledczego do wcześniej opracowanych tez oskarżenia. Zeznania były wydobywane za pomocą tortur, które Różański stosował powszechnie. Zyskał sobie miano człowieka bezwzględnego i niezwykle brutalnego - osoby przez niego przesłuchiwane mówiły, że był sadystą. Z. Uniszewski stwierdza:
        Jest absolutnie bezsporne, że Różański sam bił do krwi, tolerował bicie i podżegał do niego podwładnych mu funkcjonariuszy, bijąc w ich obecności. Jego istotną umiejętnością "zawodową" było psychiczne dręczenie ludzi w śledztwie i wydostawanie od nich tą drogą informacji, często fałszywych, których wcześniej nie podaliby nawet podczas tortur w katowniach gestapo[4].
        Setki osób, przesłuchiwanych przez Różańskiego lub jego podwładnych, straciło życie lub zostało kalekami. Jego postępowanie i mentalność dobrze charakteryzuje sprawa Emilii Malessy "Marcysi", żony Jana Piwnika "Ponurego", łączniczki usilnie poszukiwanego przez MBP prezesa Zarządu Głównego Zrzeszenia WiN płka Jana Rzepeckiego. Została ona aresztowana jesienią 1945. Bezpieka wiedziała, że zna ona miejsce pobytu Rzepeckiego, lecz nie ujawni go nawet podczas tortur, wobec tego Różański zastosował metodę "psychologiczną" - odwołując się do jej sumienia Polki i patriotki, przekonał Malessę, że będzie ona odpowiedzialna za przelanie polskiej krwi w wypadku, gdy nie dojdzie do porozumienia między "władzą ludową" a Rzepeckim. Następnie Różański dał jej słowo honoru, że Rzepeckiego i innych członków podziemia niepodległościowego, których bezpieka zatrzyma w wyniku zeznań Malessy, nie spotka nic złego. Mając takie gwarancje ze strony Różańskiego, Malessa zdradziła kryjówkę Rzepeckiego oraz wydała wielu innych żołnierzy AK. Aresztowani zostali poddani brutalnemu śledztwu (Rzepeckiego skazano na 5 lat więzienia). Malessa, gdy dzięki ułaskawieniu wyszła na wolność, zaczęła wydzwaniać do Różańskiego, by ten dotrzymał danego wcześniej słowa honoru i uwolnił wszystkich zatrzymanych w wyniku jej zeznań. Próby te były nieskuteczne. 5 czerwca 1949, nie mogąc żyć ze świadomością zdrady, Malessa popełniła samobójstwo. Różański odpowiada również za aresztowanie prezesa III Zarządu Głównego WiN płk. Franciszka Niepokólczyckiego, którego następnie skazano na śmierć (wyrok nie został wykonany).
        Nadzorował śledztwo w sprawie Witolda Pileckiego i faktycznie jest sprawcą skazania go na karę śmierci.
        W latach 1949-1951 Różański był lektorem KC PZPR z ramienia MBP. Prowadził również wykłady o metodach śledztwa operacyjnego w Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie k. Warszawy.
        Od 1948 do marca 1950, w okresie walki z tzw. gomułkowszczyzną, był kierownikiem tzw. grupy specjalnej (przekształconej w Biuro Specjalne, a następnie tzw. X Departament - Ochrony Partii), gdzie odpowiadał za rozpracowanie "prowokatorów" wewnątrz partii komunistycznej. Swoimi "metodami śledczymi" (również torturami) Różański objął członków partii, których postanowiła wyeliminować ekipa Bieruta. Jego ofiarami w tej wewnętrznej rozgrywce w PZPR stali się m.in. Marian Spychalski, Włodzimierz Lechowicz, A. Jaroszewicz. Śmierć podczas przesłuchania płka W. Dobrzyńskiego, zakwalifikowana jako brak "sukcesów" w śledztwie, stała się powodem powołania specjalnej komisji, która odesłała Różańskiego z powrotem do Departamentu Śledczego. Jego pozycję dodatkowo osłabiło odsunięcie od władzy Ławrientija Berii.
        Od jego nazwiska powstał termin "różańszczyzna" – stalinowskich metod śledczych, preparowania dowodów i fingowania procesów sądowych
        56.
        Leon Rubinsztein (również: Rubinsztajn; ur 28 lutego 1912, zm. 16 września 1961 w Warszawie
        Był pułkownikiem ludowego Wojska Polskiego, dowódca kompanii w czasie wojny domowej w Hiszpanii, zastępca dowódcy Batalionu Szturmowego, dyrektor Departamentu II MBP w latach 1951–1955, pełniący
    • mason99 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 23.07.13, 08:02
      1.Michał Drzewiecki, właściwie Maurycy Aron Holzer[1] (ur. 4 maja 1912 w Krakowie, zm. 31 stycznia 2004 w Sztokholmie) – funkcjonariusz organów bezpieczeństwa Polski Ludowej.
      Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego w Krakowie. Należał do Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
      Po wojnie był pułkownikiem Wojska Polskiego. W 1946 został zastępcą naczelnika Wydziału I Departamentu V MBP, a następnie dyrektorem Gabinetu Przewodniczącego Komitetu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego. W listopadzie 1956 objął funkcję dyrektora Biura "B" MSW.
      2. Tadeusz Diatłowicki (ur. 15 lutego 1912[1], zm. 1958) – podpułkownik, oficer polskiego kontrwywiadu w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego, Komitecie ds Bezpieczeństwa Publicznego oraz Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
      Od 11 września 1946 starszy referent Wydziału II Departamentu I MBP, następnie od 1 stycznia 1949 kierownik Sekcji 2 Wydziału II Departamentu I MBP. Od 1 lipca 1951 naczelnik Wydziału VII Departamentu I MBP, i od 1 czerwca 1953 naczelnik Wydziału VIII Departamentu I MBP. Rok po likwidacji Ministerstwa Bezpieczeństwa (1954) i zastąpieniu go Komitetem ds. BP, Diatłowicki został naczelnikiem Wydziału IX Departamentu II Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego.
      3. Józef Czaplicki właściwie Izydor Kurc (ur. 31 sierpnia 1911, zm. 26 czerwca 1985 w Warszawie) – funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa Polski Ludowej, oficer (pułkownik) Ludowego Wojska Polskiego, członek Państwowej Komisji Bezpieczeństwa.[
      Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Członek Komunistycznej Partii Polski, Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, absolwent kursu NKWD w mieście Gorki w 1941. Karierę w UB rozpoczął w 1944 od stanowiska zastępcy kierownika WUBP w Warszawie. W 1945 został naczelnikiem Wydziału I (kontrwywiadu) WUBP w Łodzi, później tymczasowo wypełniał obowiązki szefa WUBP w tym mieście. Następnie awansował na stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu I MBP, które pełnił dwukrotnie, w latach 1945–1946 oraz 1947–1950. Również dwa razy, w latach 1946–1947 oraz 1950–1953 sprawował funkcję dyrektora Departamentu III MBP (w 1946 struktura przejściowo nosiła nazwy: Wydział do Walki z Bandytyzmem oraz Departament VII). W lutym 1947, uchwałą Prezydium KRN, odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2]. Wcześniej, w 1946, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[3]. Od 1953 był zatrudniony w wywiadzie, były to kolejno stanowiska: zastępca dyrektora Departamentu VII MBP (1953–1954), pełniący obowiązki dyrektora i później dyrektor Departamentu I KdsBP (1955–1956), zastępca dyrektora Departamentu I MSW (1956–1957). Zwolniony po 1957. Jego zadaniem było zwalczanie podziemia niepodległościowego. Ze względu na znęcanie się nad Akowcami Armii Krajowej, przezwano go w bezpiece Akower.
      4Michał Mosze Chęciński (ur. 13 maja[1] 1924, zm. 16 maja 2011 w Hajfie[2]) – oficer PRL-owskiego kontrwywiadu wojskowego. W 1947 rozpoczął służbę w kontrwywiadzie wojskowym – Głównym Zarządzie Informacji Ministerstwa Obrony Narodowej, a w marcu 1953 został starszym wykładowcą Oficerskiej Szkoły Informacji. jest autorem kilku książek, z których najczęściej cytowana to "Poland: Communism, nationalism, anti-semitism" (wyd. 1982)
      5. Ferdynand Chaber (ur. 16 kwietnia 1907 w Tarnowie, zm. 7 maja 2005 w Warszawie) – Od marca 1929 roku był członkiem Komunistycznej Partii Polski (pseudonimy „Krzysiek”, „Bolek”). Przed II wojną światową spędził 6 lat w więzieniu, skazany za działalność przeciwko suwerenności i niepodległości Polski [potrzebne źródło]. Okres II wojny światowej spędził w Związku Radzieckim. Do 1941 roku przebywał we Lwowie, biorąc czynny udział w sowieckich strukturach okupacyjnych.
      W kwietniu 1945 roku został skierowany do pracy w cenzurze prasowej Polski Ludowej, po jej wydzieleniu z Wydziału Propagandy. Został kierownikiem wydziału w Centralnym Biurze Kontroli Prasy w II Departamencie Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie przeniesiony do pracy w Komitecie Centralnym PPR (gdzie był zastępcą kierownika Wydziału Prasy i Wydawnictw KC oraz zastępcą Wydziału Propagandy)
      6. Juliusz Burgin (ur. 17 marca 1906 w Otwocku, zm. 9 lutego 1973 w Warszawie)
      Syn Mojżesza-Michała, brat Bernarda. Ukończył 6 klas gimnazjum, a 1923-1924 odbywał praktykę ślusarską, po czym podjął studia na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Jako kilkunastolatek pomagał bratu w pracy w partii komunistycznej i brał udział w wiecach i demonstracjach. 11 grudnia 1922 został ranny podczas walk ulicznych z działaczami endeckimi. Od 1925 był członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej (KZMP) i od 1927 Komunistycznej Partii Polski (KPP). Od listopada 1933 członek Sekretariatu KC KZMP, w 1934 sekretarz KC KZMZU. Pracował w Sekretariacie MOPR. Od lipca 1936 sekretarz Komitetu Okręgowego (KO) KPP w Łodzi, a od września sekretarz KO KPP w Krakowie. Wielokrotnie więziony za działalność antypaństwową w latach: 1926, 1928, 1929–1933, 1935 i 1936–1939.
      Po wybuchu II wojny światowej uciekł do radzieckiej strefy okupacyjnej. Po ataku III Rzeszy na Związek Radziecki w 1941 wstąpił do Armii Czerwonej. Jako agent Międzynarodówki Komunistycznej w Moskwie został skierowany w lipcu 1943 do 1 Dywizji im. T. Kościuszki. Od listopada 1944 był szefem Wydziału Politycznego w 1 Korpusie Pancernym 2 Armii WP. Od czerwca 1945 do czerwca 1947 był naczelnikiem Wydziału II Samodzielnego Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W latach 1947–1948 redaktor naczelny “Głosu Ludu”. W latach 1948–1949 dyrektor Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, od 1949 do 1950 szef I Inspektoratu Ministerstwa Obrony Narodowej.
      7. Julia Brystiger z domu Prajs, znana także jako Brystygier, Brystyger, Bristiger(owa), Brüstiger, Briestiger, ps. Luna, Krwawa Luna, Daria, Ksenia, Maria, ps. literacki Julia Prajs (ur. 25 listopada 1902 w Stryju, zm. 9 października 1975 w Warszawie)
      Od 1927 działała w Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR) i w komórce techniki partyjnej Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy (KPZU). Po zwolnieniu jej w 1929 z pracy z powodów politycznych utrzymywała się z udzielania korepetycji we Lwowie. Od kwietnia 1931 była wydawcą i redaktorem legalnego tygodnika komunistycznego „Przegląd Współczesny”. Od połowy tego roku zasiadała w egzekutywie Komitetu Obwodowego MOPR. Od 1931 działała w Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. W październiku 1931 została skazana na 2 tygodnie więzienia za działalność komunistyczną. Od 1932 była funkcjonariuszem partyjnym (tzw. funkiem – etatowym działaczem partii) pełniąc kolejno funkcje sekretarza propagandy i agitacji Komitetu Obwodowego KPZU we Lwowie, Przemyślu, Drohobyczu i od września 1932 ponownie we Lwowie. Za działalność w zdelegalizowanych strukturach komunistycznych w październiku 1932 została ponownie aresztowana i skazana na rok więzienia. Po zwolnieniu została członkiem egzekutywy KC MOPR. Obsługiwała obwody wołyński i stanisławowski tej organizacji. Pod koniec 1934 została na krótko zawieszona w prawach członka partii. Po złożeniu samokrytyki latem 1935 objęła funkcję sekretarza Komitetu Okręgowego KPZU Stryj-Sambor. Od 1935 zajmowała się problematyką chłopską i rolną w Centralnej Redakcji KPZU we Lwowie.
      W 1936 została sekretarzem Komitetu Centralnego MOPR Zachodniej Ukrainy. Organizowała prokomunistyczny Kongres Pracowników Kultury we Lwowie w maju 1936. W kwietniu 1937 została kolejny raz aresztowana i skazana na 2 lata więzienia. W czasie odbywania kary była starostą komuny więziennej (grupy więźniów odbywających wyroki za działalność komunistyczną).
      Po zajęciu Ziem Wschodnich Rzeczypospolitej Polskiej przez Armię Czerwoną przyjęła obywatelstwo sowieckie i pracowała w Radzie Związków Zawodowych we Lwowie oraz była sekretarzem Komitetu Obwodowego MOPR. W 1940 została „czło
    • dominofats Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 25.07.13, 18:17
      Tak wygladala dzialalnosc trojek milicyjnych w skladzie dwaj krasnoarmiejcy i sasiad np.: Maniek, Szmul itp., ktora „w czterdziestym na Sibir zeslala” setki tysiecy Polakow. Liczba ofiar ktorych wspolsprawcami byli sasiedzi idzie w dziesiatki, setki tysiecy.
      Ponizej literacki obraz (przytoczony z malymi zmianami) golgoty jaka zgotowali nam ci, ktorzy witali chlebem i sola, budujac triumfalne bramy. Tak to bylo, tak zapisane jest w pamieci polskich rodzin.


      - Hej tam, Kalinowski, otwieraj! Co tam, wymarliście wszyscy czy co?
      - A kto tam? - Ojciec, podskakując na jednej nodze, wciągał spodnie.
      - To ja, Goldsztern, z milicją do ciebie idziemy. Nie bój się, tu swoi, otwieraj.
      - Goldsztern, Moniek Goldsztern, po głosie go poznaję. Z milicją, mówi… Trzeba otworzyć, nie ma rady… - mamrotał półgłosem ojciec.
      Narzucił kożuch na ramiona i wyszedł do sieni. Kalinowska też już wstała i drżącymi rękami zapalała naftową lampę.
      Wraz z chłodem i kłębami pary do izby wpadło dwóch czerwono- Armiejców z karabinami o bagnetach jak piki, a za nimi Moniek Goldsztern i młody oficer w białym kożuchu.
      - Ruki w wierch, wsie pod stienku! Nie ruszać się! A ty, babuszka, na co jeszcze czekasz? Wstawaj! Bystro, bystro! - Pokrzykiwał sołdat nad łóżkiem babki Łucji.

      Z drugiej izby żołnierze przyprowadzili dwójkę rozespanych malców.
      - Nikogo więcej tam nie ma! - zameldowali.
      - Wszyscy? - Oficer w białym kożuszku spojrzał pytająco na Goldszterna, który razem z tutejszym milicjantem, Trofimukiem z Worwoli- Niec, stał przy samym progu i dotąd słowem się nie odezwał. Pytanie oficera Goldsztern pokwitował skinieniem głowy.
      - Wszyscy. No, charaszo, zaraz to sprawdzimy. - Oficer wyjął jakiś papier.

      - A teraz, obywatele, ogłoszę wam postanowienie władzy radzieckiej, od którego, i to powiem wam od razu, nie ma żadnego odwołania. - Zbliżył się do lampy i przeczytał treść jednym tchem:
      „Ukazom sowietskowo prawitielstwa grażdanie: Kalinowski Julian Feliksowicz razem z całą rodziną pieresielajetsa w druguju obłast nateritoriiZSRR…”.
      Zaskoczenie odebrało Kalinowskiemu mowę. Na chwilę zapadło milczenie. Pierwszy odezwał się dziadek Feliks:
      - Jak to, panie oficerze, będziemy przesiedleni? A niby dokąd? Przecież tutaj, z dziada pradziada, jest nasz dom, nasza ziemia, nasza cała chudoba. Wszystko!

      - Tam wszystko jasno było powiedziane: przesiedla się was do innego rejonu Związku Radzieckiego. Nieodwołalnie! Teraz - ponownie zerknął na zegar - teraz jest dokładnie godzina czwarta pięć… Za pół godziny macie być gotowi do drogi. Wolno wam zabrać rzeczy osobiste, bagażu i jedzenia po worku na osobę. Jasne?!
      - Pół godziny? Po worku? A gospodarstwo? Jak tu wyjeżdżać? Babcia chora, dzieci maleńkie, mrozy takie! Panie oficerze, niech się pan nad nami zlituje. Panie oficerze!
      Kalinowska złożyła ręce jak do modlitwy. Kalinowski objął ją ramieniem.
      - Daj spokój, Reniu, daj spokój… - Rozpłakała się.
      Oficer odrzucił zakrwawiony ręcznik, owinął dłoń własną chusteczką. Był wyraźnie speszony.
      - Idziemy, Goldsztern. A wy - oficer rozkazał żołnierzom - zostaniecie tutaj i żeby mi było tak, jak powiedziałem.
    • mason10 Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 27.07.13, 09:37
      W rosyjskiej telewizji Planeta program pt. POJEDYNEK

      Pojedynek między Władimirem Żyrinowskim a naczelnym rabinem Moskwy.
      Kim jest Żyrinowski, to wiemy a rabin ?
      Rabin nie może być głupi, to chodząca mądrość Zydów.
      Więc starli się dwaj godni siebie rywale.

      Zaczął Żyrinowski :

      - Ja na twoim miejscu i po tym co twój naród zrobił ludziom w Rosji, to bym nie odważył się ludziom pokazać na oczy.

      Rabin;- A cóż takiego złego zrobili żydzi że mają się wstydzić?

      - A NKWD, które składało się w 84% z żydów? A gułagi i obozy? Ofiary które wy macie na sumieniu, to więcej niż straty w ludziach w drugiej wojnie światowej. Nic ci to nie mówi?

      Rabin;- Co ty opowiadasz? Te straty o których tu mówisz, to wina systemu i Stalina. To Stalin kazał zabijać bojąc się utracić władzę.

      - A kto Stalinowi przygotowywał listy ofiar do egzekucji? I ile na dobę? Kto ich fizycznie mordował? Może Rosjanie Rosjan?

      Rabin;- Oczywiście że Rosjanie Rosjan. Nie wykluczam, że mógł być w tej formacji i żyd. Ale działo się to z rozkazu Stalina.

      - A ja mam tu ksero dokumentu w którym wasz Beria wydał rozkaz likwidacji ludzi których uznawał za wrogów Związku Radzieckiego. Możesz iść do archiwum i sprawdzić. Wiec likwidowaliście milionami ludzi którym nie podobała się wasza działalność. Chcesz wiedzieć ile zbudowaliście gułagów, ile obozów np. przy kamieniołomach i regulacjach rzek? W całym ZSRR był tego ponad 2500. a wiesz że tam nie siedział ani jeden żyd? Że komendantami byli wyłącznie żydzi. A jeśli już był Rosjanin, to taki zaprzedał się wam i robił to co mu kazaliście.

      Rabin;- Ale nie zaprzeczysz, że żydzi w czasie wojny odegrali ogromną rolę w pokonaniu armii niemieckiej!!!

      - Żydowscy żołnierze, a raczej oficerowie, bo jak taki był żyd to automatycznie otrzymywał stopień oficera politycznego, to tylko krępowali ręce oficerowi radzieckiemu. Bez nich nie mógł nawet samodzielnie rozkazywać. Stalin to zrozumiał pod koniec wojny i trochę ukrócił władzę oficerów politycznych, żydów. Ale skoro ty wyciągnąłeś temat jak walczyliście, to ja ci zaprezentuję wydarzenia z frontu. Jak Niemcy byli pod Moskwą to Rosjanie wywozili za Ural całe fabryki. Dzień i noc szły transporty, i twoi żydzi , oficerowie NKWD którzy obłowili się w czasie rewolucji, rabując z cerkwi obrazy i inne dzieła sztuki, załadowali swoje kufry z kosztownościami w te transporty. Wywiad Żukowa doniósł o tym fakcie Stalinowi, a ten kazał ich rozstrzelać i publicznie ogłosić za co. Nie było w tej grupie ani jednego Rosjanina. I co ty na to? Albo gdy Stalin powierzył Żukowowi obronę Leningradu to tam też był taka historia z 200-oma politycznymi z NKWD. Ci oficerowie, gdy ludność padała z głodu a racje były po parę deko na osobę to oficerowie żydzi brali jedzenia ile chcieli. Ale to nie wszystko, doradzali politycznie rosyjskim oficerom z ziemianek.
      Rosjanie ginęli a wasi chronili się w bunkrach i ziemiankach. Żukow to ujawnił. Kazał ich mimo ostrej zimy rozebrać do gaci i ustawić pod ścianę. Ale zawahał się bo było ich ponad 200-u. zadzwonił do Stalina a ten odparł, że trzeba ich rozstrzelać. I co ty powiesz? za bohaterstwo tych 400 rozstrzelano? To ma być ten wkład w zwycięstwo nad Hitlerem?

      Rabin;- Ty to musisz powyciągać takie przykre sprawy! Jak jest wojna to się ujawniają różne charaktery. Żydzi to tacy sami ludzie jak inne narody i bywa że wśród nich są źli ludzie. A co to waszych nie było w NKWD?

      - Oczywiście że byli. Ale zobacz jak jest statystyka. 16% Rosjanie, 84% żydzi. Rosjan nie awansowano na oficerów, chyba że zasłużył na awans mordując swoich rodaków. A już sama góra w Moskwie to wyłącznie żydzi! Może tu powiesz jak topili ludzi w morzu twoi żydzi. Nawet dzieci. Jak okna i drzwi zaspawali żeby nikt nie mógł się uratować. Co, może Rosjanie to zrobili?

      Rabin;- Tu należałoby powołać komisje do sprawdzenia tych zarzutów. Przecież te barki i statki były rosyjskie a nie żydowskie.

      - Tak. Łubianka, gułagi, kamieniołomy, tamy, regulacje rzek były ruskie. Ale kto miał nad tym władzę? Wy żydzi byliście władzą. Wy skazywaliście w sądach Rosjan, a i bez sądu były wyroki wydawane przez dowódcę obozu. Wam Europa zawdzięcza ludobójstwo, które za wszelka cenę chcecie zwalić na ustrój! A ten ustrój kto wymyślił i wcielił w życie? Może rosyjski chłop lub robotnik w fabryce? To twoi rodacy Marks i Engels wykombinowali jak żydzi mają przejąć władze na całym świecie. Mam ci tu wyliczać wasze zbrodnie za które wg mnie kiedyś wasz naród zapłaci krwawo? Mydlenie oczu światu nic nie da. Bo już w narodzie rosyjskim coraz śmielej mówi się o waszych zbrodniach i ofiarach w dziesiątkach milionów. Są jeszcze pewne więzy które w pełni nie pozwalają naszej władzy mówić o faktach i ludziach, ale układy na świecie ulegają zmianom, i będzie tak, że ujawnimy światu wasze ohydne uczynki. Dlatego ci powiedziałem że ja na twoim miejscu nie występowałbym tutaj i to ze mną.

      Rabin;- A któż ty jesteś taki, że powinienem się ciebie bać?

      - Ja mam odwagę powiedzieć wam, że jesteście narodem przestępców, a ubieracie się w szaty świętych. Macie morze niewinnej krwi na rękach, a krzyczycie na cały świat że wam się krzywda dzieje. To Izrael wyrzucił z terenów które są ojczyzna Palestyńczyków ponad 4mln ludzi i zajął bezprawnie ziemie innego państwa. To wy żydzi przywłaszczyliście sobie ziemie Libanu, Syrii, i Palestyny. Bo macie poparcie w USA, w których podobnie jak w Polsce żądzą żydzi. Bo tak chytrze dzielicie wypracowane przez Polaków i Amerykanów pieniądze, żeby móc sobie kupić zdrajców i żeby dla was upadlali te narody. Ale to się skończy. Pracujecie na następny pogrom, który może być taki że ci co ocaleją będą przysięgać że nie są żydami. Ta sytuacja zaczyna dojrzewać i nastąpi taki moment że pękną więzy obawy, przestaną się was bać całe narody i przejrzą na oczy jakimi pasożytami świata jesteście. I co ty masz na obronę swojego bandyckiego narodu?

      Rabin aż podskakiwał na ławce i machał rękami jak Żyrinowski mówił.

      Rabin;- Jak śmiesz mówić wulgarnie i kłamliwie o narodzie z którego ty sam pochodzisz!? Przecież twoi rodzice to polscy żydzi. Ty kalasz własne gniazdo. A to bezkarnie ci nie ujdzie. Ty zapłacisz za te brednie publicznie wypowiadane. My wniesiemy sprawę do sądu tu w Moskwie. Ty zostaniesz za te oszustwa surowo ukarany!

      - Ty pamiętaj, że to już nie czasy Berii i Kaganowicza, że z sądów pousuwano sędziów żydów. A Rosjanie was nienawidzą. Ty nie tykaj moich rodziców bo ci tu i teraz zapłacę.

      To mówiąc wstał i ruszył w stronę rabina. Służby porządkowe nie dopuściły do rękoczynów

      - Ja owszem urodziłem się jako żyd, ale ja czuje się Rosjaninem i moją ojczyzną jest Rosja a nie Izrael. Żyłem tak, że Rosjanie mnie akceptują. Ty spróbuj poddać się pod głosowanie i tak jak ja wygrać. Popatrz tu na wielkim monitorze widać jak ludzie głosują.

      Żyrinowski miał 25000 głosów poparcia, a rabin 2100

      - Ty sam zobacz, na ciebie głosowali tylko żydzi i to nie wszyscy. Bo w Rosji jest was dużo więcej niż ci co ciebie poparli. Jak ty możesz być rabinem skoro jesteś taki głupi. Twój bóg odebrał ci resztę rozumu.

      Tym razem żyd nie wytrzymał, podszedł i opluł Żyrinowskiego ten nie był dłużny i rabin dostał parę razy pięścią w twarz. Po chwili wstał i powiedział.
      Rabin;- Ty Żyrinowski za to ciężko zapłacisz.

      Po czym odpiął mikrofon i wyszedł ze studia.
    • vasilip Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? 28.07.13, 08:12
      lecz się póki czas
    • Gość: aaa Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? IP: *.wroclaw.vectranet.pl 28.07.13, 16:09
      w sumie
      • Gość: aaaa Re: Ilu Polaków zamordowali zydzi w czasie wojny? IP: *.wroclaw.vectranet.pl 28.07.13, 16:10
        to wszystko nie ma sensu, wszyscy jesteśmy ludzmi
Pełna wersja