kwisniewski
13.09.07, 23:57
Stanisław Kostka Był synem Jana kasztelana zakroczymskiego i
Małgorzaty z Kryskich. Miał 3 braci i 2 siostry.
Paweł Kostka (ur. w sierpniu 1549 w Rostkowie k. Przasnysza - zm.
1607 w Piotrkowie) chorąży ciechanowski. Syn Jana, kasztelana
zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich, brat św. Stanisława Kostki
W kaplicy północnej kościoła św. Anny w Warszawie pochowani zostali
rodzice św. Stanisława Kostki: Jan, kasztelan zakroczymski (zm.
1576) i Małgorzata z Kryskich (zm. 1593) oraz bracia: Wojciech,
zmarły w dzieciństwie (1579) i Paweł, chorąży ciechanowski, fundator
kościoła bernardynów w Przasnyszu (zm. 1607). W 1911 za rządów ks.
Józefa Piekuta szczątki Kostków w ścianie kaplicy umieszczono
pamiątkową tablicę z białego marmuru w czarnym marmurowym
obramowaniu, na której umieszczono daty śmierci rodziców i braci
Świętego.
Liczniej w kościele prezentowane były epitafia, przeważnie
marmurowe, niektóre z rzeźbionymi lub malowanymi portretami oraz
tablice inskrypcyjne, upamiętniające osobistości, związane głównie z
dworem królewskim.
Dla upamiętnienia zmarłego w 1618 roku kanclerza w. kor. Feliksa
Kryskiego z Drobina, wdowa po nim Zofia z Łubieńskich ufundowała ok.
1620 roku osobną kaplicę, dostawioną do północnej elewacji kościoła;
założona na planie prostokąta, murowana, otynkowana, nakryta kopułą,
osadzoną jakby na czterospadowym dachu, z latarnią, zwieńczoną
krzyżem, reprezentowała pierwszą w Warszawie tego typu
późnorenesansową budowlę. Ściany jej ozdobione parami narożnych
pilastrów toskańskich na wysokich cokołach, dzieliły pary
prostokątnych okien, przesklepionych łukiem. W podziemiach kaplicy
spoczął niebawem i syn Feliksa - Paweł Kryski (zm.1624 r.) chorąży
króla Zygmunta III i starosta kowelski, a w kilkanaście lat później -
Zofia z Łubieńskich Kryska, zmarła w 1650 roku Wszystkie pochowane
w kaplicy osoby upamiętnione były epitafiami, wmurowanymi w ściany.
W 2 połowie XVII wieku odnowiono dawną kaplicę Kryskich i
przeznaczono ją na kaplicę bł. Władysława z Gielniowa, przenoszą tam
jego relikwie. Wówczas bowiem podjęto na nowo intensywne starania o
zamknięcie wieloletniego procesu beatyfikacyjnego tego zakonnika.
Fundatorem ołtarza, który stanął tam w latach 80-tych t. w., był
biskup kujawski Bonawentura Madaliński, a obraz z wizerunkiem
patrona ofiarował doń Stanisław Herakliusz Lubomirski. Ołtarz ten
miały zdobić posągi stojących św. Bernarda i św. Jana Kapistrana
oraz siedzących na szczycie aniołów.
Kaplica ta otrzymała wówczas także nowe wejście, przebite z
prezbiterium, zamknięte żelazną kratą z 1705 roku i ozdobione
portalem z ćwierćkolistym tympanonem; identyczny portal ujął
przeciwległe w prezbiterium wejście do korytarza przy zakrystii.
Wyposażenie wnętrza świątyni, zachowane do dziś - ołtarz główny i
trzy pary bocznych, organy i ambona, stanowiące w sumie dość
ujednolicony zespół, powstać musiało, o czym świadczą cechy stylowe,
w XVIII wieku, począwszy od końca lat 20-tych do 60-tych. Podobnie
jak na powstanie i wzbogacanie wystroju świątyni na przełomie XVI i
XVII stuleci (zwłaszcza po 1572 r.) wpłynął bezpośrednio kult
Władysława z Gielniowa, tak barokowo-rokowe wyposażenie kościoła z 1
połowy XVIII wieku związane było z przygotowaniem spodziewanego aktu
beatyfikacji bł. Władysława oraz 300-letnią rocznicą sprowadzenia
bernardynów do Polski
Wśród twórców poezji religijnej średniowiecza byli bernardyni,
którzy także powracali chętnie do tematyki pasyjnej i
Bożonarodzeniowej. Do grona ich należał Władysław z Gielniowa (ok.
1440-1505), barnardyn, płomienny kaznodzieja, autor między innymi
takich epickich pieśni, jak Jezusa Judasz przedał za pieniądze
nędzne i Augustus kiedy krolował