1XI - ciekawostka

IP: *.dip.t-dialin.net 01.11.03, 11:42
Dzien Wszystkich Swietych ustanowil papiez Bonifacy IV dopiero w VII w.n.e.
Obchodzono go wtedy 13 maja. Ponad sto lat pozniej, w 834 roku, papiez
Grzegorz IV przesunal go na 1 listopada, ale i oglosil, ze jest to jedno z
najwazniejszych swiat w roku liturgicznym.

    • Gość: ballest Re: 1XI - ciekawostka IP: *.dip0.t-ipconnect.de 01.11.03, 12:04
      A tu jeszcze jedna ciekawostka.
      cgi.ebay.de/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=3249364077&category=33384#ebayphotohosting

      pyrsk
      ballest
      • Gość: ballest Re: 1XI - ciekawostka IP: *.dip0.t-ipconnect.de 01.11.03, 12:05
        cgi.ebay.de/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=3249545100&category=33384#ebayphotohosting

        pyrsk
        ballest
        • Gość: ballest Re: 1XI - ciekawostka IP: *.dip0.t-ipconnect.de 01.11.03, 12:08
          cgi.ebay.de/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=3249765792&category=33384#ebayphotohosting

          pyrsk
          ballest
    • Gość: Szwager Re: 1XI - ciekawostka IP: *.dip.t-dialin.net 01.11.03, 12:18
      Kult zmarłych – Janina Bohdziewicz
      Kult zmarłych zapoczątkowany prawdopodobnie 25 tysięcy lat temu, powiązany
      jest z odwieczną wiarą w duchy i dusze. Dusza to bezcielesny a w wielu
      religiach również nieśmiertelny, element który stanowi źródło życia ciała i
      opuszcza je w momencie śmierci. Lud wierzył również, że dusza może w każdym
      momencie opuścić ciało. Kiedy to czyniła, człowiek tracił przytomność, kiedy
      zaś powracała odzyskiwał zdolność ruchu. To pierwotne przeświadczenie tkwi w
      naszej świadomości do dnia dzisiejszego – wszak o kimś, kto po omdleniu
      odzyskuje przytomność mówimy „przychodzi do siebie”. Wiara w dusze, które
      opuściły ciało zmarłych, zrodziła jednocześnie strach przed nimi. Jak silny
      jest ten strach i mocno zakorzenił się w człowieku może świadczyć fakt, że
      jeszcze dziś wiele osób i to odważnych nie pójdzie na cmentarz o północy, w
      godzinie duchów – jak mówią zabobonni. Niekiedy najbliżsi zmarłego przebierali
      się aby duch zmarłego nie mógł ich poznać. Pozostałością tego zwyczaju jest
      dzisiejszy strój żałobny.

      Z czasem coraz bardziej upowszechnił się pogląd, że dusza zmarłych wędruje do
      wspólnego miejsca w odległym zakątku świata podziemnego. Tak na przykład
      Homer „wyprowadził dusze z grobów i umieścił je w Hadesie, a Indianie w
      krainie wiecznych łowów. Stopniowo tamten świat – marzenie – podzielił się na
      duchów dobrych i złych i tak powstała legendarna kraina w której przebywają
      bogowie i dusze sprawiedliwych i wybranych przez bogów.

      W miarę powstawania wierzeń o losach duszy na „tamtym świecie” – mnożyły się
      obrzędy i zwyczaje, mające pomóc duszom zmarłych, ułatwić im bytowanie a
      przede wszystkim zbawienie w zaświatach. Były to między innymi kierowane do
      bogów modlitwy aby pozyskać ich życzliwość, dawanie na wspominki, wspomaganie
      dziadów cmentarnych, którego pozostałością były „dziady”, tak wspaniale
      opisane przez Adama Mickiewicza. Nasi przodkowie ucztowali na grobach, co
      jeszcze dzisiaj czynią cyganie. Resztki jedzenia zostawiali na grobach dla
      dusz zmarłych jak również dla dziadów cmentarnych. Na mogiłach i rozdrożach
      palono ogniska, by dusze mogły się ogrzać i nie błądzić, co było praktykowane
      mimo zakazów naszego kościoła aż po XV wiek, a czego pozostałością są
      dzisiejsze świeczki i znicze nagrobne.

      Wierzono i nadal niektórzy wierzą, że w Zaduszki o północy dusze zmarłych
      odwiedzają dom najbliższej rodziny. Albo o północy słyszeli odgłos dzwonów i
      widzieli kościół rzęsiście oświetlony i ksiądz oczywiście odprawiał
      nabożeństwo.

      Pogański kult zmarłych znany we wszystkich religiach, nasz kościół
      usankcjonował bardzo późno, dopiero pod koniec X wieku.

      I tak to dawny zwyczaj pogański i święto chrześcijańskie zostało ze sobą
      związane. A obecnie wiążą się coraz bardziej, z Dniem Zmarłych obchodzonym 1
      listopada, kiedy to czcimy pamięć tych którzy od nas odeszli.

      • Gość: Szwager Re: 1XI - ciekawostka IP: *.dip.t-dialin.net 01.11.03, 12:23
        www1.gazeta.pl/wyborcza/1,34513,1754704.html
    • Gość: Szwager ps IP: *.dip.t-dialin.net 01.11.03, 12:51
      OCHRONA CMENTARZY
      Instrukcja Komisji Episkopatu do spraw Sztuki Kościelnej
      - 1987

      Ustalenia podstawowe

      1. We wszystkich kulturach świata i na przestrzeni całych dziejów ludzkości
      cmentarze, groby i miejsca grzebania zmarłych były i są otaczane szczególnym
      pietyzmem, właściwym dla danej kultury i stanu cywilizacji narodu. Pietyzm ten
      ma swój własny wyraz, zasadność i formę w chrześcijaństwie.

      2. Cmentarze, grobowce i poszczególne mogiły są wyrazami i świadectwami wiary
      w życie pozagrobowe oraz szacunku dla zmarłych.

      3. Kościół zawsze uważał cmentarze, grobowce, jak i poszczególne mogiły, gdzie
      spoczywają ciała zmarłych, za miejsce święte. Prawo kanoniczne określa:
      Miejscami świętymi są te, które przez poświęcenie lub błogosławieństwo,
      dokonane według przepisów ksiąg liturgicznych, przeznacza się do kultu Bożego
      lub na grzebanie wiernych (KPK kan 1205)

      4. Świętość i wyjątkowość charakteru cmentarzy, grobowców i mogił sprawiały,
      że miejsca te wydzielano z otoczenia, fizycznie odgradzano od niego, często
      obsadzano drzewami i otaczano czcią. Kościół zalecił wznoszenie tam krzyży lub
      kaplic. Wiernych zaś wezwał do zatroszczenia się o własny cmentarz lub
      przynajmniej o osobne kwatery na cmentarzach świeckich (KPK kan 1240).

      5. W trosce o świętość cmentarzy i mogił oraz o ich nietykalność Kościół
      zalecił szczególną dbałość o ich zewnętrzny wygląd oraz otaczanie ich czcią i
      pamięcią. Zabraniał i zabrania wszystkiego co jest obce świętości miejsca (KPK
      kan 1210). Nadto zobowiązał do wydania przez prawo partykularne stosownych
      przepisów mających na celu zachowanie porządku na cmentarzu, utrzymanie i
      ochronę ich sakralnego charakteru (KPK kan 1234).

      6. Niejednokrotnie cmentarze, jak i poszczególne mogiły powstały w wyniku
      zdarzeń historycznych. Dziś są ich historycznymi pamiątkami i świadectwami.

      7. Cmentarze, jako kompleksy drzewostanu oraz jako zespoły nagrobków, rzeźb,
      epitafiów, symboli, napisów nagrobnych itp., pozostają niewyczerpalnym źródłem
      wiedzy o życiu w przeszłości pojedyńczych jednostek i całych zbiorowości
      ludzkich. Stają się odzwierciedleniem życia religijnego parafii i powszechnie
      dostępną kroniką jej dziejów. Są także wyrazem i świadectwem kultury regionu,
      całego narodu i państwa, a także historycznej epoki. Jako takie stanowią dobro
      kulturalne Kościoła i Narodu.

      8. Wiele cmentarzy, pomników nagrobnych i poszczególnych mogił uległo lub
      ulega bezpowrotnej zagładzie przez utratę właścicieli lub opiekunów, przez źle
      pojęte prace modernizacyjne oraz przez brak stałej opieki nad grobami,
      grobowcami i cmentarzami opuszczonymi. Zniszczeń dokonuje także czas, ludzki
      wandalizm, kradzieże elementów nagrobkowych, włamania do grobowców i
      bezczeszczenie pojedyńczych mogił oraz brak należytej konserwacji.

      Normy ogólne

      1. W trosce o zachowanie sakralności i nietykalności cmentarzy, grobowców oraz
      mogił należy się stosować do postanowień Prawa Kanonicznego, zawartych w
      kanonach traktujących o miejscach
      świętych i cmentarzach, a zwłaszcza w kanonach 1205; 1210; 1240 oraz do
      przepisów prawa partykularnego.
      2. Cmentarze jako miejsca święte, a nierzadko jako zespoły zabytkowe i
      historyczne podlegają w zakresie ochrony normom o postępowaniu w sprawach
      sztuki kościelnej wydanym przez Konferencję Episkopatu Polski 25 stycznia 1973
      r. oraz ustawie o ochronie dóbr kultury i o muzeach z dnia 15 lutego 1962 r.
      ogłoszonej w Dzienniku Ustaw PRL, nr 10, poz 48.
      3. Proboszczowie oraz rządcy parafii winni szczególną troską otaczać
      cmentarze, poszczególne nagrobki i mogiły jako miejsca święte. Winni
      oddziaływać na wiernych i obudzać w nich poczucie szacunku względem cmentarzy,
      pojedynczych grobów oraz troskę o nie. Nagrobki oraz całe kwatery o
      szczególnej wartości historycznej i artystycznej nie mogą w żadnym przypadku
      podlegać likwidacji.

      Wskazania szczegółowe

      1. Urządzenie i użytkowanie cmentarzy parafialnych winno się odbywać z
      zachowaniem przepisów kościelnych i państwowych.

      2. Cmentarze parafialne winny być świadectwami wiary parafian i zapisem
      dziejów parafii. W tym celu:
      a) Należy zachować i zabezpieczyć stare cmentarze, stare partie cmentarzy z
      ich ogrodzeniami, alejami, drzewostanem, nagrobkami i innymi obiektami
      cmentarnymi.
      b) Grobowce i mogiły opuszczone przez wymarcie krewnych lub spadkobierców,
      szczególne zaś zabytkowe i historyczne, winny być otoczone parafialną opieką
      społeczną. Odnosi się to także do mogił i nagrobków ludzi związanych z
      dziejami parafii, regionu, lub kraju, choćby nie były zabytkami starego
      drzewostanu, który często stanowi o istotnych walorach estetycznych miejsca i
      otaczającego go krajobrazu.
      c) Należy zachować pomniki nagrobne, krzyże, obeliski i inne obiekty o
      charakterze zabytkowym i historycznym, znajdujące się w obrębie cmentarzy
      grzebalnych oraz przykościelnych. Ich przemieszczenie może nastąpić w
      przypadkach wyjątkowych i po uprzednim uzgodnieniu z władzami kościelnymi i
      świeckimi.
      d) Nagrobki zabytkowe i historyczne uszkodzone przez czas należy zabezpieczyć
      przed dalszym niszczeniem, poddać konserwacji, a następnie otoczyć opieką
      społeczna parafian lub ewentualnie nowych użytkowników.
      e) Duszpasterz parafii winien zatroszczyć się o wykonanie inwentaryzacji
      rysunkowej i fotograficznej zabytków cmentarnych z uwzględnieniem napisów
      nagrobnych. Jeden egzemplarz tego dokumentu należy przekazać do archiwum
      diecezjalnego, a drugi zachować w archiwum parafialnym.
      f) Duszpasterz parafii winien przypomnieć wiernym o obowiązku dbania o
      grobowce i mogiły krewnych oraz bliskich, a także osób, których pamięć jest
      chluba parafii. Sam zaś winien dawać przykład troski o groby swoich
      poprzedników.
      g) Należy zadbać o zachowanie cmentarzy, nagrobków zabytkowych i historycznych
      innych wyznań czy narodowości, by były świadectwami chrześcijańskiego szacunku
      dla każdego człowieka, tolerancji i braterstwa. Ich zachowanie może budować
      porozumienie międzyludzkie i międzynarodowe oraz inspirować ochronę polskich
      cmentarzy poza granicami kraju. Wszelkie poczynania zmierzające do likwidacji
      tych obiektów należy uznać za sprzeczne ze sprawiedliwością i duchem
      chrześcijańskim. Rozbieranie starych, zabytkowych grobowców, wykorzystywanie
      ich elementów oraz detali jak: płyty, krzyże, tablice itp. do budowy nowych
      jest niedopuszczalne i nieetyczne.
      h) Należy dołożyć wszelkich starań, by nowe grobowce i nagrobki były budowane
      z trwałego materiału: granit, twardy piaskowiec itp. z wykluczeniem lastryku.
      Dopuszczalne jest stosowanie betonu obrobionego na sposób kamieniarski.
      i) Nowe grobowce i nagrobki winny odpowiadać stylowi epoki i jej estetyce,
      harmonizować z nagrobkami zabytkowymi, nie naruszając ich skali i proporcji.
      Nowych pochówków i nagrobków nie powinno się dopuszczać w kwaterach o
      szczególnych walorach zabytkowych, estetycznych i historycznych.

      3. Prowadzenie prac modernizacyjnych lub innych na starych cmentarzach oraz
      planowanie zamian nie może prowadzić do pozbawienia ich charakteru sakralnego,
      historycznego i estetycznego. Wszelkie inwestycje mające na cmentarzu
      charakter zasadniczy, jak zmiany układu przestrzennego alei, kwater,
      drzewostanu, budowa ogrodzeń, kaplic, pomników, grobowców, wytyczanie nowych
      alei sadzenie drzew itp. winny być zaprojektowane przez ludzi kompetentnych i
      znawców przedmiotu, uwzględniających region, a projekty przedstawione
      diecezjalnej komisji do spraw sztuki sakralnej oraz realizowane po uzyskaniu
      zatwierdzenia.

      4. Cmentarze parafialne sprzyjają pogłebianiu wiary, wzajemnej miłości i
      pojednaniu. Pełnią tę funkcję, gdy stają się miejscami częstszej modlitwy
      całej wspólnoty parafialnej w ciągu roku, niezależnie od pogrzebów.
      Gromadzenie się parafian na cmentarzach spowoduje większą dbałość o nie i
      poszczególne groby, włączy umarłych do świadomości żywych. Służyć tez będzie
      utrwalaniu pamięci i
      • Gość: ballest Re: ps IP: *.dip0.t-ipconnect.de 01.11.03, 20:02
        www.schlesien.biz/oferta.php
        pyrsk
        ballest
Pełna wersja