kwisniewski
11.07.08, 11:36
Byli też plocczanie
Raczyński Jan Franciszek – żołnierz II Korpusu Polskiego, walczył
pod Kaniowem, uczestnik wojny 1920r, oficer gospodarczy w Szpitalu
Polowym nr 12, oficer prowiantowy i płatnik w Dowództwie Okręgu
Etapowego Wołyń. Po przejściu na emeryturę w roku 1930 zamieszkał w
Płocku przy ulicy Miejskiej 16a. Pracował w Powiatowej Komendzie
Uzupełnień w Płocku. Kapitan piechoty w stanie spoczynku.
s. Ignacego i Anny z Czajkowskich, ur. 5 X 1884r w Staszowie,
zamordowany Katyniu wiosną 1940r
Zbarawski Józef – podporucznik 8 pułku artylerii lekkiej. Ostatni
znany adres Włodzimierz Wołyński.
s. Reinholda, ur. 17 IX 1900r, wywieziony w 1940r zaginął na Ukrainie
Tadeusz BEJT (1923-1949)
Ur. 20 V 1923 w Mąkolinie, pow. Płock, syn Czesława i Anny z
Homolków. Mieszkał w sąsiednim majątku Leksyn, do 12. roku życia
uczył się w domu. Miał wychowawcę Niemca, co istotnie wpłynęło na
jego losy. Od 1935 w Męskim Gimnazjum im. Tow. Jana Zamoyskiego w
Warszawie. W stolicy także w okresie okupacji niemieckiej. Należał
do AK, był kurierem KG, uczęszczał na tajne kursy rolnicze,
zarobkował, jeżdżąc rikszą. W styczniu 1944 przeszedł szkolenie
służb do zadań specjalnych i w kwietniu został wysłany jako kurier
na Wołyń. 30 kwietnia dotarł do dowódcy 27. Wołyńskiej DP AK mjr.
Tadeusza Sztumberk-Rychtera. W lipcu 1944 dywizja została zmuszona
przez Sowietów do złożenia broni w Lasach Parczewskich. Walczył
następnie w powstaniu warszawskim. W czerwcu 1945 aresztowany przez
UBP, ale wkrótce zwolniony. Niespełna dwa miesiące później
nielegalnie opuścił kraj, przez Kudowę-Pragę-Pilzno docierając do
Monachium i Murnau. Wkrótce osiadł w Ankonie (Włochy) i tam
zdecydował się pełnić rolę kuriera. Organizował drogi kurierskie i
punkty przerzutowe na granicy polsko-niemieckiej, a także przerzuty
z kraju na Zachód osób ściganych przez służby bezpieczeństwa i
rodzin pozostających za granicą oficerów 2. Korpusu gen. Władysława
Andersa. Był parokrotnie w Polsce. Zamieszkał w strefie angielskiej
Berlina. W 1948 porwany ze swego mieszkania w Berlinie, w piżamie
przewieziony do Warszawy i osadzony w więzieniu mokotowskim. WSR w
Warszawie 18 XI 1948 skazał go na karę śmierci. Bierut nie
skorzystał z prawa łaski. Stracony 11 II 1949. Odznaczony Krzyżem
Walecznych za działalność kurierską w latach okupacji niemieckiej.
22 I 1993 SWOW stwierdził nieważność wyroku b. WSR w Warszawie.
AIPN, Teczki więźniów 1948, Bejt Tadeusz; AWL, WSR w Warszawie,
118/91/
/3901; Informator o osobach skazanych..., wg indeksu.