ewiak.r
09.02.09, 16:06
Jak wiemy, Żydzi do spółgłosek יהוה dodawali samogłoski słowa adonaj (Pan). Chcieli w ten sposób przypomnieć czytającemu, aby nie wymawiał imienia Bożego, lecz zastępował je słowem Adonaj. Stąd pochodzi forma Jehowa[h]. Raymundus Martini w Pugio fidei (1278 rok) imię Boże oddał w formie Yohoua (przedruki tego dzieła wydane kilkaset lat później wprowadzają formę Jehowa).
Klemens Aleksandryjski posługiwał się formą Iαουε. Dobrze znana nam jest też samarytańska forma Ἰαβέ (Iabe).
Chrześcijanie posługujący się językiem greckim, podczas transliteracji imion hebrajskich opuszczali literę ה. W pewnym okresie czasu, literę ו transliterowano na β. Z punktu widzenia fonetyki ו podobne jest do u. Z literą ה forma Iαουε w języku polskim przyjęłaby formę – Jahoueh (czytaj: Jaue).
Wymowa krtaniowej, szczelinowej ה jest bezdźwięczna i odpowiada w zasadzie polskiej, bezdźwięcznej h np. w "hałas". Wymowa hebrajska jest jednak słabsza. W czasach biblijnych nie wymawiano jej prawdopodobnie tak jak obecnie. Na końcu wyrazu była ona w piśmie tylko znakiem ortograficznym, służącym do zapisu samogłoski, jeśli zaś należało ją w tym miejscu wymówić to stawiano w niej kropkę.
Na formę Jahoueh wskazują również skróty imienia Bożego, użyte w wielu imionach hebrajskich. Np. Eliasz (Elijahou).
Za Jahoueh przemawia również skrócona forma imienia Bożego Jah.
Co ciekawe, w czasopiśmie "Strażnica" przyznano: "Imię Boże w postaci 'Jahwe' (czasami 'Jahue') stanowi po prostu próbę wyrażenia go w sposób bliższy pierwotnej hebrajszczyźnie" (tom CI, nr 21, s. 5, a. 5a).
Angielska wymowa Jehovah, niestety nie przypomina już ani trochę pierwotnego brzmienia imienia Bożego, gdyż popełniono tu dwa rażące błędy:
1) Do tetragramu podstawiono samogłoski wyrazu adonaj, co bardzo zniekształciło wymowę imienia Bożego.
2) Litery j nie zamieniono na angielskie y, co spowodowało dodatkowe zniekształcenie.