moja koleżanka ma taką dorosłą niepełnosprawną córkę. Do 18 rż miała "szkołę". A potem nic. Przy czym już był duży problem z wożeniem jej do tej szkoły bo dziewczyna do samochodu nie wsiadła. Nie i juz. Do komunikacji miejskiej wsiadła ale zachowywała się różnie. Np kiedyś położyła sie na peronie
don.kulawy napisa�: > Nie mierz wszystkich jedną miarą. Z podstawowej s=zasady miernictwa wynika konieczność mierzenia właśnie jedną miarą. Stąd mamy wzorzec metra i inne wzorce. Pisanie i gadanie bez przestrzegania logiki wywodu jest, moim zdaniem, pustą rozrywką dla niepełnosprawnych
sąsiadkę, niższa ode mnie, z metr pię > ćdziesiąt, która sama wynosiła i rozwieszała do suszenia wielki mokry świeżo wy > prany dywan na płocie. Tylko ze ona była srebrną medalistką olimpijską. Ale ty teraz robisz z tego zarzut ? I z mojej krzepy i z krzepy olimpijki ? Czy może warto jednak
części Kadıköy (taki sobie). Na Wielki Bazar zajrzałam na chwilę i zaraz stamtąd uciekłam. Bosforem przepłynęłam się dwa razy. Ulicą Istiklal doszłam do placu Taksim. Pierwszego dnia zrobiłam 27 tysięcy kroków, drugiego 24. Oprócz tego używałam tramwajów i metra, korzystając z Istanbul kart. Spałam w
w Rekwiem dla snu, w czerwonej kiecce, cóż za nobilitacja. Nie ma on szans poradzić sobie z taką sytuacją, i na pewno jest z nim coraz gorzej. W latach 90, gdy byliśmy nastolatkami, różnica wieku miała znaczenie, a ja nie zostałem przygotowany do opieki nad niepełnosprawnymi, tym bardziej jako dwa