"Nigdy żadna z obecnych osób na forum nie napisała o swoim rodzeństwie nic, co byłoby warte uwagi. No może tylko te szarpaniny o kasę są śmieszne." Twoje życie, twojego brata, męza i syna też nie są szczególnie interesujące. Nikt cię o nie nie pyta ani nie namawia do opowiadania, sama o tym ciągle
fogito napisała: > Oh powinnam się pokajać zapewne, że zarabiam więcej niż ci się wydaje. No cóż z > arabiam więcej. A ty możesz przyjąć to do wiadomości albo zapomnieć. Zajebiście, zazdroszczę. Do tego nie jesteś jedyną żywicielką rodziny, jesteś zdrowa, masz wydolne życiowo
cale zycie wmawianie bylo RADZIŁAM SIBIE. Dziś jestesmy z tym kolegą małżeństwem, a mną targa strach, że moglsm tego nie mieć i zazdrość o jego mlodosc pełną emocji, podróży, zabawy, eksperymentów z życiem. Ja tego nie miałam bo, gdzies cały czas była na mnie niewidzialna obroża matki i potem mojego
zazdrość, że ktos ma wspomnienia warte uśmiechu, tez mam parę, ale pokryte kurzem braku odwagi by żyć bardziej... Do tego taka zazdrość wsteczna o kobiety z dawnego zycia mojego męża, o to co z nim przeżyły, a mi nie było dane.
Ja jestem mało rodzinna. Nigdy nie marzyłam o bliskich relacjach z teściami. Np. nie zazdrościłam, że szwagrów co tydzień zapraszają na niedzielny obiadek, a nas nie. Z rodzicami myślałam, że mam dobre więzy. Ale też nie potrzebowałam co chwila się gościć. Tak samo nie byłam wstanie wyobrazic
miała młodsze rodzeństwo. W "Imieninach" to już eskalacja, Tygrysica jest już chora z zazdrości, uwaga poświęcana Róży przez Lelujków czy rodzinę doprowadza ją do szału. Laura fiksuje się na ojcu, gdy czuje się urażona za ten brak skupienia na niej. Jej zachowanie to coraz głośniejsze wołanie o
. Zazdroszczę tym, którzy przy wyborze mają całe listy ulubionych imion i nie wiedzą, ktore piękniejsze. Co do otoczenia czy rodziny to tak, co jakiś czas ktoś we mnie wali bez ostrzeżenia komentarzami. Już zaraz po porodzie kobieta, z którą dzieliłam salę w szpitalu, pytając o imię córki skomentowała, że teraz
zazdrości, ani myślała napraszać się o uwagę i względy. Nie to nie. -- scena, w której Gabriela idzie się pożegnać z Pyziakiem i mówi smutno do Grzegorza "coś się kończy", a on jej na to "jakoś sobie poradzimy". tzn. rozumiem, kończy się obecność Pyziaka w ich małżeństwie, ale Grzegorz to weźmie
odczuwa ukłucie zazdrości, ze mną włącznie. Tego, że w tej rodzinie jest oczywiście mnóstwo konfliktów - co normalne i zdrowe, i one są rozwiązywane - albo że na co dzień każde z nich gra w swojej kapeli inny gatunek i że potrafią się ostro ściąć o to, czy w ogóle "moralnie" jest grać freestyle jazz
obliczu zazdrości o moje piękne włosy i pewnie kilka innych atrybutów. No cóż, ciesz się tym, co masz i pilnuj leków. To powinno wystarczyć. Dobranoc, kochana 😘 -- - Szkoda, że nie masz rodzeństwa… Ja mam dwóch braci! - No, chciałabym, ale co, jak mój tato nie wrzuca tego ziarenka i nie wrzuca!