Dodaj do ulubionych

4 bonifikaty - moje wygrane sprawy............

22.10.11, 14:12

cd.
Żądanie zawarte w pozwie pozwana uznaje za nieuzasadnione, także za sprzeczne z art.5 KC i to nie tylko dlatego, że od czasu zbycia przez nią mieszkania mija już blisko 9 lat, ale sprzeczne także z przepisami prawa administracyjnego, jako iż:
-art. 7 KPA stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,
- art. 8 KPA stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.
- art. 9 KPA stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W 1996 r. Prezydent Miasta Szczecina – a przy tym znany adwokat i radca prawny – Bartłomiej Sochański – skierował do mieszkańców Szczecina informację – „Jak kupić mieszkanie, lokal użytkowy, garaż lub kamienicę”.

W tej informacji, mającej postać broszury – jest obszerne wyjaśnienie prywatyzacji; w broszurze znalazła się też uchwała nr XXIII/277/96 Rady Miejskiej w Szczecinie z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie prywatyzacji komunalnych lokali mieszkalnych, użytkowych, garaży i budynków, wraz z załącznikiem określającym zasady owej prywatyzacji.
dowód: informacja (zał. 7) wraz z uchwałą (zał. 8) i zasadami (zał. 8)

W dokumencie tym nie ma jednak w ogóle wzmianki o tym, że nabywca lokalu mieszkalnego (czy też innego) w przypadku sprzedaży go przed upływem określonego czasu będzie musiał zwrócić bonifikatę.

Wprawdzie protokół uzgodnień z dnia 28 lutego 1998 r. odwołuje się do uchwały z dnia 29 grudnia 1997 r., jednakże pozwana wskazuje, że w tym dokumencie także nie ma zapisu o konieczności zwrotu bonifikaty.

Pozwana odwołuje się w tej mierze także do orzecznictwa administracyjnego, wskazując, że art. 9 KPA znosi zasadę powszechnej znajomości prawa przez obywateli i nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informacji prawnej w toku postępowania, co stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 marca 1994 r. (sygn. akt: SA/PO 3383/93).

Wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r. (sygn. Akt: V SA/WA 550/06) stanowi z kolei, że organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie z urzędu całokształtu informacji, dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ciążący na organach administracji z mocy art. 9 k.p.a. obowiązek udzielania informacji obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym zgodnie z art. 9 in fine organ nie może ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej poprzez wskazanie bądź zacytowanie przepisu, lecz musi podać również "niezbędne wyjaśnienia" co do treści przepisów oraz udzielać "wskazówek", jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody.

Pozwana podnosi, że zarówno przed nabyciem przez nią od Gminy Miasta Szczecin lokalu, jak też w trakcie jego nabywania, co znalazło swój wyraz w podpisanej umowie (akt notarialny) – nie było jakiejkolwiek informacji, czy też pouczenia o możliwości albo wręcz obowiązku zwrotu bonifikaty.

Skoro zatem takowego zwrotu nie zastrzeżono, to brak jest – zdaniem pozwanej – obecnie podstaw do domagania się od nich zwrotu bonifikaty. Pozwana uważa, że takowe zastrzeżenie winno być niewątpliwie w akcie notarialnym, który ostatecznie uregulował prawa i obowiązki stron umowy.

O ile więc obecnie powódka stwierdza, że w sporządzanych aktach notarialnych z udziałem Gminy Miasta Szczecin - jest zastrzeżenie co do obowiązku zwrotu bonifikaty (por. zał. 12), a nawet ustanawiana hipoteka kaucyjna, w związku z czym nabywca lokalu od Gminy Miasta Szczecin ma już świadomość konsekwencji związanych ze sprzedażą lokalu wbrew warunkom umowy (zwrot bonifikaty) i nie ma wytłumaczenia, o tyle takiego zapisu nie było przy sprzedaży lokalu pozwanej, co jest bezsporne.
*
Reasumując - zatajenie przed pozwaną w 1999 r. możliwości dochodzenia zwrotu bonifikaty i dochodzenie jej dopiero po ponad 10 latach od daty sprzedaży pozwanej mieszkania, w tym po 8 latach od daty powzięcia informacji o sprzedaży mieszkania przez pozwaną - jest – zdaniem pozwanej - postępowaniem wręcz nieuczciwym i niewątpliwie sprzecznym z zasadami współżycia społecznego (art. 5 KC), jak też sprzecznym z przytoczonymi wyżej normami KPA, które ustalają sposób postępowania organów Państwa wobec obywatela, a mówią te przepisy o obowiązku staniu na straży praworządności załatwiania sprawy przy wzięciu pod uwagę słusznego interesu obywatela, pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa, czy też należytego i wyczerpującego informowania stron, aby nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa.

Pozwana odwołuje się też na koniec do wyroków sądów szczecińskich, jakie zapadły już prawomocnie w tego rodzaju sprawach (pkt. 4 pisma), przy czym wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2009 r. załącza się do niniejszego pisma (zał. 16).

Stanowisko zajęte czy to przez Sąd Okręgowy w Szczecinie, czy to przez sąd Apelacyjny w Szczecinie - potwierdza racje powódki w niniejszej sprawie.
Obserwuj wątek

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka