kwisniewski
22.02.07, 16:20
4. pułk piechoty z Płocka w kampanii napoleońskiej
www.plock24.pl/fusion/readarticle.php?article_id=299
i jego generał
Franciszek Młokosiewicz herbu Fuengirola (ur. 5 maja 1769 w Koźminku koło
Kalisza, zm. 23 marca 1845 w Warszawie), polski oficer z czasów Stanisława
Augusta, wojen napoleońskich i Królestwa Polskiego, obok ks. Józefa
Poniatowskiego najbardziej znany w Europie polski wojskowy tych czasów,
jedyny polski oficer 1. poł. XIX wieku, który od szeregowca dosłużył się
stopnia generała, pochodząc przy tym z niższych warstw społecznych i nie
należąc do szlachty, nawet zagrodowej.
Urodził się w małym podkaliskim miasteczku Koźminek jako syn rzemieślnika
Feliksa i Agnieszki z Szymańskich. Pierwsze nauki pobierał w rodzinnym
miasteczku i w Kaliszu. W wieku lat 20 wstąpił jako szeregowiec do 7. pułku
piechoty, już rok później uzyskał stopień sierżanta. Brał udział w przegranej
przez Polskę wojnie 1792 roku i , jako podporucznik, w insurekcji
kościuszkowskiej. W grudniu roku 1806 wstąpił jako porucznik do 4. pułku
piechoty Księstwa Warszawskiego i już rok później awansował na kapitana. Po
kampanii r. 1807 otrzymał Order Virtuti Militari. W roku 1808 został wraz ze
swym pułkiem przerzucony do Hiszpanii. W roku 1810 powierzonu mu i 150
żołnierzom polskim obronę zajętej przez Francuzów twierdzy Fuengirola koło
Malagi, która broniła dostępu do miasta od strony Gibraltaru. Gubernator
Gibraltaru postanowił zdobyć Fuengirolę od strony morza siłami korpusu
ekspedycyjnego pod wodzą lorda Blayneya. 14 października 1810 r. Anglicy
dokonali szturmu na twierdzę. Młokosiewicz odparł atak, a następnego dnia,
otrzymawszy posiłki polskie i francuskie, zdobył angielskie baterie i wziął
do niewoli lorda Blayneya, 8 oficerów i 177 żołnierza, za co parę dni później
otrzymał order Legii Honorowej. Obrona Fuengiroli przyniosła mu europejską
sławę w kołach wojskowych.
Wróciwszy do Polski z początkiem roku 1812 Młokosiewicz brał udział jako
dowódca batalionu w kampanii rosyjskiej Napoleona, m.in. w bitwie nad
Berezyną, a później w roku 1813 w bitwie pod Lipskiem, podczas której został
ciężko ranny. Po roku 1815 służył jako major w Korpusie Inwalidów armii
Królestwa Kongresowego, w r. 1817 poprosił o abszyt i zajął się rolnictwem w
majątku żony Omęcinie koło Radomia.
W czasie powstania listopadowego powrócił do służby czynnej i uzyskał w r.
1831 stopień pułkownika, zaś po brawurowym ataku na tylnią flankę rosyjską w
bitwie pod Kałuszynem został 26 lipca tegoż roku mianowany generałem brygady.
W czasie szturmu Paskiewicza na Warszawę Młokosiewicz był dowódcą brygady i
walczył na Woli. Po upadku Warszawy, widząc zbliżającą się klęskę powstania,
poprosił o dymisję i złożył przysięgę wierności carowi Mikołajowi I, po czym
powrócił do swych dóbr w Omęcinie.
W roku 1842 car Mikołaj nadał mu szlachectwo Królestwa Polskiego z herbem o
nazwie Fuengirola (wg. Szenica: w polu czerwonym kamienna baszta
sześcioboczna z blankami, w bramie baszty złoty lew w prawo spięty, miecz w
prawej łapie do cięcia trzymający, w szczycie hełmu pół lwa jak w tarczy, w
prawo paszczą w tył obrócony).
Franciszek Młokosiewicz był dwukrotnie żonaty: 1:o voto z Anną Sokołowską na
Omęcinie, z którą miał syna, 2:o voto z Anną Janikowską, z którą miał trzech
synów i dwie córki. Spośród synów dużą sławę osiągnął urodzony w 1831 Ludwik
Aleksander, botanik i zoolog.
Generała Młokosiewicza pochowano na Powązkach. Okazały nagrobek z lanego
żelaza istnieje do dziś dnia. Napis głosi: Franciszek Młokosiewicz, dawny
wojskowy polski, urodził się dnia 5 maja 1769 r., umarł w Warszawie 23 marca
1845 r. Usługom własnego kraju swe życie poświęcił, żył bez bojaźni wyrzutu.
Cześć jego pamięci! Wieczne odpocznienie.
Źeódło : wikipedia